ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ _ συλλογικές σκέψεις

Διανύουμε την 28739 νιοστή μέρα καραντίνας και η νέα αυτή συνθήκη φαίνεται να γίνεται συνήθεια για μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού. Πράγματι, οι περισσότεροι από μας συμμορφωθήκαμε και προσαρμοστήκαμε μουδιασμένοι στο μέτρο της κυβέρνησης για την ελεγχόμενη κυκλοφορία, η οποία έλαβε παράλληλα πενιχρά μέτρα ενίσχυσης του ΕΣΥ, με ελάχιστη κριτική γι’ αυτό από την θεσμική «αντιπολίτευση». Προσαρμοστήκαμε επίσης στα ηλεκτρονικά μαθήματα και την τηλεργασία (ποιος/α άραγε δεν τρόμαξε με τις αρχικές εικόνες θεαματικής εκκένωσης κινεζικών μεγαλουπόλεων, ως το πλέον ενδεδειγμένο μέτρο αντίδρασης του κράτους για τον περιορισμό της διάδοσης του ιού;) Ίσως δεχτήκαμε λιγότερο βολικά (ή δεν το μάθαμε καν) ότι επιτράπηκε η πολιτική επιστράτευση σε περίπτωση απεργίας (δηλαδή απαγορεύεται να απεργήσει κάποιος/α μέχρι τις 30/4, ακόμα και αν κυριολεκτικά πεθαίνει στη δουλειά του, όπως συνέβη με τον 52χρονο εργαζόμενο σε εργοστάσιο στη Σίνδο). Ίσως μας ξένισε -εμάς σίγουρα- η προσπάθεια σπίλωσης από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ των γιατρών που καταγγέλλουν ελλείψεις στα νοσοκομεία και ζητάνε εδώ και τώρα ενίσχυση του ΕΣΥ. Απορήσαμε με την τελευταία εντολή του Διοικητή του Αττικού ότι «απαγορεύεται στους γιατρούς να κάνουν δηλώσεις στα ΜΜΕ σχετικά με την πανδημία αν δεν έχει πρώτα γίνει συνεννόηση με τη Διοίκηση». Σίγουρα μας εξόργισε η επιβολή προστίμων σε μετανάστες εγκλωβισμένους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και άστεγους για.. «άσκοπη μετακίνηση», την ίδια στιγμή που οι καναλάρχες επιχορηγούνται με 11.000.000€ για την καμπάνια του ΕΟΔΥ και την «ατομική μας ευθύνη», για να μην φανεί η κυβερνητική, συλλογική εδώ, ανευθυνότητα.

Η καθημερινότητα έχει αλλάξει άρδην, σίγουρα θα είναι πολύ διαφορετική και η επόμενη μέρα. Εμείς όμως, μαζί με τον κόσμο, μουδιασμένο στην αρχή, σίγουρα οργισμένο τώρα, προσπαθούμε να μείνουμε ενεργοί/ες. Η καραντίνα, η σκέψη ότι απαγορεύεται η έξοδος, απαγορεύεται η συνάντηση με τα αγαπημένα πρόσωπα, η αγωνία για την υγεία τους, η αγωνία ότι αν κάτι πάθουν θα φταίμε εμείς, μας δημιουργεί άγχος, τάση για αντίδραση, οργή απέναντι σε όσους οδήγησαν το δημόσιο σύστημα υγείας σ’ αυτήν την κατάσταση. Είναι σημαντικό αυτή την περίοδο να σκεφτόμαστε, να μιλάμε, να μην φοβηθούμε. 

                                                                                                                                                                         _Η κατάσταση εξαίρεσης σαν εφιαλτική κανονικότητα

Στις σύγχρονες αστικές δημοκρατίες, που εγγυώνται θεσμικά τα ατομικά δικαιώματα και την αντιπροσώπευση μέσω της λειτουργίας του Κοινοβουλίου, υπάρχουν διατάξεις στα Συντάγματα για την περιβόητη κατάσταση εξαίρεσης. Η κατάσταση εξαίρεσης, έννοια που αντλεί την καταγωγή της από την «exceptio» του ρωμαϊκού δικονομικού συστήματος, εφαρμόζεται σήμερα από πολλά κράτη του καπιταλιστικού κόσμου, για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοιού. Έτσι σε διάφορες ιστορικές φάσεις, όπως και στη σημερινή, ενεργοποιείται αυτό το ιδιότυπο καθεστώς εξαίρεσης, για να αντιμετωπιστεί μια απειλή, η αντιμετώπιση της οποίας δεν επιτρέπει τη συνέχιση της λειτουργίας του κοινοβουλίου ή της ισχύος κάποιων εγγυήσεων των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Βέβαια, οι νομικοί απαντούν δυσκολίες ακόμη και στον -σε αδρές γραμμές- προσδιορισμό του όρου, «καθώς ακροβατεί μεταξύ πολιτικής και δικαίου» (Agamben).

Τα τελευταία λοιπόν χρόνια παρατηρείται εξαιρετική συχνότητα με την οποία εντοπίζεται από τους κρατούντες αυτή η «έκτακτη ανάγκη» που δικαιολογεί την -προσωρινή- αναστολή των παραπάνω εγγυήσεων. Ανάγκη προέκυψε μετά  το 2001 και τους Δίδυμους Πύργους για αντιμετώπιση της τρομοκρατίας, επακόλουθα ήρθε και η σκλήρυνση των τρομονόμων με παραβίαση των προσωπικών δεδομένων και παρακολούθηση χιλιάδων πολιτών· ανάγκη προέκυψε μετά το 2008 για τη θέσπιση μνημονίων για την διαταξική, «εθνική» αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης· ανάγκη προκύπτει τώρα για περιορισμό της ελεύθερης κυκλοφορίας μόνο για συγκεκριμένους λόγους, λόγοι οι οποίοι προβλέπονται περιοριστικά στο νόμο. Είναι χαρακτηριστική η μονομέρεια και η υποκρισία της κυβέρνησης που την ίδια στιγμή που ισχύει ο περιορισμός της κυκλοφορίας, χιλιάδες εργαζόμενοι/ες πηγαίνουν κανονικά στις δουλειές τους και συνωστίζονται σε αυτές αλλά και στα ΜΜΜ, αφού τα δρομολόγια μειώθηκαν -με κυβερνητική απόφαση επίσης...

Όλο και πιο συχνά λοιπόν κυβερνήσεις επικαλούνται την έννοια της έκτακτης ανάγκης για να εκδίδουν Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου ή  προεδρικά διατάγματα, παρακάμπτοντας την -τυπική έστω- λειτουργία του Κοινοβουλίου. Επικαλούμενες τα μνημόνια για παράδειγμα, κατά κόρον οι ελληνικές κυβερνήσεις εκδίδουν από το 2010 μέχρι και σήμερα προεδρικά διατάγματα, ακόμα και αντικείμενα στο Σύνταγμα, τα οποία φυσικά, αν και μπορεί κατόπιν εορτής να κρίνονται άκυρα ως αντισυνταγματικά, ουδέποτε υπερψηφίζονται από καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ουδέποτε δικαιώνονται οι αδικηθέντες… Σήμερα, η ελληνική κυβέρνηση έχει εκδώσει (και φαίνεται ότι θα συνεχίσει να εκδίδει) Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που προβλέπουν μια σειρά από «έκτακτα» μέτρα, των οποίων η «προσωρινή» ισχύς φτάνει και περισσεύει για να διαλύσει όποιο εναπομείναν δικαίωμα και προσδοκία των εργαζόμενων και λαϊκών τάξεων. Χαρακτηριστικά, η κυβέρνηση έχει δώσει στην εργοδοσία το δικαίωμα να επιβάλει ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς μειώσεις στους μισθούς κατά 50% για τουλάχιστον 6 μήνες, ενώ «…στην έννοια [της υποχρέωσης διατήρησης] του ιδίου αριθμού θέσεων εργασίας δεν συμπεριλαμβάνονται οι αποχωρούντες οικειοθελώς από την εργασία τους», με το «οικειοθελώς» να είναι προφανώς έννοια προς απόδειξη, την ίδια στιγμή που πληθαίνουν οι καταγγελίες για εκβιασμούς και εξαναγκασμό προς αποχώρηση χιλιάδων εργαζομένων από την εργοδοσία.

