Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 26/08, μέρα ψήφισης των τροπολογιών στις 5μμ στο Σύνταγμα

Κυβέρνηση και υπουργείο Παιδείας μέσα στον Αύγουστο απειλούν ότι θα διαγράψουν τους φοιτητές, που «περισσεύουν» από ΑΕΙ και ΤΕΙ. Το μέτρο αυτό εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη προσπάθεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά και στην πρόσφατη φάση την απόλυση διοικητικών υπαλλήλων και τη συγκρότηση νέων Οργανισμών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Αυτή τη φορά στοχοποιούν με πάσης φύσεως ιδεολογήματα για άχρηστους και τεμπέληδες νέους τους ‘λιμνάζοντες φοιτητές’ για να βρουν πάτημα και να μιλήσουν για διαγραφές ώστε να διαμορφώσουν ένα πλήρως ανταγωνιστικό και αποστειρωμένο περιβάλλον, ώστε να μπει έπειτα σε πλήρη εφαρμογή ο νόμος του ν+2 και να μας πετάνε δεκάδες χιλιάδες εκτός σχολών, ώστε να ξεμπερδεύουν με όσους ονειρεύονται σπουδές στο μεσαίωνα της κοινωνίας της κρίσης, με όσους παλεύουν για δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση.

Μέσα από τους Οργανισμούς μας σερβίρουν ένα πανεπιστήμιο απόλυτα προσαρμοσμένο στις κατευθύνσεις της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένο με το νέο μοντέλο εργαζόμενου στον καιρό της κρίσης. Σε αυτό θα βρίσκουν ολοένα και περισσότερο χώρο ιδιωτικές εταιρίες που θα εμπορεύονται τις στοιχειώδεις φοιτητικές παροχές και τη μέριμνα, αγαθά που μας ανήκουν. Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο θέλει τρομοκρατημένο φοιτητικό κίνημα και φοιτητές προσηλωμένους στους εντατικούς ρυθμούς σπουδών που δεν θα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, που δεν θα μπορούν να διεκδικούν συλλογικά μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους. Σε όλα αυτά βάζουν το χεράκι τους οι διαγραφές. Θα αποκλείσουν από την Ανώτατη Εκπαίδευση όσους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στους εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών ή στο κόστος διαβίωσης. Θα αποκλείσουν πρώτα και κύρια αυτούς που προέρχονται από πληττόμενες λαϊκές οικογένειες για τους οποίους το νοίκι, το ρεύμα, το φαγητό έξω από τη λέσχη αποτελεί ασήκωτο βάρος. Θα αποκλείσουν φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με την φοίτηση τους είτε συμπληρωματικά προς το οικογενειακό εισόδημα, είτε για την οικονομική τους επιβίωση. Θα μας οδηγήσουν να παρατάμε τις σπουδές μας για να ένα πτυχίο-διαβατήριο για την ανεργία στα δύο ή τρία χρόνια. Παράλληλα, με τη συνολική αναδιάρθρωση στο χώρο της παιδείας οι ταξικοί και εξεταστικοί φραγμοί οξύνονται διαρκώς και τα πιο φτωχά στρώματα πετιούνται έξω από σχολεία και σχολές και καταδικάζονται από νωρίς σε ένα μεσαίωνα.

Στις βλέψεις τους εμείς απαντάμε ξεκάθαρα: Αυτοί που περισσεύουν είναι το υπουργείο, η κυβέρνηση και η ΕΕ, που προσπαθούν να βγάλουν κερδισμένο απ’ την κρίση το κεφάλαιο που υπηρετούν, και χαμένους τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Κοιτάμε λοιπόν κατάματα τον εχθρό και γνωρίζουμε ότι λύση θα έρθει μόνο από εμάς τους ίδιους και μόνο με μαχητική επιβολή και σύγκρουση. Αυτοί που περισσεύουν στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και οι φορείς της. Γι’ αυτό στόχος μας είναι η συνολική ανατροπή των Νόμων Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου που έχουν θεσμοθετήσει αυτές τις αναδιαρθρώσεις και που θα φέρουν ακόμα πιο βίαια μέτρα στο άμεσο μέλλον μέσω των οργανισμών. Αυτοί που περισσεύουν είναι τα Όργανα Διοίκησης και οι πρυτάνεις. Αυτοί που βάζουν πλάτη στη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας σαν σωστοί υπάλληλοι της πολιτικής του κεφαλαίου μέσα στα πανεπιστήμια. Αυτοί που περισσεύουν εν τέλει είναι όλοι αυτοί, που προσπαθούν να μας στερήσουν το δικαίωμά μας στις δωρεάν σπουδές, την αξιοπρεπή εργασία και τη ζωή που μας αξίζει.

Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να στραφούμε στον ατομισμό και την αδιέξοδη προσπάθεια να φάμε το διπλανό μας. Δεν θα αφήσουμε να μας διαχωρίσουν σε ενεργούς-ανενεργούς-αιώνιους-λιμνάζοντες και ό,τι άλλη αηδία σκεφτούν. Δε μας χωράει καμία τροπολογία που «σώζει» πρόσκαιρα κάποιους, ενώ στην ουσία μεταθέτει το πρόβλημα και εκβιάζει κάθε κινητοποίηση που θα προκύψει για να μη διαταραχθεί η διεξαγωγή των 2 εξεταστικών. Δε μας χωράει γιατί χιλιάδες άλλους τους πετάνε έξω με ειλημμένες διαδικασίες, σαν μια κακή ανάμνηση.

Τώρα είναι αναγκαίο όλοι οι φοιτητές να οργανωθούμε μέσα από τους συλλόγους τους και τις γενικές συνελεύσεις, να μπούμε μπροστά στον αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους. Μέσα από μαζικούς, ενεργούς, μαχητικούς φοιτητικούς συλλόγους να επιβάλλουμε τις αποφάσεις μας κόντρα σε κάθε νομιμότητα που προβάλλουν υπουργείο και συγκλητικοί. Με όπλα τις μαζικές και νικηφόρες Γενικές Συνελεύσεις να εμποδίσουμε οποιαδήποτε προσπάθεια διαγραφής φοιτητών, να πάρουμε τις σπουδές και τις ζωές μας στα χέρια μας!

Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 26/08, μέρα ψήφισης των τροπολογιών στις 5μμ στο Σύνταγμα


Όλοι την Πέμπτη 28/08 στο Υπουργείο Παιδείας στις 12μμ

Μίλησε κανείς για "Ολοκληρωτισμό";

Σύμφωνα με τα όσα δημοσιεύει το Βήμα της Κυριακής, το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα που προτείνει η επιστημονική επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης πρόκειται να επιφέρει ανατροπή σε τομείς της Δικαιοσύνης και της Δημόσιας Τάξης.

Μεταξύ των αλλαγών που προτείνονται είναι οι μετατροπές ποινών από ισόβια σε 20 χρόνια κάθειρξη (με κατάργηση του νόμου 1608/1950) για τους καταχραστές του δημοσίου χρήματος και παράλληλο ...εξευρωπαϊσμό των ποινών για τα εγκλήματα διαφθοράς, ενώ προβλέπεται και η εισαγωγή νέων θεσμών, όπως η κοινωφελής εργασία, αλλά και η έκτιση ποινών κατ' οίκον, η οποία θα συνοδεύεται με ηλεκτρονική επιτήρηση. Μην ξεχνάμε ότι ο θεσμός με το «βραχιολάκι» έχει ήδη εισαχθεί.

Ταυτόχρονα, με ισόβια θα τιμωρείται όποιος προσβάλει το πολίτευμα, ενώ με 10 χρόνια όποιος προκαλεί τη διάπραξη παρόμοιων πράξεων μέσω αναρτήσεων στο ίντερνετ.

Οι διατάξεις θα κριθούν από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου, την ηγεσία του υπουργείου, αλλά και τους δύο κυβερνητικούς εταίρους, αφού κάποιες αποτελούν πολιτική επιλογή.

Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο.

Φάκελος Διαγραφές Φοιτητών: Αντρέα ρώτα τι σε περιμένει…

10/8/2014 και το υπουργείο παιδείας μέσα από ανακοίνωσή του προαναγγέλλει τη διαγραφή των «λιμναζόντων» όπως λέει φοιτητών. Οι διαγραφές αυτές θα έρθουν να γίνουν βάση νόμων που έχουν ψηφιστεί το 2007 και το 2011 όπως τονίζει για να καλλιεργήσει εκείνον τον κοινωνικό αυτοματισμό που τόσο πολύ χρειάζεται και ο όποιος κινείται στη λογική του ότι όποιος ήθελε μπορούσε να έχει τελειώσει όλα αυτά τα χρόνια.

