Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Η νεολαία λέει "ΟΧΙ" στη λιτότητα και την εξαθλίωση / "ΝΑΙ" στους αγώνες που γεμίζουν ελπίδα!



Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε θεατές σημαντικότατων πολιτικών εξελίξεων. Οι ουρές στα ATM και η τρομουστερία που διαχέουν τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. τα οποία προσπαθούν συνεχώς να σπείρουν το φόβο στον ελληνικό λαό, “δαιμονοποιόντας” τη ρήξη με τους τοκογλύφους δανειστές, συνθέτουν εικόνες που θυμίζουν άλλες εποχές. Σε αυτή τη σύνθετη και κρίσιμη συγκυρία, ο λαός και η νεολαία έχουν χρέοςαρχικά να εξάγουν χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα και στη συνέχεια να ριχτούν στη μάχη ώστε ο λαϊκός παράγοντας να πάρει πραγματικά τη κατάσταση στα χέρια του και να επιβάλλει το μπλοκάρισμα κάθε αντιλαϊκής πολιτικής.

Ο τελευταίος κύκλος της “διαπραγμάτευσης” μεταξύ κυβέρνησης και Τρόικας, κυρίαρχα αναδεικνύει το γεγονός πως η Ε.Ε., σαν ολοκληρωτικός θεσμός, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα όργανο των αστικών ευρωπαϊκών τάξεων που αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν πιο μεγάλη οικονομική εκμετάλλευση των λαών. Παρά τις τεράστιες υποχωρήσεις από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, που πρόθυμα πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι συζητήσεις δεν κατέληξαν επιτυχώς, λόγω της άκαμπτης στάσης των “θεσμών”. Η πρωτοβουλία για διεξαγωγή δημοψηφίσματος από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης σε καμία των περιπτώσεων δεν φανερώνει κάποια αριστερόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο επαναπροσανατολισμό των στρατηγικών του στόχων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παραμένει μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, η οποία εκφράζει μερίδες της εγχώριας και διεθνή αστικής τάξη και συνεπώς δε μπορεί παρά να συνεχίσει πολιτικές της σκληρής λιτότητας. Στην ουσία αυτό που προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, μέσα από την επικράτηση του “ΟΧΙ”, να αποσπάσει την εκ νέου συναίνεση των λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας με τις δικές του αντιλαϊκές προτάσεις και το δικό του 47-σελιδο μνημόνιο.

Παρόλο όμως, που η κυβέρνηση επιθυμεί το δημοψήφισμα να πάρει τη μορφή του “ΟΧΙ στο μνημόνιο των δανειστών- ΝΑΙ στο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ”, η λαϊκή διάθεση και τα κεκτημένα των προηγούμενων αντιμνημονιακών αγώνων ξεπερνούν το εκβιαστικό αυτό δίλημμα. Σαν αντικαπιταλιστική αριστερά καλούμε το κόσμο όχι μόνο να ψηφίσει μαζικά ΟΧΙ τη Κυριακή στο δημοψήφισμα, ρίχνοντας ένα γερό χαστούκι στα κοράκια της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., αλλά και να βγει στους δρόμους πριν και μετά το δημοψήφισμα και με οργάνωση από τα κάτω να παλέψει για την ανατροπή κάθε νέου και παλιού μνημονιακού μέτρου που του στέρησε μια σειρά από κατακτήσεις και δικαιώματα. Για μας το ΟΧΙ πρέπει να δοθεί πρώτα και κύρια από το δρόμο και με μαχητικούς όρους. Με δράσεις και παρεμβάσεις σε γειτονιές, χώρους δουλειάς, πανεπιστήμια ώστε να συγκροτηθεί ένα μάχιμο κοινωνικοπολιτικό ρεύμα με δικά του όργανα και δομές, το οποίο όχι μόνο δε θα προασπίζεται τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλάδιατηρώντας το αντικυβερνητικό – αντικοινοβουλευτικό του στίγμα, θα απαιτεί το σταμάτημα κάθε έκφρασης αντιλαϊκής πολιτικής από όπου και εάν προέρχεται.