Ο ιός και η κατάσταση εξαίρεσης στην Ελλάδα_

Ως προς τον κορωνοϊό, έχει αξία να εξετάσουμε πως αντιμετωπίστηκε στο στάδιο γέννησής του στην Κίνα. Πολλά κέντρα του κεφαλαίου σε Ευρώπη και Αμερική προτού νιώσουν την απειλή έκαναν λόγο για κατάρρευση της κινεζικής οικονομίας και άδραξαν την ευκαιρία να ανοίξουν μέτωπο με το κινεζικό κεφάλαιο. Όταν όμως ο ιός πάτησε το κατώφλι της Ευρώπης, όχι με τους πρόσφυγες που «θα μας μόλυναν», αλλά με τους  ευπρόσδεκτους, ευκατάστατους τουρίστες και τους πολυάσχολους businessmen που «επέκτειναν την αγορά» και ο ιός κηρύχθηκε ως πανδημία, όταν αυτά τα ίδια κέντρα του κεφαλαίου επλήγησαν, τότε όχι μόνο θυμηθήκαμε να χρησιμοποιούμε τα διαλυτικά στον υπολογιστή, αλλά μάθαμε (ή χειρότερα ακόμα μαθαίνουμε) και τι σημαίνει καθεστώς εξαίρεσης.

Στην Ελλάδα, τον πανικό που καλλιεργήθηκε και εξαπλώθηκε από τα ΜΜΕ, ακολούθησαν δύο κλιμακωτά στάδια ολοκληρωτικού τύπου. Πρώτα στην εδραίωση της καραντίνας ήρθε η απαγόρευση συνάθροισης άνω των 10 ατόμων, χωρίς περαιτέρω κριτήρια χώρου ή αποστάσεων και ενώ ακόμη οι χώροι δουλειάς λειτουργούσαν κανονικά. Η ξεκάθαρη επίθεση στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι δεν ήταν τυχαία, ούτε κανείς μπορεί να μας πείσει πως αποφασίστηκε βαρεία τη καρδία από την κυβέρνηση. Εδώ και μήνες βρίσκεται σε επεξεργασία νομοσχέδιο που θα «οργανώνει» ή καλύτερα θα περιορίζει τις διαμαρτυρίες και τις διαδηλώσεις θέτοντας αυστηρά κριτήρια στο πότε και το πώς θα διεξάγονται. Ο τωρινός έλεγχος των συγκεντρώσεων λοιπόν ανάμεσα στα άλλα έχει και στόχο να συνηθίσει τον κόσμο στον ασφαλίτικο έλεγχο και περιορισμό της συλλογικής ζωής, να εντυπώσει στο υποσυνείδητό μας πως ο έλεγχος αυτός γίνεται και θα γίνεται για το καλό μας.

Μετά από αυτό και με το πρόσχημα των «λίγων ανεύθυνων πολιτών» που δεν σέβονταν και δεν προφύλασσαν τους υπολοίπους η κυβέρνηση εισήγαγε την απαγόρευση κυκλοφορίας, δίνοντας περιθώριο 6-7 εξαιρέσεων για τις οποίες επιτρέπεται η μετακίνηση και τις οποίες όμως, όπως η μέχρι τώρα η εμπειρία δείχνει, τα σώματα ασφαλείας που τις ελέγχουν, έχουν δικαίωμα να αμφισβητούν (επειδή παρά δείγματος χάριν δεν φορά κάποιος φόρμα ενώ βγήκε για προσωπική άθληση). Ακόμα και από την αστική σκοπιά το μέτρο αυτό κατά πολλούς στερείται συνταγματικού ερείσματος, καθώς η ελευθερία κίνησης μέσα στην επικράτεια του άρθρου 5 παρ. 3 του Συντάγματος δεν μπορεί να ανασταλεί ούτε κατά την κήρυξη πολιορκίας σύμφωνα με το Σ αρ.48. Ο παρεμβατικός αυτός έλεγχος και η διάθεση των υπευθύνων να χρησιμοποιήσουν μέχρι και τον στρατό για τη διεξαγωγή του αναδεικνύει πολλές προβληματικές, που μπορούν να συνοψισθούν στο μότο των ημερών, την ατομική ευθύνη.

                                                                                                                                                                                        _Ατομική ευθύνη vs Κρατική ανευθυνότητα

Η ατομική ευθύνη που επικαλούνται κυβέρνηση, ΜΜΕ και λοιποί δεν λειτουργεί συμπληρωματικά, όπως θα έπρεπε, αλλά έρχεται να μετακυλήσει το βάρος των ευθυνών πάνω στο άτομο μεμονωμένα και η υποτιθέμενη έλλειψή της να δικαιολογήσει τις χρόνιες παθογένειες του δημόσιου συστήματος υγείας στη χώρα μας (γιατί πραγματικά και πριν από την απαγόρευση κυκλοφορίας ο κόσμος είχε αντιληφθεί σε μεγάλο βαθμό τον κίνδυνο και ακολουθούσε τις οδηγίες των ειδικών). Προφανώς η υποβάθμιση του τομέα της υγείας γίνεται πολλά χρόνια τώρα με την ενίσχυση των ιδιωτικοποιήσεων από όλες τις κυβερνήσεις σε σύμπλευση με τις επιταγές της ΕΕ, τη συνεχή μείωση των κονδυλίων, τις πολιτικές λιτότητας και την πλήρη παραμέλησή του. ‘Ήδη η κυβέρνηση είχε μειώσει τον προϋπολογισμό του 2020 για τη δημόσια υγεία κατά 182 εκατομμύρια ευρώ και τώρα όμως που ο πρωθυπουργός μεταδίδει διαγγέλματα μέρα παρά μέρα και ζητά από τους πολίτες να μείνουν σπίτι τους ενώ η πολιτική ηγεσία «κάνει ό, τι μπορεί», ακόμα και τώρα, δεν έχει δοθεί πραγματική ενίσχυση στο ΕΣΥ. Πώς κάνει λοιπόν ό τι μπορεί; Ακόμα και οι 2000 προκηρύξεις θέσεων με 4μηνείς συμβάσεις στον τομέα υγείας για τις οποίες καυχιέται η κυβέρνηση αφορούν μόνο νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό, και όχι γιατρούς, και ούτε πλησιάζουν στο να καλύψουν τις ελλείψεις του ΕΣΥ. Το πλάνο της κυβέρνησης απ’ ό, τι φαίνεται είναι να βγει (και) από αυτή την κρίση χωρίς να χρειαστεί να βάλει το χέρι στην τσέπη. Γι’ αυτό και μετακυλύει πάλι την ευθύνη στους πολίτες, κάνοντας έκκληση σε συνταξιούχους και φοιτητές γιατρούς να συνδράμουν ως εθελοντές, για να καλύψουν τα κενά για τα οποία δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν. Προφανώς η οριζόντια αλληλεγγύη είναι από άκρη σε άκρη θετική, όχι όμως όταν εξαναγκάζεται για να καλύψει κρατικά κενά- τα δίκτυα αλληλεγγύης από το λαό για το λαό δεν έχουν καμία σχέση με την «εθελοντική» απλήρωτη εργασία. Εν προκειμένω και οι ίδιοι οι γιατροί δηλώνουν πως κάτι τέτοιο είναι επικίνδυνο και για τους ίδιους εθελοντές από τη στιγμή που δεν παρέχονται μέσα προστασίας και για τους ασθενείς, καθώς οι φοιτητές δεν έχουν την απαραίτητη εκπαίδευση για να αντιμετωπίσουν τέτοιες ακραίες καταστάσεις.