Μπορεί, λοιπόν, κάποιοι να απορούν « Μα καλά τόσα χρόνια δεν τελείωσαν? ». «Πόσο ακόμα θα είναι φοιτητές στη πλάτη του Έλληνα φορολογούμενου?» . «Ως πότε θα πληρώνουμε για το κόστος φοίτησης όλων αυτών? ». Μπορεί απ’ την άλλη κάποιοι να λένε ότι τα λέει μεν όλα αυτά το υπουργείο για να τραβήξει το αυτί από διάφορους αλλά εν τέλει θα καταφέρουν οι φοιτητές να συμφωνήσουν σε μία μέση λύση με τους αρμόδιους πρυτάνεις και συγκλητικούς και όλοι να μείνουν ευχαριστημένοι. Τέλος κάποιοι άλλοι μπορεί να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους εσωτερικούς κανονισμούς και οργανισμούς που έρχονται, νομίζοντας ότι αυτοί θα βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

Προς αποκατάσταση λοιπόν της αλήθειας, πρώτον ας μην έχει κανένας αυταπάτες ότι τα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου θα δράσουν υπέρ των φοιτητών. Είναι ξεκάθαρη η θέση του υπουργείου ότι οι διαγραφές θα γίνουν με τη συνεργασία του ιδίου και των συντονιστικών οργάνων του πανεπιστημίου. Είναι καλό να θυμόμαστε το ρόλο των πρυτάνεων και των συγκλητικών όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση κάθε αντιδραστικής μεταρρύθμισης και στη στοχοποίηση κάθε κινηματικής διαδικασίας εντός των πανεπιστημίων είτε από φοιτητές είτε από διοικητικούς είτε από εργολαβικούς υπαλλήλους. Προτού εναποθέσουμε, λοιπόν, τις ελπίδες μας στον πρόσφατα εκλεγμένο «καλοθελητή» και σωτήρα Πρύτανη του ΕΚΠΑ Θ. Φορτσάκη καλό είναι να θυμηθούμε τις προεκλογικές προγραμματικές του θέσεις. Για τις διαγραφές, για τους οργανισμούς, για τις απολύσεις και την «κινητικότητα», για τη φύλαξη, για τις ιδιωτικές εταιρίες και τις εργολαβίες, για τις παρατάξεις και την αριστερά που φταίνε για o,τι κακό υπάρχει στα ιδρύματα. Αλλά για να μην είμαστε και υπερβολικοί η αλήθεια είναι ότι ο κ. Φορτσάκης ενδιαφέρεται. Απαντά ακόμα και σε mail και tweets «λιμναζόντων» φοιτητών του Πανεπιστημίου αποδεικνύοντας το ενδιαφέρον του και διαβεβαιώνοντας ότι τίποτα δε θα συμβεί. Μήπως βέβαια ακολουθεί σαν τίμιος κυβερνητικός υπάλληλος τη γνωστή διαιρετική τακτική όπου τη μία εβδομάδα μιλά για εξαιρέσεις και την άλλη για μαζικές διαγραφές. Καλό είναι, τέλος, να θυμόμαστε τη στάση είχε κρατήσει την περασμένη χρονιά απέναντι στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων και του συλλόγου των διοικητικών, όντας πρόεδρος της Νομικής Σχολής. Αντίστοιχα για όλους τους νεοεκλεγμένους και μη πρυτάνεις…

Δεύτερον , οι οργανισμοί δεν πρόκειται να είναι αυτοί που θα διασφαλίσουν την μη διαγραφή των φοιτητών. Είναι αντιθέτως αυτοί που προσπαθούν να περάσουν τις πιο αντιδραστικές τομές νομοσχεδίων και μη που δεν μπόρεσαν να περάσουν παλιότερες κυβερνήσεις κάτω από τη πίεση του φοιτητικού κινήματος. Οι οργανισμοί είναι αυτοί που έρχονται να επισπεύσουν την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, είναι αυτοί που έρχονται να διαμορφώσουν καινούργιες και σαφώς χειρότερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους εντός του, είναι αυτοί που ήδη απ’ το προσχέδιο τους ορίζουν κατακερματισμό των γνωστικών αντικειμένων, σπάσιμο των πτυχίων, εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και άλλα πολλά. Είναι οι οργανισμοί που μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου ξεπουλώντας έρευνα, προσωπικό, εξοπλισμό και επώνυμες έδρες σε εταιρίες. Είναι οι οργανισμοί που επιβάλλουν μια σειρά από ταξικά φίλτρα στα ιδρύματα προκειμένου να παράγεται εκείνος ο ευέλικτος αυριανός εργαζόμενος των πολλαπλών βαθμίδων και δεξιοτήτων που θα στελεχώνει την παράγωγη με βάση τις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους μεγάλων πολυεθνικών εταιριών. Πειθήνιος, υποταγμένος, με εκείνες τις γνώσεις που θα τον καθιστούν χρήσιμο, χωρίς καμία εποπτεία επί του αντικειμένου του και χωρίς κανένα συλλογικό δικαίωμα. Αυτά οι ταξικοί φραγμοί ξεκινούν ήδη από το σχολείο και πετούν, όπως και οι διαγραφές χιλιάδες παιδιά λαϊκών οικογενειών έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ωθούν όλο και περισσότερους νέους στην ιδιωτική εκπαίδευση ή στα προγράμματα μαθητείας, δηλαδή τζάμπα εργασίας για ένα πιστοποιητικό κουρελόχαρτο.

Τρίτον και χωρίς αυτό να είναι το σημαντικότερο άλλα αξίζει να αναφερθεί λόγω της παραφιλολογίας που έχει ξεκινήσει. Το κόστος του κράτους για όσους φοιτητές έχουν περάσει τα ν+2 χρόνια σπουδών είναι μόνο οι κόλλες που χαλάνε στις εξεταστικές και που πλέον κι αυτές τις μοιράζουν σε όλους μας με την εξής προσφώνηση : « Με μέτρο και να μη γράφετε πολλά γιατί το πανεπιστήμιο δεν έχει λεφτά». Περαιτέρω φοιτητικά προνόμια δε δικαιούνται.

Αλλά αφού μπαίνουμε σε αυτή την κουβέντα ας δούμε ποιος εν τέλει είναι βάρος για την πρόσβαση στις δωρεάν σπουδές και ποιος πραγματικά εμποδίζει τους φοιτητές να σπουδάζουν? Μήπως είναι αυτή η σάπια κανιβαλική πολιτική που προωθούν κυβερνήσεις – ΕΕ – ΔΝΤ όλα αυτά χρόνια και που έχει φέρει τα φτωχά λαϊκά στρώματα στο απόγειο της εξαθλίωσης? Μήπως είναι η συνολική επίθεση στην εκπαίδευση που προσπαθεί να εναρμονιστεί με τα ευρωπαϊκά πρότυπα? Μήπως η επιβολή των επιταγών της Μπολόνια και του ΚΕΧΑΕΕ για να φτάσουμε το «επίπεδο» των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων? Μήπως το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο δεν τους χωράει όλους πλέον αλλά προωθείται μια μορφή παιδείας για λίγους κι εκλεκτούς? Μήπως το γεγονός ότι τεράστια ποσά περιουσίας του πανεπιστημίου (τόσο χρηματικής όσο και υποδομών, κτιριακών εγκαταστάσεων κλπ) κλάπηκε μέσα σε μια νύχτα με το λεγόμενο PSI για να πραγματοποιηθεί ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών?

Όχι? Μήπως τότε φταίει το ότι με βάση όλη αυτή την κατάσταση το κόστος σπουδών μετακυλύεται στους φοιτητές? Ας βάλουμε όλοι λίγο το χέρι στην τσέπη για να λειτουργούν τα εργαστήρια, για να έχουμε θέρμανση στα αμφιθέατρα, για να μπορούμε να έχουμε αναλώσιμα και εξοπλισμό... Μήπως φταίει το ότι όλο και πιο έντονα μπαίνουν οικονομικά κριτήρια στις φοιτητικές παροχές? Μήπως φταίει η ιδιωτικοποίηση πολλών πλευρών της λειτουργίας του πανεπιστημίου? Μήπως το ότι παρά το πάσο η τιμή του εισιτηρίου στα ΜΜΜ διαρκώς αυξάνεται? Μήπως όλα αυτά μας ωθούν στο να δουλεύουμε από πριν καν μπούμε σε κάποια σχολή και μάλιστα με τις χειρότερες συνθήκες, ελαστικά και ανασφάλιστα? Με ωράρια που καθιστούν απαγορευτική την παρακολούθηση μαθημάτων πολλές φορές. Μήπως τον Έλληνα φορολογούμενο τον βαραίνει περισσότερο το να πληρώνει εργολαβίες για τη φύλαξη, την καθαριότητα και τη θέρμανση αφού αποδεδειγμένα κοστίζουν πολύ περισσότερο από εργαζόμενους με μόνιμη και σταθερή εργασία? Αυτούς τους εργαζόμενους που δεν ήταν «ωφέλιμοι» και γι’ αυτό βγήκαν σε διαθεσιμότητα ή απολύθηκαν…

