Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Για την Εργατική Πρωτομαγιά

                    
"Αν, ξεριζώνοντας από την καρδιά της το πάθος που την κατέχει και φθείρει τη ζωή της, η εργατική τάξη σήκωνε την τρομερή της δύναμη όχι για να κηρύξει τα δικαιώματα του ανθρώπου που δεν είναι παρά τα δικαιώματα της εκμετάλλευσης απ' τον καπιταλισμό, όχι για να ζητήσει το δικαίωμα της εργασίας που δεν είναι παρά το δικαίωμα της εξαθλίωσης, αλλά για να κατεργαστεί έναν ατσαλένιο νόμο που ν 'απαγορεύει σε κάθε άνθρωπο να εργάζεται πάνω από τρεις ώρες τη μέρα, η Γη, η γριά Γη, πηδώντας εύθυμα θα αισθανότανε να γεννιέται μέσα της ένας νέος Κόσμος."
Πωλ Λαφάργκ, "Το δικαίωμα στην τεμπελιά".


Την καθιέρωση της 8ωρης εργασίας, καθώς και καλύτερες εργασιακές συνθήκες απαίτησαν οι εργάτες και οι εργάτριες στο Σικάγο το 1886. Μετά την αιματοβαμμένη εξέγερση, με τον αριθμό των θυμάτων να μην έχει επαληθευτεί με ακρίβεια, καθιερώθηκε η 1η Μάη ως επέτειος μνήμης των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους και πέτυχαν την καθιέρωση καλύτερων συνθηκών εργασίας και βασικών εργασιακών δικαιωμάτων για τον κόσμο της εργασίας. Στις μέρες μας, πέρα από το να θυμόμαστε την ιστορία έχει αξία να αναλογιστούμε κατά πόσο τα αιτήματα της 1ης Μάη του 1886 είναι ή όχι επίκαιρα και κατά πόσο μπορούμε να δώσουμε νέο περιεχόμενο σε αυτά, ώστε να εκφράζουν και να συσπειρώνουν τους ανθρώπους της γενιάς μας. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, έχει νόημα να μιλάς και να θυμάσαι την εργατική πρωτομαγιά, όταν:
  • η πραγματική ανεργία φτάνει το 27,5 % σύμφωνα με την φετινή έκθεση για την οικονομία και την απασχόληση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, ενώ το 15% όσων εργάζονται αμείβονται με 499 ευρώ
  • η συντριπτική πλειοψηφία των νέων βρίσκεται στην επισφάλεια και δουλεύει παροδικά (σεζόν, μεροκάματα σε φυλλάδια, δίμηνες συμβάσεις σε call center), υπό άθλιες συνθήκες και για ψίχουλα
  • η εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία έχει φτάσει στο ζενίθ· έγκυες απολύονται (υπόθεση vresnet στην Καλλιθέα), με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την πρόσφατη απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου που πλέον τις επιτρέπει, παιδιά παθαίνουν εργατικά ατυχήματα στα delivery καθημερινά, εργαζόμενοι/ες τρομοκρατούνται και απολύονται επειδή διεκδίκησαν το δώρο του Πάσχα
  • η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενώ ευαγγελίζεται ότι τον Αύγουστο "θα βγούμε από τα μνημόνια" καταργεί το δικαίωμα στην απεργία στα Πρωτοβάθμια Σωματεία, περνά ένα σωρό αντεργατικά μέτρα και ταυτόχρονα μας πλασάρει εθνικισμό, προσπαθώντας να στρέψει την προσοχή μας στα "εθνικά ζητήματα" και τους ανταγωνισμούς, αγνοώντας πλήρως την συντριπτική πληττόμενη πλειοψηφία στο εσωτερικό που ζει πραγματικά με το καθημερινό άγχος της επιβίωσης
  • όσον αφορά τους δικηγόρους, μας λένε ότι είναι φυσιολογικό ως ασκούμενοι να δουλεύουμε 12ωρα για τριακόσια ευρώ (αν είμαστε "τυχεροί" και βρούμε γραφείο που να πληρώνει) βγάζοντας πραγματικά τη λάντζα· να μας λένε ότι αν δε μας αρέσει αυτό, να κάνουμε πρακτική στο ΝΑΤΟ που πληρώνει ως προπτυχιακοί ακόμα και να μας ωθούν να γίνουμε συνένοχοι στους σφαγείς των λαών· ή ότι είναι εξίσου φυσιολογικό ως νέοι/ες δικηγόροι που δεν έχουν οι γονείς μας γραφεία, να τρέχουμε από δικηγορική εταιρία σε τράπεζα και να δουλεύουμε ως μισθωτοί χωρίς ασφάλιση και βασικό μισθό και χωρίς προοπτική να έχουμε εποπτεία ή δικαίωμα επιλογής της δικηγορικής ύλης που μας αναθέτουν.

