Σήμερα, Παρασκευή 10/10/2014, οι Φοιτητικοί Σύλλογοι Βιολογικού, Πληροφορικής, Χημικού, Νομικής και Φιλοσοφικής Αθήνας υλοποιώντας τις αποφάσεις των συλλόγων μας, πραγματοποιήσαμε πορεία στην Πανεπιστημιούπολη. Κύριο αίτημά μας ήταν να απομακρυνθούν οι security αλλά και κάθε εργολαβία από την Πανεπιστημιούπολη και σε αυτά τα πλαίσια απαιτήσαμε να αποχωρήσουν από το άσυλο οι σεκιουριτάδες και δεν τους επιτρέψαμε να παραμείνουν άλλο σε Πανεπιστημιακό χώρο.
Δηλώνουμε ξεκάθαρα πως δε θα ανεχθούμε την παρουσία ιδιωτικών φρουρών στις σχολές μας καθώς ο μόνος ρόλος που θα επιτελούν είναι να προστατεύουν την απρόσκοπτη εφαρμογή της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και τους υλοποιητές της μέσα στα Πανεπιστήμια.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του ΑΠΘ, όπου τη μέρα που θα πραγματοποιούνταν Σύγκλητος για το ζήτημα των διαγραφών και οι Φοιτητικοί Σύλλογοι είχαν αποφάσεις για παράσταση διαμαρτυρίας, οι Πρυτανικές Αρχές επιστράτευσαν 30 σεκιουριτάδες για να εμποδίσουν με τραμπούκικους όρους φοιτητές και εργαζόμενους να παρέμβουν. Είναι φανερό πως οι security θα βρίσκονται μονίμως απέναντι στις κινητοποιήσεις μας και αυτό επιβεβαιώνεται από τις δηλώσεις Φορτσάκη τόσο για την είσοδο πανεπιστημιακής αστυνομίας όσο και για την απαγόρευση διεξαγωγής οποιασδήποτε διαδικασίας άσχετης με εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο από 1η Ιανουαρίου 2015 (π.χ. γενικές συνελεύσεις, πολιτικές εκδηλώσεις κ.α.). Δεν υπάρχει αμφιβολία πως για να προστατέψουμε τις συλλογικές μας διαδικασίες και τη δυνατότητα μας να υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντα και να επιβάλουμε τις ανάγκες μας θα συγκρουστούμε με όσους βρίσκονται και θα βρεθούν απέναντί μας. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο, όπου αντιμετωπίζουμε περικοπές σε συγγράμματα και αναλώσιμα και πλήρη υποβάθμιση της φοιτητικής μέριμνας σε σίτιση και στέγαση, είναι εξωφρενικό να προσλαμβάνει το πανεπιστήμιο security δαπανώντας 2,7 εκατομμύρια ευρώ.
Απαιτούμε να επαναπροσληφθούν οι διαθέσιμοι – απολυμένοι διοικητικοί με αξιοπρεπείς όρους εργασίας από το Πανεπιστήμιο. Δηλώνουμε πως θα εμποδίσουμε με κάθε τρόπο την ύπαρξη security μέσα στις σχολές. Καλούμε όλους τους φοιτητές να συμμετέχουν στην κινητοποίηση στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ τη Δευτέρα στις 11:00 στα Προπύλαια και να στηρίξουν τις αποφάσεις των συλλόγων μας. Το Φοιτητικό Κίνημα πρέπει να βγει μπροστά το αμέσως επόμενο διάστημα μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες και να επιβάλει τα δικαιώματά μας σε σπουδές και εργασία ανατρέποντας την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση.
Με απαρτία έληξε η σημερινή Γενική Συνέλευση του Συλλόγου. ΟΛΟΙ από κοινού να στηρίξουμε την απόφαση του Συλλόγου μας τις επόμενες μέρες! Ο Σύλλογος Φοιτητών Νομικής δηλώνει αγωνιστικό παρόν σε μία εποχή που [κυβέρνηση-ΕΕ-κεφάλαιο] πάνε να τα πάρουν όλα προσπαθώντας παράλληλα να μας πείσουν ότι το κάνουν για το καλό μας! Σε αυτήν την εποχή εμείς παλεύουμε για ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτό στις ΑΝΑΓΚΕΣ φοιτητών και εργαζομένων, για την ανατροπή της πολιτικής που ισοπεδώνει τους εργαζόμενους και τη νεολαία παντού και χωρίς διακρίσεις! Δiαγράφουμε αυτούς που πάνε να διαγράψουν τη γενιά μας!
Απόφαση Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής:
- Κινητοποίηση την Τρίτη 14/10, 14.00 στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών ενάντια στην ιδιωτική νομική σχολή στην Κρήτη και την συμπίεση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων
- Κατάληψη στην πρυτανεία την Δευτέρα 13/10, 11.00 για να απαιτήσουμε την διεξαγωγή Συγκλήτου που θα συζητήσει για τις διαγραφές, τους security, ζητήματα σίτισης και καθαριότητας
- Παράσταση Διαμαρτυρίας στην Γραμματεία της σχολής την Τετάρτη 15/10, 10.00 για να απαιτήσουμε την διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης Τμήματος που θα συζητήσει για το ζήτημα των διαγραφών στη Νομική
- Συμμετοχή του ΦΣ σε κινητοποίηση ενάντια στους security στην πανεπιστημιούπολη την Παρασκευή 10/10, 13.00
- Κινητοποίηση την Τρίτη 12.00 στο τομέα Ιστορίας και Θεωρίας Δικαίου για να απαιτήσουμε να έχουμε το δικαίωμα να εξεταζόμαστε στο μάθημα της Ιστορίας Δικαίου γραπτά όπως σε κάθε άλλο μάθημα
- Κινητοποίηση την Τετάρτη 15/10, 12.00 στην Ιπποκράτους 15 για τις κάρτες σίτισης
- Συμμετοχή του Φοιτητικού Συλλόγου στην κινητοποίηση εν όψει της ψήφου εμπιστοσύνης την Παρασκευή 10/10, 18.00 με προσυγκέντρωση στα Προπύλαια.
- Νέα Γενικής Συνέλευση του ΦΣ την Πέμπτη 16/10, 13.00 στο αμφ.1
Στις 3 Οκτώβρη οι συλλογοι φοιτητων χημείας και φιλολογίας πραγματοποίησαν κατάληψη του κτιρίου διοίκησης στη βαση των αποφάσεων των γενικών τους συνελεύσεων. Οι αποφάσεις αυτές εναντιώνονταν όχι μόνο διακηρυκτικά στις εξαγγελίες των πρυτανικών αρχών για τις πρώτες διαγραφές στις 10 οκτώβρη αλλά και υλικά, ασκώντας πιέσεις στον νέο πρύτανη Μήτκα, ώστε να μπλοκαριστούν οι διαγραφές και να μην περάσει η προσπαθεία του να πραγματοποιούνται οι συνεδριάσεις των οργάνων του πανεπιστημίου κεκλεισμένων των θυρών.
Σε συνέχεια των κινητοποιήσεων και ως απάντηση στα συμβάντα της συγκλήτου την Τετάρτη 8 Οκτώβρη όπου απαγορεύθηκε η εισοδος και η παρουσια των φοιτητων στη σύγκλητο κλειδώνοντάς τους απ έξω και απειλώντας τους με την παρουσία μπράβων. Στις 9 Οκτώβρη οι συλλογοι χημείας, ηλεκτρολόγων μηχανολόγων, αρχιτεκτονικής, ιστορίας αρχαιολογίας πραγματοποίησαν εκ νεου κατάληψη της πρυτανείας.