Συμπεράσματα? Το ένα είναι ότι οι διαγραφές έχουν σαν μόνο στόχο να πετάξουν έξω από το αμφιθέατρο τους φοιτητές με οικονομικά προβλήματα καθώς αν κάποιος φοιτητής εργάζεται για να μπορεί να πληρώνει τις σπουδές του δεν θα του μένει χρόνος για να σπουδάσει. Το άλλο είναι ότι με τις διαγραφές αυξάνεται στο φοιτητικό σώμα τόσο πολύ η εντατικοποίηση και η λογική του ατομικού δρόμου που καταλήγει στο ότι ο καθένας φοιτητής πρέπει να κοιτάξει να συμβιβαστεί σε αυτή τη κατάσταση ή στη καλύτερη να παλέψει μόνος του με αποτέλεσμα και να χάσει. Κανένας λόγος για συλλογικό αγώνα οργανωμένο από τους φοιτητές για τον εαυτό τους. Μαθαίνουμε να κυνηγάμε μια ζωή μαθήματα, πιστοποιήσεις και εξειδικεύσεις πατώντας πάνω στους άλλους μπας και επιβιώσουμε.Υποτασσόμαστε στην παντελή έλλειψη ελεύθερου χρόνου, στην απαγόρευση της πολιτικοποίησης, κοινωνικοποίησης, πολιτισμικής αναβάθμισης και διεύρυνσης συνολικά της σκέψης, της γνώσης και της κριτικής μας γιατί διαρκώς ζούμε με κάποιο βούρδουλα πάνω από τα κεφάλια μας που δε μας το επιτρέπει ( πανελλήνιες, διαγραφές, διαθεσιμότητες, απολύσεις και πολλά άλλα τέτοια ). Άρα οφείλουμε να υπερβούμε αντιπαραθέσεις για ενεργούς και μη φοιτητές. Για αυτούς που μπήκαν το ’00 και αυτούς που μπήκαν το ’05. Πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά όχι μόνο του τι φέρνει τώρα και για ποιον αλλά και τι διαμορφώνει για το αύριο. Άρα όχι απλά να μη διαγραφεί κανείς αλλά να αποσυρθούν και το όρια φοίτησης συνολικά.

Τέλος το σίγουρο είναι πως οι φοιτητές που ζούμε το πρόβλημα στο πετσί μας μέρα με τη μέρα, μαζί με τα υπόλοιπα πληττόμενα κομμάτια του πανεπιστημίου και της κοινωνίας συνολικά πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ένα νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα που δεν θα αφήσει κανένα φοιτητή να διαγραφεί, κανέναν οργανισμό να περάσει, κανέναν εργαζόμενο να απολυθεί. Δε θα αφήσουμε καμία συμμαχία κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, αλλά και κανέναν υπουργό, πρύτανη ή αφεντικό την επόμενη μέρα να ορίζουν πως θα σπουδάζουμε, θα εργαζόμαστε, θα ζούμε. Καμία διαπραγμάτευση, λοιπόν. Αγώνας τώρα ! Αγώνας για μια παιδεία που δεν είναι προνόμιο των λίγων που δεν θα αποκλείει τα πληττόμενα κομμάτια και θα τα αφήνει αμόρφωτα να αποδέχονται καρτερικά μια πραγματικότητα που θέλουν να μας επιβάλλουν, μια πραγματικότητα αναντίστοιχη των δυνατοτήτων της εποχής.

Να μπούμε σε θέσεις μάχης με επιθετικά αιτήματα για μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση δημόσια και δωρεάν για όλους. Για να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλους χωρίς ταξικούς οικονομικούς, εξεταστικούς φραγμούς. Για να παίρνουμε ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό. Για να επιβάλλουμε την αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες. Να επιβάλλουμε μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τους φοιτητικούς μας συλλόγους την κάλυψη των δικαιωμάτων - οικονομικών και μη - όλων των εργαζόμενων και άνεργων φοιτητών. Έτσι ώστε να μπορούμε να σπουδάζουμε, να εργαζόμαστε και να ζούμε με αξιοπρέπεια, έτσι όπως μας αξίζει.

Στη μάχη της γενιάς μας ή θα χάσει ο καθένας μόνος του ή θα νικήσουμε όλοι μαζί !

Τζενίν Τζενίν (2002)

«Πού είναι ο Θεός;» αναρωτιέται μες στην απελπισία του ένας ηλικιωμένος, καθώς ατενίζει τα χαλάσματα του παλαιστινιακού προσφυγικού καταυλισμού του Τζενίν...

Η ταινία περιλαμβάνει μαρτυρίες κατοίκων της Τζενίν αμέσως μετά την επιχείρηση «Αμυντικό Τείχος» του ισραηλινού στρατού, κατά την οποία η πόλη και ο καταυλισμός υπήρξαν πεδία σκληρών μαχών. Η επιχείρηση έληξε με την ισοπέδωση της Τζενίν και το θάνατο δεκάδων Παλαιστινίων. Οι Παλαιστίνιοι καθώς και πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις κατηγόρησαν τους Ισραηλίτες για εγκλήματα πολέμου κατά την επίθεσή τους τον Απρίλιο του 2002. Η ταινία δείχνει μέχρι ποιου σημείου η παρατεταμένη καταπίεση κι ο τρόμος έχουν επηρεάσει την ψυχολογία των Παλαιστινίων κατοίκων της Τζενίν. Ο πόνος και η πικρία είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. 

Ταινία απαγορευμένη στο Ισραήλ, είναι αφιερωμένη στον Ιγιάντ Σαμούντι, συμπαραγωγό της ταινίας, που έπεσε νεκρός από σφαίρα καθώς έφευγε με τρεις φίλους του από μια περιοχή ελεγχόμενη από τον στρατό.

ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΕΙ-ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ !

Νέος Πρύτανης: το παιδί για όλες τις δουλειές

και Habemus Papam! 

Με τούς φοιτητές μακριά από τις εξελίξεις και με την πλήρη θεσμοποίηση της αυταρχικότητας από πλευράς θεσμικών οργάνων στις 11/07/14 εξελέγη με ηλεκτρονική ψηφοφορία  ο νέος πρύτανης του ΕΚΠΑ, ο Θεόδωρος Φορτσάκης ο οποίος συγκέντρωσε την πλειοψηφία των ψήφων έναντι του αντιπάλου του Γιώργου Χρούσου...

Σε ένα πανεπιστήμιο με απολυμένους διοικητικούς υπαλλήλους, με πενιχρή κρατική χρηματοδότηση και απονεκρωμένες λειτουργικές δομές κάθε δημοκρατικό επικάλυμμα στην διαδικασία ανάδειξης του πρύτανη πέφτει και οι πάντες υποτάσονται στην εμπέδωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που έχει ήδη ξεκινήσει με το Νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και συνεχίζεται με τους «εφαρμοστικούς νόμους», τους Οργανισμούς. Το πραξικοπηματικά εκλεγμένο-ορισμένο Συμβούλιο Ιδρύματος με τριμελή επιτροπή του απέκλεισε τους κριτικά στεκόμενους απέναντι στην αναδιαρθρωση υποψηφίους και υπέδειξε τους υπόλοιπους προς ψήφιση. Τι άλλωστε να προσμένουν οι φοιτητές απο το Συμβούλιο, ενα μάτσο ρετάλια που συνδιαλέγονται με κυβερνήσεις και μεσολαβούν σε μία στρατηγικού τύπου σύνδεση  επιχειρήσεων και πανεπιστημίου(μεταξύ άλλων εκπρόσωποι της Nestle και της Εθνικής Τράπεζας μέλοι στα συμβούλια ιδρύματος).

ή αλλιώς ο κατάλληλος άνθρωπος σε μία θέση που τον έχει πολλή ανάγκη...

Ο Θεόδωρος Φορτσάκης, καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στην σχολή μας και  επί πολλά χρόνια πρόεδρος της Νομικής έχει μακρύ ιστορικό εκβιασμών απέναντι στους φοιτητές και το φοιτητικό κίνημα. Υπέρμαχος του επιχειρηματικού πανεπιστημιου είναι μέλος του ΔΣ του Ευρωπαικού Συνδέσμου για την Παιδεία, μέλος της εποπτικής επιτροπής της ΝΕΡΙΤ και πολιτικό παιδί της Ν.Δ (σύμβουλος μητσοτάκη 1990-1991). Το δικηγορικό γραφείο-εταιρεία που κατέχει απάσχολεί 40 έμμισθους δικηγόρους και διατηρεί ένα από τα καλύτερα ονόματα στην πιάτσα. Ως επιχειρηματίας λοιπόν μεταξύ άλλων ο Κος Φορτσάκης ξέρει πως παίζεται το παιχνίδι στην αγορά, έτσι τις ίδιες ελαστικές και καταπιεστκές σχέσεις εργασίας που εφαρμόζει ο ίδιος ονειρεύεται και για τους φοιτητές της Νομικής αλλά και του ΕΚΠΑ γενικότερα. Ως πρόεδρος της Νομικής είναι ο άνθρωπος-φάντασμα που είτε θα βρίσκεται στη Γαλλία για δουλειές, είτε στις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές στη βουλή(για να σχεδιάζει τους αντεργατικούς νόμους της κυβέρνησης), είτε στην τηλέοραση, είτε φυσικά στο δικηγορικό γραφείο του στο Μοναστηράκι, ποτέ όμως στο γραφείο του στη σχολή μας για να ακούσει έστω και το πιο μικρό αίτημα από την πλευρά των φοιτητών. 