Γι' αυτά και για πολλά ακόμα που ακούμε καθημερινά, πιστεύουμε ότι έχει νόημα. Έχει νόημα γιατί δε θεωρούμε πως είμαστε η χαμένη γενιά. Πιστεύουμε πως μας αξίζει και πρέπει να ζήσουμε καλύτερα. Δεν περιμένουμε ωστόσο τίποτα από τις ξεπουλημένες και αστικοποιημένες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που έχουν πάμπολλες φορές προδώσει τους αγώνες των εργαζομένων και που τους σαμποτάρουν ανοιχτά. Παλεύουμε για μια άλλη δομή και μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης και τη δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα, όπου θα μπορεί ο κάθε εργαζόμενος να καταγγέλλει φαινόμενα εργοδοτικής αυθαιρεσίας, να οργανώνεται και να πετυχαίνει νίκες. Τέτοια νίκη ήταν η δικαίωση της εγκύου στη Vresnet, η άμεση επαναπρόσληψη ντελιβερά που απολύθηκε επειδή διεκδίκησε το δώρο του Πάσχα κλπ. Με τη συμβολή της Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, της  Λάντζας στον επισιτισμό, σωματείων βάσης και συλλογικοτήτων γειτονιάς, παλεύουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος που θα πηγαίνει τους αγώνες μέχρι τέλους και θα συγκρούεται αδιαπραγμάτευτα με τις κυβερνήσεις, την εργοδοσία, την ΕΕ και το ΔΝΤ.


                Όλοι και όλες την Τρίτη 1/5 στις 11 στο Μουσείο με τα πρωτοβάθμια ταξικά σωματεία!

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2018

Για τον Τάσο Θεοφίλου

|και μια αναίρεση που δεν άργησε να έρθει|

Σήμερα δημοσιεύθηκε από τον Τάσο Θεοφίλου στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ότι ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ιωάννης Αγγελής (που μέχρι πέρυσι αποτελούσε εποπτεύων εισαγγελέας της Αντιτρομοκρατικής) άσκησε αναίρεση σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 505 παρ.2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας κατά της απόφασης του A’ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, με την οποία ο Θεοφίλου είχε κηρυχθεί αθώος από όλες τις κατηγορίες που τον βάρυναν και που του στέρησαν 5 χρόνια από τη ζωή του κλεισμένος  στη φυλακή. Η αίτηση αναίρεσης θα εξεταστεί στις 11 Μαΐου στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου και αν γίνει δεκτή, ο Τάσος Θεοφίλου θα επιστρέψει στην φυλακή με βάση το αρχικό κατηγορητήριο που κατέρρευσε ολοσχερώς  στο περασμένο Εφετείο, μέχρι να επαναληφθεί εκ νέου από άλλους δικαστές.
Το γεγονός ότι η αστική δικαιοσύνη επιλέγει χωρίς κανέναν ουσιαστικά λόγο να ξανανοίξει στον ανώτερο βαθμό την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου δείχνει πόσο στα σοβαρά έχουν πάρει την τρομοκράτηση του κινήματος και την εξόντωση των ανθρώπων που δεν θα δώσουν δήλωση φρονημάτων για να ζήσουν. Χαρακτηριστικά οι συνήγοροι υπεράσπισης Κώστας Παπαδάκης και Άννυ Παπαρούσσου δηλώνουν: «Η άσκηση αναίρεσης από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατά της αθωωτικής για τον Τάσο Θεοφίλου απόφασης του Α΄ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών δεν μας εκπλήσσει. Αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά τι έχει σημάνει η απόφαση αυτή για τους μηχανισμούς που τον έστειλαν κατηγορούμενο και ποια μηνύματα τους εκπέμπει. Ούτε το περιεχόμενό της μας ανησυχεί. Αποτελεί διαφορετική εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και όχι αναιρετική προσέγγιση νομικών σφαλμάτων και ελλείψεων της απόφασης, που μάταια κανείς θα αναζητήσει. Όπως δηλώναμε την ημέρα που εκδόθηκε, η απόφαση αυτή απέτρεψε την επιδιωκόμενη μετατροπή του ποινικού δικαίου από δίκαιο αποδείξεων σε δίκαιο ενδείξεων και κυρίως «δίκαιο» υποδείξεων.»
 
