Περιοδικό ΕΝΣΤΑΣΗ 2016

FINAL Facing by john19991

Bobby Sands: Το «γελαστό παιδί» του IRA

Περιοδικό "Ένσταση" vol.5*

¨Η ελευθερία είναι τα πάντα για μένα. Το να δώσω τη ζωή μου δεν είναι μονάχα το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω, είναι και το μόνο σωστό¨

Ξημερώματα Τρίτης 5 Μαίου 1981 , η είδηση διαδίδεται αστραπιαία σε όλες τις καθολικές συνοικές  του Μπέλφαστ : Ο Bobby Sands σε ηλικία 27 μόλις ετών, απεβίωσε μετά από 66 μέρες απεργίας πείνας στις φυλακές Maze κοντά στο Μπέλφαστ.

Ποιος ήταν όμως ?

Γεννημένος στις 9 Μαρτίου  1954 στο Ρόθκοουλ της Βόρειας Ιρλανδίας, κοσμοαγάπητος και ανήσυχο πνεύμα από μικρός , ασχολήθηκε με τη μουσική, το ποδόσφαιρο και εργαζόταν ως μαθητευόμενος τεχνίτης αμαξωμάτων. Κάπου εκεί,γύρω στα 18 του χρόνια, η οικογένεια του εκδιώχτηκε από τη γενέτηρά του και ο Σαντς εντάσσεται στον IRA.

Τα πάγια αιτήματα των κατοίκων της Βόρειας Ιρλανδίας για ίσα διακαιώματα, για στέγαση, απασχόληση δικαίωμα ψήφουκαι ενάντια στις διακρίσεις ήταν επίκαιρα όσο ποτέ την δεκαετία του 70. Πόσω μάλλον που μετά το 1976 η βρετανική κυβέρνηση είχε ψηφίσει νόμο που αφαιρούσε την ιδιότητα των πολιτικών κρατουμένων σε όλους του ΒορειοΙρλανδούς κρατουμένους,  που μέχρι τότε αναγνώριζε. Αυτό το νομοσχέδιο εντασσόταν σε μια ευρύτερη πολιτική, όπου ήθελε να ταυτίσει τους έγκλειστους αγωνιστές με τους ποινικούς κρατουμένους ώστε να μετασχηματιστεί η θετική εικόνα τους προς τα έξω. Να τους αφαιρέσει το πολιτικο-κοινωνικό χαρακτηρά του αγώνα τους και με το δόγμα Νόμος και τάξη να τους ταυτίσει με τουςεγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου ή να τους βαφτίσει τρομακράτες. Με αυτόν τον τρόπο , ποινικοποιεί όλη την δράση του IRA.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο  οι διαμαρτυρίες των κρατουμένων τη διετία 1978-1980 ήταν πολύ έντονες. Αποκορύφωμα η απεργία πείνας που έιχαν ξεκινήσει γιατί εκτός από το ιδεολογικό περίβλημα του νόμου, οι κοινοί πλεόν κρατούμενοι είχαν απωλέσει κάποια δικαιώματα που είχαν ως πολιτικοί κρατούμενοι όπως το να μην φοράνε τα ρούχα της φυλακής, να μην συμμετέχουν στα καταναγκαστικά έργα και να συνεβρίσκονται ελεύθερα με συγκρατούμενούς τους.

Η βρετανική κυβέρνηση φάνηκε διαλλακτική αναφορικά με το δικαίωμα των κρατουμένων να φορούν τα ρούχα τους. Η απεργία τερματίστηκε μετά από δυο μήνες, ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν είχε την πρόθεση να ικανοποιήσει τα αιτήματα.