Ο Κος Φορτσάκης δεν είναι όμως μόνο πολυάσχολος άνθρωπος αλλά και εξαιρετικά πιστός σε αυτόν που του δίνει δουλειά. Ο Κος Φορτσάκης είναι αυτό που λέμε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, είναι ο άνθρωπος που θα υπακούσει χωρίς δεύτερη σκέψη στις εντολές της εκάστοτε κυβέρνησης, ο "τεχνοκράτης" που δεν θα μετρήσει πολτικό ή επικοινωνακό κόστος προκειμένου να χτίσει το πανεπιστήμιο που κυβερνήσεις-ΕΕ-κεφάλαιο ονειρεύονται για την Ελλάδα χρόνια τώρα. Το πανεπιστήμιο που μία σειρά από λειτουργίες του θα καλύπτονται από εργολαβίες με εργαζόμενους-σκλάβους του εκάστοτε αφεντικού, το πανεπιστήμιο στο οποίο τις αποφάσεις θα παίρνουν οι μεγάλες επιχειρήσεις προκειμένου οι απόφοιτοι που θα παράγει να είναι ακριβώς στα μέτρα τους: πειθήνιοι, εξατομικευμένοι, χωρίς συνολική εποπτεία του αντικειμένου τους, έτοιμοι να μεταπηδούν κάθε τρεις και λίγο από την ελαστική κακοπληρωμένη ή απλήρωτη εργασία στην ανεργία. Αυτό είναι το μέλλον που ορματίζονται για τη γενιά μας και ηδη πτυχές αυτού του μέλλοντος βλέπουμε και τώρα. Αυτό το μέλλον θα φροντίσει να εξασφαλίσει για μας και ο νέος πρυτανής από κοινού με τους τεχνοκράτες-ανθρώπους της αγοράς του συμβουλίου ιδρύματος.

Σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τις σχέσεις αλλα και τον ρόλο του νέου Πρύτανη στο βάθεμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης πρέπει να σκεφτούμε τα εξής: Η μετάλλαξη των Παν/μιων σε ναούς της αγοραίας ιδεολογίας και εκμετάλλευσης αποτελεί πάγια και μεγαλεπίβολη στόχευση του κεφαλαίου εδω και κάποιες δεκαετίες. Στις συνθήκες της παγκόσμιας και εγχώριας οικονομικής κρίσης  με τους πανταχού καπιταλιστές να ψάχνουν αδημονώντας νέα πεδία κερδοφορίας,  το όνειρο αυτό μοιραία μετατρέπεται σε ζωτική ανάγκη. Στο τώρα λοιπόν, με την αντιδραστική μετάλλαξη του Παν/μιου να βαίνει στον Πυρήνα της υπάρχει ζωτική ανάγκη απο πλευράς κυρίαρχης πολιτικής να διασφαλιστεί η ακώλυτη πορεία προς το νέο Επιχειρηματικό Παν/μιο , μια πορεία που περνάει από την εκλογή Πρυτάνεων-Επιχειρηματιών, ιδεολογικών εκφραστών των πιο βίαιων εκμεταλευτικών βλέψεων. Συνακολούθως αναδύεται η ανάγκη για θεσμικά όργανα πολιτικά-ιδεολογικά και πρακτικά στρατευμένα στην πολιτική αντζέντα του μνημονίου και της Ε.Ε για την ανώτατη εκπαίδευση. Όπως είπε και ο Φορτσάκης προεκλογικα "το Παν/μιο θα περάσει σε μια φάση νομιμότητας και κανονικότητας με την συνέχιση της εκπαιδευτικής μεταρύθμισης". Δηλαδή, συμπληρώνουμε εμείς, με διαγραφές χιλιάδων φοιτητών , εταιρίες να καθορίζουν τα προγράμματα σπουδών, και  τους φοιτητές χωρίς δυνατότητα πολιτικής και κινηματικής διεκδίκησης.

Σήμερα, ως φοιτητές και μέλλοντες εργαζόμενοι, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε οτι βρισκόμαστε στον πυρήνα μιας μάχης που αφορά το παρον και το μέλλον μας. 

Για εμάς ως ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ-ΕΑΑΚ η μάχη αυτή είναι διπλή: μάχη με όπλο το φοιτητικό κίνημα και εμπιστοσύνη σε νέες μορφές πάλης που θα επιδιώκουν πλατιά συμμαχία, στην βάση ενιαίων συμφερόντων, φοιτητών και εργαζομένων εντός και εκτός του Παν/μιου για την ανατροπή των μεταρρυθμιστικών νόμων και του μαύρου μετώπου κεφάλαιο-Ε.Ε-ΔΝΤ. Αλλα και Μάχη για ένα Πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με γνώμονα τις δικές μας ανάγκες και όχι τα δικά τους συμφέροντα και μια πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο πνεύμα των γνωσιολογικών μας απαιτήσεων, δηλαδή της απελευθερωτικής παιδείας.

Φυλακές απομόνωσης και "βραχιόλια": το νέο αστικό όραμα για τους καταπιεσμένους

*της Αντωνίας Λεγάκη , δικηγόρου και μέλους της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης

Οι φυλακές απομόνωσης αποτελούν ακόμη έναν εκσυγχρονισμό της ελληνικής «δημοκρατίας». Η γενική κατακραυγή μιλά για ελληνικό Γκουαντανάμο. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο «ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός» έχει προηγηθεί, επιδεικνύοντας «λευκά» κελιά ήδη από τη δεκαετία του ’70, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ισπανία και αλλού, μέχρι σήμερα που εμφανίζεται μια τάση γενίκευσής τους σε όλο το χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απομόνωση, ο αποκλεισμός της επικοινωνίας, έχει αποδειχθεί εξοντωτική. Είναι ευρέως γνωστό ότι οι κρατούμενοι σε καθεστώς απομόνωσης αναπτύσσουν ψυχικά νοσήματα σε ποσοστά 25% τουλάχιστον. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό όμως, ότι τα όργανα του ανθρώπινου σώματος παύουν να λειτουργούν μετά από μακρόχρονη απομόνωση. Τύφλωση, κώφωση, καρδιακή ανεπάρκεια και ένας καρκίνος για το τέλος, είναι συνήθης «πορεία» για ένα σώμα του οποίου οι αισθήσεις και τα όργανα δεν χρησιμοποιούνται για το σκοπό που προορίστηκαν, δηλ. την κοινωνικά οργανωμένη ζωή.

Η καταδίκη σε απομονωτικό εγκλεισμό αποτελεί καταδίκη σε θανατική ποινή η οποία εκτελείται αργά και βασανιστικά, παράγοντας αποτελέσματα (αναπηρίες) σε όλο το διάβα της. Γι’ αυτό άλλωστε, αναγνωρίστηκε ως βασανιστήριο από όλους τους διεθνείς οργανισμούς (στους οποίους βέβαια συμμετέχουν και οι χώρες που την επιβάλουν).

Ποιους όμως αφορά; Αφορά κατά κύριο λόγο τους χαρακτηριζόμενους ως τρομοκράτες, αντιπάλους του καθεστώτος. Στην Ισπανία, στη χώρα των Βάσκων, δημοσιογράφοι και απλοί πολίτες, φυλακίζονται σε καθεστώς απομόνωσης, διότι υπερασπιζόμενοι δημοσίως τα δικαιώματα των Βάσκων πολιτών, κρίνεται ότι «ενισχύουν την ΕΤΑ». Το γεγονός ότι στη χώρα των Βάσκων εδρεύουν τα πιο ισχυρά Ισπανικά κεφάλαια και τα περισσότερα εργοστάσια ενώ οι μισθοί των εργαζομένων είναι οι χαμηλότεροι της χώρας, μας οδηγούν σε άλλες σκέψεις…

Στην ελληνική πραγματικότητα, το κείμενο του νομοσχεδίου αναφέρεται κατά κύριο λόγο στη συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση ως το κυριότερο από τα αδικήματα που δικαιολογούν τον απομονωτικό εγκλεισμό, αλλά ισχύει και για τους κρατουμένους «που κρίνονται ιδιαίτερα επικίνδυνοι για τη χώρα ή τη φυλακή»! Αυτή η γενική διατύπωση δίνει, σε ολόκληρο το μηχανισμό (αστυνομία, δικαστές, φυλακή) δικαίωμα ζωής και θανάτου επί οποιουδήποτε κρατουμένου.

Και ενώ οι καταδικασθέντες για συμμετοχή στη «17Ν» εκτίουν ποινές ισοβίων σε καθεστώς απομόνωσης και οι εικοσάχρονοι καταδικασθέντες για συμμετοχή σε άλλες οργανώσεις ένοπλης βίας εκτίουν επίσης ποινές πολλών δεκαετιών (χωρίς ποτέ από τη δράση τους να έχει πληγεί άνθρωπος) ή παραμένουν παράνομα προφυλακισμένοι πολύ περισσότερο του 18μήνου, για τους επίσης κατηγορούμενους για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση Χρυσαυγίτες Ζαρούλια και Κουκούτση, διετάχθη κατ’ οίκον περιορισμός!

Προφανώς προσχηματικά τίθενται στο νομοσχέδιο τα «αντικειμενικά» κριτήρια. Ούτε βέβαια χτίζεται μια ολόκληρη φυλακή, επενδύονται εκατομμύρια και υφίσταται η κυβέρνηση πολιτικό κόστος, μόνο και μόνο για ήδη πολιτικούς κρατούμενους, τους περισσότερους από τους οποίους εξοντώνουν ήδη, με πολλούς τρόπους.