Στο σημείο αυτό αξίζει να τονίσουμε πως το αίτημα αναίρεσης δεν βασίζεται, όπως προβλέπεται, σε νομικά σφάλματα του δικαστηρίου ή σε ελλείψεις της απόφασης, αλλά σε εκτιμήσεις του αντεισαγγελέα Α.Π. Αγγελή επί της ουσίας της υπόθεσης, κάτι που δεν είναι στις αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου να κρίνει. Εδώ θέλουμε να επισημάνουμε ότι ο τρομονόμος είναι τόσο γενικός νόμος καθώς διώκει το φρόνημα κι έτσι , οποιοσδήποτε διώκεται βάσει αυτού μπορεί να δικάζεται και να ξαναδικάζεται (ακόμα και ως ατομικός τρομοκράτης, βλ. Ρωμανός) και να προφυλακίζεται και άρα καταργείται πλήρως το τεκμήριο της αθωότητας και το «ne bis in idem» (= μία δίκη για το ίδιο αδίκημα). Λόγος αναίρεσης μπορεί να γίνει μόνο επί νομικών κωλυμάτων και όχι γιατί ο κάθε εισαγγελέας θεωρεί ότι δεν αντικρούστηκαν τα επιχειρήματα της αντιτρομοκρατικής.

// όσον αφορά στη δίκη //
Η δίκη του Τάσου Θεοφίλου είναι βαθιά πολιτική καθώς αναδεικνύει την πολιτική του κρατικού μηχανισμού σε ότι αφορά την κατασταλτική διαχείριση του κινήματος και την ποινικοποίηση της ίδιας της ζωής της τάξης μας. Αν δούμε τη συνολική εικόνα συμπεριλαμβανομένων και των υποθέσεων της Ηριάννας και του Περικλή και τη δίωξη των κοινωνικών σχέσεων θα διακρίνουμε ότι διανύουμε μια ποιοτικά νέα περίοδο που μετά και την θεσμοθέτηση του τρομονόμου, τη μεταφυσική χρήση του DNA και την προσπάθεια δίωξης των πολιτικών πεποιθήσεων περνάμε σε μια περίοδο σκληρού ολοκληρωτισμού.
Εξαντλούν κάθε παραθυράκι που τους αφήνει η ποινική δικονομία προκειμένου να διασφαλίσουν την εξουσία τους και να τρομοκρατήσουν (με την πλήρη την έννοια της λέξης) έναν άνθρωπο που έχασε 5 χρόνια στην φυλακή χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο και που παρά την έκταση της επίθεσης άντεξε. Η επιλογή της αναίρεσης χωρίς κανέναν ουσιώδη λόγο για μας συνιστά μια ψυχολογική κακοποίηση του ίδιου του Τάσου Θεοφίλου αλλά και οποιουδήποτε θα βρισκόταν στην ίδια θέση.
Είναι πολιτική επιλογή αυτήν τη στιγμή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που υπερβαίνει απλώς τους μηχανισμούς της αντιτρομοκρατικής και της δικαστικής εξουσίας. Αντίθετα, φαίνεται η ουσία του κράτους και των στρατηγικών επιλογών του να διεξάγει πόλεμο και μάλιστα χωρίς ανάσα απέναντι στην τάξη μας και σε όσους και όσες εν γένει αγωνίζονται.

 // όσον αφορά στο DNA//
Η εργαστηριακή εξέταση του DNA αδυνατεί να προσδιορίσει  τον τρόπο εναπόθεσης, εάν δηλαδή ο κάτοχος του DNA έχει έρθει σε επαφή άμεση με το ίδιο το αντικείμενο, στο οποίο βρέθηκε το DNA ή αυτό είναι αποτέλεσμα δευτερογενούς, τριτογενούς ή τεταρτογενούς επαφής με άλλο πρόσωπο ή με άλλη επιφάνεια, από την οποία έχει μεταφερθεί το DNA αυτό εκεί, καθώς και τον χρόνο εναπόθεσης. Άλλωστε, η ανάλυση DNA αποδεικνύει απλώς την ταυτοποίηση του προσώπου, όχι την τέλεση του εγκλήματος. Η επίκληση ότι τάχα βρέθηκε το DNA στο τόπο του εγκλήματος δεν είναι τίποτε άλλο από μια επιστημονικοφανή ένδυση μια πολιτικής καταδίκης, και δεν είναι τυχαίο ότι πριν μερικά χρόνια κάτοικοι της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής είχαν αναγκαστεί να δώσουν το DNA τους, ώστε να στοχοποιηθεί ο αγώνας τους εναντίον των μεταλλείων της Eldorado Gold και της επικείμενης περιβαλλοντικής καταστροφής.  