«κάθε ένας έχει το δικό του ρολό να παίξει. Κανένας ρόλος δεν είναι πολύ σημαντικός ή πολύ ασήμαντος, κανένας δεν είναι πολύ νέος ή πολύ γερός για να κάνει κάτι» 

Μέσα σε αυτό το πλάισιο ο BobbySands συλλαμβάνεται το 1972 για οπλοκατοχή, καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλακή , αποφυλακίζεται το 1976 αλλά μετά από μερικούς μήνες ξανά συλλαμβάνεται για βομβιστική επίθεση και χωρίς να υπάρχουν πολλά στοιχεία εις βάρος του καταδικάζεται σε 14 χρόνια φυλάκισης.

Αν και ο ίδιος στην πρώτη μεγάλη απεργία πείνας δεν έχει συμμετάσχει , διαπιστώνοντας πως η συμφωνία με την βρετανική κυβέρνηση δεν έχει ουσιαστικά κανένα απότελεσμα, την 1η Μαρτίου του 1980 , ξεκινάει τη δεύτερη μεγάλη απεργία πείνας, γνωστή ως η διαμαρτυρία των Πέντε αιτημάτων. Ουσιαστικά μέσω αυτών πάλευαν ώστε να τους αναγνωριστεί ξανά η ιδιότητα των πολιτικών κρατουμένων. Τα 5 αιτήματα ήταν :

·         Το δικαίωμα να φορούν ρούχα της επιλογής τους και όχι της φυλακής

·         Η απαλλαγή τους από καταναγκαστικές εργασίες

·         Η απρόσκοπτη επικοινωνία τους ανάμεσα στους φυλακισμένους

·         Το δικαίωμα να δέχονται επισκέψεις, γράμματα και δέματα μια φορά την εβδομάδα

·         Το ελεύθερο να οργανώνουν ψυχαγωγικά και εκπαιδευτικά προγράμματα

Στην απεργία ακολουθούν και άλλοι κρατούμενοι από τους 3.000 ιρλανδούς που συνολικά κρατούνταν εκείνη την περίοδο , πολλοί εξ αυτών καταδικασμένοι σε δίκες  παροδίες χωρίς ενόρκους  από ειδικά δικαστήρια. Εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας βεβαίωναν ότι οι καταδίκες κατά κανόνα βασίζονταν σε ομολογίες που είχαν αποσπαστεί με βασανιστήρια

«Δεν ήμουν τίποτε περισσότερο από ένα παιδί της εργατικής τάξης, όμως η καταπίεση είναι που γεννά το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας» έγραφε για τον εαυτό του ο Μπόμπι Σάντς και δήλωνε πως «δεν θα λυγίσω αν δεν πετύχω την απελευθέρωση της Ιρλανδίας και τη μετατροπή της σε κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική δημοκρατία». 

Το Σιν Φέιν που ήταν η πολιτική έφραση του ρεπουμπλικανικού κινήματος της Ιρλανδίας  τον 20 αιώνα , ήταν αντίθετο στην απεργία πείνας θεωρώντας πως   η απεργία πείνας απειλεί να αποσπάσει την προσοχή των Ρεπουμπλικάνων από τα πολιτικά τους καθήκοντα, αλλά και να επιφέρει θυσίες που τελικά θα πλήξουν το ηθικό τους. Ο Μπόμπι, όμως, είναι αποφασισμένος και αμετάπειστος. Ομοίως και η Θάτσερ, της οποίας ο αρμόδιος για θέματα Β. Ιρλανδίας υπουργός, ο Χάμφρι Άτκινς, τονίζει (15 Απριλίου) ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν θα δεχθεί τα αιτήματα των απεργών πείνας, ούτε θα ενδώσει στη «μορφή βίας που ασκούν»

