Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Να γίνουν οι σχολές μας κατειλημμένα κέντρα αγώνα για να μη διαγραφεί κανείς!


31/08/14 και το Υπουργείο Παιδείας προχωρά στη διαγραφή 150.000 φοιτητών από ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Η είδηση φτάνοντας στα αυτιά των φοιτητών πυροδότησε αντιδράσεις και έντονες συζητήσεις σε φοιτητικούς κύκλους αλλά και στο διαδίκτυο. Βέβαια, το πλάνο των διαγραφών έχει καταστρωθεί εδώ και πολύ καιρό από τη μεριά Ευρωπαϊκής Ένωσης και Υπουργείου με όλες τις κυβερνήσεις να έχουν βάλει το χεράκι τους... Από το 2011 που ψηφίστηκε ο νόμος Διαμαντοπούλου, μέχρι πέρσι που συγχωνεύτηκαν/καταργήθηκαν δεκάδες ιδρύματα με το περιβόητο “Σχέδιο Αθηνά” και φέτος που απολύθηκαν εκάτοντάδες διοικητικοί υπάλληλοι αφήνοντας γραμματείες και σχολές σε κατάσταση υπολειτουργίας και κατάρρευσης. Όλα αυτά ακόμα και για τους πιο δύσπιστους φανερώνουν μια αλήθεια: όλοι μαζί, κυβερνήσεις-ΕΕ-κεφάλαιο θέλουν την δομική μετάλλαξη του Παν/μίου πάνω στα συντρίμμια αυτού που σήμερα οι ίδιοι καταστρέφουν. Θέλουν ένα Πανεπιστήμιο αυταρχικό και καταπιεστικό, ελεγχόμενο από τις εταιρίες που διψούν για κέρδος και ανταγωνιστικότητα.

Με το μυαλό στην ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα έρχονται λοιπόν σήμερα να διαγράψουν 150.000 χαρακτηρίζοντάς τους ως ΄΄λιμνάζοντες΄΄, δηλαδή κατά τα γνωστά στις μέρες μας, τεμπέληδες στο περιθώριο της κοινωνικής αποτυχίας. Και ας μην γελιόμαστε, το κόστος του κράτους για όσους φοιτητές έχουν περάσει τα ν+2 χρόνια σπουδών είναι μόνο οι κόλλες που χαλάνε στις εξεταστικές και που πλέον κι αυτές στην Νομική τις φέρνουμε από το σπίτι μας. Περαιτέρω φοιτητικά προνόμια δεν δικαιούνται. Πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά όχι μόνο του τι φέρνει τώρα και για ποιον αλλά και τι διαμορφώνει για το αύριο

Σήμερα λοιπόν, πετιούνται έξω από τις σχολές εκείνοι οι φοιτητές που βιώνουν την κρίση στο υψηλότερο επίπεδο βιαιότητας, που παλεύουν για αξιοπρέπεια και επιβίωση με μία και δύο δουλειές. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν είχαν την πολυτέλεια του χρόνου να σπουδάσουν γιατί έπρεπε με μισθούς 200 και 300 ευρώ να στηρίξουν τους εαυτούς τους και την οικογένειά τους, αποτελούν το δίχως άλλο την πλειοψηφία της γενιάς μας, μιας γενιάς που εργάζεται πιο σκληρά από κάθε προηγούμενη τα τελευταία χρόνια. Οι φτωχοί λοιπόν έξω από τις σχολές... και εκεί όχι για να τεμπελιάσουν αλλά για να νοικοκυρευτούν, να κυνηγήσουν τα Ι.Ε.Κ ψευτο-κατάρτισης και τα προγράμματα μαθητείας που προσφέρει σε τόσο φθηνές τιμές η ΕΕ.