//όσον αφορά στον «Τρομονόμο» //
Επίσης, δεδομένου ότι ο Θεοφίλου κατηγορείται βάσει του άρθρου ΠΚ187Α ( «τρομονόμος»), ως «τρομοκράτης», ενός άρθρου που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα αυθαίρετες διατυπώσεις. Ειδικότερα, βάσει της ΠΚ187Α παρ.1, ως «τρομοκράτης» μπορεί να χαρακτηριστεί οποιοσδήποτε μεμονωμένος  δράστης διαπράττει είτε κακουργήματα, είτε και πλημμελήματα (όλα τα αδικήματα και κατηγορίες αδικημάτων, υπερβαίνουν τα 20 συνολικά και κατονομάζονται στο ΠΚ187Α και στο ν.2928/2001) «με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατόν να βλάψουν σοβαρά μία χώρα ή ένα διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτήν ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού ».(βλ. στοιχείο κβ). Ποιος και με ποια κριτήρια κρίνει αν μια πράξη έχει ως σκοπό «να βλάψει σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό; Το κριτήριο θα εξειδικεύεται κάθε φορά από τους δικαστές, τους ανακριτές και βεβαίως τους αστυνομικούς οι οποίοι θα προστρέχουν πρώτοι για να συλλάβουν και να χαρακτηρίσουν έναν δράστη ως τρομοκράτη. Κυριαρχεί άρα το υποκειμενικό στοιχείο, το οποίο επίσης είναι προς εκτίμηση από όλους τους παραπάνω, δηλαδή ο υποτιθέμενος σκοπός του δράστη να εξαναγκάσει παράνομα μία δημόσια αρχή ή ένα οργανισμό να εκτελέσει κάποια πράξη κλπ. Με αυτά τα κριτήρια, μία μαζική διαδήλωση ενάντια, λόγου χάρη, σε νέες περικοπές μισθών μπορεί να θεωρηθεί ότι πιέζει την κυβέρνηση να υποχωρήσει και άρα να υπαχθεί στην περίπτωση «εξαναγκασμός δημόσιας αρχής ή δημόσιου οργανισμού». Επίσης, σύμφωνα με την ΠΚ187Α παρ. 4, τρομοκράτης (άρα και αξιόποινος) μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος ακόμη κι εκ μόνης της συμμετοχής του σε «τρομοκρατική οργάνωση», χωρίς να απαιτείται να έχει τελέσει κάποια από τις « τρομοκρατικές πράξεις» που απαριθμούνται στην ΠΚ187Α παρ.1.  Εν ολίγοις, επαρκεί η «επιδίωξη τέλεσης» κάποιας από αυτές τις πράξεις, και δεν χρειάζεται και η τέλεση (βλ. διατύπωση ΠΚ187Α «επιδιώκουν την τέλεση του εγκλήματος της παρ. 1» ). Τοιουτοτρόπως, το Ποινικό Δίκαιο, από Δίκαιο πράξεων, υποβιβάζεται σε… Δίκαιο προθέσεων (λόγω του αξιόποινου της «επιδίωξης»). Η έλλειψη ορισμού της τρομοκρατίας στην ΠΚ187Α την καθιστά αντίθετη με την Σ7 παρ.1. 

   //η δική μας απάντηση//
Εμείς ως ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στον Τάσο Θεοφίλου αλλά και στους συνηγόρους υπεράσπισης που κατόρθωσαν να αναδείξουν υποδειγματικά την πλήρη αλήθεια και να καταρρίψουν πανηγυρικά όλο το κατηγορητήριο. 
Τελικά, ας κοιτάξουμε γύρω μας: 40 εκ. άνθρωποι είναι σκλάβοι, 152 εκ. παιδιά εργάζονται, η κάθε Eldorado καταστρέφει το περιβάλλον, οι τράπεζες βγάζουν στο σφυρί  και την 1η κατοικία, πάνω από 6.500 τα εργασιακά ατυχήματα το 2016, πάνω από 1,5 εκ. άνεργοι, πάνω από 20.000 άστεγοι…. Ο πραγματικός τρομοκράτης είναι εκεί έξω,  κρύβεται πίσω από ένα πέπλο «δημόσιας τάξης», «ασφάλειας», «δημοσιονομικής σταθερότητας» κι ενίοτε «αντιτρομοκρατικών ευαισθησιών», κι έχει στο πλάι του την « ανεξάρτητη» ( ελέω θεού μήπως;…) «Δικαιοσύνη», όχι όμως και τη δική μας συναίνεση.