Οι φοιτητικοί σύλλογοι επιστρατεύοντας ως μέσο πάλης την πρακτική της κατάληψης, επιδίωξαν στην πραγματικότητα να δώσουν το δικό τους στίγμα σ'αυτή την τελεσίδικη κουβέντα που έχει ανοίξει απο μεριάς Υπουργείου και Πρυτανείας για το μέτρο των διαγραφών. Ωστόσο, η κίνηση αυτή, αν και καθ'όλα νομιμοποιημένη, δεδομένου ότι προέκυψε από τα συλλογικά όργανα των φοιτητών και οτι αποτελεί πάγια αποτελεσματική τακτική του φοιτητικού κινήματος, χαρακτηρίστηκε ως παράνομη από τις πρυτανικές αρχές. Η Πρυτανεία με mail που απέστειλε στην πανεπιστημιακή κοινότητα όχι απλά καταδίκασε τις συλλογικές και αγωνιστικές αποφάσεις των φοιτητικών συλλόγων, αλλά με ύφος απόλυτο και λόγο που έσταζε αυταρχικότητα, δε δίστασε να στοχοποιήσει ευθέως φοιτητές, επιστρατεύοντας την απειλή των πειθαρχικών διώξεων και παράλληλα “για την αποκατάσταση της πανεπιστημιακής ομαλότητας” δε δίστασε να χρησιμοποιήσει χουντικές πρακτικές και να καλέσει τις κατασταλτικές δυνάμεις (ΜΑΤ) και τον εισαγγελέα.
Καταγγέλουμε τις προσπάθειες και τις απειλές της Πρυτανείας να καταστείλει με χουντικά μέσα την κατάληψη των φοιτητικών συλλόγων στο κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση εξαπολύει σφοδρή επίθεση σε όλα τα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας οδηγώντας στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση, καταστρέφοντας το μέλλον της νέας γενιάς εξαναγκάζοντάς μας να δουλεύουμε στα διάφορα προγράμματα της ΕΕ με πενιχρές απολαβές, την ίδια ακριβώς στιγμή απειλεί να διαλύσει τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση. Οι νέες πρυτανικές αρχές συνεχώς δίνουν διαπίστευτήρια στο Υπουργείο για την εφαρμογή του συνόλου της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, την επιβολή του κυβερνητικού δόγματος “ησυχία-τάξη και ασφάλεια” μέσα από αυταρχικές πρακτικές (κλείσιμο στεκιών Σ
υλλόγων,σπάσιμο καταλήψεων,απονομιμοποίηση Γενικών Συνελεύσεων) που θυμίζουν άλλες εποχές.
Ενάντια σε αυτές ακριβώς τις πολιτικές που επιβάλλουν κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ παλέυει το φοιτητικό κίνημα υπερασπίζοντας το δικαίωμα σε εκπαίδευση, εργασία και δημοκρατικές ελευθερίες.
Απαιτούμε:
-Καμία διαγραφή φοιτητή-καμία απόλυση εργαζόμενου
-Κάτω τα χέρια από το άσυλο
-Άμεση παραίτηση των πρυτανικών αρχών
Οι νέες πρυτανικές αρχές όσο κι αν σπέρνουν απειλές και τρομοκρατία, θα θερίζουν πάντα την αγωνιστηκότητα και την μαχητικότητα των συλλογικών μας αποφάσεων
ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ
Στις 9 Οκτώβρη συμπληρώθηκαν 47 χρόνια από τη δολοφονία του κομαντάντε Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Το 1967, τον εκτέλεσε με εννέα πυροβολισμούς ο υπαξιωματικός του βολιβιανού στρατού Μάριο Τεράν.
# Τσε Γκεβάρα: Δε βλέπω το θάνατό μου ως μια αποτυχία
Πριν από λίγο καιρό - πριν από αρκετό καιρό, μάλλον - ένας νεαρός Κουβανός ηγέτης μού πρότεινε να προσχωρήσω στο κίνημά του, ένα κίνημα που στόχευε στην ένοπλη απελευθέρωση της χώρας του. Όπως ήταν φυσικό, δέχτηκα..." Eρνέστο "Τσε" Γκεβάρα ντε λα Σέρνα (1928-1967)
" ...Αφοσιώθηκα στη φυσική προετοιμασία των νεαρών ανταρτών που θα επέστρεφαν στην Κούβα, διατηρώντας την αίγλη της επαγγελματικής μου κατάρτισης, για τους λίγους μήνες που απέμεναν. Στις 21 Ιουλίου (ενώ έλειπα έναν ολόκληρο μήνα από το σπίτι μου, διότι βρισκόμουν σε ένα ράντσο έξω από την πόλη), ο Φιντέλ και μια ομάδα συντρόφων συνελήφθησαν.
Στο σπίτι του ανακάλυψαν κάποιο στοιχείο που πρόδιδε την ακριβή μας τοποθεσία, και έτσι κατάφεραν τελικά να μας συλλάβουν όλους μαζί. Είχα πάνω μου έγγραφα που αποδείκνυαν ότι ήμουν σπουδαστής στο Ινστιτούτο Πολιτιστικής Ανταλλαγής Μεξικού-Ρωσίας, στοιχείο που ήταν αρκετό ώστε να θεωρηθώ σημαντικός σύνδεσμος της οργάνωσης, ενώ πρακτορεία ειδήσεων, όπου είχε φίλους ο μπαμπάς, προκάλεσαν αναστάτωση σε όλο τον κόσμο. Όλα αυτά τα γεγονότα όμως συνθέτουν το παρελθόν.
Τα μελλοντικά γεγονότα διαιρούνται σε δύο κατηγορίες: στα μεσοπρόθεσμα και τα άμεσα. Στο μεσοπρόθεσμο μέλλον θα συνδέομαι με την απελευθέρωση της Κούβας. Και είτε θα θριαμβεύσω μαζί της είτε θα πεθάνω εκεί... Όσο για το άμεσο μέλλον, δεν μπορώ να πω και πολλά, καθώς δε γνωρίζω τι πρόκειται να μου συμβεί.
Βρίσκομαι στα xέρια των δικαστών, οι οποίοι θα μπορούσαν κάλλιστα να με απελάσουν και να με στείλουν στην Αργεντινή, αν δε μου δοθεί άσυλο από άλλη χώρα, γεγονός που θα βοηθούσε την πολιτική μου υγεία.
Ό,τι και να συμβεί, όμως, πρέπει να ακολουθήσω το νέο μου πεπρωμένο, είτε παραμείνω στη φυλακή είτε απελευθερωθώ...
Βρισκόμαστε πολύ κοντά σε κήρυξη απεργίας πείνας, σε ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στις άδικες συλλήψεις και τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκαν ορισμένοι από τους συντρόφους μας. Το ηθικό της ομάδας είναι ακμαίο.
Αν για οποιονδήποτε λόγο (που δεν πιστεύω ότι θα γίνει) δεν μπορέσω να σας ξαναγράψω και αποτύχω, κρατήστε αυτά τα λόγια μου ως αποχαιρετισμό - δεν είναι βέβαια μεγαλοπρεπής, διέπεται όμως από ειλικρίνεια.
Έζησα τη ζωή μου αναζητώντας σπασμωδικά την αλήθεια μου, και τώρα έχοντας βρει το δρόμο μου και με μία κόρη που θα διαιωνίσει τη μνήμη μου, έχω ολοκληρωθεί ως άνθρωπος.
