Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ ΕΚΠΑ για την κατάληψη στην Πρυτανεία


Εδώ και μερικές μέρες η πρυτανεία του ΕΚΠΑ είναι, για ακόμα μια φορά, περικυκλωμένη από τα ΜΑΤ. Αιτία, η κατάληψη του κτηρίου από ομάδα αλληλέγγυων στους απεργούς πείνας από 2/3 ενάντια στον αντιτρομοκρατικό νόμο (συγκεκριμένα στα άρθρα 187, 187Α), για την κατάργηση του νομοσχεδίου για τις φυλακές τύπου Γ΄ και της διάταξης για τα καλυμμένα χαρακτηριστικά (κουκουλονόμος). Μάλιστα, το μεσημέρι της Δευτέρας, μετά το αίτημα των πρυτανικών αρχών και την εισαγγελική εντολή για επέμβαση της αστυνομίας, οι φοιτητικοί σύλλογοι έδωσαν το παρόν στο χώρο υπερασπιζόμενοι το άσυλο. Τρεις φοιτητές προσήχθησαν από την ασφάλεια και στη συνέχεια η προσαγωγή μετατράπηκε σε σύλληψη με την κατηγορία της διατάραξης κοινής ειρήνης.

Ο αγώνας που πραγματοποιείται είναι αγώνας για να καταργηθεί το αίσχος του ελληνικού “σωφρονιστικού συστήματος”, που καταδικάζει τους κρατούμενους σε αργό και βασανιστικό θάνατο στα λευκά κελιά της απομόνωσης, καθώς και ενάντια στην ειδική κατασταλτική νομοθεσία. Αναδεικνύεται η αναγκαιότητα ύπαρξης και διεκδίκησης δημοκρατικών δικαιωμάτων μέσα και έξω από τα σωφρονιστικά ιδρύματα ενάντια στην εμπέδωση του αυταρχισμού μέσα από τη σκλήρυνση των κρατικών μηχανισμών. Αυτά είναι αιτήματα που αφορούν συνολικά τον κόσμο του αγώνα επομένως και το φοιτητικό κίνημα που το προηγούμενο διάστημα πάλεψε ενάντια στις αυταρχικές πρακτικές και στις συνεχείς προσπάθειες για καταπάτηση του ασύλου από τις κατασταλτικές δυνάμεις.

Παρά το δίκαιο του αγώνα των απεργών πείνας, και της ανάγκης υποστήριξής του από τον κόσμο της εργασίας και τη νεολαία, η επιλογή της κατάληψης πανεπιστημιακών κτηρίων πέρα και έξω από τις διαδικασίες του οργανωμένου φοιτητικού κινήματος, των φοιτητικών συλλόγων και των γενικών τους συνελεύσεων, δεν μπορεί να λειτουργήσει προωθητικά για τη συσπείρωση δυνάμεων γύρω από τον αγώνα για δημοκρατικά δικαιώματα.

Ξεκαθαρίζουμε, ωστόσο, την κάθετη αντίθεσή μας σε κάθε σκέψη για εισβολή ΜΑΤ στον χώρο του ασύλου. Η ανακοίνωση και η πρακτική της διοίκησης του ΕΚΠΑ που νομιμοποιεί την παρουσία αστυνομικών δυνάμεων περιμετρικά του χώρου του πανεπιστημίου και εντείνει τις λογικές που θέλουν την καταπάτηση του ασύλου, είναι κάτι παραπάνω από καταδικαστέα. Τροφοδοτεί φωνές είτε από την πλευρά του καθηγητικού μπλοκ είτε από την πλευρά των καθεστωτικών δυνάμεων στο εσωτερικό των σχολών να επιμένουν στην ανυπαρξία του ασύλου και επομένως στην ποινικοποίηση των αγώνων του φοιτητικού κινήματος. Οι πρυτανικές αρχές συνεχίζουν με αυτήν την ανακοίνωση και το κάλεσμα σε κινητοποίηση σε αυτήν την κατεύθυνση το μπαράζ αυταρχικών πρακτικών που είδαμε να υλοποιεί ο πρώην πρύτανης και νυν βουλευτής της ΝΔ, Φορτσάκης.

Το λόγο για το άσυλο τον έχουν οι φοιτητές και οι εργαζόμενοι των πανεπιστημίων, και όχι οι πρυτάνεις, τα ΜΑΤ και οι εισαγγελείς. Ο χώρος του πανεπιστημίου αποτελεί κοιτίδα και ορμητήριο αγώνων για την υπεράσπισή του απέναντι στις πολιτικές τις ΕΕ του ΔΝΤ, και σε οποιαδήποτε κυβέρνηση κινείται σε αυτά τα πλαίσια, που οδηγούν το λαό και τη νεολαία στην εξαθλίωση και την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους.

Απέναντι στην τρομοκρατία των ΜΑΤ, την αστυνομοκρατία σε 24ωρη βάση που εξήγγειλε ο υπουργός “Προστασίας του Πολίτη” Πανούσης και συνολικά τη λογική “καρότο και μαστίγιο” της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, διατρανώνουμε την απόφασή μας να υπερασπιστούμε το άσυλο και τη δέσμευσή μας ότι το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία ευρύτερα θα σπάσουν το κλίμα αναμονής και θα συνεχίσουν να παλεύουν ενάντια σε αυτές τις λογικές που στόχο έχουν την τρομοκράτηση του φοιτητικού κινήματος τη στιγμή που πρέπει να βγει επιθετικά στο προσκήνιο, αμφισβητώντας την νέα συμφωνία και τα επερχόμενα μέτρα, διεκδικώντας να πάρει πίσω όλα όσα μας έχουν στερήσει!