Στις 11 Μαΐου καλούμε σε μαζική κινητοποίηση για την πλήρη και αμετάκλητη αθώωση του Τάσου Θεοφίλου.
Ούτε μισό βήμα πίσω από την αλήθεια,
ούτε μισό βήμα πίσω από την υπεράσπιση των κοινωνικών αγωνιστών.



Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

ΕΝΑ ΑΚΟΜΑ ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ; για τη δολοφονία του Σώζου Μαλτέζου.

 Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από το επίπεδο διαβίωσης των φυλακισμένων της. Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, 1821-1881


                                                     
Πριν λίγες μέρες, και ενώ όλος ο εθνικός κορμός και οι «πατριώτες» ασχολούνταν με το διήμερο εθνικιστικό παραλήρημα, σημειώθηκε ένας ακόμη θάνατος κρατουμένου, μόλις 26 χρονών, στις φυλακές Λάρισας. Ο λόγος φαντάζει τραγικός και ανήκουστος: μόλυνση και πύον στο δόντι. Διαβάζοντας από την καταγγελία της Επιτροπής Αγώνα Κρατουμένων: «Η οδύσσεια του Σώζου Μαλτέζου ξεκινάει από τις φυλακές Μαλανδρίνου που παραπονιέται για πόνο σε δόντι. Αρχικά τον «ξεφορτώνονται» χορηγώντας του παυσίπονα… άλλωστε στην φυλακή όλα γιατρεύονται με ένα depon.[..]Στη συνέχεια κι αφού ο πόνος χειροτερεύει, μεταφέρεται στις 29 Γενάρη στο κοντινότερο κέντρο υγείας. Εντωμεταξύ το πρόσωπο του έχει ήδη παραμορφωθεί καθώς λόγω του αποστήματος στο δόντι είχε μαζέψει πύον και είχε πρηστεί. Στις 31 Γενάρη τελικά κλείνεται ραντεβού με γναθοχειρουργό στη Λάρισα για τη Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου! Ο συγκρατούμενός μας μεταφέρεται τη Πέμπτη 1η Φεβρουαρίου στις φυλακές Λάρισας [..] το επόμενο πρωινό βρέθηκε νεκρός στο κελί του». 
Ο θάνατος αυτός του κρατούμενου στις φυλακές Λάρισας είναι ο πέμπτος μέσα σε ένα μήνα, με τελευταίο την αυτοκτονία 33χρονου στις φυλακές Αλικαρνασσού. Δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι τεράστιες οι ευθύνες της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που περνάει τις πιο σκληρές αναδιαρθρώσεις σε όλους τους τομείς, όπως και στις Φυλακές. Η «κοινωνική πολιτική» και το «προοδευτικό προσωπείο» της Κυβέρνησης, με τα κοινωνικά επιδόματα-ψίχουλα καταρρέει καθημερινά. Είναι ηθικός αυτουργός αυτών των δολοφονιών, εφόσον αδιαφορεί εγκληματικά και συστηματικά για τα αιτήματα των κρατουμένων, αφήνοντάς τους πραγματικά στη μοίρα τους. Είναι υπεύθυνη για την εδραίωση του πιο σκληρού θεσμικού κατασταλτικού πλαισίου, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τον Νέο Σωφρονιστικό Κώδικα (επαναφορά φυλακών τύπου Γ, επαναφορά κολπικού ελέγχου, στέρηση δυνατότητας εκπαίδευσης στους κρατούμενους ως πειθαρχική ποινή κλπ).   
Εμείς αναρωτιόμαστε: Για ποιο σύστημα που σωφρονίζει κόπτονται άραγε οι καθηγητές μας μέσα στα αμφιθέατρα, όταν πεθαίνουν καθημερινά νέοι άνθρωποι για τους οποίους δεν μιλάει ποτέ κανείς; Για ποια ΕΣΔΑ μας μιλάνε, για ποιον τάχα σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα; Εμείς γνωρίζουμε πολύ καλά τις άθλιες συνθήκες κράτησης στα «σωφρονιστικά» κέντρα. Μας γεμίζουν οργή. Σε καμία περίπτωση δεν νοείται άνθρωπος να πεθαίνει εν έτει 2018 για έναν τέτοιο λόγο. Για εμάς οι κρατούμενοι είναι άνθρωποι με δικαιώματα, ανήκουν στους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου. Έχουν δικαίωμα στην ζωή, την μόρφωση και στις αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης. Έχουν επίσης δικαίωμα να οργανώνονται και να τα διεκδικούν όλα αυτά, να