Όλη η ουσία βρίσκεται στην κρίση «ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη χώρα ή τη φυλακή» … Μια φράση που αντιστοιχεί στον ορισμό του τρομοκράτη κατά τον ευρωπαϊκό τρομονόμο: «όποιος επιχειρεί τη σοβαρή μετατροπή των κοινωνικών, πολιτικών ή οικονομικών δομών της χώρας ή διεθνούς οργανισμού που αυτή συμμετέχει»…

Στην εποχή της γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης και για την υπέρβασή της, όλες οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. αναβαθμίζουν την καταστολή ως απάντηση στις εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις που οι ίδιες δημιουργούν και όχι μόνο στο νότο. Αυτές τις ημέρες βίαια κατεστάλησαν κινητοποιήσεις ενάντια στη λιτότητα, τόσο στο Λονδίνο όσο και στο Βερολίνο. Προνοητικά δε, ιδρύθηκε ήδη η «Ευρωπαϊκή Στρατο-χωροφυλακή» (European Gendarmerie Force) με κύριο καθήκον την επέμβαση στο εσωτερικό των κρατών μελών (για να λέμε πάντα «φταίνε οι ξένοι»…).

Στο ελληνικό έδαφος η κυβέρνηση προχωρά τη διαδικασία της απαλλαγής του κράτους και των εταιριών από κάθε υποχρέωση και της αποστέρησης του λαού από κάθε δικαίωμα. Ήδη, εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς που μόλις «χθές» αισθάνονταν «πολίτες», διολισθαίνουν στο κοινωνικό περιθώριο και αντιμετωπίζουν με βεβαιότητα την προοπτική της φυλακής (συνήθως για χρέη). Όλοι αυτοί αποτελούν εν δυνάμει επικίνδυνη εκρηκτική ύλη, μια που πλησιάζει η στιγμή που δεν θα έχουν να χάσουν τίποτε άλλο από τις αλυσίδες τους.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση απαντά με την προοπτική της φυλακής όχι μόνο στην εξαθλίωση αλλά και στην κοινωνική αγανάκτηση. Εντάσσει στο «έγκλημα» όχι μόνο την παραβατικότητα αλλά και τους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες. Στοχεύει όχι μόνο να εξοντώσει τους φυλακισμένους, αλλά επιπλέον να διαμορφώσει όρους φυλακής για ολόκληρη την κοινωνία. Γι αυτό φτιάχνει νέες μορφές διαβαθμισμένης φυλακής: α) «βραχιόλια» στα πόδια και κατ’ οίκον περιορισμός, β) ιδιωτικές φυλακές που ετοιμάζονται στη Μακεδονία γ) φυλακές απομόνωσης.

Η φυλακή είναι το νέο αστικό «όραμα» για τους καταπιεσμένους. Μια φυλακή «εντός και εκτός». Μια νέα κοινωνική ιεραρχία… Η φυλακή φεύγει από τους τοίχους και τα κτίρια και διαχέεται στην κοινωνία. Τα περίφημα «βραχιολάκια» που δένονται στο πόδι του καταδικασμένου που κατά τα άλλα μένει στο σπίτι του, εφ’ όσον αυτός είναι συνεργάσιμος ή ίσως και ….χρήσιμος. Η φυλάκιση για τους φτωχούς, στην οποία θα εργάζονται καταναγκαστικά για να παράγουν κέρδη για το κράτος ή τον ιδιώτη ιδιοκτήτη της φυλακής. Η απομόνωση και η φυσική εξόντωση για τους ανυπάκουους, απείθαρχους και μη συνεργάσιμους με τη χώρα και την υπηρεσία. Για τους πολιτικούς κρατούμενους, αλλά και όλους όσους αντιστέκονται στην αδικία και διεκδικούν το σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Για όλους δε τους υπόλοιπους, τους «αξιοποιήσιμους», τους «νοικοκυραίους», αυτή η τεράστια φυλακή θα αποτελεί πάντοτε φόβητρο που θα πιέζει για ακόμη μεγαλύτερη υπακοή και αποδοτικότητα και υπόδειγμα εργασίας και ζωής…

Αυτός ο αγώνας λοιπόν δεν μπορεί να είναι ο αγώνας μόνο των κρατουμένων στους οποίους συμπαραστεκόμαστε. Αυτό τον αγώνα πρέπει να τον δώσουμε στην κοινωνία και όχι έξω από αυτήν.. Γιατί αφορά κι εμάς. Εμάς που πρέπει να διαγνώσουμε σωστά το ερώτημα που μας θέτει η ιστορία που γράφουμε οι ίδιοι (ακομη και με την απουσία μας). Εξαθλίωση, εξόντωση ή εξέγερση….

Δελτίο τύπου ΦΣ Νομικής για τις φυλακές τύπου Γ

Περισσότεροι από 3860 κρατούμενοι βρίσκονται σε απεργία πείνας για 5η μέρα ενώ αναμένεται να δηλώσουν συμμετοχή και άλλες φυλακές. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης τηρεί σιγή ιχθύος για τις κινητοποιήσεις των κρατουμένων κατά τη συνήθη τακτική του, όμως η φωνή τους ξεπερνά τα κάγκελα και τα τείχη των φυλακών.

Το νομοσχέδιο – έκτρωμα σε λίγες μέρες έρχεται προς ψήφιση, προβλέποντας για τους κρατουμένους συνθήκες κοινωνικής και πολιτικής απομόνωσης, καθώς καταργείται το δικαίωμα των αδειών, θεσμοποιείται ο χαφιεδισμός ενώ ταυτόχρονα περιορίζεται στο ελάχιστο η επαφή με φιλικά και συγγενικά πρόσωπα. Είναι σαφής η στοχοποίηση των αγωνιστών και της πολιτικής δράσης, είναι μια προσπάθεια όσοι δεν σκύβουν το κεφάλι, να «πάρουν το μάθημά τους».

Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο προβλέπει:

-Ελάχιστη φυλάκιση 10 ετών στις φυλακές τύπου Γ’, με εξέταση αίτησης μεταγωγής μόνο μετά από 2 χρόνια!

-Ενδεχόμενη αποφυλάκιση όσων κρατουμένων βοηθήσουν μέσα στις φυλακές στην εξάρθρωση τρομοκρατικής οργάνωσης, θεσμοποιώντας ένα αστυνομικό κράτος μέσα σε αυτές

-Φύλαξη των κτηρίων των φυλακών τύπου Γ’ από την αστυνομία και όχι από σωφρονιστικούς υπαλλήλους, χωρίς πρόβλεψη για τον τρόπο επέμβασής της

-Κατάλυση κάθε αρχής ισότητας και αναλογικότητας των ποινών, εισάγοντας στην θέση τους την «αρχή της εκδίκησης»

Όλα αυτά την ώρα που κυβέρνηση και ΕΕ ετοιμάζουν νέο πακέτο μέτρων, επιδεικνύουν το πιο σκληρό τους πρόσωπο, προκειμένου να καταστείλουν τον κόσμο των κινημάτων και του αγώνα.

Εμείς, ως φοιτητές Νομικής, δηλώνουμε την αντίθεσή μας με αυτό το νομοσχέδιο που θυμίζει κάτι από Γκουαντάναμο, για αυτό και με τους συλλογικούς μας αγώνες, μαζί με τους φυλακισμένους και την υπόλοιπη κοινωνία θα παλέψουμε για το δικαίωμα μας, για να ανατραπεί κάθε πτυχή της πολιτικής της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

ΚΑΜΙΑ ΦΥΛΑΚΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ!

ΟΧΙ ΣΤΑ ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ!

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ!

Απόφαση ΓΣ της 17ης Ιουνίου 2014 του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του ΕΚΠΑ

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών καταδεικνύουν το παιχνίδι που παίχτηκε στις πλάτες μας:

Τα ΑΕΙ λειτούργησαν επί έξι μήνες, από τον Δεκέμβριο μέχρι σήμερα, σαν να μην είχαν διαθέσιμους «γιατί έπρεπε να φανεί ότι το ΕΚΠΑ λειτουργεί», όπως έλεγαν υψηλά ιστάμενοι παράγοντες του Ιδρύματος. Οι οργανισμοί των Ιδρυμάτων επιβλήθηκαν στο όνομα της διάσωσης των διαθέσιμων, για να φτάσουμε σήμερα στο σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε: ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ.

Σήμερα ο ένας στους δύο συναδέλφους μας απολύεται, καθώς όχι μόνο δεν τηρήθηκαν τα υπεσχημένα με την προηγούμενη ηγεσία του ΥΠΑΙΘ, αλλά και οι ελάχιστες θέσεις της κινητικότητας που δόθηκαν στα Ιδρύματα (142 για το ΕΚΠΑ), εκτός από τα προαπαιτούμενα, σύμφωνα με τα άρθρα 90 και 91 του ν.4172/2013, προβλέπουν επανέλεγχο των συμβάσεων των ΙΔΑΧ, με τον κίνδυνο ελάχιστοι από τους συναδέλφους μας να καταφέρουν να ενταχθούν στη διαδικασία αυτή, η οποία δεν αφορά μόνο τους υπό διαθεσιμότητα συναδέλφους, αλλά ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΙΔΑΧ συναδέλφων μας, οι οποίοι αποτελούν την πλειονότητα των μελών του Συλλόγου μας.

ΔΕΝ ΣΥΝΕΝΑΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΕΝΑΙΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ

ΔΕΝ ΣΥΝΕΝΑΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ

ΔΕΝ ΣΥΝΕΝΑΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

ΟΙ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΕ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού στη συνεδρίαση της 17/6/2014 αποφάσισε:

- την προκήρυξη στάσης εργασίας την Τετάρτη 18/6/2014 και ώρα 08:00-12:00 καθώς και την συγκέντρωση όλων των συναδέλφων διαθέσιμων και μη στα Προπύλαια με σκοπό τον συμβολικό αποκλεισμό του Κεντρικού Κτηρίου και τη συμμετοχή μας στην παναττική στάση εργασίας που έχει εξαγγείλει η ΑΔΕΔΥ από τις 12:00 ως την λήξη του ωραρίου, προκειμένου να συμμετάσχουμε στην απεργιακή συγκέντρωση έξω από το Υπουργείο Υγείας.

- την εκτύπωση αφίσας για την διαθεσιμότητα στο ΕΚΠΑ. Καλούμε τους υπό διαθεσιμότητα - την διοργάνωση συνέντευξης τύπου.

Καλούμε τους υπό διαθεσιμότητα συναδέλφους που ως τώρα εργάζονταν, ΝΑ ΠΑΨΟΥΝ να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο Ίδρυμα και να περιφρουρήσουν τις θέσεις τους, όπως επίσης και τους μη διαθέσιμους συναδέλφους να ΜΗΝ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΟΥΝ την συγκεκριμένη πρόσκληση-απόφαση.

Συμμετέχουμε και οργανώνουμε από κοινού με τους φοιτητές και τις καθαρίστριες του ΕΚΠΑ δράσεις στο Κεντρικό Κτήριο του ΕΚΠΑ για την διαθεσιμότητα.

Πραγματοποιούμε συλλαλητήριο με τους φοιτητές και τους συναδέλφους του ΕΜΠ την Παρασκευή 20/6/2014 και ώρα 18:00.

Υπερασπιζόμαστε την εργασία μας και τη ζωή μας.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ - ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Το Προεδρείο της Συνέλευσης

Ντίνα Σπυροπούλου             Φιλιώ Ντανάκα            Σπύρος Ανδριώτης

από Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ

Αυτοί χτίζουν το νέο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο στις πλάτες φοιτητών και εργαζομένων…

Εμείς θα μείνουμε σιωπηλοί και αδιάφοροι;;

Φτάσαμε σε μία ακόμα εξεταστική περίοδο στη Νομική και όλα κυλούν ήρεμα… Είναι όμως αυτή η αλήθεια;; Μάλλον όχι! Η πραγματικότητα είναι πως αυτή η ομαλότητα που δήθεν επικρατεί στη σχολή μας είναι τόσο ψεύτικη όσο κι η «έξοδος στις αγορές» για την ελληνική οικονομία! Τα πανεπιστήμια δεν έπαψαν στιγμή να βρίσκονται στο επίκεντρο της βάρβαρης πολιτικής κυβέρνησης και ΕΕ που σαρώνουν τις ζωές της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Πιο συγκεκριμένα:

Αυτήν την περίοδο αποφασίζεται ο εσωτερικός κανονισμός του ΕΚΠΑ, δηλαδή το καταστατικό λειτουργίας του ιδρύματος που κατοχυρώνει και επίσημα όλες τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Μιλάμε:

- για αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών με τη διάσπαση σε τρεις κύκλους σπουδών: προπτυχιακής φοίτησης (3ετούς), μεταπτυχιακής (2ετούς) και διδακτορικών σπουδών με ενδιάμεσες εξετάσεις. Στον πρώτο κύκλο θα παρέχονται γενικές και σκόρπιες γνώσεις που δεν θα κατοχυρώνουν καμία εργασιακή προοπτική. Δεν αποκλείονται τα δίδακτρα στον πρώτο κύκλο, ενώ για το δεύτερο (θεωρείται μεταπτυχιακός) είναι δεδομένα. Για δωρεάν συγγράμματα δε γίνεται ούτε λόγος… Με την υποτίμηση αυτή της εργασίας μας και της ζωής μας θέλουν να ξεπεράσουν την κρίση του συστήματος.

- για άμεση σύνδεση του πανεπιστημίου με επιχειρήσεις. Από τη μία οι εργολαβίες μέσα στις σχολές εξαπλώνονται. Όχι μόνο η σίτιση, η στέγαση, η φύλαξη, η καθαριότητα αλλά κι οι γραμματείες θα δίνονται σε εργολάβους που θα υπερεκμεταλλέυονται εργαζόμενους για 400ευρώ. Εδώ έρχονται και δένουν οι απολύσεις των φυλάκων, του μόνιμου διοικητικού προσωπικού και των καθαριστριών. Εικόνα από το μέλλον του πανεπιστημίου οι καθαρίστριες της σχολής που αφού παρέμεναν απλήρωτες για 7 μήνες απολύθηκαν τελικά από τον εργολάβο(Σιμωνετάτος ΑΕ και ΣΙΑ). Το πανεπιστήμιο ανοίγει κανονικά τις πόρτες του στις εταιρίες που μπορούν πλέον να αγοράζουν ακαδημαϊκές έδρες, να νοικιάζουν εργαστηριακό εξοπλισμό, να κερδοφορούν πάνω στην έρευνα(ναι, ακόμα και στη Νομική). Να διαμορφώνουν το πρόγραμμα σπουδών με γνώμονα τα κέρδη τους και με σκοπό την άντληση αναλώσιμων εργαζομένων κομμένων και ραμμένων στα μέτρα τους(βλέπε σε μας μεγάλες δικηγορικές εταιρίες σαν αυτή του προέδρου Φορτσάκη), με κατακερματισμένη γνώση απολύτως προσανατολισμένη στις ανάγκες της αγοράς! Αυτό σημαίνει πως περιστατικά όπως αυτά που είδαμε με τις 3 έδρες που εξαγόρασε η ΔΕΗ ή με τα επιμορφωτικά μαθήματα εταιρειών στις σχολές (oralB στην οδοντιατρική, vodafone στην Πάντειο) γίνονται κομμάτι της ημερήσιας διάταξης.

Βήμα το βήμα χτίζεται το νέο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο...

Στα συντρίμμια της δημόσιας δωρεάν παιδείας (επιβολή διδάκτρων, πλήρης διάλυση της φοιτητικής μέριμνας: εστίες, σίτιση, συγγράμματα), τα ιδρύματα παραδίδονται στους επιχειρηματικούς κύκλους(βλέπε τη σύνθεση του Συμβουλίου Ιδρύματος σε ΕΚΠΑ, Γεωπονική, ΕΜΠ...), τα γνωστικά αντικείμενα κατακερματίζονται σε πακέτα δεξιοτήτων. Μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που θα χωράει λιγότερους φοιτητές, θα μας καλεί να πληρώνουμε για τις σπουδές μας, θα έχει χάσει τον όποιο δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα που οι αγώνες μας είχαν κατακτήσει. 

Ένα πανεπιστήμιο που θα εκχωρεί πλευρές της λειτουργίας του και της έρευνας στις εταιρίες και τους εργολάβους(ΝΠΙΔ θα διαχειρίζονται τις οικονομικές πηγές των πανεπιστημίων). Ένα πανεπιστήμιο που θα παράγει γνώσεις κι έρευνα για τα συμφέροντα των επιχειρηματιών κι όχι των κοινωνικών αναγκών, όπου θα βγαίνουμε απόφοιτοι «καταρτισμένοι κι εξειδικευμένοι» με μόρφωση με το σταγονόμετρο, χωρίς ολοκληρωμένη εποπτεία του αντικειμένου μας. Ένα αυταρχικό πανεπιστήμιο που δε θα χωρά καμία συλλογική διαδικασία και διεκδίκηση. Θα επενδύει στο φόβο της διαγραφής, στην εντατικοποίηση των σπουδών, στα ιδεολογήματα του ατομικού δρόμου για να βγαίνουμε απόφοιτοι υποταγμένοι, χωρίς εμπειρίες συλλογικής οργάνωσης και πάλης.

Εμείς θα τους απαντήσουμε;; Θα κλείσουμε τα μάτια στο παρόν και το μέλλον που μας επιβάλλουν;; Ή θα σηκώσουμε κεφάλι;;

- Να πάμε στην «ομαλότητα» και τη «σταθεροποίηση» τους κόντρα!

- Ο φοιτητικός μας σύλλογος και συνολικά το φοιτητικό κίνημα να πάρει θέση ενάντια στην καταστροφή του πανεπιστημίου, των σπουδών και των ζωών μας! Να περάσουμε στην αντεπίθεση! Να ορθώσουμε το ανάστημά μας σε Συμβούλια Ιδρύματος, Υπουργεία, Κυβερνήσεις και Τρόικες, να τους θυμίσουμε ότι εμείς οι φοιτητές και οι νέοι δεν υποτασσόμαστε σε νόμους και κανονισμούς που τους χαντακώνουν τη ζωή και το μέλλον.