• Απαιτούμε την άμεση κατάργηση του νομικού πλαισίου για τις φυλακές τύπου Γ’. Παλεύουμε για την κατοχύρωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων.
• Άμεση απελευθέρωση των συλληφθέντων. Απόσυρση όλων των κατηγοριών.
• Καμία σκέψη για επέμβαση της αστυνομίας στο άσυλο!

ΕΑΑΚ ΕΚΠΑ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ ΤΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΕΝΤΟΣ ΔΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑΣ


Σήμερα 31/3 υπογράφηκε από όλες τι πολιτικές δυνάμεις ψήφισμα στο διοικητικό συμβούλιο για συνολική καταδίκη της κατειλημμένης πρυτανείας από χτες 30/3 προς στήριξη και αλληλεγγύη στην απεργία πείνας των πολιτικών κρατουμένων που μάχονται για την απελευθέρωση της μητέρας του Χρήστου και Γεράσιμου Τσάκαλου και της συζύγου του δεύτερου, στις οποίες το κράτος στράφηκε με όρους πολιτικού ρεβανσισμού και με το ελάχιστο νομικό έρεισμα της υπόθαλψης καταζητούμενου θέλουν να τους καταλογίσουν συνεργεία στη Σ.Π.Φ. Ανάμεσα στην αιτηματολογία των καταληψιών είναι μεταξύ άλλων η κατάργηση της ειδικής “αντιτρομοκρατικής” νομοθεσίας και συγκεκριμένα τους νόμους περί τρομοκρατικής και εγκληματικής οργάνωσης (νόμοι 187,187Α), η κατάργηση των ειδικών κατασταλτικών νόμων (κουκουλονόμος), η κατάργηση των φυλακών τύπου Γ’ που αποτελούν την ολοκλήρωση του καθεστώτος εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων και η οριοθέτηση της χρήση και επεξεργασίας του DNA σαν αποδεικτικό μέσο.

Είπαμε ΟΛΕΣ οι πολιτικές δυνάμεις; Διόρθωση! Συνυπογράφηκε το ψήφισμα και από τη μεριά της Ε.Α.Α.Κ. ερήμην του σχήματος μας κατόπιν πλημμελούς ενημέρωσης της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης στο φοιτητικό σύλλογο Νομικής. Διότι προς δυσαρέσκεια ορισμένων στο σύλλογο φοιτητών νομικής παρεμβαίνουν ΔΥΟ σχήματα. Πάγια θέση της Αντινομίας ΕΑΑΚ είναι ότι το κύριο όργανο αμεσοδημοκρατικής λήψης αποφάσεων του συλλόγου είναι η Γενική του Συνέλευση, όπου κάθε φοιτητής ως ζωντανό κύτταρο του συλλόγου-σωματείου του συναποφασίζει επί της βάσης των κατατεθειμένων πολιτικών πλαισίων πάλης. Δευτερευόντως ακολουθεί το Διοικητικό Συμβούλιο όπου οι πολιτικές δυνάμεις μπορούν να καταθέσουν προς ψήφιση την εκάστοτε πολιτική πρόταση/τοποθέτηση τους. Σαν Αντινομία ΕΑΑΚ εμείς δεν ταχθήκαμε στην πορεία της πολιτικής μας δράσης και παρέμβασης στο σύλλογο ποτέ με τους ονομαστικούς αντιπροσώπους στο ΔΣ και έτσι εναποθέσαμε στον εργατικό πολιτισμό των υπόλοιπων αγωνιστικών πολιτικών δυνάμεων και πολύ δε περισσότερο στο συντροφικό ήθος του έτερου σχήματος της ΕΑΑΚ την ενημέρωση μας σχετικά με το οποιοδήποτε κείμενο προς ψήφιση στο διοικητικό συμβούλιο. Δεν χρειάζεται ,επομένως, να μακρηγορούμε περαιτέρω διότι για εμάς αυτό το ψήφισμα ΔΕΝ χαίρει εγκυρότητας , είναι ΑΚΥΡΟ και με βαθειά μας λύπη και πολιτική απαξία δηλώνουμε ότι παράτυπα υπογράφθηκε από την ΕΑΑΚ και σε καμία των περιπτώσεων δεν αντικατοπτρίζει τη στάση του ιστορικά πρωτοποριακού μας μορφώματος σε σχέση με τον αγώνα που δίνεται αυτή την περίοδο από το κίνημα αλληλεγγύης, τους απεργούς πείνας αλλά και τους φοιτητικούς συλλόγους σε σχέση με την υπεράσπιση του ασύλου και ευρύτερα των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Ιδίως λόγω του αντικειμένου των νομικών σπουδών μας και της αστικοϊδεολογικής του φόρτισης, θεωρούμε ότι οι υπογράφοντες θα όφειλαν να τηρούν μία άλλης ποιότητας στάση ως μελλοντικοί ,πολλοί εξ αυτών, δικηγόροι. Αλλά και ανεξάρτητα αυτού, τόσο ο μέσος φοιτητής νομικής όσο και ευρύτερα η κοινωνία είναι αναγκαίο να αντιληφθεί ότι παρά το εξειδικευμένο φαινομενικά χαρακτήρα του συγκεκριμένου αγώνα που δίνεται, είναι ένα ζήτημα που μας αφορά όλους. Με την τροποποίηση που έλαβε ο ποινικός κώδικας με τον λεγόμενο κουκουλονόμο ,οιονεί ή εν δυνάμει ‘’τρομοκράτες’’ είμαστε όλοι ανεξαιρέτως. Εκτός βέβαια άμα προτιμά ο καθείς να κοιτά σιωπηλά και πειθήνια τη βολή του, είτε αυτό συνεπάγεται τα στενά όρια της ιδιωτικής ζωής κάποιου ανθρώπου ή της ‘’δημόσιας’’ πολιτικής επιβίωσης κάποιου χώρου.