Για την επ΄ αύριον ημέρα και για όλους εμάς που καλούμαστε να σπουδάσουμε με το πιστόλι του ν+2 στον κρόταφο τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα: Οι φοιτητές των ΤΕΙ και των ΑΕΙ της χώρας μπαίνουν μαζικά στο ΄΄κρεβάτι του Προκρούστη΄΄, θα σπουδάζουν, θα ζουν και θα εργάζονται με τους ρυθμούς που οι Επιχειρήσεις και η ΕΕ θεωρούν ΄΄παραγωγικούς ΄΄. Με του νέους αριθμούς φοιτητών θα έρθει το κεφάλαιο να επενδύσει με ασφάλεια και ασφάλεια σημαίνει κομμένες χρηματοδοτήσεις από το Κράτος στο Πανεπιστήμιο και φοιτητές που απλά ενημερώνονται ίσως και χαροποιούνται για τις πολιτικές που καταστρέφουν την ζωή τους και προφανώς ούτε διανοούνται να αντιδράσουν και να οργανωθούν. Στην πραγματικότητα, όμως, μας χτυπούν γιατί θέλουν να μας αλλάξουν σε αυτό που σήμερα τους είναι ό,τι πιο χρήσιμο και αναγκαίο από ποτέ: στον νέο φοιτητή, που σε συνθήκες κοινωνικής καταστροφής με την υπακοή του, την πίστη του στα ιδανικά της σάπιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του ευρωπαϊκού ιδεώδους και εν τέλει με το σκυμμένο κεφάλι μπροστά στο αφεντικό, εντός και εκτός του Πανεπιστημίου, θα δώσει σώμα και ψυχή για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του.

Κάτω λοιπόν από τις δυσμενέστερες συνθήκες για τον κόσμο των σχολών αλλά και για το φοιτητικό κίνημα καλούμαστε να βρούμε τις κατάλληλες απαντήσεις και τα αντίστοιχα μέσα πάλης για να διεκδικήσουμε ότι μας παίρνουν. Πολλοί ελπίζουν στην Δικαιοσύνη και προσπάθησαν να καταθέσουν ασφαλιστικά μέτρα. Άλλοι πιστεύουν πως ο Φορτσάκης είναι καλός άνθρωπος, απαντάει και στα απεγνωσμένα mail των φοιτητών θα μεσολαβήσει και δεν θα διαγραφούμε. Εμείς εδώ απαντάμε ότι η μεν δικαιοσύνη κρίνει σήμερα 9 στις 10 απεργίες παράνομες( και την απεργία των διοικητικών) και ο δε Φορτσάκης είναι πολιτικό παιδί της Ν.Δ , μέλος του Δ.Σ της ΝΕΡΙΤ και μέλος της επιτροπής της Ε.Ε για την επιχειρηματικότητα και την παιδεία .Οι επιλογές και των δύο φαίνεται να καθορίζονται ΄΄από τα πάνω΄΄. Με την κυρίαρχη πολιτική τα τελευταία χρόνια να ακολουθεί δόγματα ΄΄Σοκ και Δέους΄΄ για την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, εμείς ως φοιτητές πρέπει να ριχθούμε στην μάχη εκ νέου με αιτήματα και μέσα πάλης που θέλουν να ξεπεράσουν την αναποτελεσματικότητα των πρόσφατων φοιτητικών αγώνων.

Εμείς ως φοιτητές και αγωνιστές που εκφράζονται μέσα από το σχήμα της ΑΝΤΙΝΟΜΙΑΣ παλεύουμε για την συλλογική πολιτική αφύπνιση της σχολής μας και του φοιτητικού συλλόγου μας. Η βαρβαρότητα αλλά και η με την οποία εξαπολύεται το μέτρο των διαγραφών μας αποδεικνύει περίτρανα ότι Πρυτάνεις, υπουργεία, κυβερνήσεις και Ε.Ε έχουν βρει την δική τους ΄΄ενότητα΄΄. Η δική μας ενότητα είναι η ενότητα των φτωχών φοιτητών που μοχθούν είτε στα αμφιθέατρα είτε στους χώρους δουλειάς με τους απολυμένους διοικητικούς υπαλλήλους που βρίσκονται στο περιθώριο, με τις απολυμένες καθαρίστριες της ΝΟΠΕ, με τους εργολαβικούς εργαζόμενους στην σίτιση αλλά και με κάθε εργαζόμενο που μάχεται να επιβιώσει εντός και εκτός Πανεπιστημίου. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι χρονικά περιθώρια για αναμονή και στωικότητα δεν υπάρχουν, γιατί η αλήθεια των 150.000 διαγραφόμενων φοιτητών είναι κυνική και μας καλεί να οργανωθούμε .