εξεγείρονται, να μας θυμίζουν πως η κοινωνία και οι συνθήκες ζωής τους φτάνει πολλές φορές στο σημείο να διαπράξουν μια αξιόποινη πράξη. Και ότι είναι η ίδια η κοινωνία που τους γυρνάει την πλάτη, που τους στοιβάζει σα ζώα σε μικροσκοπικά κελιά, που φυσικά δεν διανοείται να τους «επανεντάξει» στην κανονικότητά της, μετά το πέρας του εγκλεισμού. Μάλιστα, δεν είναι τυχαίο που με τον Νέο Σωφρονιστικό Κώδικα προβλέπεται εγκλεισμός των κρατουμένων που διώκονται με τον τρομονόμο 187 Α σε ειδική πτέρυγα, απομονωμένοι από τους υπόλοιπους. Δεν είναι επίσης τυχαία η θεσμοθέτηση του βασανιστηρίου της υποχρεωτικής σίτισης ως τιμωρία για τους κρατούμενους που κάνουν απεργία πείνας και διεκδικούν τα αυτονόητα. Η Κυβέρνηση και η αστική τάξη φοβούνται την οργάνωση των κρατουμένων για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, όπως και φοβούνται γενικότερα την οργάνωση του λαού και της νεολαίας, γι’ αυτό και νομοθετούν αναλόγως (κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας στα πρωτοβάθμια σωματεία, διώξεις συνδικαλιστών, αντιφασιστών, εκδικητικές απολύσεις κλπ).
Εμείς ως φοιτητικός σύλλογος Νομικής και ως αυριανοί νομικοί θέλουμε να μαχόμαστε για το δίκιο του καταπιεζόμενου και του πιο σκληρά εκμεταλλευόμενου κομματιού της κοινωνίας. Έχουμε καθήκον να στεκόμαστε δίπλα σε αυτούς τους ανθρώπους, να μην αγνοούμε τις κραυγές τους και να αγωνιζόμαστε μαζί για έναν καλύτερο κόσμο. Χωρίς φυλακές, σύνορα, καταπιεστές. Γιατί τα όρια των «μέσα» από τους «έξω» είναι πιο ρευστά από ποτέ. Γιατί είναι πιθανό να πας φυλακή αν μπλοκάρεις πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Είναι πιθανό να συλληφθείς επειδή κατήγγειλες ξυλοδαρμό μετανάστη από αστυνομικούς στο μετρό. Είναι πιθανό να συλληφθείς επειδή σβήνεις φασιστικά συνθήματα και σβάστικες από στη γειτονιά σου, καθώς δεν αντέχεις και δεν ανέχεσαι να βλέπεις το μίσος και τον φόβο να κυριαρχεί στους δρόμους που μεγάλωσες μαζί με ντόπιους και μετανάστες. Αλλά είναι απίθανο να συλληφθείς αν είσαι ο Μαρινάκης και κάνεις ανοιχτά εμπόριο ναρκωτικών. Έιναι απίθανο να συλληφθείς αν είσαι τέως Υπουργός ή μεγαλομέτοχος στη Novartis και έχεις κατασπαταλήσει δημόσιο χρήμα, την ίδια στιγμή που χιλιάδες καρκινοπαθείς δεν έχουν να πληρώσουν για την αγωγή τους.
Σε μία γενικότερη συγκυρία λοιπόν, που οι συνθήκες ζωής για τη μεγάλη πλειοψηφία τόσο των «έξω» όσο και των «μέσα» χειροτερεύουν, το καθεστώς ολοκληρωτισμού που πάει να επιβληθεί στις φυλακές δεν θα πρέπει μας περνάει αδιάφορο. Ο αυταρχισμός και η σκληρότητα του σωφρονιστικού συστήματος που πρόκειται να ενταθεί, δεν είναι άσχετος με το τι συμβαίνει στην κοινωνία, με το ποιες συμπεριφορές θεωρούνται ποινικοποιήσιμες, με το πόσο σκληραίνει η καταστολή.
  • Καταδικάζουμε τη δολοφονία του Σώζου Μαλτέζου. Να πληρώσουν οι υπεύθυνοι!
  • Άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων της Επιτροπής Αγώνα Κρατουμένων
  • Άμεση απόσυρση του νέου σωφρονιστικού κώδικα και κατάργηση του τρομονόμου 187 και 187 Α

Καλούμε σε οργάνωση των αγώνων για την ανατροπή του αντιδραστικού, αντεργατικού, κατασταλτικού πλαισίου όλων των τελευταίων χρόνων, ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την Ευρωπαική Ένωση και το κεφάλαιο. Για την προσέγγιση μιας άλλης κοινωνίας, αξιοβίωτης, όπου η ανθρώπινη ζωή δεν θα αποτελεί ένα απλό στατιστικό νούμερο, αλλά μέτρο και κριτήριο της ανάπτυξης της κοινωνίας.