Ως Αντινομία ΕΑΑΚ, μέσα από την καθημερινή μας δράση, τα κείμενα, τις εκδηλώσεις και την παρέμβαση μας στο φοιτητικό σύλλογο νομικής, εμείς αγκαλιάζουμε του πολιτικούς προβληματισμούς που γεννιούνται μέσα από τον πολύμορφο αγώνα του κινήματος αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας. Η πρυτανεία είναι ένας δημόσιος χώρος που ναι μεν ανήκει στους εργαζόμενους και τους φοιτητές του πανεπιστημίου και τον πρώτο λόγο πρέπει να τον έχουν αυτοί, δεν συνιστά δε με μία μικροϊδιοκτησιακή λογική φέουδο κανενός. Το πανεπιστημιακό άσυλο μετά από αιματηρές διεκδικήσεις κατά τον αντιδικτατορικό αγώνα (ο οποίος παρεμπιπτόντως επίσης είχε χαρακτηριστεί ως απαρχή της τρομοκρατίας στον ελληνικό χώρο!) έχει καθιερωθεί ως χώρος πολιτικών διεργασιών και ως εκ τούτου και ως ορμητήριο δράσεων κι ακτιβισμών. Η κατάληψη αλληλεγγύης ,σε αντίθεση με την κατάληψη της Νομικής την περασμένη εβδομάδα, ναι μεν δεν πραγματοποιήθηκε από το μαζικό κίνημα αλλά έχει στόχο την προσέλκυση κόσμου και την υιοθέτηση χαρακτηριστικών κέντρου αγώνα ,καλούσε σε ανοιχτή συνέλευση πολιτικού διαλόγου, δεν απέτρεψε διοικητικό υπάλληλο ή φοιτητή να μπει και να παρακολουθήσει και, τέλος, δεν προκάλεσε καμία υλική ζημιά στο χώρο.

Στη παρούσα συγκυρία, με τη κυβέρνηση Συριζα-Ανελ να πασχίζει να διαμορφώσει ένα “φιλολαϊκό” και “ριζοσπαστικό” προφίλ, ένας πολύμορφος αγώνας ενάντια σε όσα καταδεικνύουν την κενότητα και τις αντιφάσεις της ρητορικής της δεν μας βρίσκει ενάντιους. Η απεργία πείνας με κύρια αιτήματα την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ΄, τρομονόμων και κουκουλονόμου και την αποφυλάκιση για λόγους υγείας του Σάββα Ξηρού, που με ποσοστό παράλυσης 70% υφίσταται την σκληρή κρατική εκδικητικότητα και βρίσκεται αντιμέτωπος με το πιο απάνθρωπο πρόσωπο της εξουσίας, πρέπει να δικαιωθεί άμεσα. Κανένας νομικισμός ή «τεχνικό» επιχείρημα δεν δικαιολογεί την οποιαδήποτε ολιγωρία. Επίσης οι κύριοι Πανούσης και Δημόπουλος πρέπει να αντιληφθούν πως το μαχόμενο φοιτητικό κίνημα θα βρεθεί απέναντι τους σε κάθε προσπάθεια καταπάτησης του ασύλου από την αστυνομία και τον εισαγγελέα. Απαιτούμε άμεση απελευθέρωση των συλληφθήντων από την πρυτανεία και να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες εις βάρος τους.

Δευτέρα, 30 Μαρτίου 2015

Καταγγελία στη Δ.Α.Π-Ν.Δ.Φ.Κ


Την Πέμπτη 26/3 με πρωτοβουλία της Αντινομία Ε.Α.Α.Κ. κατατέθηκε ψήφισμα στο Δ.Σ. του Συλλόγου μας για την υπεράσπιση πέντε φοιτητών του Ιονίου Πανεπιστημίου στο Τμήμα Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας που διώκονται ποινικά, μετά από καταγγελία και παράσταση πολιτικής αγωγής από τον καθηγητή τους Ιωάννη Σαριδάκη.

Οι φοιτητές διώκονται άδικα για τη συνδικαλιστική τους δράση, με μια δικογραφία-χάος και για την αποκάλυψη από μέρους τους του πελατειακού διορισμού του καθηγητή, από τον κουμπάρο του, στο τμήμα Τουρκικών Σπουδών της Αθήνας, καθώς και για την απουσία του από τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις, κατά ένα ολόκληρο εξάμηνο και ενόσω ανέμενε το διορισμό του.

Ο Ιωάννης Σαριδάκης γίνεται ίσως ο μοναδικός καθηγητής ελληνικού πανεπιστημίου στη Μεταπολίτευση που δηλώνει πολιτικός ενάγων κατά φοιτητών. Δηλαδή όχι μόνο κατήγγειλε φοιτητές του ενώπιον της Πρυτανικής Αρχής, αλλά και αποφάσισε να υπερασπιστεί τη δίωξη ενώπιον του δικαστηρίου.