Από δω και στο εξής, δε βλέπω το θάνατό μου ως μια αποτυχία, αλλά, όπως λέει και ο Χικμέτ: «Στον τάφο μου θα πάρω μόνο τη μετάνοια ενός ανολοκλήρωτου τραγουδιού»
(Aπόσπασμα από το βιβλίο Ο Φιντέλ Κάστρο μιλάει για τον Τσε, μετάφραση: Νικόλας Φουφούτης, επιμέλεια: Λία Τσακτσίρα, Εκδόσεις Μαλλιάρης Παιδεία, Έθνος 2008)
# Γιατί πέθανε ο Τσε. Του Ερνέστο Σάμπατο
Ο Ερνέστο Γκεβάρα δεν πέθανε για μιαν απλή ανύψωση του βιοτικού επιπέδου των φτωχότερων λαών. Για μένα και πιστεύω για πολλούς, στην πραγματικότητα για εκατομμύρια πρόσωπα και κυρίως για τους νέους που θρήνησαν το τέλος του, πέθανε για ένα ιδανικό απείρως υψηλότερο, για το ιδανικό ενός Νέου Ανθρώπου.
Αυτό το ιδανικό προϋποθέτει προφανώς την πάλη ενάντια στην αθλιότητα των καταπιεζόμενων λαών. Αλλά προϋποθέτει επίσης -σε τελευταία και ίσως και σε πρώτη ανάλυση- και μια νέα μορφή συμβίωσης, μία κοινότητα στην οποία θα εξασφαλίζονται για όλες τις ανθρώπινες υπάρξεις όχι μόνο τα υλικά αγαθά αλλά και μια αυθεντική επικοινωνία: μια κοινωνία, ένας βαθύτερος δεσμός ελεύθερων ανθρώπων, μια συνεργασία μεταξύ αυθεντικών προσώπων.
Όχι ένα σύμφυρμα μηχανών και συναθροισμένων υπάρξεων. Όχι μια νέα κοινωνία η οποία, αφού θα έχει προηγηθεί μια αιματηρή επανάσταση, θα καταλήγει να μας προσφέρει ένα είδος Βόρειας Αμερικής από την ανάποδη, χωρίς την ηγεμονία των καπιταλιστικών τραστ αλλά κυριαρχούμενη από τα παντοδύναμα εργαλεία μιας εξίσου απάνθρωπης γραφειοκρατικής δικτατορίας.
Ουσιαστικά, νομίζω ότι πάλεψε και πέθανε για μια συμβίωση στην οποία οι άνθρωποι θα είναι αληθινές ανθρώπινες υπάρξεις, με την υψηλότατη αξιοπρέπεια που τους ανήκει, απελευθερωμένοι επιτέλους όχι μόνο από την οικονομική αλλοτρίωση που προκαλείται από καθεστώτα εκμετάλλευσης, αλλά και από αυτήν την άλλη μορφή αλλοτρίωσης, την πιο λεπτή και τρομερή, επειδή είναι ικανή να επιβιώνει πολύ πιο πέρα από μια εσφαλμένη κοινωνική επανάσταση και που έγκειται στην επιστημονική αλλοτρίωση, αυτή την ίδια που μετασχηματίζει τον κόσμο σε έναν τερατώδη μηχανισμό από ρομπότ. (...)
)...) Ο θάνατός του, πράγματι, έχει αυτό το χαρακτήρα: έχει την αξία ενός συμβόλου. Και στην ορθολογιστική κοινωνία μας, που έχει πετάξει, ξεχάσει και περιφρονήσει τα σύμβολα, σε αυτή την κοινωνία στην οποία η αποτελεσματικότητα και η τεχνική έχουν γίνει περισσότερο πολύτιμες από το πάθος και τη θυσία, μπορούμε πράγματι να αποδώσουμε στον Γκεβάρα έναν απερίσκεπτο ρομαντισμό.
Αλλά είναι ακριβώς αυτός ο ηρωισμός, ακριβώς αυτή η ηρωική και μοναχική εικόνα που γεννάει την ελπίδα, το θάρρος και την πίστη σε εκατομμύρια γενναιόδωρους νέους σε όλες τις γωνιές της Γης.
Ας αφήσουμε τους Βορειοαμερικάνους να μιλούν για αποτελεσματικότητα. Ας αφήσουμε τον Μακναμάρα να μιλάει για το Βιετνάμ με όρους επιχειρηματικούς, υπολογίζοντας το κόστος σε δολάρια για κάθε Βιετκόνγκ που πεθαίνει για την πατρίδα του. Από τη δική του σκοτεινή σκοπιά αυτός είναι συνεπής, αφού σε τελευταία ανάλυση αυτός αποτελεί μέρος αυτού του παραδείγματος ποσοτικού πολιτισμού που εκπροσωπεί η χώρα του. Αλλά οι ηρωικοί Βιετναμέζοι δεν λειτουργούν με βάση μια τέτοια αριθμητική και δείχνουν με το ολοκαύτωμά τους ότι οι ανθρώπινες αξίες είναι ποιοτικού χαρακτήρα, ότι η πίστη είναι πιο ισχυρή από τον αριθμό των κανονιών. Ότι η ελπίδα είναι πιο δυνατή από την απληστία των εμπόρων. Ότι η αξιοπρέπεια είναι πιο ανθεκτική από το βρόμικο και αιματηρό πείσμα των επιχειρηματιών.
Για αυτούς τους λόγους λοιπόν και όποιες και αν ήταν οι αυταπάτες του ή οι θεωρίες του για την κατίσχυση των οικονομικών παραγόντων στην ιστορία, πιστεύω ότι η πάλη του Γκεβάρα ενάντια στις Ηνωμένες Πολιτείες αντιπροσώπευε μια πάλη του πνεύματος ενάντια στην ύλη.
Και όπως στον προηγούμενο αιώνα ορισμένοι μεγάλοι στοχαστές πίστεψαν ότι έχουν ανακαλύψει ψυχρά σε διάφορες πραγματείες τις υλικές αιτίες της αδικίας, οι οποίες πραγματείες όμως κατέληγαν να προκαλούν στους έντιμους ανθρώπους μια φλογερή έξαψη διεκδικήσεων, εξαιτίας του πάθους με το οποίο στις σελίδες τους εγκωμίαζαν τις αρετές μιας ιπποτικής κοινωνίας που καταστράφηκε από τους εμπόρους, έτσι και στη δύστυχη εποχή μας ένας νέος, ο οποίος προσωπικά δεν είχε ανάγκη από τίποτα, αφού είχε γεννηθεί, όπως και εκείνοι οι στοχαστές, στους κόλπους μιας προνομιούχας οικογένειας, ρίχτηκε στην πάλη υποκινημένος από ρομαντικά ιδεώδη.
Και όσο και αν τον απασχολούσαν οι αριθμητικές όψεις της παραγωγής, σε μια κρίσιμη στιγμή της κουβανικής οικονομίας, αρνήθηκε να αναπτύξει αυτήν την παραγωγή προσφεύγοντας σε υλικά κίνητρα.
Υποστήριξε αντίθετα ότι ήταν αναγκαίο να αλλάξουμε τη νοοτροπία των μαζών για να δημιουργήσουμε το νέο άνθρωπο στον οποίο απέβλεπε η επανάσταση και έκανε έκκληση στον επαναστατικό ενθουσιασμό, στον πατριωτισμό, στην ανιδιοτελή στράτευση, στην πίστη που κινεί τα βουνά. Θα μπορούσε να λεχθεί -και σίγουρα έχει λεχθεί- ότι αυτές οι ιδέες δεν είναι συνετές. Αλλά ποιος απέδειξε ποτέ ότι είναι η σύνεση αυτή.
(Το παραπάνω αποτελεί απόσπασμα επικηδείου λόγου του αργεντίνου συγγραφέα Ερνέστο Σάμπατο που εκφώνησε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού γιά το θάνατο του Τσε. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Scritti politici e privati di Che Guevara”, Editori Riunitti, 1988).