Τον Απρίλιο, και ενώ η απεργία πείνας είναι σε πλήρη εξέλιξη, πεθαίνει ο ανεξάρτητος βουλευτής Φρανκ Μαγκουάιρ και μια έδρα στο κοινοβούλιο μένει κενή. Οι ριζοσπάστες και οι Ρεμπουπλικανοί πείθουν τον BobbySands να θέσει υποψηφιότητα για την έδρα απέναντι στον Χάρι Γουέστ που στηρίζεται από τους Ενωτικούς και τη Βρετανική Κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα της εκλογικής μάχης είναι συντριπτικό, καθώς κερδίζει το 52% των ψήφων και 30.942 ψηφοφόρους. Η προπαγάνδα της Βρετανικής κυβέρνησης ότι δεν έχει απήχηση ο αγώνας των απεργών και ότι οι απεργοί βρίσκονται στο περιθώριο πέφτει στο κενό. Ένας φυλακισμένος απεργός πείνας έχει εκλεγεί βουλευτής με απόλυτη πλειοψηφία.

Δυστυχώς η θητεία του ήταν βραχύβια.Λίγες μέρες πριν, ο αρμόδιος υπουργός της βρετανικής κυβέρνησης  για τα θέματα της  Ιρλανδίας, Χάμφρι Άνταμς δηλώνει πως η βρετανική κυβέρνηση δεν θα ενδώσει στην μορφή βίας που ασκούν οι απεργοί πείνας.Ο Σαντς τελικά πεθαίνει  στις 5 Μαΐου του 1981, μόλις 26 μέρες μετά τις εκλογές. Στην κηδεία του θα τον συνοδέψουν 100.000 άνθρωποι ενώ την αμέσως επόμενη μέρα , η Βρετανίδα πρωθυπουργός Θάτσερ δηλώνει κυνικά πως «Θα συνεχίσουμε την προσπάθεια εξάλειψης της τρομοκρατίας. Ο κ. Σαντς ήταν απλά ένας κατάδικος. Που επέλεξε να πεθάνει».

Αντιδράσεις όμως υπάρχουν σε όλον τον κόσμο.Στο Μιλάνο, 5.000 διαδηλωτές πυρπολούν την αγγλική σημαία. Στο Όσλο όπου βρίσκεται, η Βασίλισσα Ελισάβετ κινδυνεύει να δεχθεί κατακέφαλα ντομάτα, η οποία όμως δεν την πετυχαίνει. Συλλαλητήρια γίνονται σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ. Σε διάφορα λιμάνια του κόσμου διαδηλωτές ρίχνουν μαύρη μπογιά σε βρετανικά πλοία. Στο Νέο Δελχί οι ινδοί βουλευτές κρατούν ενός λεπτού σιγή. Αμερικανοί γερουσιαστές, μεταξύ των οποίων κι ο Τεντ Κένεντι, στέλνουν επιστολή διαμαρτυρίας στη Θάτσερ. Ποτέ άλλοτε η πολιτική του Λονδίνου για τη Β. Ιρλανδία (ούτε καν στον απόηχο της «Ματωμένης Κυριακής» του ‘72) δεν προκάλεσε τέτοια κατακραυγή, διεθνώς.

Οι κρατούμενοι του IRA συνέχισαν την απεργία πείνας και το καλοκαίρι πέθαναν ακόμη 9 από αυτούς. Η απεργία έσπασε στο τέλος του καλοκαιριού καθώς ο Καθολικός κλήρος έπεισε τις οικογένειες των κρατουμένων που είχαν χάσει τις αισθήσεις τους να τους ταΐσουν ενδοφλεβικά.. Κατόπιν η βρετανική κυβέρνηση ικανοποίησε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων,ανακοίνωσε ότι οι βορειοϊρλανδοί κρατούμενοι μπορούν να φορούν τα ρούχα της αρεσκείας τους, χωρίς, ωστόσο, να τους χαρακτηρίσει ποτέ πολιτικούς κρατουμένους.

Το παράδειγμά του εμπνέει ακόμα και σήμερα...έχει γίνει ταινία, τραγούδι και μνημονεύεται ως δείγμα ηρωισμού και αγώνα απέναντι στον ισχυρό ακόμα και χωρίς να έχει τίποτα , με όπλο μόνο το ίδιο του το σώμα και την αξιοπρέπειά του. Δεν λύγισε ποτέ στον αντίπαλο και πάλεψε για τα ιδανικά του και για καλύτερες συνθήκες στις φυλακές.