Οι τελευταίοι μήνες, ανέδειξαν τόσο τον ξεκάθαρα αντιλαϊκό χαρακτήρα της Ε.Ε. όσο και το αδιέξοδο της κυβερνητικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές συνθήκες ευνοούν τη ζύμωση αντικαπιταλιστικών αιτημάτων, με ευρύτερα στρώματα της νεολαίας και του λαού. Οι κινηματικές καταστάσεις που μπορεί να διαδραματιστούν τις επόμενες μέρες θα φέρουν στο επίκεντρο το ζήτημα της ρήξης – αποδέσμευσης από την Ε.Ε. και το Ευρώ, με ταυτόχρονη διαγραφή του χρέους.
Για αυτό καλούμε όλη τη νεολαία να ψηφίσει ένα μαχητικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής. 

Ένα ΟΧΙ που σημαίνει.
  • ΟΧΙ στους εκβιασμούς των δανειστών
  • ΟΧΙ στην μνημονιακή πρόταση της κυβέρνησης
  • ΟΧΙ στην ΕΕ και την Ευρωζώνη.
Το αναγκαίο μαχητικό και αγωνιστικό “ΟΧΙ” της νεολαίας, των εργαζόμενων και των ανέργων είναι αυτό που διεκδικεί: κατάργηση όλων των μνημονίων, αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, πλήρη εργασιακά δικαιώματα, παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ/Ευρωζώνη, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από εργατικό/κοινωνικό έλεγχο. Μέσα από ένα νέο γύρο νεολαιίστικών και λαϊκών αγώνων να σταλεί ένα μήνυμα φόβου στους “δυνάστες” των ζωών μας και μήνυμα ελπίδας στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, για μια κοινή διεθνιστική πάλη με στόχο την απελευθέρωση από τα δεσμά του κεφαλαίου!

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για τους θανάτους των 4 εργαζομένων στα ΕΛΠΕ


Ως ΕΑΑΚ θέλουμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειες των νεκρών εργατών.

Το τραγικό συμβάν του θανάτου των τεσσάρων εργατών στο εργοστάσιο των ΕΛ.ΠΕ. έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα εργατικών θανάτων που έχουν λάβει χώρα, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι υπάρχουσες εργασιακές συνθήκες έχουν μετατρέψει τους χώρους δουλειάς σε κάτεργα. Το τραγικό δυστύχημα για τους συγκεκριμένους εργάτες συνέβη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης μιας παλιάς μονάδας του εργοστασίου των ΕΛ.ΠΕ.


Μετά από αυτήν την εξέλιξη, η εταιρία προσπάθησε προκλητικά να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για το εργοδοτικό έγκλημα, δηλώνοντας μέσα από πόρισμα ότι οι θάνατοι προήλθαν από “ανθρώπινο λάθος” .


Η νεολαία και οι εργαζόμενοι δεν θα ανεχθούμε αυτή τη σκευωρία της εργοδοσίας. Με τους αγώνες μας θα αμφισβητήσουμε τους νόμους της «αγοράς» και της «παραγωγής» και θα οργανώσουμε την αντεπίθεση του κόσμου της εργασίας!


Οι συγκεκριμένες ανθρώπινες απώλειες είναι προφανές ότι βαραίνουν πλήρως την εταιρία των ΕΛ.ΠΕ, η οποία χρησιμοποιεί τους εργάτες σαν φθηνή “καύσιμη ύλη” για να παράγει μεγαλύτερο κέρδος. 'Άγρια εκμετάλλευση, σκληρή εντατικοποίηση της εργασίας με υπερωρίες, τρίμηνες και τετράμηνες συμβάσεις εργασίας και μπλοκάκια, ανειδίκευτη εργασία και μηδενική πρόληψη για μέτρα ασφαλείας είναι η πραγματικότητα μέσα στα ΕΛ.ΠΕ. Αυτός είναι ο βασικός λόγος (ο οποίος αποκρύπτεται προφανώς) που οδήγησε την εταιρία σε αύξηση των κερδών της για το 2014, όπως διατυμπανίζει όλο χαρά η εργοδοσία.