«Είμαι Κουβανός και Αργεντινός συγχρόνως, και, αν δεν προσβάλλονται οι λαμπρές εξοχότητες των Λατινοαμερικανών εκπροσώπων, νιώθω τόσο πατριώτης Λατινοαμερικάνος, από οποιαδήποτε χώρα της Λατινικής Αμερικής, όσο κανένας άλλος, και την ώρα που θα είναι αναγκαίο είμαι διατεθειμένος να δώσω τη ζωή μου για την απελευθέρωση οποιασδήποτε από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, χωρίς να ζητήσω τίποτα από κανέναν, χωρίς να απαιτήσω τίποτα, χωρίς να εκμεταλλευτώ κανέναν.»
(Ομιλία στον ΟΗΕ, 1964)
# «Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε!»
Προχτές συμπληρώθηκαν 46 χρόνια από την αιχμαλωσία και την δολοφονία του Τσε Γκεβάρα στη Βολιβία. Εκείνος στον οποίο ανατέθηκε να τον εκτελέσει ήταν ο υπαξιωματικός Μάριο Τεράν.
Ο Μάριο Τεράν, ο δολοφόνος του Τσε, το 2006 υποβλήθηκε σε εγχείρηση από Κουβανούς γιατρούς που συμμετέχουν στο πρόγραμμα της «Επιχείρησης Θαύμα» και προσφέρουν – δωρεάν - τις υπηρεσίες τους σε ασθενείς σε όλη τη Λατινική Αμερική. Ο Τεράν έπασχε από καταρράκτη. Οι επεμβάσεις καταρράκτη δεν είναι και τόσο απλό πράγμα για τους φτωχούς ανθρώπους στη Λατινική Αμερική.
Ο γιος του Τεράν, το 2007, στην συμπλήρωση 40 χρόνων από την δολοφονία του Τσε, έστειλε σε εφημερίδα της Βολιβίας ευχαριστήριο μήνυμα προς τους Κουβανούς γιατρούς που αποκατέστησαν την όραση του πατέρα του. Του δολοφόνου, δηλαδή, του (και) γιατρού Τσε Γκεβάρα...
«Θυμηθείτε αυτό το όνομα - Μάριο Τεράν - ένας άνδρας που εκπαιδεύτηκε για να σκοτώσει μπορεί και πάλι να βλέπει χάρη στους γιατρούς που ακολουθούν τις ιδέες του θύματός του», ήταν το ρεπορτάζ με το οποίο κατέγραψε την είδηση η εφημερίδα «Γκράνμα» της Κούβας.
Θυμηθείτε, λοιπόν, τον Μάριο Τεράν. Και δίπλα σε αυτόν, θυμηθείτε κι εκείνον τον ναζί εκτελεστή. Η ιστορία έρχεται από τα παλιά και μας την διηγήθηκε πριν από χρόνια ένας αγαπημένος συνάδελφος και φίλος, ο Γιώργος Μουσγάς που την είχε ξετρυπώσει από αναγνώσματα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων:
Ήταν μέρες Κατοχής. Στη Γαλλία. Στον τόπο της εκτέλεσης, λίγο πριν δοθεί το παράγγελμα στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο ναζί εκτελεστής γυρίζει υπεροπτικά στον μελλοθάνατο Γάλλο αντιφασίστα και τον ρωτά: «Τι έχεις να πεις που δε θα δεις ποτέ τις ιδέες σου να πραγματώνονται;». Ο αντιφασίστας, με απόλυτο έλεγχο του εαυτού του, με απόλυτη συνείδηση της αξίας της θυσίας του, απαντά: «Και για σένα πεθαίνω, ηλίθιε»!
Είναι αληθινή η ιστορία; Δεν ξέρω. Αλλά τί σημασία έχει;…
Όχι λίγες φορές, επανέρχεται το ερώτημα: Τι ήταν εκείνο που οδήγησε έναν από τους ηγέτες μιας από τις σημαντικότερες επαναστάσεις του 20ού αιώνα να προσφέρει τόσο αφειδώλευτα - και κατά άλλους τόσο «απερίσκεπτα» και τόσο «τυχοδιωκτικά» - την ίδια του τη ζωή στο πεδίο των μαχών για την κοινωνική απελευθέρωση;
«η αντίληψη ότι οι άνθρωποι έχουν μια σχετική αξία στην Ιστορία, η ιδέα ότι δεν ηττάται η υπόθεση όταν πεθαίνουν οι άνθρωποι, και ότι η ακατάσχετη πορεία της Ιστορίας δε σταματά ούτε θα σταματήσει με το χαμό των αρχηγών (...). Άνθρωποι σαν κι αυτόν - συνέχισε ο Κάστρο - είναι ικανοί, με το παράδειγμά τους, να συμβάλουν στην εμφάνιση άλλων που να τους μοιάζουν (...)»
Την αντίληψη του Τσε για τον άνθρωπο δε θα μπορούσαν ποτέ να την καταλάβουν οι δολοφόνοι του. Πόσο μάλλον να την εξοντώσουν.
Ό,τι δεν κατάφεραν με τον Τσε εκείνοι που τον δολοφόνησαν νόμισαν ότι θα το κατόρθωναν όσοι πίστεψαν ότι μπορούν να τον μετατρέψουν σε μια ακίνδυνη στάμπα πάνω σε μπλουζάκια και «μοδάτα» αξεσουάρ.
Ούτε αυτοί αντιλήφθηκαν ότι η ζωή του Τσε ξεπερνά κατά πολύ την αγοραία λογική τους. Δεν είχαν τα εργαλεία να αντιληφθούν εκείνο που κατάλαβε ο Σαρτρ: «Η ζωή του Τσε» - έλεγε ο Σαρτρ - είναι η ιστορία του πληρέστερου ανθρώπου της εποχής μας».
Αυτή η «πλήρης Ιστορία», που ο Τσε την έγραψε και την διηγήθηκε με τη ζωή και το θάνατό του, είναι ταυτόχρονα και η απάντηση στο ερώτημα «γιατί ο Τσε συνεχίζει να ζει».
Όσοι προσπαθούν να εξαντλήσουν την εξήγηση αυτής της «αθανασίας», εστιάζοντας στην εικόνα του Τσε σαν «γητευτή των φοιτητικών ονείρων», ξεχνούν ότι ο Τσε των εργατών και των αγροτών, ο Τσε των ταπεινών και καταφρονεμένων, ο Τσε της νεολαίας, δε μας άφησε κληρονομιά μόνο το απίστευτο βλέμμα του. Ενα βλέμμα που κοιτάζει μακριά αλλά στέρεα προς το φαινομενικά αδύνατο. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι ο Τσε και οι σύντροφοί του στην Κούβα έγιναν η απόδειξη της νίκης απέναντι στην καταπίεση, στη διαφθορά, στο φασισμό, στον ιμπεριαλισμό. Δεν ήταν μόνο ότι ο Τσε αρνήθηκε μια «στρωμένη» και άνετη ζωή, πριν την κουβανέζικη επανάσταση, ότι δεν θαμπώθηκε από τις τιμές, τα πόστα, την αναγνώριση, μετά την επικράτηση της επανάστασης.
Ολα αυτά μαζί μπορεί να συνθέτουν τον «μύθο» του Τσε, αλλά δεν είναι αρκετά να εξηγήσουν το γιατί ο Τσε Γκεβάρα «ζει».
Στην πραγματικότητα, τίποτα δε θα μπορούσε να κρατήσει «ζωντανό» τον Τσε, αν δεν παρέμεναν τραγικά ζωντανά και δραματικά επίκαιρα όλα όσα τον «γέννησαν». Ο πραγματικός λόγος που ο Τσε παραμένει «ζωντανός» είναι ότι παραμένουν ζωντανά όλα όσα τον «γέννησαν».