Το ψήφισμα υπογράφηκε από την ΠΚΣ και την ΑΡ.ΕΝ, όχι όμως και από τη Δ.Α.Π-Ν.Δ.Φ.Κ η οποία αρνήθηκε μέχρι και να τοποθετηθεί εγγράφως για το ζήτημα. Η κατά τα άλλα «υπεύθυνη δύναμη», όχι μόνο δεν υπερασπίζεται τα δικαιώματα των φοιτητών, αλλά στηρίζει απροκάλυπτα τον ακροδεξιό καθηγητή που έχει επανειλημμένως εκφράσει φασιστικές αντιλήψεις και καλύπτει τον πελατειακό του διορισμό, όπως εξάλλου πάντα έκανε και ο κομματικός της φορέας, η Νέα Δημοκρατία.

Η σαπίλα της ΔΑΠ-Ν.Δ.Φ.Κ αποκαλύπτεται για ακόμη μία φορά! Η παράταξη του φασιστικού μίσους τολμά να στρέφεται ενάντια στους φοιτητές που αγωνίζονται για ένα καλύτερο πανεπιστήμιο στηρίζοντας ακροδεξιά στοιχεία! Δεν περιμέναμε όμως κάτι καλύτερο από τους υποστηρικτές του Φορτσάκη που απειλούσε με πανεπιστημιακή αστυνομία και ξυλοκοπούσε φοιτητές έξω από τη Νομική! Δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο από τους εφαρμοστές των μνημονίων με απολύσεις διοικητικών υπαλλήλων, περικοπές φοιτητικών παροχών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των φοιτητικών συλλόγων!

Ας γυρίσουμε όλοι την πλάτη στη ΔΑΠ που παλεύει να λιπάνει τη συνείδηση του φοιτητή με την ενάντια στην αριστερά και ενάντια στους αγώνες ρητορεία της. Που παλεύει να στρέψει τους φοιτητές στον σκληρό ατομικό δρόμο και τον ανταγωνισμό μεταξύ τους διασπώντας τους και στρέφοντάς τους μακριά από τις συλλογικές διεκδικήσεις, παλεύει να εμπεδωθεί στις σχολές η καταστροφική πολιτική της Ε.Ε, της φτώχειας και της εξαθλίωσης!


Η ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
ΑΘΩΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ ΤΩΡΑ!

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ: ο ποιητής της οδύνης, του πάθους και της οργής

Σαν σήμερα στις 29 Μαρτίου του 2005 έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος ποιητής Μίλτος Σαχτούρης. Παρότι έντονα επηρεασμένος από τον υπερρεαλισμό, απέκτησε μια καθαρά προσωπική φωνή, σε ένα κράμα οδύνης, παραλόγου και συμβολισμού.
Ο Σαχτούρης εντάσσεται στην οµάδα των ποιητών που κινούνται στο ρεύµα του πρώτου υπερρεαλισµού που γεννήθηκε στη Γαλλία και καρποφόρησε πριν από τον πόλεµο, µε εισηγητές στην Ελλάδα τον Ανδρέα Εµπειρίκο και το Νίκο Εγγονόπουλο.
«Το έχω τονίσει επανειλημμένα, ο υπερρεαλισμός έδρασε πάνω μου σαν καταλύτης. Με λευτέρωσε στην ποίηση και στη ζωή, αλλά δεν μπορώ να πω ότι η ποίησή μου είναι υπερρεαλιστική. Η ποίησή μου είναι ιδιότυπα δραματική και λυρική» , δήλωνε ο ίδιος. (περιοδικό Τέταρτο, Μάρτιος 1987).

Από τους σημαντικότερους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, έχει χαρακτηριστεί ως ποιητής του παραλόγου και του συμβολισμού. Ο διαρκής στοχασμός του πάνω στην έννοια της οδύνης, ως βαθύτερη ουσία και μοίρα της ανθρώπινης ύπαρξης, οδήγησε σε μια λιτή και ξεκάθαρη χαρτογράφηση του εσωτερικού πόνου του σύγχρονου ανθρώπου.
Αυτή η «εμμονή» στην οδύνη δεν μπορεί να ιδωθεί εκτός του ιστορικού πλαισίου στο οποίο έζησε, επηρεάστηκε και έγραψε ο ποιητής. Η αιµατηρή περίοδος του παγκοσµίου πολέµου και του εµφυλίου που ακολουθεί, καθώς και η εκτρωµατική κοινωνική και πολιτική ζωή, εκφράζονται στην ποίησή του µέσα από εικόνες που συνθέτουν ένα παράλογο σκηνικό, αγνοώντας κάθε συµβατική τάξη του κόσµου.
Στη ποίησή του αποτυπώνεται ένας κόσµος παράφρονας, παράλογος και εφιαλτικός, όπου οι ηθικές και πνευµατικές αξίες έχουν τορπιλιστεί και κυριαρχεί το χάος. Ωστόσο, όπως ο ίδιος είχε πει:
«Τα ποιήματά μου δεν είναι απαισιόδοξα. Απεναντίας, είναι σαν τα ξόρκια. Ξορκίζουν το κακό. Μοιάζουν με μάσκες αφρικάνικες. Με μάσκες ζώων και προγόνων, για να ξορκιστεί ο θάνατος. Όπως συμβαίνει απαράλλαχτα και με τις μάσκες των ιθαγενών».
Γεννημένος το 1919, ο Μίλτος Σαχτούρης απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 2005 στην Αθήνα και ετάφη στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη.