Συγκεκριμένα προτείνουμε:
  • Παρέμβαση στην γραμματεία/κοσμητεία για να μην δοθούν οι λίστες διαγραφών
  • Διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης την Τετάρτη 03/09
  • Την κατάληψη της Νομικής και το μπλοκάρισμα της εξεταστικής

Τρίτη, 26 Αυγούστου 2014

Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 26/08, μέρα ψήφισης των τροπολογιών στις 5μμ στο Σύνταγμα


Κυβέρνηση και υπουργείο Παιδείας μέσα στον Αύγουστο απειλούν ότι θα διαγράψουν τους φοιτητές, που «περισσεύουν» από ΑΕΙ και ΤΕΙ. Το μέτρο αυτό εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη προσπάθεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά και στην πρόσφατη φάση την απόλυση διοικητικών υπαλλήλων και τη συγκρότηση νέων Οργανισμών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Αυτή τη φορά στοχοποιούν με πάσης φύσεως ιδεολογήματα για άχρηστους και τεμπέληδες νέους τους ‘λιμνάζοντες φοιτητές’ για να βρουν πάτημα και να μιλήσουν για διαγραφές ώστε να διαμορφώσουν ένα πλήρως ανταγωνιστικό και αποστειρωμένο περιβάλλον, ώστε να μπει έπειτα σε πλήρη εφαρμογή ο νόμος του ν+2 και να μας πετάνε δεκάδες χιλιάδες εκτός σχολών, ώστε να ξεμπερδεύουν με όσους ονειρεύονται σπουδές στο μεσαίωνα της κοινωνίας της κρίσης, με όσους παλεύουν για δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση.

Μέσα από τους Οργανισμούς μας σερβίρουν ένα πανεπιστήμιο απόλυτα προσαρμοσμένο στις κατευθύνσεις της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένο με το νέο μοντέλο εργαζόμενου στον καιρό της κρίσης. Σε αυτό θα βρίσκουν ολοένα και περισσότερο χώρο ιδιωτικές εταιρίες που θα εμπορεύονται τις στοιχειώδεις φοιτητικές παροχές και τη μέριμνα, αγαθά που μας ανήκουν. Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο θέλει τρομοκρατημένο φοιτητικό κίνημα και φοιτητές προσηλωμένους στους εντατικούς ρυθμούς σπουδών που δεν θα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, που δεν θα μπορούν να διεκδικούν συλλογικά μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους. Σε όλα αυτά βάζουν το χεράκι τους οι διαγραφές. Θα αποκλείσουν από την Ανώτατη Εκπαίδευση όσους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στους εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών ή στο κόστος διαβίωσης. Θα αποκλείσουν πρώτα και κύρια αυτούς που προέρχονται από πληττόμενες λαϊκές οικογένειες για τους οποίους το νοίκι, το ρεύμα, το φαγητό έξω από τη λέσχη αποτελεί ασήκωτο βάρος. Θα αποκλείσουν φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με την φοίτηση τους είτε συμπληρωματικά προς το οικογενειακό εισόδημα, είτε για την οικονομική τους επιβίωση. Θα μας οδηγήσουν να παρατάμε τις σπουδές μας για να ένα πτυχίο-διαβατήριο για την ανεργία στα δύο ή τρία χρόνια. Παράλληλα, με τη συνολική αναδιάρθρωση στο χώρο της παιδείας οι ταξικοί και εξεταστικοί φραγμοί οξύνονται διαρκώς και τα πιο φτωχά στρώματα πετιούνται έξω από σχολεία και σχολές και καταδικάζονται από νωρίς σε ένα μεσαίωνα.