Ο Τσε «ζει» γιατί, ως πολεμιστής και ως πολιτικός, ήταν ο κομαντάντε μιας υπόθεσης που και ως θεωρία και ως πράξη θα βρει την ολοκλήρωσή της, μόνο όταν καταργηθεί κάθε μορφής εκμετάλλευση. Ο μαρξισμός και το κομμουνιστικό ιδεώδες είναι πλήρως εξαγνισμένο μέσα μου, έλεγε ο Τσε, προσθέτοντας με απόλυτη σαφήνεια: «Δεν υπάρχει για μας κανείς άλλος ορισμός του σοσιαλισμού, πλην της κατάργησης της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο».
Ο Τσε θα παραμένει «ζωντανός» για όσο το βλέμμα του θα δείχνει ότι είναι ρεαλιστικό το όραμά του για έναν κόσμο ελεύθερο, δημοκρατικό, χωρίς πείνα, χωρίς φτώχεια, χωρίς καταπίεση.
«Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου», έλεγε ο Τσε. Για όσο στον κόσμο η αδικία θα εξακολουθεί το έργο της, όσο οι έννοιες «τιμή» και «αξιοπρέπεια» θα υπάρχουν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων, ο Τσε θα είναι «ζωντανός». Γιατί «ο άνθρωπος - έλεγε ο Τσε- πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτήν την τιμή».
Λίγο πριν τη δολοφονία του, ο Τσε είχε στείλει στα παιδιά του ένα γράμμα:
«Αγαπημένα μου Ιλδίτα, Αλεϊδίτα, Καμίλο, Σέλια και Ερνέστο,
Αν μια μέρα χρειαστεί να διαβάσετε τούτο το γράμμα, θα πει πως πια δεν είμαι ανάμεσά σας. Σχεδόν δε θα με θυμάστε πια και τα πιο μικρά θα μ' έχουν ξεχάσει. Ο πατέρας σας ήταν ένας άνθρωπος που έπραττε όπως σκεφτόταν, και που σίγουρα ήταν πιστός στις πεποιθήσεις του (….). Να μελετάτε πολύ, για να μπορέσετε να κυριαρχήσετε στην τεχνική, που θα σας επιτρέψει να κυριαρχήσετε στη φύση (…). Να 'στε κυρίως ικανά να αισθάνεστε, όσο πιο βαθιά μπορείτε, κάθε αδικία που γίνεται απέναντι σ' οποιονδήποτε, σ' οποιαδήποτε χώρα του κόσμου(…). Πάντα, παιδιά μου, θα ελπίζω να σας ξαναδώ.
Ένα μεγάλο και δυνατό φιλί απ' τον Μπαμπά».
Δεν είδε ποτέ ξανά τα παιδιά του. Στις 8 προς 9 Οκτώβρη του 1967, ο κομαντάντε Τσε Γκεβάρα, περνούσε στο πάνθεον των «αθανάτων» της Ιστορίας με διαβατήριο την πίστη του στις πεποιθήσεις του. Χτυπήθηκε από δυο σφαίρες στο σβέρκο. Πισώπλατα. Οι δολοφόνοι του, αν και αιχμάλωτος, δεν είχαν το κουράγιο να τον κοιτούν στα μάτια ούτε καν τη στιγμή που τον εκτελούσαν. Οι δολοφόνοι του μοίρασαν ανά την υφήλιο τη φωτογραφία του νεκρού Τσε πιστεύοντας ότι έτσι θα σφράγιζαν και θα έκλειναν τους λογαριασμούς τους μαζί του.
Εκαναν λάθος. Μια άλλη φωτογραφία ήταν εκείνη που έμελλε να μείνει στην Ιστορία.
(του Νίκου Μπογιόπουλου για τα 46 χρόνια από τη δολοφονία του Τσε)
# Το τελευταίο γράμμα στον Κάστρο
«Φιντέλ,
Αυτή τη στιγμή θυμάμαι πολλά πράγματα-όταν σε γνώρισα στο σπίτι της Μαρίας-Αντωνίας, όταν μου πρότεινες να σε ακολουθήσω, την ένταση της προετοιμασίας. Μια μέρα ήρθαν και μας ρώτησαν ποιος θα έπρεπε να ειδοποιηθεί σε περίπτωση θανάτου μας. Τότε η συνειδητοποιήσαμε την πιθανότητα αυτή. Αργότερα μάθαμε ότι ήταν αλήθεια, ότι σε μια επανάσταση νικά κανείς ή πεθαίνει (αν είναι πραγματική). Πολλοί σύντροφοι έπεσαν στην πορεία προς τη νίκη.
Σήμερα τα πάντα έχουν ένα λιγότερο δραματικό τόνο, επειδή είμαστε πιο ώριμοι, αλλά το γεγονός επαναλαμβάνεται. Αισθάνομαι ότι έχω κάνει το καθήκον μου προς την Κουβανέζικη επανάσταση, στο έδαφός της, και αποχαιρετώ εσένα, τους συντρόφους, το λαό σου ο οποίος είναι τώρα δικός μου.
Παραιτήθηκα επίσημα από τις θέσεις μου στην ηγεσία του κόμματος, το πόστο μου σαν υπουργός, το βαθμό μου σα διοικητής και την υπηκοότητά μου. Δεν έχω κανένα πια δεσμό νομικά με την Κούβα. Οι μόνοι δεσμοί που εχω είναι άλλης φύσεως-αυτοί που δεν σπάνε όπως οι διορισμοί σε πόστα.
Ανασκοπώντας τη ζωή μου, πιστεύω ότι δούλευα με αρκετή τιμιότητα και αφοσίωση για να εδραιώσω την επαναστατική κατάκτηση.
Το μόνο μου σοβαρό λάθος ήταν το ότι δεν σου έδειξα αρκετή εμπιστοσύνη απ' τις πρώτες στιγμές στη Σιέρα Μαέστρα και το ότι δεν κατάλαβα αρκετά γρήγορα τις ηγετικές και επαναστατικές σου ικανότητες. Έζησα υπέροχες στιγμές δίπλα σου και αισθάνομαι την τιμή να ανήκω στους ανθρώπους σου στις λαμπρές μα λυπημένες μέρες της κρίσης της Καραϊβικής. Λίγοι πολιτικοί είναι στις μέρες μας τόσο λαμπροί όσο εσύ. Είμαι επίσης περήφανος που σε ακολούθησα χωρίς δισταγμό, που ταυτίστηκα με τον τρόπο που σκέφτεσαι και που εκτιμάς τους κινδύνους.
Άλλα έθνη του κόσμου χρειάζονται τις ταπεινές μου προσπάθειες συμπαράστασης. Μπορώ να κάνω αυτό που εσύ δεν μπορείς λόγω της ευθύνης σου στην αρχηγία της Κούβας, και έφτασε ο καιρός να αποχωριστούμε.
Πρέπει να ξέρεις ότι αυτό το κάνω με ανάμεικτα συναισθήματα. Αφήνω εδώ την πιο αγνή μου ελπίδα σαν χτίστης και σαν αγαπημένος αυτών που λατρεύω. Και αφήνω τους ανθρώπους που με δέχτηκαν σα γιο. Αυτό πληγώνει ένα μέρος της ψυχής μου. Μεταφέρω στα πεδία των νέων μαχών την πίστη ότι με δίδαξες, το επαναστατικό πνεύμα του λαού μου, το αίσθημα της εκπλήρωσης ενός απ' τα πιο ιερά καθήκοντα: να πολεμάς όπου και να είσαι τον ιμπεριαλισμό. Αυτό είναι μια πηγή δύναμης και ακόμη, γιατρεύει τις βαθύτερες πληγές.