Αιτήματα που 34 χρόνια μετά δεν έχουν δικαιωθεί .Το νοσοκομείο –κολαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού, οι ποινές απομόνωσης μέσα στις φυλακές και οι γενικότερα απαράδεκτες συνθήκες κράτησης. Χαρακτηριστικό πως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εκκρεμούν ήδη 191 υποθέσεις με κατηγορίες κατά της Ελλάδας για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις φυλακές από τις οποίες κάποιες θα είναι και καταδικαστικές. Μάλιστα,σε μια πρόσφατη απόφαση του (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, απόφ. της 4.12.2012, Τζαμαλής κ.λπ. κατά Ελλάδος)δέχθηκε ότι παρόλο που οι εν λόγω συνθήκες κράτησης δεν δημιουργήθηκαν με σκοπό να εξευτελίσουν ή να μειώσουν τους προσφεύγοντες, η φύση τους ήταν τέτοια που να τους προκαλέσει οδύνη και εξευτελισμό, ώστε καθ’ εαυτή να συνιστά σε βάρος τους μια απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Αναφέρεται στις φυλακές Ιωαννίνων, όπου επικρατούσαν οι ακόλουθες συνθήκες: Οι φυλακές αυτές, δυναμικότητας 80 θέσεων, αριθμούσαν 220 κρατουμένους. Κοιμούνταν σε 4 μεγάλους θαλάμους ανά 32 και σε 4 μικρούς θαλάμους. Υπήρχαν κρεβάτια και στους διαδρόμους ακόμη, όπου κοιμούνταν 45 κρατούμενοι. Τις 18 ώρες της ημέρας τους αυτοί περνούσαν στους κακώς αεριζόμενους θαλάμους, όπου στον κάθε ένα ήταν διαθέσιμα 2 τ.μ. Δεν υπήρχε περίθαλψη για τους ασθενείς, ούτε πρόνοια για την υγεία των λοιπών.Με επίσημα στοιχεία Στα 34 κέντρα κράτησης σε όλη την χώρα βρίσκονται 12.703 φυλακισμένοι, όταν οι προβλεπόμενες θέσεις είναι για 9.286.

Πόσω μάλλον αν οι κρατούμενοι θεωρούνται πως βλάπτουν την δημόσια ασφάλεια ή κατηγορούνται με βάση τον τρομονόμο, οι συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές είναι ακόμα χειρότερες, σαν -το σύγχρονο κατά τα άλλα κράτος δικαίου- να τους εκδικείται και να μην τους παρέχει ούτε το δικαίωμα στη μόρφωση ( περίπτωση Ρωμανού ) ή να τους έχει έγκλειστους έχοντας 90% αναπηρία, τύφλωση  και σκλήρυνση κατά πλάκας (περίπτωση Σάββα Ξηρού) ή άλλες περιπτώσεις όπου το δικαίωμα άδειας των κρατουμένων αφαιρείται χωρίς να υπάρχει κάποιος ουσιώδης λόγος.

Περιοδικό ΕΝΣΤΑΣΗ 2015

Enstash 2015 Low by Αντινομία Εαακ

"Τί είναι η κομμούνα, αυτή η σφίγγα που υποβάλει σε τόσο σκληρή δοκιμασία το αστικό μυαλό;"

Κ.Μάρξ, Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία

Στα μέσα του 1870 ο Αυτοκράτωρ της Γαλλίας Ναπολέων ο 3ος κήρυξε τον πόλεμο στην Πρωσία με απώτερο σκοπό να αποτρέψει την γερμανική ενοποίηση, την οποία προωθούσε τόσο η σύσταση του Βορειογερμανικού συνδέσμου όσο και η γρήγορη και βιομηχανικά προσανατολισμένη ανάπτυξη του χώρου που αργότερα θα ονομαστεί Γερμανία. Το αποτέλεσμα ήταν η πανωλεθρία των γαλλικών στρατευμάτων με αποκορύφωμα της αιχμαλώτισή τους στις 1 Σεπτεμβρίου 1870 στη μάχη Σεντάν. Γα γεγονότα οδηγούν στον επιμερισμό του γαλλικού έθνους σε δυο «στρατόπεδα».