                                                             ΟΙ ΑΠΟΜΕΙΝΑΝΤΕΣ
                                                                           Ὅμως ὑπάρχουν ἀκόμα
                                                                                λίγοι ἄνθρωποι
                                                                            ποὺ δὲν εἶναι κόλαση
                                                                                    ἡ ζωή τους
                                                                  ὑπάρχει τὸ μικρὸ πουλὶ ὁ κιτρινολαίμης
                                                                                    ἡ Fraülein Ramser
                                                                καὶ πάντοτε τοῦ ἥλιου οἱ ἀπομείναντες
                                                                  οἱ ἐρωτευμένοι μὲ ἥλιο ἢ μὲ φεγγάρι
                                                                                       ψάξε καλὰ
                                                                              βρές τους, Ποιητή!
                                                                   κατάγραψέ τους προσεχτικὰ
                                                                 γιατί ὅσο πᾶν καὶ λιγοστεύουν
                                                                                                                    λιγοστεύουν

Σάββατο, 28 Μαρτίου 2015

Τσάμπα εργαζόμενους ψάχνουν στην ΑΣΟΕΕ ΟΤΕ και COSMOTE



Τσάμπα εργαζόμενους στον τομέα της έρευνας φαίνεται πως ψάχνουν ο ΟΤΕ και η COSMOTE, στους φοιτητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΟΠΑ, πρώην ΑΣΟΕΕ).

Ο ΟΤΕ, η COSMOTE και η διοίκηση του ΟΠΑ προχώρησαν στην υπογραφή συμφωνίας (μνημονίου) για ανταλλαγή τεχνογνωσίας, δημιουργία εργαστηρίου νέων τεχνολογιών και κοινή συμμετοχή σε έργα έρευνας και ανάπτυξης.

Με αυτήν τη συμφωνία, την οποία υπέγραψαν ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του ΟΤΕ, Μ. Τσαμάζ και ο πρύτανης του ΟΠΑ, καθηγητής, Κ. Γάτσιος, εγκαινιάζεται «μία νέα εποχή στις συνέργειες μεταξύ επιχειρηματικής και ακαδημαϊκής κοινότητας», όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του ΟΠΑ.

Η συμφωνία προβλέπει μεταξύ άλλων τη συνεργασία σε κοινούς τομείς δράσης, την ανταλλαγή τεχνογνωσίας και την αναζήτηση λύσεων σε τεχνικά και επιχειρηματικά θέματα για την αναβάθμιση προϊόντων, εφαρμογών και υπηρεσιών.

Στο πλαίσιο αυτό, περιλαμβάνεται και η δημιουργία κοινού τεχνολογικού εργαστηρίου, σε χώρο του Ομίλου ΟΤΕ, με συμμετοχή στελεχών του ΟΤΕ και της COSMOTE, καθηγητών και φοιτητών του ΟΠΑ.

Επίσης, προβλέπεται και η από κοινού συμμετοχή σε ευρωπαϊκά και εθνικά έργα έρευνας και ανάπτυξης.

Και τι θα κερδίσουν οι φοιτητές από τη τσάμπα εργασία για τον ΟΤΕ και την COSMOTE;

«Οι ταλαντούχοι φοιτητές του Πανεπιστημίου θα έχουν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν τις γνώσεις, τις δυνατότητες και την αγάπη τους για την τεχνολογία, ενώ παράλληλα θα αποκτήσουν ουσιαστικές εμπειρίες που θα αποτελέσουν εφόδιο για την είσοδό τους στην αγορά εργασίας», απαντά ο Διευθύνων Σύμβουλος του ΟΤΕ.

Δουλέψτε τσάμπα και εισπράξτε… ηθική ικανοποίηση, είναι λογική των μανατζαρέων που θα βρεθούν να κάνουν κουμάντο στους φοιτητές του ΟΠΑ!

Το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο βγαίνει από τα χαρτιά και παίρνει σάρκα και οστά, ληστεύοντας την εργατική δύναμη και τη φαντασία των σπουδαστών, με «καρότο» μια αράδα στο βιογραφικό μέσα στο τοπίο της ανεργίας και της ανασφάλειας που το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, από κοινού με την ΕΕ και το ΔΝΤ, δημιούργησαν.

Παράλληλα οι εταιρείες «πατάνε πόδι» στα προγράμματα σπουδών, πριμοδοτώντας εργαστήρια, κατευθύνσεις και τμήματα που τους αποφέρουν κέρδη, οδηγώντας τα υπόλοιπα στο μαρασμό.

Για το φοιτητικό κίνημα η ακραία αυτή πρόκληση πρέπει να σημάνει συναγερμό, για να πεταχτούν έξω από τα πανεπιστήμια οι εταιρείες και να πάψει το αίσχος της απλήρωτης εργασίας για τις επιχειρήσεις.


Καταγγελία της ΑΝΤΙΝΟΜΙΑΣ ΕΑΑΚ για την ημερίδα της ΔΑΠ στη Νομική



Σήμερα, σάββατο 28/3, έγινε ημερίδα της ΔΑΠ νομικής με τίτλο «Θάλασσα ως πολιτικός και οικονομικός χώρος» και ομιλητές μεταξύ άλλων την καθηγήτρια διεθνούς δικαίου Μαρία Γαβουνέλη, τον καθηγητή Γιάννη Βαληνάκη (εμπνευστή της έναρξης των διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ), τον Άγγελο Συρίγο (εταίρο του ινστιτούτου διεθνών σχέσεων του Πάντειου και μέλος της εταιρείας διεθνούς δικαίου και διεθνών σχέσεων, ειδικευμένο στην εξωτερική πολιτική με κύρια αντικείμενα το δίκαιο της θάλασσας ,τα Βαλκάνια και τις μειονότητες), τον αναπληρωτή ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Γιώργο Κώτσηρα και τον Νίκο Χαραλάμπους (πρόεδρο και διευθύνων σύμβουλο της Hellenic Seaplanes).  Ως Αντινομία ΕΑΑΚ βρεθήκαμε για να καταθέσουμε την πολιτική μας τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα της μετανάστευσης , δεδομένου ότι έμπαινε και εισηγητικά στη μπροσούρα που μοίραζε η ΔΑΠ για την εκδήλωση.