Δηλώνω για άλλη μια φορά ότι απαλλάσσω την Κούβα από κάθε ευθύνη, εκτός απ' αυτή που προέρχεται απ' το παράδειγμά της. Αν ο θάνατος με βρει κάτω από άλλους ουρανούς, η τελευταία μου σκέψη θα είναι γι αυτό το λαό και ειδικά για σένα.
Είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου. Πάντα ταυτιζόμουν με την εξωτερική πολιτική της επανάστασής μας, όπως και συνεχίζω. Όπου κι αν βρίσκομαι, θα αισθάνομαι την ευθύνη του να είσαι Κουβανός επαναστάτης και σαν τέτοιος θα συμπεριφέρομαι. Δεν λυπάμαι που δεν άφησα τίποτα υλικό στη γυναίκα και τα παιδιά μου. Είμαι ευτυχισμένος που έγινε έτσι. Δε ζητώ τίποτα γι αυτούς γιατί το κράτος θα φροντίσει να έχουν αρκετά για να ζήσουν και να μορφωθούν. Θα είχα πολλά να πω σ' εσένα και το λαό μας, αλλά αισθάνομαι ότι είναι άχρηστα. Οι λέξεις δεν μπορούν να εκφράσουν αυτό που θα ήθελα και δεν υπάρχει λόγος να ξοδεύω σελίδες.
Πάντα μπροστά για τη νίκη! Πατρίδα ή θάνατος! Σε αγκαλιάζω με όλο τον επαναστατικό μου ζήλο".
3 στρατιώτες ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝσε ασκήσεις με πραγματικά πυρά στο Βόλο ενώ η ηγεσία του Υπουργείου Αμυνας μιλάει για αστοχία υλικού και ανθρώπινο λάθος. Στην πραγματικότητα οι τρεις αυτοί νεκροί είναι θύματα των χειρισμών της στρατιωτικής ηγεσίας και των κυβερνητικών επιλογών. Πρόκειται για μια οδυνηρή συνέπεια της διαρκούς πολεμικής προετοιμασίας του Ελληνικού στρατού και της κλιμάκωσης της χρήσης πραγματικών πυρών σε στρατιωτικές ασκήσεις.
Θέλουν να συνηθίσουμε στο θάνατο, να αποδεχθούμε την καταστροφή των ζωών μας.
Δεν ήμαστε εμείς Αναλώσιμοι ούτε της κερδοφορίας τους, ούτε των πολεμικών τους τυχοδιωκτισμών.
Η νεολαία δεν θα γίνει τροφή για τα κανόνια τους! Δεν αποδεχόμαστε το αξιόμαχο του στρατού ως βωμό για τη θυσία της νέας γενιάς. Με μαζικό κίνημα μέσα και έξω από το στρατό η νέα γενιά θα ανατρέψουμε τα σχέδια της κυβέρνησης και της αιματοβαμμένης στρατιωτικής ηγεσίας!
Όλοι στη συγκέντρωση, Τετάρτη 8/10, στις 17.00 στο σταθμό του Χολαργού και πορεία προς το υπουργείο Εθνικής Άμυνας!
----
Ακολουθεί η ανακοίνωση του Δικτυου Ελευθέρων Φαντάρων Σπάρτακος:
3 Νεκροί συνάδελφοι σε ασκήσεις με πραγματικά πυρά στο Βόλο ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ!
Κυβέρνηση-αστικό κατεστημένο-Στρατός στοχοποιούν τη νεολαία σε Πόλεμο και Ειρήνη.
Δεν είμαστε εμείς Αναλώσιμοι ούτε της κερδοφορίας τους, ούτε των πολεμικών τους τυχοδιωκτισμών.
Οι ασκήσεις με πραγματικά πυρά σκοτώνουν, ΝΑ ΑΠΑΓOΡΕΥΤΟΥΝ ΤΩΡΑ!
Από την πρώτη στιγμή της 20χρονης πορείας του Δικτύου Σπάρτακος απαιτούμε την απαγόρευση των ασκήσεων με πραγματικά πυρά. Όμως οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ - ΝΔ, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων γράφουν τις εκκλήσεις μας στα παλιά τους τα παπούτσια.
Ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου - Αβραμόπουλου, εντείνει τις πολεμικές προετοιμασίες και την συμμετοχή των Ενόπλων Δυνάμεων στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Επανέφερε την πραγματοποίηση παρελάσεων και την κλιμάκωση των στρατιωτικών ασκήσεων με πραγματικά πυρά, ενώ συγκάλυψε συστηματικά τη δράση των ναζί δολοφόνων της Χρυσής Αυγής στον Στρατό.
Πρέπει να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του success story και οι ανάγκες του "θεαθήναι" για να βγάλουν φωτογραφίες ο πρωθυπουργός και ο υπουργός εθνικής άμυνας χωρίς να υπολογίζουν το τεράστιο οικονομικό κόστος, χωρίς να υπολογίζουν τα τεράστια οικολογικά εγκλήματα και την επιβάρυνση των τοπικών κοινωνιών, περιφρονώντας τους κινδύνους θανατηφόρου ατυχήματος.
Τώρα μαζεύουμε νεκρούς και κομματιασμένους συναδέλφους από τo πεδίo βολής.
Τέρμα στα κροκοδείλια δάκρυα. Φτάνει πια ο εμπαιγμός των προσχηματικών ΕΔΕ
.
Πρέπει τώρα να απαγορευτούν οι ασκήσεις με πραγματικά πυρά.
Απαιτούμε τώρα την παραίτηση του συνόλου της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας των ενόπλων δυνάμεων που βαρύνονται με αυτό το τεράστιο έγκλημα.
Θέλουν να συνηθίσουμε στο θάνατο, να αποδεχθούμε την καταστροφή των ζωών μας. Η νεολαία δε θα γίνει τροφή για τα κανόνια τους! Δεν αποδεχόμαστε το Αξιόμαχο του στρατού ως βωμό για τη θυσία της νέας γενιάς.
Με μαζικό κίνημα, Μέσα και Έξω από το στρατό, να ανατρέψουμε τα σχέδια της κυβέρνησης και της αιματοβαμμένης στρατιωτικής ηγεσίας! Να συγκρουστούμε και να ανατρέψουμε τον εργασιακό μεσαίωνα, την κρατική βαρβαρότητα και τους πολεμικούς τυχοδιωκτισμούς της κυβέρνησης και του κόσμου του πλούτου, των ΗΠΑ-Ε.Ε.-ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες και τους φίλους των νεκρών συναδέλφων.
Με τους αγώνες μας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του Πολίτη με Στολή, ενάντια στον πόλεμο, τον εθνικισμό και φασισμό Τιμάμε τη Μνήμη τους.
ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΗΠΑ-Ε.Ε.-ΝΑΤΟ και για τον κόσμο των πλουσίων
O καταυλισμός των Ρομά από το Νομισματοκοπείο του Δήμου Χαλανδρίου προβλέπεται να μετεγκατασταθεί στην θέση της Παλαιάς Αμερικανικής Βάσης στην κορυφή "Κανδύλι" του όρους Πατέρας.
Προηγήθηκε σχετική έγκριση από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ). Τα μέλη του ΚΑΣ δέχτηκαν κατά πλειοψηφία (με μία ψήφο κατά) την εισήγηση της Διεύθυνσης Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων περί μη άμεσης και έμμεσης βλάβης αρχαίου οχυρού που εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια αυτοψίας περίπου 100 μ. βορειοδυτικά της βάσης.