Στις βλέψεις τους εμείς απαντάμε ξεκάθαρα: Αυτοί που περισσεύουν είναι το υπουργείο, η κυβέρνηση και η ΕΕ, που προσπαθούν να βγάλουν κερδισμένο απ’ την κρίση το κεφάλαιο που υπηρετούν, και χαμένους τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Κοιτάμε λοιπόν κατάματα τον εχθρό και γνωρίζουμε ότι λύση θα έρθει μόνο από εμάς τους ίδιους και μόνο με μαχητική επιβολή και σύγκρουση. Αυτοί που περισσεύουν στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και οι φορείς της. Γι’ αυτό στόχος μας είναι η συνολική ανατροπή των Νόμων Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου που έχουν θεσμοθετήσει αυτές τις αναδιαρθρώσεις και που θα φέρουν ακόμα πιο βίαια μέτρα στο άμεσο μέλλον μέσω των οργανισμών. Αυτοί που περισσεύουν είναι τα Όργανα Διοίκησης και οι πρυτάνεις. Αυτοί που βάζουν πλάτη στη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας σαν σωστοί υπάλληλοι της πολιτικής του κεφαλαίου μέσα στα πανεπιστήμια. Αυτοί που περισσεύουν εν τέλει είναι όλοι αυτοί, που προσπαθούν να μας στερήσουν το δικαίωμά μας στις δωρεάν σπουδές, την αξιοπρεπή εργασία και τη ζωή που μας αξίζει.

Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να στραφούμε στον ατομισμό και την αδιέξοδη προσπάθεια να φάμε το διπλανό μας. Δεν θα αφήσουμε να μας διαχωρίσουν σε ενεργούς-ανενεργούς-αιώνιους-λιμνάζοντες και ό,τι άλλη αηδία σκεφτούν. Δε μας χωράει καμία τροπολογία που «σώζει» πρόσκαιρα κάποιους, ενώ στην ουσία μεταθέτει το πρόβλημα και εκβιάζει κάθε κινητοποίηση που θα προκύψει για να μη διαταραχθεί η διεξαγωγή των 2 εξεταστικών. Δε μας χωράει γιατί χιλιάδες άλλους τους πετάνε έξω με ειλημμένες διαδικασίες, σαν μια κακή ανάμνηση.

Τώρα είναι αναγκαίο όλοι οι φοιτητές να οργανωθούμε μέσα από τους συλλόγους τους και τις γενικές συνελεύσεις, να μπούμε μπροστά στον αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους. Μέσα από μαζικούς, ενεργούς, μαχητικούς φοιτητικούς συλλόγους να επιβάλλουμε τις αποφάσεις μας κόντρα σε κάθε νομιμότητα που προβάλλουν υπουργείο και συγκλητικοί. Με όπλα τις μαζικές και νικηφόρες Γενικές Συνελεύσεις να εμποδίσουμε οποιαδήποτε προσπάθεια διαγραφής φοιτητών, να πάρουμε τις σπουδές και τις ζωές μας στα χέρια μας!

Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 26/08, μέρα ψήφισης των τροπολογιών στις 5μμ στο Σύνταγμα


Όλοι την Πέμπτη 28/08 στο Υπουργείο Παιδείας στις 12μμ

Κυριακή, 24 Αυγούστου 2014

Μίλησε κανείς για "Ολοκληρωτισμό";

Σύμφωνα με τα όσα δημοσιεύει το Βήμα της Κυριακής, το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα που προτείνει η επιστημονική επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης πρόκειται να επιφέρει ανατροπή σε τομείς της Δικαιοσύνης και της Δημόσιας Τάξης.