 Αυτή τη στιγμή σύσσωμη η υγειονομική κοινότητα, η πρώτη γραμμή αυτής της μάχης, δηλώνει ξεκάθαρα τι χρειάζεται για να σταθούμε όρθιοι σε αυτή την πανδημία. Η ΟΕΝΓΕ ζητά μέτρα αυτοπροστασίας (μάσκες, στολές κλπ.), να ανοίξουν και άλλες Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, να επιταχθούν οι ιδιωτικές κλινικές και να γίνουν προσλήψεις υγειονομικών, όχι 4μηνες, αλλά με κανονικές συμβάσεις που θα εξασφαλίζουν στους ανθρώπους αυτούς πως και μετά από τη μάχη τους θα έχουν δουλειά. Αυτό που και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει ως λύση είναι η μαζική διεξαγωγή τεστ σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, ενώ επιστήμονες στην Ελλάδα, σύλλογοι μελών ΔΕΠ από πανεπιστήμια της χώρας και οι βιοεπιστήμονες δηλώνουν πως μόνο τα μέτρα της καραντίνας και η απαγόρευση κυκλοφορίας δεν θα φέρουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Έτσι γίνεται ξεκάθαρο πως πιο πολύ από μέτρα προστασίας τα μέτρα αυτά είναι ένα ακόμα βήμα προς τον μετασχηματισμό του άλλοτε κοινωνικού κράτους πρόνοιας σε κράτος επιβολής των συλλογικών συμφερόντων των λίγων πάνω στο λαό, για να πληρώσει πάλι αυτός τα σπασμένα.

 «Αν πεθάνετε θα φταίτε εσείς, αν ζήσετε σας σώσαμε εμείς!»_

                                                                                                                                                                              ή αλλιώς η επικοινωνιακή διαχείριση μιας πανδημίας

Οι Κινέζοι τον ονόμασαν ιό της αλήθειας. Απογυμνώνει τον άνθρωπο και τα δημιουργήματα του. Αποκαλύπτει τα κενά σε πατρίδα-εθνικά φρονήματα, θρησκεία, ιδεολογίες, οικονομικά και πολιτικά συστήματα, στην ίδια την πληροφορία, την πηγή και τον τρόπο διάχυσης της.

Είναι σαφές ότι ο κορωνοϊός παραμέρισε κάθε άλλη είδηση (πχ. προσφυγικό-όταν προ πανδημίας οι «λαθροεισβολείς» ήταν το μόνιμο θέμα προβολής). Η επικοινωνιακή διαχείριση της τραγωδίας που δημιούργησε η ανεπάρκεια, υποκρισία και ο κανιβαλισμός του κεφαλαίου συνοψίζεται στο :«Αν πεθάνετε θα φταίτε εσείς, αν ζήσετε σας σώσαμε εμείς!»

Η Κυβέρνηση ηρωοποιείται, αποκτά τον ρόλο του σωτήρα του λαού με κύριους εκπροσώπους φυσικά τον ηγέτη Μητσοτάκη, τον οικογενειάρχη και θρησκευόμενο Τσιόδρα και τον σκληρό (hard-alias) άντρα της πολιτικής, Χαρδαλιά. Το πρότυπο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια-ματσίλα του Έλληνα εκπληρώθηκε και μπορεί πλέον να λατρεύεται και επίσημα. Μάλιστα, τον τηλεοπτικό χρόνο αλλά και τον τύπο καταλαμβάνουν ρεπορτάζ και δημοσιεύματα με θέμα «περιήγηση στο χωριό του Τσιόδρα», «πληροφορίες για την σκληρή καθημερινότητα του Μητσοτάκη», αλλά και το πρόγραμμα άσκησης και διατροφής του Χαρδαλιά και της γυναίκας του. Να σημειωθεί εδώ ότι το αποθεωτικό πορτραίτο του Τσιόδρα στη le figaro έγινε από ελληνίδα δημοσιογράφο η οποία σε παλαιότερο άρθρο της είχε κάνει λόγο για το κοινωνικό έργο της Χρυσής Αυγής. Τελικά όλα κάπως συνδέονται. 

Παράλληλα, μέσα από την διάχυτη τρομολαγνεία και ανθρωπογαφία των θανάτων και των κρουσμάτων παγκοσμίως, καλλιεργείται ο φόβος και η σημασία της ατομικής ευθύνης του λαού. Ο φοβισμένος λαός άλλωστε είναι πιο πειθήνιος, πιο χειραγωγήσιμος, λιγότερο απαιτητικός. Δεν αντιδρά, δεν ασκεί κριτική. Η ανικανότητα του κράτους μεταφράζεται με την αναγκαιότητα του προσωπικού ελέγχου, αφού ο απείθαρχος λαός γεμίζει παραλίες και πάρκα, όπως άλλωστε δείχνει και σχετικό (μονταρισμένο) βίντεο με ανθρώπους που περπατούν και μένουν στο ίδιο σημείο και ποδήλατα να τρέχουν προς τη θάλασσα στην παραλία της Θεσσαλονίκης (sic). Η κυβέρνηση, λοιπόν, κάνει ό, τι μπορεί αλλά δεν αρκεί γιατί ο λαός δεν συμμορφώνεται..

Φυσικά, το αφήγημα της εθνική ομοψυχίας και ενότητας είναι πάντα επίκαιρο. Οποιαδήποτε διαφορετική φωνή φιμώνεται ή χαρακτηρίζεται ως λαϊκίστικη και γραφική. Γι ‘αυτό και οι καταγγελίες των γιατρών, αλλά και των ίδιων των ασθενών, για λείψεις στα νοσοκομεία και το αίτημα για ενίσχυση του ΕΣΥ δεν προβλήθηκε σχεδόν από κανένα από τα γνωστά ΜΜΕ, ή απ’ όσα προβλήθηκε παρουσιάστηκε σχεδόν χλευαστικά. Παράλληλα, καμία αναφορά δεν έχει γίνει στην εξαγωγή γιατρών και φαρμάκων από την «τριτοκοσμική» Κούβα (με 70 χρόνια εμπάργκο), στο Ιράν και τις τεράστιες ελλείψεις εν μέσω αμερικανικού εμπάργκο, στον εργαζόμενο κόσμο και τα εργασιακά του δικαιώματα που πάνε περίπατο, στο γεγονός ότι τα περισσότερα κρούσματα και θάνατοι στην Ιταλία βρίσκονται στην περιοχή του Μπέργκαμο και της Μπρέσια, τον βιομηχανικό βορρά δηλαδή.  Μάλιστα, γι’ αυτό τους το έργο  οι καναλάρχες απαλλάχτηκαν από την υποχρέωση καταβολής της ετήσιας δόσης για τις άδειες, κάτι που θα έφερνε έσοδα 23 εκ. ευρώ.

                                                                                                                                         _Μένουμε σπίτι, αλλά τι γίνεται με αυτούς που δεν μπορούν να μείνουν;

Οι χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που ζουν στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν μπορούν να επιδείξουν «ατομική ευθύνη» όντας στοιβαγμένοι σε χώρους κατασκευασμένους για πολύ λιγότερα άτομα, ακόμα και τους μισούς σε πολλά camps. Πώς να παίρνουν τις απαραίτητες αποστάσεις των 2 μέτρων, όταν ο κανόνας είναι ο μηδενικός προσωπικός χώρος, πώς να πλένουν τακτικά τα χέρια τους όταν σε μια τουαλέτα μπορεί να αντιστοιχούν ακόμα και 60 άτομα; Αμφίβολο, βέβαια, καθίσταται το κατά πόσον αυτοί οι άνθρωποι ενημερώνονται, όντως, για τα απαραίτητα μέτρα προστασίας στην γλώσσα τους. Ήδη στην Ριτσώνα ανιχνεύθηκαν 23 κρούσματα μέσα σε 3000 πρόσφυγες, ενώ η δομή προορίζεται για 2000, αλλά ο Υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Μηταράκης, εξαγγέλλει ότι απλά ενισχύονται τα μέτρα ασφαλείας και περίφραξης της δομής, ενώ μειώνεται (!!!) το προσωπικό στο απολύτως απαραίτητο. Εν ολίγοις, ό, τι έγινε, έγινε με τους πρόσφυγες, το ζήτημα είναι να μην κολλήσουν τον ντόπιο πληθυσμό. Αυτό, άλλωστε, φαίνεται και από τις δηλώσεις του Τσιόδρα, που, έκανε λόγο για 27 νέα κρούσματα και 23 στην Ριτσώνα, διαχωρίζοντας επί της ουσίας τα «ελληνικά» κρούσματα από τους πρόσφυγες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Συνωστισμό, ελλιπή πρόσβαση στην υγεία, έλλειψη χώρου, προβληματική υγιεινή και καθαριότητα αντιμετωπίζουν, φυσικά, και οι 12.500 περίπου φυλακισμένοι για τους οποίους η κυβέρνηση επιφυλάσσει ένα εξαιρετικά περιορισμένο προσχέδιο για την αποσυμφόρηση των φυλακών, μη γνωστοποιημένες στους κρατούμενους μεταγωγές, ακόμα και κατάργηση του επισκεπτηρίου ως μέτρα για την αποφυγή της πιθανής μετάδοσης του ιού και προκειμένου «να μην καταρρεύσει και το σωφρονιστικό σύστημα». Ωστόσο, δεν υπάρχει κανένα επίσημο στοιχείο για τυχόν κρούσματα στις φυλακές, για το αν υπάρχει πρόβλεψη για προσωρινή αποφυλάκιση των βαριά ασθενών που νοσηλεύονται στα Νοσοκομεία των φυλακών ή κρατουμένων που 

ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες ή είναι άνω των 65 ετών. Και φυσικά, ούτε λόγος για τις κινητοποιήσεις στις φυλακές που οι φυλακισμένοι απαιτούν τα αναγκαία υγειονομικά μέτρα. Είναι απ’ ό, τι φαίνεται κι αυτοί «δεύτερης διαλογής».

Το ίδιο κλίμα πάνω-κάτω επικρατεί και για τους φαντάρους, με «μέτρα πρόληψης» κατά του κορωνοϊού τις μεταθέσεις σε άλλα στρατόπεδα της χώρας και τις αναστολές αδειών ορκωμοσίας, και όχι την αποσυμφόρηση των στρατοπέδων, την κατάργηση του συνωστισμού 50 έως και 100 φαντάρων σε θαλάμους, της ύπαρξης ολιγάριθμων μπάνιων και των ελλείψεων σε είδη προσωπικής υγιεινής. Ταυτόχρονα, τα ΜΜΕ εξαίρουν το θάρρος των στρατιωτικών που συνεχίζουν την δουλειά τους υπό τον κίνδυνο του κορωνοϊού, λες και δεν επέλεξαν αυτοί οι ίδιοι να πληρώνονται γι' αυτό, ενώ δεν λένε λέξη για τους απλούς φαντάρους. Την στιγμή που τα κρούσματα των νοσούντων στρατιωτικών έχουν φτάσει τα 15, τα στελέχη του στρατού έχουν την άνεση να μπαινοβγαίνουν στα στρατόπεδα και να πηγαίνουν στις οικογένειές τους χωρίς αυτό να αποτελεί κίνδυνο (;), ενώ οι φαντάροι δεν έχουν, πλέον, δικαίωμα στην άδεια.

Η κατάσταση δεν είναι εύκολη ούτε για όλες τις γυναίκες που μένουν σπίτι. Γιατί σπίτι για πολλές από αυτές είναι το μέρος που δέχονται διαρκή υποτίμηση, έντονη σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία. Ήδη, εν μέσω καραντίνας, ένας αστυνομικός πυροβόλησε και σκότωσε την γυναίκα του και μια φίλη της γιατί «δεν  άντεξε τον χωρισμό», ενώ φοιτητής ιατρικής στραγγάλισε την κοπέλα του καθώς «τον τρέλανε η συγκατοίκηση λόγω καραντίνας». Ενώ οι καταγγελίες για περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας αυξάνονται κατακόρυφα σε όλο τον κόσμο σε σύγκριση με προηγούμενα χρόνια, θύμα κακοποίησης πήγε στην αστυνομία να καταγγείλει το περιστατικό και οι αστυνομικοί αρνήθηκαν να παραλάβουν την μήνυσή της, και η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα για όλα αυτά, παρά συστήνει στα θύματα να απευθυνθούν σε ένα σωρό γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης. Φαίνεται πως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει αυτά τα περιστατικά ως αυτονόητες «οικογενειακές κρίσεις» λόγω της πίεσης των μέτρων περιορισμού, του άγχους για τον ιό και του φόβου για το αύριο και υπό το πρίσμα αυτών ξεπλένει τους σεξιστές θύτες και καταδικάζει τα θύματα της έμφυλης βίας στην σιωπή, την ανοχή, ακόμα και το θάνατο.

Όσον αφορά εκείνους που συνεχίζουν να δουλεύουν, αυτοί όχι μόνο δεν μένουν σπίτι, αλλά κοντεύει να γίνει κενό γράμμα για αυτούς το hashtag των ημερών. Οι εργαζόμενοι στα supermarket έρχονται αντιμέτωποι με έναν υπέρογκο φόρτο εργασίας, καθώς καλούνται να εξυπηρετήσουν εκατοντάδες πελάτες με διευρυμένα ωράρια καθημερινά, χωρίς ρεπό, χωρίς επιπλέον προσλήψεις για να καλυφθούν τα κενά, χωρίς ακόμα και τα απαραίτητα μέτρα προστασίας τους, όπως είναι οι μάσκες και τα γάντια «για να μην επικρατεί κλίμα τρομοκρατίας στους πελάτες». Ως αντάλλαγμα θα πάρουν ψευτο-bonus από τις εταιρείες supermarket, οι οποίες συνεχίζουν να θησαυρίζουν, ειδικά τώρα, στις πλάτες των εργαζομένων. Οι γιατροί, από την άλλη, απευθύνουν εκκλήσεις για τα απαραίτητα μέσα αυτοπροστασίας τους στο Υπουργείο Υγείας και παίρνουν ως αντάλλαγμα λάθος μάσκες για την ατμοσφαιρική ρύπανση, όπως στο Νοσοκομείο Σωτηρία, ή οδηγίες για το πώς να ξαναχρησιμοποιούν με ασφάλεια (!) ήδη χρησιμοποιημένες μάσκες και στολές, ή χειροκροτήματα από την Μαρέβα Μητσοτάκη. Ταυτόχρονα, μεγαλοεταιρείες, όπως η Τeleperformance, συνεχίζουν να είναι ανοιχτές, έχοντας τους εργαζόμενους στοιβαγμένους σε γραφεία, με 50 άτομα ανα 75 τ.μ., όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι, χωρίς κανένα μέτρο υγειονομικής προστασίας (μάσκες, αντισηπτικά, γάντια) και χωρίς άδειες για λόγους υγείας. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα παραδείγματα του τι αντιμετωπίζουν όσοι συνεχίζουν να εργάζονται, ενώ εμείς μένουμε σπίτι και παραπονιόμαστε για την σύνδεση στα διαδικτυακά μας μαθήματα.

Παράλληλα, καμία οργανωμένη δομή δεν έχει φτιαχτεί μέχρι τώρα για την στέγαση των εκατοντάδων αστέγων πέρα από την οργάνωση κάποιων συσσιτίων και αφήνονται και αυτοί στην μοίρα τους, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο, γινόμαστε μάρτυρες πρωτοφανούς εξευτελισμού τους, με την πολιτεία στο Λας Βέγκας να βάζει 117 αστέγους να μείνουν σε ανοιχτό πάρκινγκ, έχοντας προβεί σε διαγράμμιση του εδάφους για την τήρηση των μέτρων ασφαλείας. Στις παραγκουπόλεις της Ασίας, όπου ο ένας κοιμάται, κυριολεκτικά, πάνω στον άλλον και χώροι όπως η κουζίνα και η τουαλέτα είναι κοινόχρηστοι ή και παντελώς ανύπαρκτοι, οι συμβουλές υγιεινής είναι απλά αδύνατο να εφαρμοστούν. Την ίδια στιγμή, στις Φιλιππίνες με διαταγή του προέδρου Ντουτέρτε, οι αστυνομικές αρχές μπορούν να πυροβολούν όποιον δεν συμμορφώνεται στα μέτρα της καραντίνας, δηλαδή τους φτωχούς που δεν μπορούν να μείνουν σπίτι.