Βαριές ευθύνες, πέρα από την εργοδοσία, φέρουν και όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, οι οποίες μέσα από τα μνημόνια και τις αντιλαϊκές πολιτικές που εφάρμοσαν, έχουν διαλύσει κάθε έννοια εργατικού δικαιώματος και έχουν αφήσει ανοικτό το πεδίο στο κεφάλαιο να ξεσαλώνει ανεξέλεγκτα. Είναι απαράδεκτο να έχουν δολοφονηθεί 4 εργάτες και το Υπουργείο Εργασίας να μην έχει συστήσει καν προανακριτική επιτροπή για να αποδοθούν οι ευθύνες! Είναι εμφανές ότι η περιβόητη «ανάπτυξη» την οποία ευαγγελίζονται οι κυβερνήσεις με την ΕΕ, θα έρθει πατώντας πάνω στο αίμα και στον ιδρώτα των εργαζόμενων, μέσα από τους πιο αντιδραστικούς όρους εργασίας που έχουν υπάρξει εδώ και δεκαετίες. Όροι που βαθαίνουν το καθεστώς διαιώνισης της ανεργίας και της ελαστικής – επισφαλούς εργασίας και επιχειρούν να καταδικάσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία στο «ρεαλισμό» των voucher, των πεντάμηνων, των αντεργατικών πολιτικών, των χαμηλών μισθών με εξαντλητικά ωράρια και των συμφώνων πρώτης απασχόλησης.


Όμως λογαριάζουν χωρίς όλους εμάς, εμάς που παράγουμε όλο τον πλούτο της κοινωνίας! Εμάς που δεν θα ανεχτούμε άλλο τέτοιο εργοδοτικό έγκλημα, που θα βάλλουμε τσακίσουμε κάθε εργοδότη, που δε διστάζει να παίξει κορόνα γράμματα με τις ζωές ανθρώπων, για να πλουτίσει ο ίδιος και το κεφάλαιο! Εμάς, που το μόνο χρέος μας είναι η ανατροπή! Εμάς, το μέλλον του κόσμου!


Ως νεολαία είμαστε μέρος του πιο πληττόμενου κομματιού της κοινωνίας, από τις πολιτικές του κεφαλαίου και της ΕΕ! Όμως, όπως ιστορικά πάντα αγωνιζόμασταν με μαχητικότητα στους δρόμους, πρέπει και τώρα να αντισταθούμε, μαζί με τους εργαζόμενους, απέναντι στην εργοδοσία και τα κέρδη της, αλλά και συνολικά ενάντια στις πολιτικές που μαυρίζουν το μέλλον μας. Να ξαναβγούμε τώρα δυναμικά στο προσκήνιο μαζί με τους εργαζόμενους και να απαιτήσουμε να ανατραπεί η νέα «συμφωνία» κυβέρνησης – ΕΕ, το νέο μνημόνιο, που πλήττει τα συμφέροντα και τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε όποιον πλήττεται ότι ο μόνος δρόμος είναι η ανατροπή, να σπάσουμε τα δεσμά των παλιών και του νέου μνημονίου, του χρέους, του ευρώ και της ΕΕ. Να παλέψουμε για σπουδές για όλους, με ανθρώπινους όρους φοίτησης και για τη μόρφωση που έχουμε ανάγκη στο σήμερα. Να ανατρέψουμε το καθεστώς της ανεργίας, των voucher και της ελαστικής εργασίας, κατοχυρώνοντας την εργασιακή προοπτική και τα εργασιακά δικαιώματα, για να ζούμε και να δουλεύουμε όπως μας αρμόζει από τις σύγχρονες δυνατότητες της εποχής μας και όχι όπως μας επιβάλλουν οι αντιλαϊκές πολιτικές κεφαλαίου - ΕΕ - ΔΝΤ.


Καλούμε την Παρασκευή 5/6 στις 18.30 συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία προς το υπουργείο Εργασίας, ως πρώτη απάντηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος απέναντι στη δολοφονία των εργατών στα ΕΛ.ΠΕ.