Μεταξύ των αλλαγών που προτείνονται είναι οι μετατροπές ποινών από ισόβια σε 20 χρόνια κάθειρξη (με κατάργηση του νόμου 1608/1950) για τους καταχραστές του δημοσίου χρήματος και παράλληλο ...εξευρωπαϊσμό των ποινών για τα εγκλήματα διαφθοράς, ενώ προβλέπεται και η εισαγωγή νέων θεσμών, όπως η κοινωφελής εργασία, αλλά και η έκτιση ποινών κατ' οίκον, η οποία θα συνοδεύεται με ηλεκτρονική επιτήρηση. Μην ξεχνάμε ότι ο θεσμός με το «βραχιολάκι» έχει ήδη εισαχθεί.

Ταυτόχρονα, με ισόβια θα τιμωρείται όποιος προσβάλει το πολίτευμα, ενώ με 10 χρόνια όποιος προκαλεί τη διάπραξη παρόμοιων πράξεων μέσω αναρτήσεων στο ίντερνετ.

Οι διατάξεις θα κριθούν από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου, την ηγεσία του υπουργείου, αλλά και τους δύο κυβερνητικούς εταίρους, αφού κάποιες αποτελούν πολιτική επιλογή.

Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο.

Κυριακή, 17 Αυγούστου 2014

Φάκελος Διαγραφές Φοιτητών: Αντρέα ρώτα τι σε περιμένει…


10/8/2014 και το υπουργείο παιδείας μέσα από ανακοίνωσή του προαναγγέλλει τη διαγραφή των «λιμναζόντων» όπως λέει φοιτητών. Οι διαγραφές αυτές θα έρθουν να γίνουν βάση νόμων που έχουν ψηφιστεί το 2007 και το 2011 όπως τονίζει για να καλλιεργήσει εκείνον τον κοινωνικό αυτοματισμό που τόσο πολύ χρειάζεται και ο όποιος κινείται στη λογική του ότι όποιος ήθελε μπορούσε να έχει τελειώσει όλα αυτά τα χρόνια.

Μπορεί, λοιπόν, κάποιοι να απορούν « Μα καλά τόσα χρόνια δεν τελείωσαν? ». «Πόσο ακόμα θα είναι φοιτητές στη πλάτη του Έλληνα φορολογούμενου?» . «Ως πότε θα πληρώνουμε για το κόστος φοίτησης όλων αυτών? ». Μπορεί απ’ την άλλη κάποιοι να λένε ότι τα λέει μεν όλα αυτά το υπουργείο για να τραβήξει το αυτί από διάφορους αλλά εν τέλει θα καταφέρουν οι φοιτητές να συμφωνήσουν σε μία μέση λύση με τους αρμόδιους πρυτάνεις και συγκλητικούς και όλοι να μείνουν ευχαριστημένοι. Τέλος κάποιοι άλλοι μπορεί να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους εσωτερικούς κανονισμούς και οργανισμούς που έρχονται, νομίζοντας ότι αυτοί θα βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