- Τα πανεπιστήμιά μας να είναι ανοιχτά για να σπουδάζει όλη η νεολαία με βάση τις ανάγκες της. Θα κλείσουμε τις πόρτες στις πολυεθνικές που θέλουν να μετατρέψουν τις σχολές μας σε κάστρα επιχειρηματικής δραστηριότητας για να βγάζουν λεφτά οι λίγοι!

- Μπλοκάρουμε οποιαδήποτε εφαρμογή των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων μέσα στις σχολές μας! Οι εσωτερικοί κανονισμοί να μείνουν στα χαρτιά!

- Παλεύουμε και διεκδικούμε τώρα Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση δημόσια και δωρεάν για όλους. Ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο. Καμία διαγραφή φοιτητή! Κανένας να μη πεταχτεί έξω από τις σπουδές του! Μέριμνα που να εξασφαλίζει ότι κανένας δε θα πληρώσει ούτε ένα ευρώ παραπάνω για σίτιση, συγγράμματα και αναλώσιμα. Μόρφωση κι έρευνα που θα υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες!

- Να σπάσουμε το κλίμα ηττοπάθειας κι απλής διαμαρτυρίας που υπάρχει μέσα στις σχολές. Να επανακαθορίσουμε το συλλογικό. Χρειάζεται διάρκεια, αποφασιστικότητα, μαχητικότητα. Χρειάζονται ζωντανοί φοιτητικοί σύλλογοι, μαζικές συνελεύσεις, αγώνες με χαρακτηριστικά επιβολής, φοιτητικό κίνημα με συντονισμό των φοιτητικών συλλόγων στη βάση των γενικών τους συνελεύσεων.

- Κοινή πάλη με τους διοικητικούς των πανεπιστημίων οι οποίοι μετά τα παραμύθια της κυβέρνησης για «Κινητικότητα» και διάφορα άλλα ωραία βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της απόλυσης, με τις καθαρίστριες της ΝΟΠΕ που απολύθηκαν από την εργολαβία και τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών. Από το Δεκέμβρη μέχρι σήμερα, τα ΑΕΙ δουλεύουν με ανεδαφικές «υποσχέσεις» για δήθεν «πλάνα διάσωσης» που διαμορφώνονται πάνω και κάτω από το τραπέζι από «σωτήρες» των απολυόμενων εργαζόμενων. Το ζήτημα δεν είναι πόσα ανεδαφικά μας υπόσχονται. Το ζήτημα είναι πόσα πιστεύουμε και τι αποδεχόμαστε ως παρόν κι ως μέλλον μας.

Να ακουστεί η φωνή της πληττόμενης νεολαίας, από κοινού με τους εργαζομένους! Ανατρέπουμε τα σχέδια κυβέρνησης- τρόικας για τις σχολές μας!

Απόφαση Γενικής Συνέλευσης της 13ης Ιουνίου 2014 του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ

Μετά από μήνες ψεύτικων υποσχέσεων και δεσμεύσεων από το Υπουργείο Παιδείας, η πραγματικότητα που διαμορφώνεται με τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, δε μας ξαφνιάζει. Δε συναινέσαμε ποτέ στη δήθεν πρόταση Αρβανιτόπουλου, άλλωστε. Ως απεργοί, το Δεκέμβρη, θέσαμε ερωτήματα προς το Υπουργείο για τα στοιχεία της εκείνα που την καθιστούσαν ανεδαφική. Το Υπουργείο δεν απάντησε ποτέ. Αρνήθηκε κάθε συνομιλία μαζί μας και προτίμησε να συνομιλεί με εκείνους που πίστευαν τις υποσχέσεις του και με όσους δέχονταν να παίζουν το παιχνίδι του.

Σήμερα, όλοι ξέρουν ότι στην πλάτη των διαθέσιμων των ΑΕΙ παίχθηκε ένα βρώμικο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που επέτρεψε στα ΑΕΙ να λειτουργούν σαν να μην έχουν διαθέσιμους επί 6 μήνες. Με υποσχέσεις περί επανατοποθέτησης στο Ίδρυμα μέσω ενδο-ιδρυματικής κινητικότητας, μέσω οργανισμού, μέσω μετάβασης συναδέλφων στους κλάδους ΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ, μέσω υποταγής και αποδοχής της απλήρωτης εργασίας. Υποσχέσεις για ειδική μεταχείριση Ιδρυμάτων, αν είχαν «ειδική» συμπεριφορά. Το επόμενο στάδιο θα είναι οι υποσχέσεις για συμβάσεις με μπλοκάκι στους «τυχερούς» απολυμένους απευθείας από το Ίδρυμα ή επιστροφή μέσω δουλεμπορίου εργολάβων… Η μόνη μορφή «ενδο-ιδρυματικής» κινητικότητας που είναι δυνατή.

Στο όνομα της διάσωσης των διαθέσιμων, βγήκε το ακαδημαϊκό έτος, πέρασαν οι οργανισμοί στα Ιδρύματα και η εφαρμογή των νόμων 4009 και 4076, αιχμή του δόρατος για την ακαδημαϊκή κοινότητα, τα ίδια τα ΑΕΙ αποδέχθηκαν «οικειοθελώς» τη μείωση των δομών τους κατά 30%, για να ακολουθήσει προσεχώς η ιδιωτικοποίηση μεγάλου μέρους των υπηρεσιών τους. Το μέλλον δεν προδιαγράφεται λαμπρό για τα ΑΕΙ, τους εργαζόμενους και τους φοιτητές τους, ακόμα και τα μέλη ΔΕΠ… Κι όλα αυτά, υποτίθεται, για να επιστρέψουν στο Ίδρυμα οι διαθέσιμοι που τελικά δε θα επιστρέψουν, αντίθετα ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο μέρος τους θα απολυθεί.

Από το Δεκέμβρη μέχρι σήμερα, τα ΑΕΙ δουλεύουν με ανεδαφικές «υποσχέσεις» για δήθεν «πλάνα διάσωσης» που διαμορφώνονται πάνω και κάτω από το τραπέζι από «σωτήρες» των απολυόμενων εργαζόμενων.

Το ζήτημα δεν είναι πόσα ανεδαφικά μας υπόσχονται. Το ζήτημα είναι πόσα πιστεύουμε και τι αποδεχόμαστε ως παρόν κι ως μέλλον μας.

Οι διαθεσιμότητες, το δεύτερο σχέδιο «ΑΘΗΝΑ», με νέες καταργήσεις/συγχωνεύσεις Ιδρυμάτων, Σχολών, Τμημάτων, Υπηρεσιών, η προσχηματική αξιολόγηση του προσωπικού, με την εκ των προτέρων δεδομένη κατάταξη του 15% του προσωπικού στην κατηγορία του ανεπαρκούς, ο επανέλεγχος των όρων μετατροπής όλων των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αορίστου, με αλλαγή των κριτηρίων που ίσχυαν όταν αυτές μετατράπηκαν, έχουν συγκεκριμένους στόχους: Η κυβέρνηση να καλύψει τις δεσμεύσεις της για συγκεκριμένο ετήσιο αριθμό απολύσεων, να συρρικνώσει το δημόσιο, παραδίδοντας στα ιδιωτικά συμφέροντα μεγάλο μέρος του, καταργώντας τις υπηρεσίες που ως τώρα παρείχε, επιδεινώνοντας παράλληλα τις εργασιακές σχέσεις και υποκαθιστώντας όσο το δυνατόν περισσότερους από τους σημερινούς εργαζόμενους από ενοικιαζόμενους, φτηνούς και με ευέλικτες μορφές εργασίας, υπάκουους εργαζόμενους.

Δώσαμε έναν αγώνα 3,5 μηνών. Και οδηγήσαμε την κυβέρνηση σε αδιέξοδο.

Οι ψεύτικες υποσχέσεις, ο εμπαιγμός κι η καλλιέργεια εφησυχασμού από παράγοντες, εντός κι εκτός Ιδρύματος, εντός κι εκτός του σώματος των εργαζομένων, όχι μόνο έβγαλαν την κυβέρνηση από το αδιέξοδο, αλλά οδήγησαν εμάς σ’ αυτό.

Δεν έχουμε περιθώριο πια να συνεχίσουμε να πιστεύουμε κανέναν.

-Παίρνουμε πρωτοβουλία οργάνωσης σύσκεψης συντονισμού των Συλλόγων των Ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης  της Αθήνας την εβδομάδα 16-20/6

-Προτείνουμε στα 8 ΑΕΙ τη δημιουργία επιτροπής διαθέσιμων ΑΕΙ

-Συμμετέχουμε στην τηλεδιάσκεψη συντονισμού των πρωτοβάθμιων συλλόγων των 8 ΑΕΙ

-Συμμετέχουμε στη συγκέντρωση υπογραφών ενάντια στην προσχηματική αξιολόγηση

-Απαιτούμε να σταματήσει κάθε διαδικασία επανελέγχου με μνημονιακές διόπτρες των όρων μετατροπής των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου

-Ζητάμε την άμεση πρόσληψη του αναγκαίου προσωπικού για την καθαριότητα των κτιρίων απευθείας από το Παν/μιο, ώστε να σταματήσουν οι αναθέσεις σε εργολάβους. Συμπαραστεκόμαστε στις εργαζόμενες στον καθαρισμό του ΕΚΠΑ που παραμένουν απλήρωτες επί 7 μήνες

-Συντονιζόμαστε με όλους τους διαθέσιμους ή μη εργαζόμενους στο δημόσιο που βρίσκονται σε κινητοποίηση

-Προσανατολισμός για επόμενη ΓΣ, ανάλογα με τις εξελίξεις, Τρίτη, 17/6

Συνεχίζουμε τις δράσεις και ΚΑΛΟΥΜΕ τις συναδέλφισσες, τους συνάδελφους διαθέσιμους να συμμετέχουν στο συμβολικό κλείσιμο του Κεντρικού Κτιρίου του ΕΚΠΑ τη Δευτέρα 16 Ιουνίου 2014, 7.00-11.00 πμ. Για τη διευκόλυνση συμμετοχής συναδέλφων προκηρύσσουμε στάση εργασίας 8.00-11.00 πμ.