Συνδιοργανώνουμε δράσεις ταξικής αλληλεγγύης προς τις οικογένειες των νεκρών εργατών


ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Κατερίνα Γώγου: Η ποιήτρια δύο γενεών

Η ποιήτρια του δρόμου. Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που αρμόζει στην Κατερίνα Γώγου. Εκεί, στην Πατησίων. Πάνω-κάτω. Άλλοτε μόνη, άλλοτε με συντρόφους. Ευαίσθητη, αλλά στεκόταν μπροστά στον αόρατο εχθρό που στόχευε στο μυαλό. Δεν ξεπούλησε το τομάρι της και «έφυγε»  με την ελπίδα ότι «θα την αλλάξουμε τη ζωή!/Παρ” όλα αυτά Μαρία».
Παρούσα
Η Κατερίνα Γώγου είναι ο συνδετικός κρίκος δύο γενεών. Αυτής που νίκησε και ηττήθηκε και αυτής που προσπαθεί να νικήσει την ήττα της προηγούμενης. Ναι, τη δική μας εννοώ. Αυτή που δεν ξέρει πώς να απεγκλωβιστεί από τα δεσμά της ηττοπάθειας και δέχεται απανωτά χτυπήματα από την αστική τάξη. Ευτυχώς, η Γώγου είναι και σήμερα παρούσα. Με τα ποιήματά της. Όπως ήταν και στο χθες που μας κατατρύχει σήμερα. Ναι, δεν αρκούν λίγοι στίχοι για να έρθει η μεγάλη νίκη, όμως αρκούν για να σε κρατήσουν ξύπνιο. Έτοιμο, υποψιασμένο, αφού, όπως μας προειδοποιεί-συμβουλεύει: «Στο μυαλό είναι ο στόχος» 
gogou2
Ήθελε να ζήσει τη ζωή και όχι τον σκοπό της
Η Γώγου ανήκει στη γενιά των ποιητών της δεκαετίας του ’70. Ιδανικό χρονικό πλαίσιο για να εκδηλωθεί το ποιητικό της έργο. Το πρωτογενές υλικό των νεανικών-εφηβικών της χρόνων θα «πιαστεί» από τις σπίθες των εξεγερτικών στιγμών που ακολούθησαν. Ο ποιητής πρώτα βιώνει και μετά γράφει και η Γώγου δεν αποτελεί εξαίρεση. Το βίωμα στον ποιητή μένει. Δεν φεύγει την ίδια στιγμή που μας βρίσκει. Φτιάχνει φωλιά στα σωθικά και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να μεταμορφωθεί σε ποιητικό αναγεννησιακό λόγο.
Γεννήθηκε 1 Ιουνίου 1940 στην Αθήνα. Τα πρώτα της χρόνια μύριζαν μπαρούτι και το φως περνούσε μέσα από τη χαραμάδα που άφηνε το έρεβος εκείνης της περιόδου. Ο πατέρας αυστηρός απέναντι της, αλλά η θέλησή της να σπουδάσει υποκριτική πραγματοποιείται. Σπουδάζει στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη. Πρωτοεμφανίζεται στο θέατρο με τον θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου. Καλή ηθοποιός που αναδείκνυε τους δεύτερους ρόλους στις ταινίες του Φίνου. Σε όσες ήταν πρωταγωνίστρια ξεχώρισε. Πήρε το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον ρόλο της στο «Το βαρύ πεπόνι». Στην «Παραγγελιά»δεσπόζει ως ιδιότυπος αρχαίος χορός.
tas-2-thumb-large
Η Γώγου, όμως, δεν θα αρκούταν σε αυτού του είδους την έκφραση. Η ποίηση τής ταίριαζε καλύτερα. Ίσως, γιατί, όπως αναφέρει ο Ντοστογιέφσκι, ήθελε να ζήσει τη ζωή και όχι τον σκοπό της. Η ηθοποιία δεν την άφηνε να ανοίξει τους δρόμους που ήθελε. Ο μόνος τρόπος να τα πει χύμα ήταν ο δικός της λόγος. Και εκεί, στην ποίηση, έζησε και ζει η Κατερίνα Γώγου.
Η ποίηση της Κ.Γ
Η Γώγου κατάφερε να ξεφύγει από νόρμες, κανόνες, «πρέπει» και έγραψε τον πάνω στον δικό της λυρισμό. Η ποίησή της είναι ελεύθερη, σχεδόν αυτόνομη. Δεν οδηγείται όμως, μόνο από το πάθος και την οργή. Πάνω απ’ όλα είναι η ευαισθησία. Η ποιητική της περσόνα σπαράζει μαζί της και η διάθεση για σύγκρουση είναι αυτή που φέρνει την ισορροπία. Ο λόγος δεν είναι ΜΟΝΟ καταγγελτικός, δεν είναι ΜΟΝΟ αποκαλυπτικός, δεν είναι ΜΟΝΟ σπαρακτικός. Είναι ουμανιστικός-ανατρεπτικός που επηρέαζε και επηρεαζόταν. Η ποιητική υπόσταση της Γώγου διαπλεκόταν με αυτήν της ακτιβίστριας, της αγωνίστριας, του ανθρώπου που πήγαινε ενάντια στο σύστημα.