Προς αποκατάσταση λοιπόν της αλήθειας, πρώτον ας μην έχει κανένας αυταπάτες ότι τα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου θα δράσουν υπέρ των φοιτητών. Είναι ξεκάθαρη η θέση του υπουργείου ότι οι διαγραφές θα γίνουν με τη συνεργασία του ιδίου και των συντονιστικών οργάνων του πανεπιστημίου. Είναι καλό να θυμόμαστε το ρόλο των πρυτάνεων και των συγκλητικών όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση κάθε αντιδραστικής μεταρρύθμισης και στη στοχοποίηση κάθε κινηματικής διαδικασίας εντός των πανεπιστημίων είτε από φοιτητές είτε από διοικητικούς είτε από εργολαβικούς υπαλλήλους. Προτού εναποθέσουμε, λοιπόν, τις ελπίδες μας στον πρόσφατα εκλεγμένο «καλοθελητή» και σωτήρα Πρύτανη του ΕΚΠΑ Θ. Φορτσάκη καλό είναι να θυμηθούμε τις προεκλογικές προγραμματικές του θέσεις. Για τις διαγραφές, για τους οργανισμούς, για τις απολύσεις και την «κινητικότητα», για τη φύλαξη, για τις ιδιωτικές εταιρίες και τις εργολαβίες, για τις παρατάξεις και την αριστερά που φταίνε για o,τι κακό υπάρχει στα ιδρύματα. Αλλά για να μην είμαστε και υπερβολικοί η αλήθεια είναι ότι ο κ. Φορτσάκης ενδιαφέρεται. Απαντά ακόμα και σε mail και tweets «λιμναζόντων» φοιτητών του Πανεπιστημίου αποδεικνύοντας το ενδιαφέρον του και διαβεβαιώνοντας ότι τίποτα δε θα συμβεί. Μήπως βέβαια ακολουθεί σαν τίμιος κυβερνητικός υπάλληλος τη γνωστή διαιρετική τακτική όπου τη μία εβδομάδα μιλά για εξαιρέσεις και την άλλη για μαζικές διαγραφές. Καλό είναι, τέλος, να θυμόμαστε τη στάση είχε κρατήσει την περασμένη χρονιά απέναντι στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων και του συλλόγου των διοικητικών, όντας πρόεδρος της Νομικής Σχολής. Αντίστοιχα για όλους τους νεοεκλεγμένους και μη πρυτάνεις…

Δεύτερον , οι οργανισμοί δεν πρόκειται να είναι αυτοί που θα διασφαλίσουν την μη διαγραφή των φοιτητών. Είναι αντιθέτως αυτοί που προσπαθούν να περάσουν τις πιο αντιδραστικές τομές νομοσχεδίων και μη που δεν μπόρεσαν να περάσουν παλιότερες κυβερνήσεις κάτω από τη πίεση του φοιτητικού κινήματος. Οι οργανισμοί είναι αυτοί που έρχονται να επισπεύσουν την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, είναι αυτοί που έρχονται να διαμορφώσουν καινούργιες και σαφώς χειρότερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους εντός του, είναι αυτοί που ήδη απ’ το προσχέδιο τους ορίζουν κατακερματισμό των γνωστικών αντικειμένων, σπάσιμο των πτυχίων, εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και άλλα πολλά. Είναι οι οργανισμοί που μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου ξεπουλώντας έρευνα, προσωπικό, εξοπλισμό και επώνυμες έδρες σε εταιρίες. Είναι οι οργανισμοί που επιβάλλουν μια σειρά από ταξικά φίλτρα στα ιδρύματα προκειμένου να παράγεται εκείνος ο ευέλικτος αυριανός εργαζόμενος των πολλαπλών βαθμίδων και δεξιοτήτων που θα στελεχώνει την παράγωγη με βάση τις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους μεγάλων πολυεθνικών εταιριών. Πειθήνιος, υποταγμένος, με εκείνες τις γνώσεις που θα τον καθιστούν χρήσιμο, χωρίς καμία εποπτεία επί του αντικειμένου του και χωρίς κανένα συλλογικό δικαίωμα. Αυτά οι ταξικοί φραγμοί ξεκινούν ήδη από το σχολείο και πετούν, όπως και οι διαγραφές χιλιάδες παιδιά λαϊκών οικογενειών έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ωθούν όλο και περισσότερους νέους στην ιδιωτική εκπαίδευση ή στα προγράμματα μαθητείας, δηλαδή τζάμπα εργασίας για ένα πιστοποιητικό κουρελόχαρτο.