Ανακοίνωση της ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ- Ε.Α.Α.Κ. για τις δηλώσεις Γαβρόγλου περί της ίδρυσης 4ης Νομικής σχολής

Ο Υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου στο πλαίσιο του Αναπτυξιακού Συνεδρίου της Πάτρας προέβη σε εξαγγελία της ίδρυσης νέου τμήματος Νομικής, με επικρατέστερες πόλεις την Πάτρα και την Κρήτη. Οι δηλώσεις αυτές συνάντησαν μια πληθώρα αντιδράσεων τόσο από την αντιπολίτεση, όσο και από την ακαδημαϊκή κοινότητα. Για εμάς το χρονικό πλαίσιο της εξαγγελίας δεν είναι τυχαίο, καθώς πρόκειται για ακόμα ένα προεκλογικό, ψηφοθηριικό τέχνασμα, με ένα επιπλέον επεισόδιο να προστίθεται στην αντιπαράθεση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Ως ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ- ΕΑΑΚ δηλώνουμε απερίφραστα τα εξής:

  • Όσον αφορά τον υπουργό Γαβρόγλου


Την ίδια στιγμή που προωθεί την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, συγχωνεύοντας τμήματα ΤΕΙ στο περιβόητο Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής, θεσπίζοντας δίδακτρα σε όλα τα Μεταπτυχιακά, αυτονομώντας τους ΕΛΚΕ και θέτοντας έτσι τα αποθεματικά των Πανεπιστημίων σε κίνδυνο και τέλος εναρμονίζοντας ακόμα περισσότερο την έρευνα με τις ανάγκες των επιχειρήσεων, αποφασίζει να ιδρυθεί 4η Νομική. Πρόκειται για ακόμα έναν υπουργό Παιδείας της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, που όπως και οι προκάτοχοι του, υλοποιεί τις σκληρές και αντιδραστικές κατευθύνσεις της ΕΕ και του ΟΟΣΑ για την παιδεία. Είναι προφανές ότι κανένα πρόβλημα δεν πρόκειται να λυθεί, όσες σχολές και αν ιδρυθούν, αν δεν γίνει γενναία κρατική χρηματοδότηση προς τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Κανένα ουσιαστικό πρόβλημα δεν θα λυθεί για τους φοιτητές και τις οικογένειές τους, αν δεν εξασφαλίζεται από το κράτος δωρεάν σίτιση, στέγαση, μεταφορές και αν δεν δοθούν φοιτητικά επιδόματα.

  • Όσον αφορά τους καθηγητές και τα ψηφίσματα των ΕΚΠΑ & ΑΠΘ


Κρίνουμε πως πρόκειται για ψηφίσματα που εκκινούν από μία συντεχνιακή λογική και ατομικά συμφέροντα των μεγαλο-καθηγητών, καθώς κυρίως ενδιαφέρονται να μην υποχρεωθούν να διδάξουν παραπάνω ώρες σε ένα νέο τμήμα, που ενδέχεται να βρίσκεται και κοντά στην Αθήνα. Κάτι τέτοιο, αν συνέβαινε, θα τους απέκλειε από τη δυνατότητα να εργάζονται και στα μεγάλα δικηγορικά τους γραφεία, απ'όπου και λαμβάνουν τεράστια κέρδη. Δεν μας πείθουν ότι αίφνης ενδιαφέρονται για  το συμφέρον της σχολής. Είναι οι ίδιοι που έχουν προσυπογράψει για την εξίσωση των πτυχίων μας με τις ιδιωτικές Νομικές (βλ. MBS College of Crete, Νομική Κύπρου κλπ), οι απόφοιτοι των οποίων έχουν τα ίδια επαγγελματικά δικαιώματα με εμάς και εγγράφονται κατά τον ίδιο τρόπο στους Δικηγορικούς Συλλόγους. Είναι οι ίδιοι που συμφώνησαν και ψήφισαν τα δίδακτρα στα Μεταπτυχιακά μας, αποκλείοντας έτσι το πιο πληττόμενο κομμάτι των φοιτητών. Είναι οι ίδιοι που κόβουν σωρηδόν και χωρίς κριτήρια, βαθμολογούν με βάσει τη “γενική εικόνα”, βάζουν θέματα εκτός ύλης. Είναι αυτοί που χρόνια τώρα δεν έχουν πει κουβέντα για την υποχρηματοδότηση των σχολών από όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις, αφήνοντας τις σχολές να παρακμάζουν.
Και ρωτάμε. Έτσι διασφαλίζεται το επίπεδο της “αφάν γκατέ” σχολής;