Οι στίχοι της είναι σκληροί και όταν ακουμπούν στην ανθρώπινη επιφάνεια εκρήγνυνται. Εκεί στοχεύει. Σαν να θέλει να αποκρούσει-προστατέψει τον άνθρωπο από τα ύπουλα χτυπήματα.
Γράφει:
«Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά/σε κανονισμένες απεργίες/ρουφιάνους και περιπολικά»
Συλλαμβάνει τον κόπο και την αγωνία εστιάζοντας σε αυτό που μένει μετά από έναν χαμένο αγώνα. Τονίζει την ψυχική απόληξη ενός σώματος και μιας ψυχής που έχει εξουθενωθεί για το τίποτα. Γι” αυτό και ακολουθεί η αποδόμηση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των κατασταλτικών μέσων.
gogou3
Η Γώγου έγραφε αδιαμεσολάβητα. Αυτό που σκεφτόταν το αποτύπωνε. Κατά κάποιον τρόπο έχουμε τη δική της «αυτόματη γραφή». Η «μετάφραση» των εικόνων που λάμβανε δεν χωρούσε δεύτερες σκέψεις. Δεν την ένοιαζε η σύνταξη και το μέτρο. Να εκφραστεί ήθελε, δίχως να κάνει την παραμικρή παραχώρηση σε αξίες, ήθος, συναίσθημα. Οι στίχοι σμιλεύονταν πάνω σε αυτές τις βάσεις. Η φωνή της Γώγου τούς έδινε το τελικό σχήμα και τους τοποθετούσε στο κατάλληλο πλαίσιο. Κατάφερνε να ελέγξει το αυθόρμητο και την ένταση του θυμικού. Γι” αυτήν ήταν το καταφύγιο και το εφαλτήριο της.
Παρ” όλα αυτά, ασφυκτιούσε. Οι εποχές ήταν ζόρικες. Οι καιροί οπισθοδρομούσαν. Προσδοκίες, ελπίδες, διαψεύδονταν και μερικές φορές δεν αρκούσε η ποίηση. Οι μεταπτώσεις της εμφανείς και στα ποιήματα. Μολαταύτα, πόσες φορές να σε σώσει ένας στίχος, μια σκέψη περασμένη στο χαρτί; Η πραγματικότητα ήταν αδυσώπητη και γι” αυτήν δυσβάσταχτη. Τόσο που δεν άντεξε. Η μοναξιά που δεν βιώνεις σε πρώτο χρόνο, αλλά την αισθάνεσαι, ήταν το τσεκούρι που γυρνούσε πάνω και από το δικό της κεφάλι και απέφυγε τη σύγκρουση με την σκουριασμένη λεπίδα. Αυτοκτόνησε στις 3 Οκτωβρίου 1993.
Έργα της ίδιας:
-Τρία κλικ αριστερά, Εκδόσεις Καστανιώτη
-Ιδιώνυμο, Εκδόσεις Καστανιώτη
-Το ξύλινο παλτό, Εκδόσεις Καστανιώτη
-Απόντες, Εκδόσεις Καστανιώτη
-Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, Εκδόσεις Καστανιώτη
-Νόστος, Εκδόσεις Λιβάνη
Μεταθανάτιες εκδόσεις:
-Με λένε Οδύσσεια, Εκδόσεις Καστανιώτη
-Νόστος, εκδόσεις Καστανιώτη
-Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε, Εκδόσεις Καστανιώτη
 Βιβλία για την Κ.Γ:
 -Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος
 Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:
 -Ποιητές στη σκιά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης
Πηγή
-toperiodiko.gr



25 ΜΑΪΟΥ
                                     Κατερίνα Γώγου
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
–αυτά που μ’ άφησαν–
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας «φασίστες!»
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα
και είναι –όχι πως φοβάμαι–
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
– γιατί εγώ δεν πρόλαβα–
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
«έτσι» «αόριστα»
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ’ όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό –μην τους πιστέψεις!–
Προβοκάτορας.