Από τη μια μεριά συγκεντρώνονται οι πολιτευτές του « Κόμματος Τάξης» που αποτελούνται από οπαδούς του αυτοκράτορα Βοναπάρτη και συντηρητικούς αστούς δημοκράτες και σχηματίζουν την κυβέρνηση της «Εθνικής Άμυνας» με αρχηγό τον Τιερ ή Θίερσο συνεχίζοντας την αντιλαϊκή πολιτική του βοναπαρτισμού. Μαζί του συντάσσονται γαιοκτήμονες, χρηματιστές, βιομήχανοι ενώ παράλληλα νομιμοποιείται υποτυπωδώς από την σιωπηρή πλειοψηφία των αγροτών. Και στη Γαλλία ανακηρύσσεται  η 3η δημοκρατία.

Από την άλλη μεριά έχουμε τον παρισινό λαό, που αποτελείται από μια πολυπληθή εργατική τάξη ( 57%) απασχολούμενη κυρίως στη βιομηχανία. Στις 18 Σεπτέμβρη 1870 το Παρίσι πολιορκείται από τα γερμανικά στρατεύματα, γεγονός που προκαλεί τη γρήγορη εγκατάλειψή του από τους αστούς. Ελλείψει στρατού και αστυνομίας η Εθνοφυλακή οργανώνεται και αναλαμβάνει την προάσπιση των Παρισίων με κανόνια που αγοράστηκαν από τους πολίτες με έρανο. Το Παρίσι , λοιπόν, παρ’ ότι απροετοίμαστο ριζοσπαστικοποιείται σε σχέση με την υπόλοιπη επικράτεια. Με συνοπτικές διαδικασίες αναδεικνύονται λαϊκοί ηγέτες οι Προυντόν και Μπλανκί , οι οποίοι αργότερα αναλαμβάνουν τον έλεγχο και το συντονισμό της δράσης.

Η πολιορκία από τους Γερμανούς συνεχίζεται μέχρι και τις 28 Γενάρη 1871 οπότε και η κυβέρνηση της «Εθνικής Άμυνας» με επικεφαλής τον Θίερσο συνθηκολογεί με τον Βίσμαρκ, καγκελάριο της Πρωσίας, και παραδίδει τα όπλα. Η Εθνοφρουρά των Παρισίων αρνείται, όμως, να παραδώσει τα όπλα λέγοντας πως τα κανόνια αγοράστηκαν με λεφτά του λαού και σε αυτόν ανήκουν, και ξεκινάει η επιχείρηση αφοπλισμού της. Ο Θίερσος διεκδικεί με τα στρατεύματα του τα κανόνια της Μονμάρτης, το οχυρό της οποίας επιχειρεί και να καταλάβει τη νύχτα της 18ης Μαρτίου. Μετά από λίγο αποχωρεί με τις λιγοστές δυνάμεις που του απέμειναν ηττημένος. Εξάλλου, το 81ο Σύνταγμα πεζικού αγνοώντας τις διαταγές εκτέλεσης συναδελφώθηκε με το λαό.