Υπενθυμίζεται ότι οι Ρομά του Νομισματοκοπείου δεν ήταν αρνητικοί στην μετεγκατάστασή τους εφόσον τους δινόταν χώρος με κατάλληλες προδιαγραφές, ώστε να ζήσουν οι οικογένειές τους.
Παρόλα αυτά, η θέση στην οποία προβλέπεται να εγκατασταθούν κρίνεται εντελώς ακατάλληλη και απομονωμένη από το αστικό περιβάλλον.
Αναλυτικά:
Θέση: όρος Πατέρας ή καλύτερα Καντύλι
Τοποθεσία: πρώην Αμερικανική Βάση
Υψόμετρο: 750 μέτρα
Θερμοκρασία στο συγκεκριμένο σημείο: 11 C μετρημένη σήμερα Σάββατο και ώρα 14:00
Θερμοκρασία την ίδια περίπου ώρα στην Ν. Πέραμο : 18 C
Απόσταση μέχρι την πλησιέστερη διασταύρωση: 12km
Χρόνος μέχρι την πλησιέστερη διασταύρωση: 25 λεπτά
Χαρακτηρισμός ευρύτερης περιοχής : δασική έκταση
Πλησιέστερα σπίτια: ένα μοναστήρι στα 3km και κάποια σπίτια στα 8kmαπόσταση
Χρήση της ευρύτερης περιοχής: καταφύγιο θηραμάτων 2 κυνηγετικού συλλόγου Ελευσίνας
---
Παραμένει ένα ερώτημα. Δεν είναι το προφανές - πως θα μείνει κόσμος εκεί κάτω από αυτές τις συνθήκες- αλλά γιατί η αποκεντρωμένη διοίκηση λέει ψέματα ότι έχει τελειώσει τις εργασίες και όλα είναι έτοιμα για την μεταφορά τους.
Νομίζουμε ότι ο καθένας καταλαβαίνει ότι ο χώρος αυτός είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να φιλοξενήσει τον οποιονδήποτε πόσο μάλλον οικογένειες με παιδιά και μεγάλους. Ακόμα και στην περίπτωση που όλα θα ήταν εντάξει ο χώρος είναι στην κυριολεξία η κορυφή ενός βουνού, μία εξορία από την κοινωνία των ανθρώπων , μακριά από το οτιδήποτε μπορεί να διαμορφώσει τον άνθρωπο σε κάτι άλλο εκτός από αγρίμι.
Μία συγκεκριμένη περίοδος και μία συγκεκριμένη άποψη ήταν αυτή που δημιούργησε τόπους εξορίας για τους ανθρώπους. Η πιθανή απόπειρα μεταφοράς ανθρώπων εκεί στο όρος Πατέρας αποτελεί απόηχο αυτής της εποχής. Και τα μυαλά που την συντηρούν είναι τα μυαλά αυτής της εποχής.
και στο site του MBS College of Crete το αμερικάνικο μοντέλο με τα χαμογελαστά αψεγάδιαστα νεανικά πρόσωπα γιατί στην ιδιωτική εκπαίδευση όλα είναι τόσο ωραία
ιδιωτικό και δημόσιο - εξισωμένα πτυχία / εξισωμένη ανεργία
Άγριος πόλεμος διεξάγεται το τελευταίο διάστημα στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης. Πόλεμος τόσο μεταξύ των επιχειρήσεων για την προσέλκυση νέων σπουδαστών, όσο και μεταξύ των κολεγίων από τη μια και των καθηγητών ΑΕΙ/ΤΕΙ από την άλλη, οι οποίοι επιχειρούν με κάθε τρόπο να ανατρέψουν την εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας για την αναγνώρισή των κολεγιακών πτυχίων. «Ο ανταγωνισμός είναι το καλύτερο εργαλείο βελτίωσης των δημοσίων πανεπιστημίων» διατείνονται οι υπέρμαχοι της μεταρρύθμισης. Το επιχείρημά τους, όμως, δεν μας πείθει αφού περισσότερο η έμμεση αυτή κατάργηση του αρ.16 συνδράμει στην περαιτέρω εμπέδωση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου στο γαλαξία της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Ορισμένοι βιάστηκαν να πουν ότι έτσι εξευτελίζουν όσο δεν πάει τη δημόσια και δωρεάν παιδεία, τη διαλύουν σε σημείο που θα μας γυρίσει μπούμερανγκ. Είναι όντως έτσι τα πράγματα; Ή μήπως το δικαίωμα της δημόσιας-δωρεάν παιδείας είναι ένα ιδεοληπτικό σάβανο που έχει γλιστρήσει μέσα από τα χέρια μας εδώ και καιρό; Μήπως έχει διαλυθεί προ πολλού και το τύποις δημόσιο-δωρεάν πανεπιστήμιο είναι μία φενάκη ενός πανεπιστημίου που στην πράξη αναπτύσσει ιδιωτικές πρωτοβουλίες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο για να προσπορίσει τα απαραίτητα για την αυτοσυντήρηση του –και γιατί όχι- για το κέρδος της εκάστοτε έδρας;
Αυτό που θέλουμε να πούμε είναι ότι τη στιγμή που η συνολική ρητορεία περί υπεράσπισης του δημόσιου χαρακτήρα του πανεπιστημίου περιστρέφεται γύρω από τη πληρωμή διδάκτρων, φαίνεται να διαφεύγει από την αντίληψη των άμεσα εμπλεκομένων ότι κομμάτια της πανεπιστημιακής λειτουργίας, εδώ και καιρό, δουλεύουν ήδημε όρους ιδιωτικού τομέα. Φαινόμενο που ,πλέον, εντοπίζεται ευκολότερα στην κορυφή της πυραμίδας της τριτοβάθμιας (aka μεταπτυχιακά/ διδακτορικά/ σεμινάρια/ ερευνητικά προγράμματα).
Οι καθηγητές εκμεταλλευόμενοι τις πανεπιστημιακές υποδομές οργανώνουν σεμινάρια επί πληρωμή ή δημιουργούν κέντρα κατάρτισης που μοιράζουν πιστοποιήσεις πατώντας στο διαρκές άγχος των εκπαιδευόμενων για επιπλέον συλλογή χαρτούρας στο προσοντολόγιο/CV τους, το εισιτήριο με άλλα λόγια στην ανεργία ή στην επισφαλή/ελαστική εργασία. Παράλληλα, εξελίσσεται ένας κύκλος ινστιτούτων-ερευνητικών κέντρων και think tanks, ο οποίος αποτελεί μια γκρίζα ζώνη ανάμεσα στο «δημόσιο» και το ιδιωτικό. Τα ερευνητικά προγράμματα που αναλαμβάνουν τα πανεπιστήμια από τους ανωτέρω φορείς, στελεχώνονται κυρίως από μεταπτυχιακούς/διδακτορικούς και ορισμένους «ελπιδοφόρους» προπτυχιακούς.
Η χρηματοδότηση γίνεται κατά βάση από επιχειρήσεις, το κράτος και την ΕΕ για να συμμετέχουν με αυτόν τον τρόπο στον καταμερισμό της οργάνωσης της ειδικευμένης εργασίας, παράγοντας την ,κάθε φορά απαραίτητη για τη αγορά και το κεφάλαιο, γνώση. Το ερευνητικό κομμάτι τροφοδοτείται από -αλλά και λειτουργεί με βάση- το χρήμα. Ακολουθεί ,δηλαδή, ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια με σκοπό είτε την άμεση κερδοφορία είτε την έρευνα πάνω σε αντικείμενα που ανοίγουν δρόμους στην καπιταλιστική αξιοποίηση. Με το πέρασμα του χρόνου σε ολοένα και περισσότερες σχολές παρατηρείται η παραπάνω τάση να εισδύει όλο και πιο έντονα στο προπτυχιακό επίπεδο.