                                                                                                                      

Μόνο ο λαός θα σώσει το λαό!_

Τη στιγμή που άνθρωποι πεθαίνουν στα σπίτια τους μετά από «οδηγίες του ενδεδειγμένου ΕΟΔΥ» επειδή δεν υπάρχουν διαθέσιμα τεστ ενώ διάσημοι δηλώνουν στα social media πως εξετάστηκαν και βγήκαν θετικοί «με δέκατα»,  γεννιούνται στους ανθρώπους τα αιτήματα για δωρεάν και δημόσια υγεία, για τον περιορισμό των ιδιωτικοποιήσεων, για την ίδια την ζωή, και φτάνουν στην αμφισβήτηση του καπιταλιστικού συστήματος, που αποδεικνύεται ανεπαρκές να μας προστατεύσει και να μας χωρέσει όλους. Παρότι ιός βιολογικά δεν είναι ταξικός, η διαχείρισή του από τους κρατούντες είναι…  Μας συγκινούν και μας γεμίζουν ελπίδα και θάρρος τα χιλιάδες αυτοοργανωμένα δίκτυα αλληλοβοήθειας και αντιπληροφόρησης του κόσμου σε όλες τις πόλεις και γειτονιές, η αυτοθυσία και το κουράγιο των γιατρών, των νοσηλευτών, των ντελιβεράδων, των καθαριστριών, των «αόρατων» αυτού του κόσμου.

Γιατί, όσο αυτοί…

«μας προβάλλουν ως το μόνο ρεαλιστικό σχέδιο σήμερα αυτό που έχει την ικανότητα να προσανατολίζεται σε ένα έδαφος προσδιορισμένο από την εκτεταμένη οικολογική και μικροβιολογική καταστροφή, και να λειτουργεί εντός αυτής της μόνιμης κατάστασης κρίσης, εξαίρεσης και εξατομίκευσης»

…τόσο εμείς γεμίζουμε με σιγουριά ότι..

«οι πολλές ελάσσονες απογνώσεις δεν μπορούν παρά να διαρρεύσουν από εκείνη την καραντίνα και να γίνουν αργά ένας χείμαρρος που θα εκβάλει σε ένα μεγαλύτερο χάος· το οποίο μια ημέρα, όπως αυτή η κοινωνική μόλυνση, θα αποδειχτεί δύσκολο να περιοριστεί».

                                                                                            -απόσπασμα από το Social Contagion: Microbiological Class War των Chuang,  Φλεβάρης του ’20.

Όσο περισσότερο μας κλέβουν τη ζωή, τόσο μας ταΐζουνε με έθνος και φυλή...

Μπορεί η συμφωνία των Πρεσπών να ψηφίστηκε, οι ΑΝΕΛ να έφυγαν από την Κυβέρνηση και τα διάφορα κιτς εθνοπανηγύρια των Μακεδονομάχων με τις περικεφαλαίες να τελείωσαν (προς το παρόν)· εμείς ωστόσο θεωρούμε πως είναι αναγκαίο να τοποθετηθούμε σε σχέση με τα τεκταινόμενα της προηγούμενης περιόδου και τα όσα ζήσαμε στους δρόμους της Αθήνας, γιατί, δυστυχώς, ο εθνικισμός και η συγκρότηση γύρω από την «εθνική ταυτότητα» και την «πατρίδα» εμπνέει και ανθρώπους της γενιάς μας, της γειτονιάς και της σχολής μας και όχι μόνο κάποιους ξεχασμένους παππούδες απ’ το χωριό.  Κάποιοι από αυτούς τους νέους, τους συμφοιτητές μας, ήταν και αυτοί που, ξεκινώντας από πέρυσι, μετά τα μακεδονικά συλλαλητήρια γέμισαν τις σχολές και τους δρόμους με φασιστικά συνθήματα, ενδεικτικά σβάστιγκες και παραπομπές στα SS, αποδεικνύοντας έτσι τον εξόφθαλμο φασιστικό χαρακτήρα των κινητοποιήσεων αυτών. 

Πράγματι, στα μακεδονικά συλλαλητήρια συμμετείχε και νεολαία. Το δηλητήριο του φασισμού και του εθνικισμού προσπάθησε να μπει και μέσα στα σχολεία με τις εθνικιστικές καταλήψεις για το μακεδονικό (λίγες ευτυχώς πανελλαδικά, οι περισσότερες στη βόρεια Ελλάδα και με την άμεση απάντηση των αντιφασιστών μαθητών/τριων). Οι διάφορες ακροδεξιές οργανώσεις μιλιταριστικού τύπου, τα μέλη και τα παρακλάδια των οποίων προκάλεσαν τα επεισόδια στο Σύνταγμα, τρομοκρατούσαν τον κόσμο των γειτονιών εκείνες τις μέρες και επιτέθηκαν στους φωτορεπόρτερ, συγκροτούνται κατά βάση από νέους ανθρώπους.

Τι είναι όμως αυτό που θα ωθήσει έναν μαθητή γυμνασίου να κλείσει το σχολείο του για να διαμαρτυρηθεί «για τη Μακεδονία»; Αν μελετήσει κανείς την ιστορία που διδασκόμαστε στο σχολείο, θα θυμάται κατά βάση το πόσο ένδοξο έχει υπάρξει το ελληνικό έθνος ανά τους αιώνες, το πόσο ηρωικά έχει πολεμήσει απέναντι σε όλους τους υπόλοιπους που είναι defacto εχθροί μας. Εντέχνως «αποφεύγονται» τα δύσκολα κομμάτια όπως ο Εμφύλιος, ενώ ειδικά στο κομμάτι του Μακεδονικού αλλά και γενικά στην πολύπαθη ιστορία των Βαλκανίων και των εκατέρωθεν «Μεγάλων Ιδεών» τα πράγματα είναι αποκαλυπτικά: συστηματικά και για χρόνια καλλιεργείται στον τρόπο σκέψης μας ο εθνικισμός και η ιδέα της φυλετικής ανωτερότητας, εκτός και αν είμαστε τυχεροί/ες και πετύχουμε κάποιον καθηγητή που να θέλει να οξύνει το κριτικό πνεύμα των μαθητών και να τους μάθει να σκέφτονται. Ακόμα και στο πανεπιστήμιο όμως, υπήρξαν αρκετοί ακαδημαϊκοί που έσπευσαν να αγκαλιάσουν τα συλλαλητήρια, ενώ για χρόνια δεν έχουν τοποθετηθεί  δημόσια για τίποτα που αφορά τη ζωή της νεολαίας και της πληττόμενης πλειοψηφίας της χώρας. Οι καθηγητές της σχολής μας Λαζαράτος,  Μυλωνόπουλος,  Δημητρόπουλος (που καλούσε μάλιστα σε «καθολική απεργία για τη Μακεδονία»), διαμαρτυρήθηκαν με πλούσια αρθρογραφία για την ελληνικότητα της Μακεδονίας που ξεπουλιέται. Δεν είδαν άραγε τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής στα συλλαλητήρια; Η παραφιλολογία περί «αλυτρωτισμού» αφορά μόνο τους γείτονες; Ποιο το δικαίωμα ενός κράτους να παρεμβαίνει στις διατάξεις του Συντάγματος και στο όνομα ενός άλλου; Ποια η τοποθέτησή τους για τον ελληνικό εθνικισμό;

Από την άλλη βέβαια, αυτό που μας πλασάρουν ως μοναδικό αντιπρόταγμα στο φασιστικό παραλήρημα είναι η επιλογή ΣΥΡΙΖΑ. Παρουσιάζουν την ψήφιση της συμφωνίας ως την επιτομή του προοδευτισμού και την μοναδική δημοκρατική λύση στη μακροχρόνια διαμάχη μεταξύ των δύο χωρών. Γι’ αυτό άλλωστε δεν είναι προτεινόμενος για νόμπελ ειρήνης ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας; Στην πραγματικότητα η «τιμή» αυτή απονέμεται στον Τσίπρα όχι για τη δημοκρατική παρέμβασή του, αλλά γιατί λειτούργησε ως άριστος διαμεσολαβητής μεταξύ ΕΕ, ΝΑΤΟ και Βόρειας Μακεδονίας, με αποτέλεσμα να ενταχτεί η τελευταία στις υπερεθνικές αυτές ολοκληρώσεις. Ίσως ως πιο «απόκρυφος» και λιγότερο προβαλλόμενος  όρος της συμφωνίας, η ένταξη, δεν έχει λάβει την αναγκαία θέση στο δημόσιο λόγο κάνοντας την επιχειρηματολογία κατά της συμφωνίας να στρέφεται αποκλειστικά γύρω από εθνικιστικές αντιλήψεις, αγνοώντας έτσι ένα πολύ βασικό κομμάτι της: ότι η υπογραφή της εξυπηρετεί σχεδόν αποκλειστικά τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης και του ελληνικού κράτους. Η Ελλάδα παίρνει ρόλο εγγυητή στα Βαλκάνια και το ελληνικά κεφάλαιο βρίσκει νέο εύφορο έδαφος για επενδύσεις, έχοντας φυσικά τη διεθνή υποστήριξη.