Υπερασπιζόμαστε την εργασία μας και τη ζωή μας.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΣ - ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

Το Προεδρείο της Γενικής Συνέλευσης

Νίκος Φράγκος                                 Λουκάς Αργυρίου           Φωτεινή Φουρλιά

από Σύλλογος Διοικητικού Προσωπικού ΕΚΠΑ

Παίξτε μπάλα, είπαμε!

Στο Πακιστάν,  στις Φιλιππίνες, τη Σρι Λάνκα, την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ άνδρες γυναίκες και παιδιά εργάζονται σα σκλάβοι για να φτιάξουν τις μπάλες, τα παπούτσια και τις σωβρακοφανέλες, εμπορεύματα απαραίτητα για να πλαισιώνονται με θέαμα τα σάρκινα εμπορεύματα που κάνουν ντρίμπλες και κάνουν έτσι τις ταμπέλες της Αdidas,  της Nike, των Macdonalds, και όλων των πολυεθνικών που πίνουν εργατικό αίμα να λάμπουν απ' την επίπεδη τηλεόραση, καθώς άστεγοι μαζεύονται σε στρατόπεδα και εργάτες σκοτώνονται στο Σάο Πάολο και το Ρίο, για να φτιαχτούν οι αρένες όπου εξαπολύονται ευθύβολα σουτ, επί της ουσίας με ανθρώπινα κρανία, όπως τον παλιό καλό καιρό, όταν και εφευρέθηκε το σπορ. Και σκίζουν τον αέρα οι άγριες ιαχές εκστασιασμένων τουριστών.

Όλα αυτά είναι αγάπη οικουμενική και σφαιροειδής πάνω σε χρυσό τρόπαιο. 

---

Κόλαση στο Ιράκ, κόλαση στην Ουκρανία, κόλαση στη Βραζιλία, νεκροί και πρόσφυγες παντού, ξύλο, απολύσεις και καταδίκες στην εργατική τάξη, και στο βάθος του τούνελ το τραίνο των ομαδικών απολύσεων για όλους.

"Ψηφίζουμε και φεύγουν..." που λένε και στο ΣΥΡΙΖΑ...

Πηγή

Ολίγον ρατσιστής, ολίγον φιλοχρυσαυγίτης και πολύ μνημονιακός ο νέος Υπουργός Παιδείας

Ένα λαμπρό μέλλον ανοίγεται μπροστά μας! Τα προβλήματα της χτεσινής μέρας είναι παρελθόν! Πραγματοποιήθηκε ο κυβερνητικός ανασχηματισμός! Η λίστα του γέλιου και των δακρύων είναι μεγάλη. Ο «τσεκουροφόρος» Μάκης Βορίδης στο Υπουργείο Υγείας, o Βασίλης Κικίλιας στο Προστασίας του Πολίτη και ο Ανδρέας Λοβέρδος… στο Υπουργείο Παιδείας.

Αλλά ποιος είναι ο Ανδρέας Λοβέρδος;

Τον Απρίλιο του 2010 δηλώνει για την απόβαση του ΔΝΤ στην χώρα: «Αν τους πετάξουμε έξω από τη χώρα, τότε η χώρα θα πτωχεύσει».

Τον Ιούλιο του 2011 θα συνεχίσει να μας τα λέει ντόμπρα, καθαρά και ξάστερα: «Ξέρω τον εχθρό μου… Το 1 εκατομμύριο υπάλληλοι που ταλαιπωρούν τα 10 εκατομμύρια με την βεβαιότητα ότι ο δημόσιος τομέας είναι ισόβιος, μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν. Τα 10 εκατομμύρια πληρώνουν το 1 εκατομμύριο...» Στην προσπάθεια του να συκοφαντήσει με ισοπεδωτικά και ψευδή επιχειρήματα ολόκληρους κλάδους ξέχασε να μας πει πόσα λεφτά έχει πάρει αυτός από την τσέπη μας και πόσα υπουργεία έχουν στελεχώσει συγγενείς και φίλοι...

Την πολιτική του σταδιοδρομία όμως, σφράγισε η στιγμή της διαπόμπευσης των-κατά πως ισχυρίζονταν οι αρχές-οροθετικών γυναικών, έξι μέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 2012, δημοσιεύοντας φωτογραφίες τους και χαρακτηρίζοντάς τες «απασφαλισμένη υγειονομική βόμβα». Σε ένα ψηφοθηρικό κρεσέντο ρατσισμού, ο τότε υπουργός Υγείας δήλωσε ότι «είναι ανάγκη να απελαθούν οι ιερόδουλες φορείς του AIDS, προκειμένου να πάψουν να συνιστούν απειλή για την ελληνική οικογένεια». Βέβαια όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα δεν ήταν όλες μολυσμένες με τον ιό… αλλά αυτά συμβαίνουν. Συμβαίνουν σε μια χώρα που προστατεύει μεγαλοεπιχειρηματίες και εξευτελίζει ιερόδουλες, ναρκομανείς και οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα δεν μπορεί να αντεπεξέλθει με ευκολία στον κοινωνικό κανιβαλισμό που μας έχουν επιβάλλει.

Πέραν από τις ρατσιστικές θέσεις του απέναντι στους φορείς του aids, χάιδεψε με τη σειρά του - όντας εκτός κυβέρνησης - τα ναζιστικά αυτιά της Χρυσής Αυγής και επίσημα, δηλώνοντας το Φεβρουάριο του 2013 τα εξής: «Η Χρυσή Αυγή είναι αυθεντικό κίνημα», τη χαρακτήρισε «ελληνική Χεζμπολάχ» καθώς και ότι «κάνει ακτιβισμό πάνω σε μεγάλα προβλήματα».

Γίνεται αμέσως αντιληπτό ότι η παιδεία θα βρεθεί σίγουρα στο στόχαστρο ειδικά σε μια εποχή που έχουν κάνει την εμφάνιση τους το Νέο Λύκειο, οι διαθεσιμότητες και οι αξιολογήσεις των εκπαιδευτικών, που το δημόσιο-δωρεάν πανεπιστήμιο δέχεται την πιο σφοδρή επίθεση με Σχέδια Αθηνά, Καταργήσεις και Συγχωνεύσεις τμημάτων, Αξιολογήσεις, Περικοπή σε Σίτιση-Στέγαση και Συγγράμματα. Την ίδια ώρα πάντα που ο καταστροφικός οργανισμός μας χτυπάει την πόρτα...

Όπως και να χει από τα θρανία των κυβερνήσεων της κοινωνικής καταστροφής ο κ. Λοβέρδος αποφοίτησε με άριστα και δίκαια θεωρείτε ένας από τους καλύτερους μαθητές των μνημονιακών πολιτικών. Για την ακαδημαϊκή κοινότητα προμηνύονται μέρες δύσκολες και ανηφορικές. Η ολοκλήρωση του έργου της διάλυσης της εκπαίδευσης θα υλοποιηθεί από τα σίγουρα χέρια ενός έμπειρου διαχειριστή έτοιμο να συγκρουστεί με όσους υπερασπίζονται το μέλλον του πανεπιστημίου και την αξιοπρέπεια των φοιτητών.

Παρ’ όλα αυτά το φοιτητικό κίνημα έχει αποδείξει ότι τέτοιες λογικές τις στέλνει στον κάδο των αχρήστων. Όπως απάντησε στους νόμους εκτρώματα της Γιαννάκου, της Διαμαντοπούλου και του Αρβανιτόπουλου έτσι θα απαντήσει και σε ο,τι θα φέρει ένας από τους πιο χυδαίους Υπουργούς που θα κληθούμε ποτέ να αντιμετωπίσουμε.

Εμπρός για τις μάχες της γενιάς μας! Να τον διαπομπεύσουμε και να τον ανατρέψουμε, αυτόν και το συνάφι του!


Υ.Γ.: Ο Ανδρέας Λοβέρδος ως υπουργός υγείας το 2011 θεωρούσε υγειονομική βόμβα τους 300 μετανάστες απεργούς πείνας στη Νομική. Το ότι εδώ και ένα μήνα η Νομική μένει ακαθάριστη, γιατί οι καθαρίστριες ήταν για πάνω από ένα χρόνο απλήρωτες, έκαναν επίσχεση εργασίας και εν τέλει απολύθηκαν θεωρείται ωστόσο απολύτως φυσιολογικό για τον νέο υπουργό παιδείας και δεν τίθεται κανένα υγειονομικό θέμα.