Αυτό που αντιμετωπίσαμε ήταν  ένας παροξυσμός πολιτικής υστερίας όπου τόσο οι ΔΑΠίτες όσο και το πάνελ των ομιλητών δε μας επέτρεπαν να αρθρώσουμε λέξη προς το αμφιθέατρο και μας κατηγορούσαν για φασιστικές μεθοδεύσεις τη στιγμή που οι ίδιοι από τα μικρόφωνα τους έκαναν χυδαίου και φτηνού τύπου πολιτικαντισμούς. Ωστόσο, δεν περιορίστηκαν σε αυτό καθότι ο Συρίγος άσκησε βία σε μία συνδικαλίστρια από την Αντινομία ΕΑΑΚ σπρώχνοντας τη στα σκαλιά ,ενώ την ίδια στιγμή η κα Γαβουνέλη είχε σφιχταγκαλιασμένο το μικρόφωνο αρνούμενη να μας το παραχωρήσει ,μη πάει και το ιερό κονκλάβιο των «ειδημόνων» αποστερηθεί το λόγο του από την παρέμβαση μας.


Όση τρέλα κι αν προσπαθούν να πουλήσουν, ότι τάχα μου έθιγαν αμιγώς ζητήματα δικαίου θάλασσας κι ότι βγάλαμε από το κεφάλι μας την αντιμεταναστευτική τους προπαγάνδα, η αλήθεια είναι ότι έχουμε βαρεθεί την ίδια ιστορία. Τέτοιου τύπου εκδηλώσεις και συζητήσεις ,ενδεδυμένες με το πέπλο μιας θετικιστικής νομιμοφροσύνης κι ενός αστικού λεγκαλισμού, αναπαράγουν και προωθούν την ίδια φασίζουσα ρητορική που εξοπλίζει κι επιρρώνει ιδεολογικά (και ουχί μόνον) ένα ευρύ φάσμα της ακροδεξιάς, είτε αυτή βρίσκεται στα βουλευτικά γραφεία της Νέας Δημοκρατίας είτε συναντάται στους ναζί της Χρυσής Αυγής.

Αναζητώντας εξιλαστήρια θύματα σε μια εποχή ακραίας εξαθλίωσης των εργατικών ,ταξικών στρωμάτων, τους φταίνε οι μετανάστες και ψάχνουν «μέτρα επίλυσης για τη μάστιγα της παράνομης μετανάστευσης». Ανοίγουν έναν εθνικιστικής απόχρωσης μονόλογο (μια και περιθώρια για διάλογο δεν αφήνουν) για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις ώστε να νομιμοποιούν στη συλλογική συνείδηση κάθε μιλιταριστική παπάντζα περί αξιομάχου και υπεράσπισης των εθνικών-κρατικών συνόρων λες κι εμάς εχθροί μας είναι οι Τούρκοι εργάτες κι όχι το κεφάλαιο (ξένο κι εγχώριο). Προβάλλουν ως πανάκεια τα αναπτυξιολάγνα μοντέλα της χάραξης ΑΟΖ για την εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων υδρογονανθράκων του Αιγαίου, λες και θα πάρουν τίποτα τα πληττόμενα λαϊκά στρώματα από την διύλιση του πετρελαίου πέρα από πόλεμο, περιβαλλοντική καταστροφή και στυγνή εκμετάλλευση ,όταν θα τσεπώνουν αμέτρητα χρήματα οι αστικές τάξεις (ξένες κι εγχώριες).

Τα εθνικά σύνορα έχουν μεταβληθεί σήμερα σε κύριο πολιτικό εργαλείο για τη διατήρηση των ανισοτήτων στην παγκόσμια οικονομία μέσα από το διαχωρισμό των δικαστικών αρμοδιοτήτων και τον ορισμό της πολιτικής ένταξης. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι χώρες της αντιμετώπισαν τη μετανάστευση από την Ανατολική και Νότια Ευρώπη με μια εξαιρετικά περιοριστική και κατασταλτική πολιτική: "έκλεισαν" τα σύνορα, τροποποίησαν τη νομοθεσία περί ασύλου, εισήγαγαν επιλεκτικά ποσοστά ετήσιας μετανάστευσης και γενικά επέλεξαν μια πολιτική ελέγχου και αστυνομικής καταστολής. "Τάξη και ασφάλεια" ενάντια στους μετανάστες που επιδιώκουν να εγκατασταθούν στην προνομιούχα Ευρώπη.