Δυστυχώς βέβαια και μεγάλο κομμάτι της ντόπιας αριστεράς, ΛΑΕ και ΚΚΕ, φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων. Σε μια προσπάθεια να «κρατήσει τις ισορροπίες» υιοθέτησε κομμάτι της εθνικιστικής παραφιλολογίας περί αλυτρωτισμού του συντάγματος της γείτονος χώρας, ανυπαρξίας της μακεδονικής γλώσσας και ταυτότητας και υπεράσπισης του «υγιούς πατριωτισμού» μέρους των διαδηλωτών.

 Γιατί η Μακεδονία δεν είναι μία και ούτε μόνο ελληνική

                                                                                                                 (ή τι πρέπει να διαβάσουμε)

Ο ιστορικός χώρος της Μακεδονίας δεν είναι ενιαίος, αλλά αντίθετα αποτελείται σήμερα από τρία γεωγραφικά μέρη, τα οποία ανήκουν στο ελληνικό κράτος (το μεγαλύτερο κομμάτι), στην Βόρεια Μακεδονία και στη Βουλγαρία και κατά συνέπεια δεν είναι ούτε μία, ούτε μόνο ελληνική. Αλλά και άλλοι εθνικιστικοί μύθοι, όπως η δήθεν ανυπαρξία μακεδονικής γλώσσας ή μακεδονικού έθνους έχουν καλλιεργηθεί δεκαετίες απ’ το ελληνικό κράτος, στην προσπάθειά του να ομογενοποιήσει τον πληθυσμό της επικράτειάς του μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μην αναγνωρίζοντας την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας και απαγορεύοντας στην πράξη την μακεδονική γλώσσα (διαφωτιστική είναι η αντίστοιχη έρευνα του ιστορικού Τάσου Κωστόπουλου στο βιβλίο «Η απαγορευμένη γλώσσα», εκδόσεις Βιβλιόραμα). Για όλα αυτά όμως η ιστορική έρευνα έχει αποφανθεί χρόνια τώρα και είναι χαρακτηριστικό ότι (σε αντίθεση με το πολύ ισχυρότερο εθνικιστικό παραλήρημα του 1992) σήμερα δεν υπάρχει κανένας έγκυρος ιστορικός που να υπερασπίζεται αυτούς τους εθνικιστικούς μύθους. Όμως, επειδή, όταν η κυρίαρχη τάξη δεν συμφωνεί με την πραγματικότητα, «τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα» – που έλεγε και ο Μπρεχτ – έχουμε το εξής παράδοξο: όλοι έχουν λόγο στο δημόσιο διάλογο για το Μακεδονικό ζήτημα, εκτός απ’ τους ιστορικούς. Προς τιμήν τους πολλοί ιστορικοί έχουν προσπαθήσει να αντιστρέψουν αυτό τον εθνικιστικό παροξυσμό για το Μακεδονικό ζήτημα, με χαρακτηριστικότερο το πρόσφατο βιβλίο του Κωστή Καρπόζηλου και του Δημήτρη Χριστόπουλου «10+1 ερωτήσεις και απαντήσεις για το Μακεδονικό» (εκδόσεις Πόλις), που προσπαθούν επιτυχημένα να παρουσιάσουν συνοπτικά τα αποτελέσματα της ιστορικής έρευνας για τα κυριότερα ζητήματα γύρω απ’ το Μακεδονικό.

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, για εμάς είναι ξεκάθαρο: δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε με τους υπόλοιπους λαούς των Βαλκανίων. Αντίθετα, μας ενώνουν τα ίδια προβλήματα και ανησυχίες. Δεν θα παλέψουμε για κανένα όνομα. Παλεύουμε από κοινού ενάντια στους εκατέρωθεν εθνικισμούς προτάσσοντας την διεθνιστική αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς!

Για την Εργατική Πρωτομαγιά

                    

"Αν, ξεριζώνοντας από την καρδιά της το πάθος που την κατέχει και φθείρει τη ζωή της, η εργατική τάξη σήκωνε την τρομερή της δύναμη όχι για να κηρύξει τα δικαιώματα του ανθρώπου που δεν είναι παρά τα δικαιώματα της εκμετάλλευσης απ' τον καπιταλισμό, όχι για να ζητήσει το δικαίωμα της εργασίας που δεν είναι παρά το δικαίωμα της εξαθλίωσης, αλλά για να κατεργαστεί έναν ατσαλένιο νόμο που ν 'απαγορεύει σε κάθε άνθρωπο να εργάζεται πάνω από τρεις ώρες τη μέρα, η Γη, η γριά Γη, πηδώντας εύθυμα θα αισθανότανε να γεννιέται μέσα της ένας νέος Κόσμος."

Πωλ Λαφάργκ, "Το δικαίωμα στην τεμπελιά".

Την καθιέρωση της 8ωρης εργασίας, καθώς και καλύτερες εργασιακές συνθήκες απαίτησαν οι εργάτες και οι εργάτριες στο Σικάγο το 1886. Μετά την αιματοβαμμένη εξέγερση, με τον αριθμό των θυμάτων να μην έχει επαληθευτεί με ακρίβεια, καθιερώθηκε η 1η Μάη ως επέτειος μνήμης των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους και πέτυχαν την καθιέρωση καλύτερων συνθηκών εργασίας και βασικών εργασιακών δικαιωμάτων για τον κόσμο της εργασίας. Στις μέρες μας, πέρα από το να θυμόμαστε την ιστορία έχει αξία να αναλογιστούμε κατά πόσο τα αιτήματα της 1ης Μάη του 1886 είναι ή όχι επίκαιρα και κατά πόσο μπορούμε να δώσουμε νέο περιεχόμενο σε αυτά, ώστε να εκφράζουν και να συσπειρώνουν τους ανθρώπους της γενιάς μας. Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, έχει νόημα να μιλάς και να θυμάσαι την εργατική πρωτομαγιά, όταν:

• η πραγματική ανεργία φτάνει το 27,5 % σύμφωνα με την φετινή έκθεση για την οικονομία και την απασχόληση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ, ενώ το 15% όσων εργάζονται αμείβονται με 499 ευρώ
• η συντριπτική πλειοψηφία των νέων βρίσκεται στην επισφάλεια και δουλεύει παροδικά (σεζόν, μεροκάματα σε φυλλάδια, δίμηνες συμβάσεις σε call center), υπό άθλιες συνθήκες και για ψίχουλα
• η εργοδοτική αυθαιρεσία και τρομοκρατία έχει φτάσει στο ζενίθ· έγκυες απολύονται (υπόθεση vresnet στην Καλλιθέα), με τις ευλογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την πρόσφατη απόφαση του ευρωπαϊκού δικαστηρίου που πλέον τις επιτρέπει, παιδιά παθαίνουν εργατικά ατυχήματα στα delivery καθημερινά, εργαζόμενοι/ες τρομοκρατούνται και απολύονται επειδή διεκδίκησαν το δώρο του Πάσχα
• η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ενώ ευαγγελίζεται ότι τον Αύγουστο "θα βγούμε από τα μνημόνια" καταργεί το δικαίωμα στην απεργία στα Πρωτοβάθμια Σωματεία, περνά ένα σωρό αντεργατικά μέτρα και ταυτόχρονα μας πλασάρει εθνικισμό, προσπαθώντας να στρέψει την προσοχή μας στα "εθνικά ζητήματα" και τους ανταγωνισμούς, αγνοώντας πλήρως την συντριπτική πληττόμενη πλειοψηφία στο εσωτερικό που ζει πραγματικά με το καθημερινό άγχος της επιβίωσης
• όσον αφορά τους δικηγόρους, μας λένε ότι είναι φυσιολογικό ως ασκούμενοι να δουλεύουμε 12ωρα για τριακόσια ευρώ (αν είμαστε "τυχεροί" και βρούμε γραφείο που να πληρώνει) βγάζοντας πραγματικά τη λάντζα· να μας λένε ότι αν δε μας αρέσει αυτό, να κάνουμε πρακτική στο ΝΑΤΟ που πληρώνει ως προπτυχιακοί ακόμα και να μας ωθούν να γίνουμε συνένοχοι στους σφαγείς των λαών· ή ότι είναι εξίσου φυσιολογικό ως νέοι/ες δικηγόροι που δεν έχουν οι γονείς μας γραφεία, να τρέχουμε από δικηγορική εταιρία σε τράπεζα και να δουλεύουμε ως μισθωτοί χωρίς ασφάλιση και βασικό μισθό και χωρίς προοπτική να έχουμε εποπτεία ή δικαίωμα επιλογής της δικηγορικής ύλης που μας αναθέτουν.

Γι' αυτά και για πολλά ακόμα που ακούμε καθημερινά, πιστεύουμε ότι έχει νόημα. Έχει νόημα γιατί δε θεωρούμε πως είμαστε η χαμένη γενιά. Πιστεύουμε πως μας αξίζει και πρέπει να ζήσουμε καλύτερα. Δεν περιμένουμε ωστόσο τίποτα από τις ξεπουλημένες και αστικοποιημένες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ που έχουν πάμπολλες φορές προδώσει τους αγώνες των εργαζομένων και που τους σαμποτάρουν ανοιχτά. Παλεύουμε για μια άλλη δομή και μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης και τη δημιουργία ανεξάρτητου κέντρου αγώνα, όπου θα μπορεί ο κάθε εργαζόμενος να καταγγέλλει φαινόμενα εργοδοτικής αυθαιρεσίας, να οργανώνεται και να πετυχαίνει νίκες. Τέτοια νίκη ήταν η δικαίωση της εγκύου στη Vresnet, η άμεση επαναπρόσληψη ντελιβερά που απολύθηκε επειδή διεκδίκησε το δώρο του Πάσχα κλπ. Με τη συμβολή της Attack στην ανεργία και την επισφάλεια, της  Λάντζας στον επισιτισμό, σωματείων βάσης και συλλογικοτήτων γειτονιάς, παλεύουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος που θα πηγαίνει τους αγώνες μέχρι τέλους και θα συγκρούεται αδιαπραγμάτευτα με τις κυβερνήσεις, την εργοδοσία, την ΕΕ και το ΔΝΤ.

                Όλοι και όλες την Τρίτη 1/5 στις 11 στο Μουσείο με τα πρωτοβάθμια ταξικά σωματεία!

Για τον Τάσο Θεοφίλου

|και μια αναίρεση που δεν άργησε να έρθει|

Σήμερα δημοσιεύθηκε από τον Τάσο Θεοφίλου στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ότι ο αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ιωάννης Αγγελής (που μέχρι πέρυσι αποτελούσε εποπτεύων εισαγγελέας της Αντιτρομοκρατικής) άσκησε αναίρεση σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 505 παρ.2 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας κατά της απόφασης του A’ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, με την οποία ο Θεοφίλου είχε κηρυχθεί αθώος από όλες τις κατηγορίες που τον βάρυναν και που του στέρησαν 5 χρόνια από τη ζωή του κλεισμένος  στη φυλακή. Η αίτηση αναίρεσης θα εξεταστεί στις 11 Μαΐου στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου και αν γίνει δεκτή, ο Τάσος Θεοφίλου θα επιστρέψει στην φυλακή με βάση το αρχικό κατηγορητήριο που κατέρρευσε ολοσχερώς  στο περασμένο Εφετείο, μέχρι να επαναληφθεί εκ νέου από άλλους δικαστές.

Το γεγονός ότι η αστική δικαιοσύνη επιλέγει χωρίς κανέναν ουσιαστικά λόγο να ξανανοίξει στον ανώτερο βαθμό την υπόθεση του Τάσου Θεοφίλου δείχνει πόσο στα σοβαρά έχουν πάρει την τρομοκράτηση του κινήματος και την εξόντωση των ανθρώπων που δεν θα δώσουν δήλωση φρονημάτων για να ζήσουν. Χαρακτηριστικά οι συνήγοροι υπεράσπισης Κώστας Παπαδάκης και Άννυ Παπαρούσσου δηλώνουν: «Η άσκηση αναίρεσης από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου κατά της αθωωτικής για τον Τάσο Θεοφίλου απόφασης του Α΄ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών δεν μας εκπλήσσει. Αντιλαμβανόμαστε πολύ καλά τι έχει σημάνει η απόφαση αυτή για τους μηχανισμούς που τον έστειλαν κατηγορούμενο και ποια μηνύματα τους εκπέμπει. Ούτε το περιεχόμενό της μας ανησυχεί. Αποτελεί διαφορετική εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών και όχι αναιρετική προσέγγιση νομικών σφαλμάτων και ελλείψεων της απόφασης, που μάταια κανείς θα αναζητήσει. Όπως δηλώναμε την ημέρα που εκδόθηκε, η απόφαση αυτή απέτρεψε την επιδιωκόμενη μετατροπή του ποινικού δικαίου από δίκαιο αποδείξεων σε δίκαιο ενδείξεων και κυρίως «δίκαιο» υποδείξεων.»
 

Στο σημείο αυτό αξίζει να τονίσουμε πως το αίτημα αναίρεσης δεν βασίζεται, όπως προβλέπεται, σε νομικά σφάλματα του δικαστηρίου ή σε ελλείψεις της απόφασης, αλλά σε εκτιμήσεις του αντεισαγγελέα Α.Π. Αγγελή επί της ουσίας της υπόθεσης, κάτι που δεν είναι στις αρμοδιότητες του Αρείου Πάγου να κρίνει. Εδώ θέλουμε να επισημάνουμε ότι ο τρομονόμος είναι τόσο γενικός νόμος καθώς διώκει το φρόνημα κι έτσι , οποιοσδήποτε διώκεται βάσει αυτού μπορεί να δικάζεται και να ξαναδικάζεται (ακόμα και ως ατομικός τρομοκράτης, βλ. Ρωμανός) και να προφυλακίζεται και άρα καταργείται πλήρως το τεκμήριο της αθωότητας και το «ne bis in idem» (= μία δίκη για το ίδιο αδίκημα). Λόγος αναίρεσης μπορεί να γίνει μόνο επί νομικών κωλυμάτων και όχι γιατί ο κάθε εισαγγελέας θεωρεί ότι δεν αντικρούστηκαν τα επιχειρήματα της αντιτρομοκρατικής.

// όσον αφορά στη δίκη //

Η δίκη του Τάσου Θεοφίλου είναι βαθιά πολιτική καθώς αναδεικνύει την πολιτική του κρατικού μηχανισμού σε ότι αφορά την κατασταλτική διαχείριση του κινήματος και την ποινικοποίηση της ίδιας της ζωής της τάξης μας. Αν δούμε τη συνολική εικόνα συμπεριλαμβανομένων και των υποθέσεων της Ηριάννας και του Περικλή και τη δίωξη των κοινωνικών σχέσεων θα διακρίνουμε ότι διανύουμε μια ποιοτικά νέα περίοδο που μετά και την θεσμοθέτηση του τρομονόμου, τη μεταφυσική χρήση του DNA και την προσπάθεια δίωξης των πολιτικών πεποιθήσεων περνάμε σε μια περίοδο σκληρού ολοκληρωτισμού.