Τρίτον και χωρίς αυτό να είναι το σημαντικότερο άλλα αξίζει να αναφερθεί λόγω της παραφιλολογίας που έχει ξεκινήσει. Το κόστος του κράτους για όσους φοιτητές έχουν περάσει τα ν+2 χρόνια σπουδών είναι μόνο οι κόλλες που χαλάνε στις εξεταστικές και που πλέον κι αυτές τις μοιράζουν σε όλους μας με την εξής προσφώνηση : « Με μέτρο και να μη γράφετε πολλά γιατί το πανεπιστήμιο δεν έχει λεφτά». Περαιτέρω φοιτητικά προνόμια δε δικαιούνται.

Αλλά αφού μπαίνουμε σε αυτή την κουβέντα ας δούμε ποιος εν τέλει είναι βάρος για την πρόσβαση στις δωρεάν σπουδές και ποιος πραγματικά εμποδίζει τους φοιτητές να σπουδάζουν? Μήπως είναι αυτή η σάπια κανιβαλική πολιτική που προωθούν κυβερνήσεις – ΕΕ – ΔΝΤ όλα αυτά χρόνια και που έχει φέρει τα φτωχά λαϊκά στρώματα στο απόγειο της εξαθλίωσης? Μήπως είναι η συνολική επίθεση στην εκπαίδευση που προσπαθεί να εναρμονιστεί με τα ευρωπαϊκά πρότυπα? Μήπως η επιβολή των επιταγών της Μπολόνια και του ΚΕΧΑΕΕ για να φτάσουμε το «επίπεδο» των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων? Μήπως το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο δεν τους χωράει όλους πλέον αλλά προωθείται μια μορφή παιδείας για λίγους κι εκλεκτούς? Μήπως το γεγονός ότι τεράστια ποσά περιουσίας του πανεπιστημίου (τόσο χρηματικής όσο και υποδομών, κτιριακών εγκαταστάσεων κλπ) κλάπηκε μέσα σε μια νύχτα με το λεγόμενο PSI για να πραγματοποιηθεί ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών?

Όχι? Μήπως τότε φταίει το ότι με βάση όλη αυτή την κατάσταση το κόστος σπουδών μετακυλύεται στους φοιτητές? Ας βάλουμε όλοι λίγο το χέρι στην τσέπη για να λειτουργούν τα εργαστήρια, για να έχουμε θέρμανση στα αμφιθέατρα, για να μπορούμε να έχουμε αναλώσιμα και εξοπλισμό... Μήπως φταίει το ότι όλο και πιο έντονα μπαίνουν οικονομικά κριτήρια στις φοιτητικές παροχές? Μήπως φταίει η ιδιωτικοποίηση πολλών πλευρών της λειτουργίας του πανεπιστημίου? Μήπως το ότι παρά το πάσο η τιμή του εισιτηρίου στα ΜΜΜ διαρκώς αυξάνεται? Μήπως όλα αυτά μας ωθούν στο να δουλεύουμε από πριν καν μπούμε σε κάποια σχολή και μάλιστα με τις χειρότερες συνθήκες, ελαστικά και ανασφάλιστα? Με ωράρια που καθιστούν απαγορευτική την παρακολούθηση μαθημάτων πολλές φορές. Μήπως τον Έλληνα φορολογούμενο τον βαραίνει περισσότερο το να πληρώνει εργολαβίες για τη φύλαξη, την καθαριότητα και τη θέρμανση αφού αποδεδειγμένα κοστίζουν πολύ περισσότερο από εργαζόμενους με μόνιμη και σταθερή εργασία? Αυτούς τους εργαζόμενους που δεν ήταν «ωφέλιμοι» και γι’ αυτό βγήκαν σε διαθεσιμότητα ή απολύθηκαν…