Κι έτσι φτάνουμε και στα καθ’ημάς. Κατόπιν των έντονων αντιδράσεων στα πανεπιστήμια και τις επαγγελματικές ενώσεις εξαιτίας της τροποποίησης τον περασμένο Μάρτιο για την κατάργηση υποχρεωτικής αναγνώρισης από τον ΔΟΑΤΑΠ των τίτλων σπουδών των αποφοίτων Νομικών Σχολών ευρωπαϊκών ιδρυμάτων και συνεργαζόμενων ελληνικών κολεγίων, για την εγγραφή τους στους Δικηγορικούς Συλλόγους της χώρας, τώρα, έρχεται και η ίδρυση του “MBS Κολεγίου Κρήτης”, του πρώτου ιδιωτικού κολεγίου που παρέχει τίτλο νομικών σπουδών. Οι πρόεδροι των τριών μεγαλύτερων δικηγορικών συλλόγων της χώρας εξήγγειλαν ότι θα εξετάζουν τους πτυχιούχους από τα ελληνικά κολέγια για το αν θα τους δέχονται ή όχι ως ασκούμενους. Μια προσπάθεια ,με άλλα λόγια, να μπει ’’φρένο’’ στην ελεύθερη εγγραφή των αποφοίτων ελληνικών κολεγίων στα βιβλία ασκουμένων των δικηγορικών συλλόγων της Ελλάδας. Πιο συγκεκριμένα, με τη νέα ρύθμιση προβλέπεται να συσταθεί ,εντός διμήνου, πενταμελής Μόνιμη Επιτροπή Δοκιμασίας Επάρκειας, όπως ονομάζεται, η οποία θα αποτελείται από τον κοσμήτορα ή πρόεδρο Νομικού Τμήματος της χώρας, έναν καθηγητή Νομικής και τους προέδρους των Δικηγορικών Συλλόγων Αθηνών, Θεσσαλονίκης και Πειραιώς.
Στην πραγματικότητα, η σύσταση της επιτροπής επάρκειας είναι εντελώς διακοσμητική αν όχι προσχηματική. Εργαλείο, δηλαδή, στα χέρια των προέδρων των συλλόγων καθώς δεν πρόκειται να συνεδριάζει ποτέ, αφού δεν θα μαζεύονται σε πανελλαδική βάση πρόεδροι των πιο μεγάλων συλλόγων για να κάνουν δουλειά γραφειοκρατίας. Απλώς, οι πιο τρανταχτές περιπτώσεις ανεπάρκειας θα στέλνονται εκεί και -δια τηλεφώνου- θα εγκρίνονται αυτοί που «πρέπει». Η συγκεκριμένη ρύθμιση είναι στάχτη στα μάτια. Ακόμη και η επιτροπή αξιολόγησης που θα κρίνει δεν μπορεί να βγει εκτός νομοθετικού πλαισίου αναγνώρισης της ισοτιμίας των πτυχίων.
Ο ΔΣΑ ποτέ τα τελευταία χρόνια δεν έπαιξε ούτε στοιχειωδώς προοδευτικό ρόλο. Όσες φορές υπήρξαν πρωτοβουλίες , ήταν πάντα από τα κάτω και πάντα σε κόντρα και μάχη με το δ.σ. του συλλόγου. Αν εξεταστεί αυτό και σε σχέση με τις εξετάσεις που φέρνει ο ΝΚΔ το μέλλον διαγράφεται δυσοίωνο. Κι αυτό γιατί ο εφιάλτης των Πανελλαδικών επιστρέφει καθώς καθιερώνεται ο πανελλαδικός χαρακτήρας των εξετάσεων των ασκούμενων δικηγόρων σε κατεύθυνση αυστηροποίησης, με σκοπό να μπει ακόμα ένας ταξικός φραγμός στην άσκηση του επαγγέλματος και να δημιουργηθεί μια εφεδρεία φτηνού νομικού δυναμικού, χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, βορά στα μεγάλα δικηγορικά γραφεία, τις δικηγορικές εταιρίες και τις τράπεζες.
Πάντως εμείς αντιλαμβανόμαστε τόσο τις μεταρρυθμιστικές μεθοδεύσεις εξίσωσης των πτυχίων ,όσο και την ίδρυση των ιδιωτικών κολεγίων ως κομμάτια μίας ευρύτερης στόχευσης. Αφενός, αυτή της διαμόρφωσης ενός νέου μοντέλου εργαζομένου, υπερεξειδεκευμένου – ευέλικτου - επανακαρτιζόμενου και εντέλει αναλώσιμου για την ικανοποίηση των αναγκών του κεφαλαίου, εγχώριου όσο και ξένου. Διότι από τη μία με την ίδρυση των ιδιωτικών κολεγίων πράγματι ασκείται ανταγωνιστική πίεση προς το «δημόσιο» πανεπιστήμιο, όχι όμως προς τη «βελτίωση» του, όπως ευαγγελίζονται οι αστοί ‘’εκσυγχρονιστές’’. Αλλά προς το βάθεμα της επιχειρηματικής αναδιάρθρωσης του, της ανάληψης ιδιωτικών πρωτοβουλιών με προσέλκυση επενδυτικού κεφαλαίου, με τη διαρκή αναπροσαρμογή του προγράμματος σπουδών σε συνάρτηση με την ανά περίπτωση εμπορευσιμότητα του εκάστοτε κλάδου/γνωστικού αντικειμένου (με όπλο πάντα τις ιδιωτικές χορηγίες προς τα πανεπιστήμια ζωτικό έσοδο σε καιρούς που η κρατική χρηματοδότηση τείνει προς εξάλειψη), με την εκμετάλλευση απλήρωτου εργατικού δυναμικού είτε πρόκειται για φοιτητές είτε για εργολαβικές καθαρίστριες με συμβάσεις έργου κ.ο.κ.
Αφετέρου, και εκείνη της όξυνσης των ταξικών φραγμών για την πρόσβαση ενός ανθρώπου στην ανώτατη εκπαίδευση. Γιατί είτε πας ,τελικά, σε ιδιωτικό κολέγιο είτε στο «δημόσιο-δωρεάν» πανεπιστήμιο, η αλήθεια είναι ότι με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο θα πληρώσεις και θα πληρώσεις αδρά. Και στη περίπτωση που είσαι από εκείνους που δεν τους περισσεύει ο οβολός για ακαδημαϊκές σπουδές, θα μένεις με απολυτήριο λυκείου κυνηγώντας πιστοποιήσεις-κουρελόχαρτα από μεταλυκειακά προγράμματα ψευτοκατάρτισης για μια θέση στον ήλιο της σύγχρονης γαλέρας που ονομάζεται αγορά εργασίας.
Η κίνηση της εξίσωσης των πτυχίων και η χρονικά συμπίπτουσα ίδρυση του ιδιωτικού κολεγίου Νομικής εντάσσεται στη συνολικότερη πολιτική για την «ελεύθερη» κίνηση ενός ευέλικτου και φτηνού εργατικού και επιστημονικού δυναμικού στην ευρύτερη αγορά της ΕΕ, την ιδιωτικοποίηση της παιδείας, τις πιστωτικές μονάδες, την αποσύνδεση πτυχίου – επαγγέλματος.
Δεν αιτούμαστε απλά την προάσπιση των παλαιών κεκτημένων του δημόσιου-δωρέαν πανεπιστημίου. Αυτό που ζητάμε είναι ένα πανεπιστήμιο στο ύψος των αναγκών μας, οικονομικών και γνωσιολογικών. Ένα πτυχίο με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Ζωή και δουλειά βάσει των αναγκών και των ικανοτήτων μας.