Εξαντλούν κάθε παραθυράκι που τους αφήνει η ποινική δικονομία προκειμένου να διασφαλίσουν την εξουσία τους και να τρομοκρατήσουν (με την πλήρη την έννοια της λέξης) έναν άνθρωπο που έχασε 5 χρόνια στην φυλακή χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο και που παρά την έκταση της επίθεσης άντεξε. Η επιλογή της αναίρεσης χωρίς κανέναν ουσιώδη λόγο για μας συνιστά μια ψυχολογική κακοποίηση του ίδιου του Τάσου Θεοφίλου αλλά και οποιουδήποτε θα βρισκόταν στην ίδια θέση.

Είναι πολιτική επιλογή αυτήν τη στιγμή της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που υπερβαίνει απλώς τους μηχανισμούς της αντιτρομοκρατικής και της δικαστικής εξουσίας. Αντίθετα, φαίνεται η ουσία του κράτους και των στρατηγικών επιλογών του να διεξάγει πόλεμο και μάλιστα χωρίς ανάσα απέναντι στην τάξη μας και σε όσους και όσες εν γένει αγωνίζονται.

 // όσον αφορά στο DNA//

Η εργαστηριακή εξέταση του DNA αδυνατεί να προσδιορίσει  τον τρόπο εναπόθεσης, εάν δηλαδή ο κάτοχος του DNA έχει έρθει σε επαφή άμεση με το ίδιο το αντικείμενο, στο οποίο βρέθηκε το DNA ή αυτό είναι αποτέλεσμα δευτερογενούς, τριτογενούς ή τεταρτογενούς επαφής με άλλο πρόσωπο ή με άλλη επιφάνεια, από την οποία έχει μεταφερθεί το DNA αυτό εκεί, καθώς και τον χρόνο εναπόθεσης. Άλλωστε, η ανάλυση DNA αποδεικνύει απλώς την ταυτοποίηση του προσώπου, όχι την τέλεση του εγκλήματος. Η επίκληση ότι τάχα βρέθηκε το DNA στο τόπο του εγκλήματος δεν είναι τίποτε άλλο από μια επιστημονικοφανή ένδυση μια πολιτικής καταδίκης, και δεν είναι τυχαίο ότι πριν μερικά χρόνια κάτοικοι της Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής είχαν αναγκαστεί να δώσουν το DNA τους, ώστε να στοχοποιηθεί ο αγώνας τους εναντίον των μεταλλείων της Eldorado Gold και της επικείμενης περιβαλλοντικής καταστροφής.  

//όσον αφορά στον «Τρομονόμο» //

Επίσης, δεδομένου ότι ο Θεοφίλου κατηγορείται βάσει του άρθρου ΠΚ187Α ( «τρομονόμος»), ως «τρομοκράτης», ενός άρθρου που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα αυθαίρετες διατυπώσεις. Ειδικότερα, βάσει της ΠΚ187Α παρ.1, ως «τρομοκράτης» μπορεί να χαρακτηριστεί οποιοσδήποτε μεμονωμένος  δράστης διαπράττει είτε κακουργήματα, είτε και πλημμελήματα (όλα τα αδικήματα και κατηγορίες αδικημάτων, υπερβαίνουν τα 20 συνολικά και κατονομάζονται στο ΠΚ187Α και στο ν.2928/2001) «με τρόπο ή σε έκταση ή υπό συνθήκες που είναι δυνατόν να βλάψουν σοβαρά μία χώρα ή ένα διεθνή οργανισμό και με σκοπό να εκφοβίσει σοβαρά έναν πληθυσμό ή να εξαναγκάσει παρανόμως δημόσια αρχή ή διεθνή οργανισμό να εκτελέσει οποιαδήποτε πράξη ή να απόσχει από αυτήν ή να βλάψει σοβαρά ή να καταστρέψει τις θεμελιώδεις συνταγματικές, πολιτικές, οικονομικές δομές μιας χώρας ή ενός διεθνούς οργανισμού ».(βλ. στοιχείο κβ). Ποιος και με ποια κριτήρια κρίνει αν μια πράξη έχει ως σκοπό «να βλάψει σοβαρά μια χώρα ή έναν διεθνή οργανισμό; Το κριτήριο θα εξειδικεύεται κάθε φορά από τους δικαστές, τους ανακριτές και βεβαίως τους αστυνομικούς οι οποίοι θα προστρέχουν πρώτοι για να συλλάβουν και να χαρακτηρίσουν έναν δράστη ως τρομοκράτη. Κυριαρχεί άρα το υποκειμενικό στοιχείο, το οποίο επίσης είναι προς εκτίμηση από όλους τους παραπάνω, δηλαδή ο υποτιθέμενος σκοπός του δράστη να εξαναγκάσει παράνομα μία δημόσια αρχή ή ένα οργανισμό να εκτελέσει κάποια πράξη κλπ. Με αυτά τα κριτήρια, μία μαζική διαδήλωση ενάντια, λόγου χάρη, σε νέες περικοπές μισθών μπορεί να θεωρηθεί ότι πιέζει την κυβέρνηση να υποχωρήσει και άρα να υπαχθεί στην περίπτωση «εξαναγκασμός δημόσιας αρχής ή δημόσιου οργανισμού». Επίσης, σύμφωνα με την ΠΚ187Α παρ. 4, τρομοκράτης (άρα και αξιόποινος) μπορεί να χαρακτηριστεί κάποιος ακόμη κι εκ μόνης της συμμετοχής του σε «τρομοκρατική οργάνωση», χωρίς να απαιτείται να έχει τελέσει κάποια από τις « τρομοκρατικές πράξεις» που απαριθμούνται στην ΠΚ187Α παρ.1.  Εν ολίγοις, επαρκεί η «επιδίωξη τέλεσης» κάποιας από αυτές τις πράξεις, και δεν χρειάζεται και η τέλεση (βλ. διατύπωση ΠΚ187Α «επιδιώκουν την τέλεση του εγκλήματος της παρ. 1» ). Τοιουτοτρόπως, το Ποινικό Δίκαιο, από Δίκαιο πράξεων, υποβιβάζεται σε… Δίκαιο προθέσεων (λόγω του αξιόποινου της «επιδίωξης»). Η έλλειψη ορισμού της τρομοκρατίας στην ΠΚ187Α την καθιστά αντίθετη με την Σ7 παρ.1. 

   //η δική μας απάντηση//

Εμείς ως ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στον Τάσο Θεοφίλου αλλά και στους συνηγόρους υπεράσπισης που κατόρθωσαν να αναδείξουν υποδειγματικά την πλήρη αλήθεια και να καταρρίψουν πανηγυρικά όλο το κατηγορητήριο. 
Τελικά, ας κοιτάξουμε γύρω μας: 40 εκ. άνθρωποι είναι σκλάβοι, 152 εκ. παιδιά εργάζονται, η κάθε Eldorado καταστρέφει το περιβάλλον, οι τράπεζες βγάζουν στο σφυρί  και την 1^η κατοικία, πάνω από 6.500 τα εργασιακά ατυχήματα το 2016, πάνω από 1,5 εκ. άνεργοι, πάνω από 20.000 άστεγοι…. Ο πραγματικός τρομοκράτης είναι εκεί έξω,  κρύβεται πίσω από ένα πέπλο «δημόσιας τάξης», «ασφάλειας», «δημοσιονομικής σταθερότητας» κι ενίοτε «αντιτρομοκρατικών ευαισθησιών», κι έχει στο πλάι του την « ανεξάρτητη» ( ελέω θεού μήπως;…) «Δικαιοσύνη», όχι όμως και τη δική μας συναίνεση.

Στις 11 Μαΐου καλούμε σε μαζική κινητοποίηση για την πλήρη και αμετάκλητη αθώωση του Τάσου Θεοφίλου.

Ούτε μισό βήμα πίσω από την αλήθεια,

ούτε μισό βήμα πίσω από την υπεράσπιση των κοινωνικών αγωνιστών.