Συμπεράσματα? Το ένα είναι ότι οι διαγραφές έχουν σαν μόνο στόχο να πετάξουν έξω από το αμφιθέατρο τους φοιτητές με οικονομικά προβλήματα καθώς αν κάποιος φοιτητής εργάζεται για να μπορεί να πληρώνει τις σπουδές του δεν θα του μένει χρόνος για να σπουδάσει. Το άλλο είναι ότι με τις διαγραφές αυξάνεται στο φοιτητικό σώμα τόσο πολύ η εντατικοποίηση και η λογική του ατομικού δρόμου που καταλήγει στο ότι ο καθένας φοιτητής πρέπει να κοιτάξει να συμβιβαστεί σε αυτή τη κατάσταση ή στη καλύτερη να παλέψει μόνος του με αποτέλεσμα και να χάσει. Κανένας λόγος για συλλογικό αγώνα οργανωμένο από τους φοιτητές για τον εαυτό τους. Μαθαίνουμε να κυνηγάμε μια ζωή μαθήματα, πιστοποιήσεις και εξειδικεύσεις πατώντας πάνω στους άλλους μπας και επιβιώσουμε.Υποτασσόμαστε στην παντελή έλλειψη ελεύθερου χρόνου, στην απαγόρευση της πολιτικοποίησης, κοινωνικοποίησης, πολιτισμικής αναβάθμισης και διεύρυνσης συνολικά της σκέψης, της γνώσης και της κριτικής μας γιατί διαρκώς ζούμε με κάποιο βούρδουλα πάνω από τα κεφάλια μας που δε μας το επιτρέπει ( πανελλήνιες, διαγραφές, διαθεσιμότητες, απολύσεις και πολλά άλλα τέτοια ). Άρα οφείλουμε να υπερβούμε αντιπαραθέσεις για ενεργούς και μη φοιτητές. Για αυτούς που μπήκαν το ’00 και αυτούς που μπήκαν το ’05. Πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά όχι μόνο του τι φέρνει τώρα και για ποιον αλλά και τι διαμορφώνει για το αύριο. Άρα όχι απλά να μη διαγραφεί κανείς αλλά να αποσυρθούν και το όρια φοίτησης συνολικά.

Τέλος το σίγουρο είναι πως οι φοιτητές που ζούμε το πρόβλημα στο πετσί μας μέρα με τη μέρα, μαζί με τα υπόλοιπα πληττόμενα κομμάτια του πανεπιστημίου και της κοινωνίας συνολικά πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ένα νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα που δεν θα αφήσει κανένα φοιτητή να διαγραφεί, κανέναν οργανισμό να περάσει, κανέναν εργαζόμενο να απολυθεί. Δε θα αφήσουμε καμία συμμαχία κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, αλλά και κανέναν υπουργό, πρύτανη ή αφεντικό την επόμενη μέρα να ορίζουν πως θα σπουδάζουμε, θα εργαζόμαστε, θα ζούμε. Καμία διαπραγμάτευση, λοιπόν. Αγώνας τώρα ! Αγώνας για μια παιδεία που δεν είναι προνόμιο των λίγων που δεν θα αποκλείει τα πληττόμενα κομμάτια και θα τα αφήνει αμόρφωτα να αποδέχονται καρτερικά μια πραγματικότητα που θέλουν να μας επιβάλλουν, μια πραγματικότητα αναντίστοιχη των δυνατοτήτων της εποχής.

Να μπούμε σε θέσεις μάχης με επιθετικά αιτήματα για μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση δημόσια και δωρεάν για όλους. Για να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλους χωρίς ταξικούς οικονομικούς, εξεταστικούς φραγμούς. Για να παίρνουμε ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό. Για να επιβάλλουμε την αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες. Να επιβάλλουμε μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τους φοιτητικούς μας συλλόγους την κάλυψη των δικαιωμάτων - οικονομικών και μη - όλων των εργαζόμενων και άνεργων φοιτητών. Έτσι ώστε να μπορούμε να σπουδάζουμε, να εργαζόμαστε και να ζούμε με αξιοπρέπεια, έτσι όπως μας αξίζει.

Στη μάχη της γενιάς μας ή θα χάσει ο καθένας μόνος του ή θα νικήσουμε όλοι μαζί !