  • Όσον αφορά τους φοιτητές/τριες


Κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου. Να βάλουμε ένα τέλος στην ανθρωποφαγία και τον αέναο ανταγωνισμό που καλλιεργείται από τις αστικές δυνάμεις (ΔΑΠ- ΑΦΚ) και διχάζει όσους πλήττονται από την κρίση και τις κυβερνητικές πολιτικές. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι εχθρός μας είναι ο διπλανός μας που παλεύει στις ίδιες αντίξοες συνθήκες με εμάς. Δεν είναι όμως έτσι. Δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε από τον συνάδελφο μας ασκούμενο που παίρνει στην καλύτερη 300 ευρώ το μήνα, από τον συμμαθητή και συμφοιτητή μας που πέρασε με κόπο και μεγάλες θυσίες του ίδιου και της οικογένειάς του στη Νομική, σε όποια πόλη της Ελλάδας κι αν είναι αυτή. Αντίθετα, έχουμε τα πάντα να χωρίσουμε με τα μεγάλα αφεντικά των δικηγορικών εταιρειών, που μας εκμεταλλέυονται για τρεις κι εξήντα, δεν πληρώνουν τις ασφαλιστικές μας εισφορές και μας βάζουν να δουλεύουμε σε συνθήκες κάτεργο. (χρονομετρούν και την ώρα στην τουαλέτα!)
Για να αντιπαλέψουμε τα παραπάνω, είναι απαραίτητη η ενότητα μας. Ποτέ κανένας ατομικός δρόμος δεν απέφερε νίκες. Να χτίσουμε την αλληλεγγύη μεταξύ μας, να βάλουμε τις βάσεις ώστε να κατοχυρωθεί νομικά η μισθωτή δικηγορία, να φτιάξουμε Σωματείο Μισθωτών Δικηγόρων που θα μάχεται για αξιοπρεπείς όρους εργασίας.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

ΠΟΛΛΟΙ ΝΟΜΟΙ ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ ΔΕΙΝΑ

Την προσεχή εβδομάδα κατατίθεται προς ψήφιση στη Βουλή το πολυνομοσχέδιο με τα προαπαιτούμενα για το κλείσιμο της περίφημης «Τρίτης Αξιολόγησης». Με την ακριβή ημερομηνία κατάθεσης να μην έχει ακόμα ανακοινωθεί (Κυριακή ή Δευτέρα), δεν είναι απίθανο η Κυβέρνηση να πάει να το περάσει και αυτό νύχτα, με τη διαδικασία του κατεπείγοντος-όπως άλλωστε νύχτα πήγε να περάσει την τροπολογία για την απεργία σε ένα άσχετο νομοσχέδιο λίγο καιρό πριν, λαμβάνοντας την άμεση απάντηση του κινήματος και μαζεύοντάς το άρον άρον.
Το πολυνομοσχέδιο θα περιλαμβάνει καταρχάς τον αντισυνδικαλιστικό νόμο για την απεργία. Η συγκεκριμένη τροπολογία που είχε αποσυρθεί παροδικά όπως αναφέρθηκε, προβλέπει ότι για τη συζήτηση και λήψη απόφασης απεργίας απαιτείται η παρουσία τουλάχιστον του ½ των οικονομικά τακτοποιημένων μελών της πρωτοβάθμιας συνδικαλιστικής οργάνωσης. Χτυπούν έτσι τα πρωτοβάθμια όργανα, γιατί γνωρίζουν πως από τον αστικοποιημένο συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα. Με το πρόσχημα της τήρησης της δημοκρατικής αρχής και της μεγαλύτερης κατά το δυνατό εκπροσώπησης των εργαζομένων θα καθίσταται αδύνατη τις περισσότερες φορές η κήρυξη απεργίας λόγω της αδυναμίας σύγκλησης ενός τόσο δυσκίνητου οργάνου όπως είναι η ΓΣ και μάλιστα με πλειοψηφία άνω του 50%. Ως αποτέλεσμα, ο εργαζόμενος θα απογυμνωθεί από κάθε συλλογικό δικαίωμα, ώστε να μην μπορεί να διεκδικεί βελτίωση των συνθηκών εργασίας του. Μόνο με τέτοιους όρους και με ένα τέτοιο πειθήνιο και εξαθλιωμένο εργατικό δυναμικό θα ανοίξει ο δρόμος για την προσέλευση επενδυτών και της πολυπόθητης «ανάπτυξης».