Μετά από τη Συμφωνία του Σένγκεν η νομοθεσία περί αλλοδαπών δημιούργησε ένα δυιστικό δικαστικό σύστημα: ένα κανονικό για τους ευρωπαίους πολίτες με συνταγματικές και λοιπές εγγυήσεις και ένα εξαιρετικό για τους "εξωκοινοτικούς" με ελάχιστες εγγυήσεις και ανατεθειμένο στην εκτελεστική εξουσία. Το ότι η "ιδιότητα του πολίτη" στην οικοδομούμενη Ευρώπη καθορίζεται από μια "γραφειοκρατία του αποκλεισμού" δεν είναι κάτι καινούριο. Βάσει της τελευταίας έκθεσης του Human Rights Watch για τις συνθήκες ζωής των προσφύγων, πολλοί εξ αυτών είναι έγκλειστοι σε φυλακές όπου και τιμωρούνται με σωματικά βασανιστήρια και απομονώσεις. Στις χώρες της ΕΕ οι μετανάστες "χωρίς χαρτιά" εγκλείονται σε "κέντρα κράτησης" εν αναμονή της απέλασής τους. Αυτά τα "κέντρα" ανήκουν στην ίδια κατηγορία με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που είχαν οργανώσει οι ευρωπαϊκές δυνάμεις στην περίοδο της ιμπεριαλιστικής αποικιοκρατίας . Σ' αυτά τα στρατόπεδα εκδηλώνεται η κρυμμένη μήτρα ,ο νόμος, του πολιτικού πεδίου στο οποίο ζούμε. Αποτελούν την πιο εμφανή έκφραση μιας ολοκληρωτικής κυριαρχίας. Οι έγκλειστοι των στρατοπέδων βρίσκονται στο πεδίο κυριαρχίας ενός κράτους, το οποίο τους στερεί τα δικαιώματά τους και τους αποκλείει από την εφαρμογή των γενικών κανόνων. Εκεί αποκτά υλική έκφραση το ρήγμα που υπάρχει στη σύγχρονη φιλελεύθερη-αστική σκέψη ανάμεσα στη γέννηση ενός προσώπου και στα δικαιώματα που του αντιστοιχούν σε ένα ορισμένο εθνικό-κρατικό έδαφος ανάλογα με το εάν είναι πολίτης ή αλλοδαπός.

Πρόσφατα επανήλθε στο προσκήνιο η θεωρία περί σχέσης «μεταναστών-εγκληματιών-τρομοκρατών», που έχουν προβάλλει  συστηματικά ήδη από τον Δεκέμβρη 2008 τα κόμματα εξουσίας, ΜΜΕ, ΕΥΠ και μιλιταριστικά έντυπα. Και παράλληλα να υπενθυμίσουμε ότι τον Ιούνη του ‘14, η ΕΕ κατέληξε στο νομικό πλαίσιο για την ανάπτυξη αστυνομικών και στρατιωτικών δυνάμεων σε όλη την Ευρώπη.Ήδη εδώ και καιρό η χρήση της «Ευρωπαϊκής Στρατοχωροφυλακής» (EUROGENDFOR), είναι δυνατή βάσει του άρθρου 222 της συνθήκης της Λισσαβόνας (solidarity clause - ρήτρα αλληλεγγύης). Η ρήτρα αυτή είναι η εκδοχή στο εσωτερικό του άρθρου 5, της «ρήτρας αμοιβαίας άμυνας» για καταστάσεις οι οποίες «μπορεί να έχουν αρνητικό αντίκτυπο στους ανθρώπους, το περιβάλλον και την ιδιοκτησία», περιλαμβάνοντας ακόμα και καταλήψεις σε ενεργειακά και μεταφορικά κέντρα καθώς και γενικές απεργίες. 

Τι ακριβώς σημαίνει τελικά η χρησιμοποίηση στρατιωτικών μέσων τόσο στα σύνορα όσο και στα αστικά κέντρα; Κι αν τελικά η φύλαξη των συνόρων ως αντιτρομοκρατική επιχείρηση είναι ένα κοινό πεδίο ασφάλειας μαζί με τις αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις φύλαξης των πόλεων, τότε που βρίσκεται η άμυνα της χώρας; Το 2001 ,χρονιά της εντεκάτης Σεπτεμβρίου και της αιματηρής καταστολής στη σύνοδο G-8 στη Γένοβα, κηρύχτηκε ο «Πόλεμος Κατά της Τρομοκρατίας», ένας πόλεμος που μπορεί να μην «κηρύχτηκε επίσημα», αλλά κρατάει μέχρι σήμερα ως αιχμή του δόρατος του πολέμου που διεξάγει ο κόσμος του κεφαλαίου ενάντια στον κόσμο της εργασίας. Πρόκειται για έναν διαρκή πόλεμο που εναλλάσσει χαμηλές και υψηλές εντάσεις, θερμά επεισόδια και «ανθρωπιστικές εκστρατείες», εσωτερική καταστολή και επαπειλούμενες διεθνείς συρράξεις. Έναν πόλεμο απολύτως παρανοϊκό στα αποτελέσματα και τις στοχεύσεις του.

Έναν πόλεμο, όμως, που διέπεται απόλυτα από τις ορθολογικές αρχές υπεράσπισης της σύγχρονης αστικής δημοκρατίας και της ομαλότητας του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Η καταστολή, ως διαρκής στρατιωτική επιχείρηση, εκτός από τα άμεσα αποτελέσματά της, γίνεται εργαλείο παραγωγής συμπεριφορών και συναίνεσης του κοινωνικού σώματος. Παράγει με την επαναληπτική επιτέλεσή της τον «φιλήσυχο» πολίτη που μαθαίνει να αντιμετωπίζει ως καθημερινότητα τον τυπικό έλεγχό του από τους εκπροσώπους του «νόμου και της τάξης» και τις στρατιωτικού τύπου εισβολές στους δημόσιους χώρους και στα σπίτια των γειτόνων του. Η μηδενική πολιτική των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων μεταφράζεται φυσικά ως πολιτική της «μηδενικής ανοχής» σε ολόκληρες κοινωνικές κατηγορίες και πολιτικές ομάδες.

Μπορεί ,λοιπόν, η ΔΑΠ-ΟΝΝΕΔ μαζί με το πολιτικό της επιτελείο και την πιστή αρωγή του καθηγητικού κατεστημένου να μας λένε ότι διεξάγουν καθαρά νομικίστικες εκδηλώσεις χωρίς ρατσιστική/εθνικιστική κατήχηση μισαλλοδοξίας και κοινωνικοπολιτικής αποχαύνωσης αλλά δεν μας πείθουν. Κάθε μορφή πολιτικής διαπάλης μπορεί εκείνοι να την εισπράττουν σαν «φασισμό» γιατί η αλήθεια είναι ότι φοβούνται μήπως και ακουστεί η αλήθεια σκίζοντας τα γυαλιστερά ζελοφάν της νομικής ακαδημαϊκής αυθεντίας και των πολιτικών και οικονομικών «ειδικών». Όμως, η νομική σχολή ήταν και είναι ένας μαχητικός σύλλογος με ενεργή πολιτική δράση ήδη από τα χρόνια του αντιδικτατορικού αγώνα και δε δεχόμαστε να διεξάγονται άνευ ουδενός σχολιασμού ημερίδες μίσους και ακροδεξιάς προπαγάνδας όσο κυριλέ και σπουδαγμένοι κι αν το παίζουν οι εκάστοτε φασίστες.

Πιστεύουμε ότι είναι η ώρα της δράσης για το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Παίρνοντας την κατάσταση στα χέρια τους οι φοιτητές, νεολαίοι και εργαζόμενοι, επιδιώκοντας τον μεταξύ τους διάλογο και την ανάπτυξη κοινών αγώνων. Με παρανομαστή τη διάθεση ανάπτυξης ενός νέου εργατικού διεθνισμού, των σύγχρονων αντικαπιταλιστικών κινημάτων που απαιτεί η εποχή μας, να φέρουμε στο προσκήνιο την απαίτηση ικανοποίησης των εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων. Την ικανοποίηση των σύγχρονων εργατικών δικαιωμάτων, διεκδικώντας λιγότερη δουλεία-δουλειά για όλους, με τα ίδια δικαιώματα για όλους τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως της φυλής-θρησκείας-εθνικότητας τους, με αξιοπρεπή μισθό και σύνταξη. Το σεβασμό των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και την αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων στους μετανάστες. Ελεύθερη μετακίνηση για όλους. Διάλυση της frontex και εκκαθάριση των ναρκοπεδίων. Αναγνώριση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού των μειονοτήτων. Την ταυτότητα καθορίζει ο αγωνιζόμενος άνθρωπος και η ταξική πάλη και όχι οι διακρατικές συμφωνίες, που εκφράζουν αστικά-κρατικά συμφέροντα, επιδιώξεις και συσχετισμό δύναμης μιας συγκεκριμένης περιόδου.

Κείμενο παρέμβασης στην εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ


ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η νεολαία του ακροδεξιού Σαμαρά πάγια υιοθετεί ρατσιστικά παραληρήματα για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα βαθιά κοινωνικά προβλήματα, την οικονομική κρίση, την μνημονιακή πολιτική που 4 χρόνια τώρα υιοθετούσε η κυβέρνηση της ΝΔ και έστειλε τους εργαζόμενους στην ανεργία, την φτώχεια και την εξαθλίωση! Χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο που θυμίζει τις πιο ζοφερές στιγμές της ευρωπαϊκής ιστορίας, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, χαρακτηρίζει συλλήβδην τους ξένους εργάτες «εγκληματίες» και «απειλή για τη δημόσια υγεία», προσπαθώντας να ενοχοποιήσει τα πιο μεγάλα θύματα της ίδια της πολιτικής που προωθεί το κόμμα της, η ΝΔ . Θέλει να μετατρέψει τους μετανάστες στους αποδιοπομπαίους τράγους της κοινωνικής κρίσης, στους αποδέκτες της γενικευμένης οργής για την εξαθλίωση. Είναι γνωστό άλλωστε ότι σε περιόδους κρίσης ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και ο φασισμός αποτελούν με τους πολέμους τα τελευταία αναχώματα του καπιταλισμού.

Η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, τείχους στον Έβρο, καθώς και χωριστών πτερύγων στα νοσοκομεία για τους μετανάστες, αποτελούν μέτρα φασιστικής νοοτροπίας που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση της Ν.Δ. Μαζί με τα καθημερινά πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, και με την γενική όξυνση της καταστολής τόσο εναντίον των μεταναστών όσο κι εναντίον όσων αγωνίζονται, δημιουργησαν ένα πλαίσιο απαρτχάιντ και αστυνομοκρατίας. Και αυτή ακριβώς η πολιτική, χέρι χέρι πάντοτε με την προπαγάνδα των media, είναι αυτή που ενίσχυσε και εξακολουθεί να ενισχύει την ακροδεξιά συμμορία της Χρυσής Αυγής.

Θα επαναλάβουμε για πολλοστή φορά ότι οι Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, αλλά πρέπει να παλέψουν μαζί ενάντια στη μνημονιακή πολιτική που καταστρέφει εξίσου τις ζωές μας. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για την άνοδο της ανεργίας και της εγκληματικότητας φταίνε οι μετανάστες, την ίδια στιγμή που οι μνημονιακές κυβερνήσεις της τρόικας και της εργοδοσίας έσπρωξαν μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στην εξαθλίωση, καταστρέφοντας τις υπηρεσίες πρόνοιας για τους κοινωνικά αποκλεισμένους. 

Στο φασιστικό τους παραλήρημα, εμείς απαντάμε με κοινό αγώνα πλάι στους μετανάστες για τα μεροκάματα, την ασφάλιση, τις ελευθερίες μας! Αντιστεκόμαστε στην συντήρηση στρατοπέδων συγκέντρωσης και ζητάμε άμεση κατάργησή τους, διεκδικούμε νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα για όλους. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της λαϊκής αντίστασης σε παλιά και νέα μνημόνια και τον εκφασισμό της κοινωνίας.