Μετά τα γεγονότα και, αφού συνειδητοποίησαν οι κάτοικοι του Παρισιού ότι στην ουσία ήταν μόνοι τους, αντιμέτωποι με τα πρωσικά στρατεύματα, άρχισαν να λαμβάνουν δραστικά μέτρα για την οργάνωση τους. Πρώτο βήμα, χωρίς να λείπουν οι αντιδράσεις, ήταν η προκήρυξη εκλογών στις 26 Μαρτίου με καθολική ψηφοφορία των ανδρών και η οποία και οδήγησε στην ανάδειξη της «Κομμούνας» στις 28 Μαρτίου. Η Κ.Ε. της Εθνοφυλακής παραιτείται θεωρώντας πως έχει φέρει εις πέρας το αγωνιστικό κομμάτι της επανάστασης και καταλείπει κάθε εξουσία στο 92μελες Συμβούλιο Δήμων και Κοινοτήτων, πρόεδρος του οποίου αναδεικνύεται ο Λουί Μπλανκί (φυλακισμένος από 17 Μάρτη).

Από το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας, με την κατάργηση της εθνοφυλακής και την αντικατάστασή της από λαϊκή πολιτοφυλακή, γίνεται ξεκάθαρη η επιδίωξή της να συντρίψει τις παλιές κρατικές μορφές και να γεννήσει νέες που θα εκφράσουν το πρωτόγνωρο, επαναστατικό περιεχόμενο, όπου όλοι οι αξιωματούχοι αμοίβονταν με το μέσο εργατικό μισθό. Πολύ γρήγορα, η Κομμούνα αφοσιώνεται στον αγώνα κατά των κυβερνητικών δυνάμεων, ενισχυμένων πλέον από τα πρωσικά στρατεύματα του Βίσμαρκ, αλλά και τους «πραιτωριανούς» του Βοναπάρτη που ο Βίσμαρκ είχε ελευθερώσει με αντάλλαγμα η συνθήκη ειρήνης να υπογραφεί με τους δικούς του όρους. Έτσι, ο πόλεμος ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις της Γαλλίας και της Πρωσίας μετασχηματίζεται σε κοινό πόλεμο των δυο τους εναντίον της κομμούνας των εργατών.

Οι επιχειρήσεις πολιορκίας της 3ης Απριλίου αναγκάζουν την Κομμούνα να σκληρύνει τη στάση της. Συστήνει «Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας» και συλλαμβάνει 68 επιφανείς Παριζιάνους ως ομήρους, μεταξύ των οποίων τον αρχιεπίσκοπο και μερικούς καταδότες. Στις 21 Μαϊου οι δυνάμεις του Θιέρσου έχοντας τη αριθμητική υπεροχή (200.000 εναντίον 60.000) μπαίνουν στο Παρίσι και επιδίδονται σε πρωτοφανείς σφαγές. Οι Κομμουνάροι σε αντίποινα εκτελούν τους ομήρους. Ακολουθεί η λεγόμενη «Ματωμένη Βδομάδα» μέχρι και τις 28 Μαϊου οπότε και οι Πρώσοι επικρατούν πλήρως.

Οι νεκροί, πάνω από 30.000, θα μας θυμίζουν πάντα τη πρώτη έφοδο στον ουρανό της εργατικής τάξης που χαιρέτισαν οι Μάρξ-Ένγκελς, μολονότι γνώριζαν καλά τα ιστορικά της όρια.

Κριτική ανάγνωση στο Διοικητικό Δίκαιο

*

«Τα θεμέλια του διοικητικού δικαίου είναι η αρχή της νομιμότητας και η έννοια του κράτους δικαίου. Η αρχή της νομιμότητας υπονοεί ότι η εκτελεστική εξουσία διέπεται από το δίκαιο, ότι το κράτος υπόκειται και αυτό στους νόμους που παράγει, είναι υποχρεωμένο και αυτό να εφαρμόζει το δίκαιο όπως και κάθε άλλος που βρίσκεται στην επικράτεια» 

|γέννηση της δημόσιας διοίκησης| 

Η εμφάνιση και η ανάπτυξη της διοίκησης συνδέεται αναπόσπαστα με την εξέλιξη της παραγωγής. Από τη στιγμή που εμφανίζεται η συνεργασία στην παραγωγή, εμφανίζεται και η διοίκηση στην αρχή όχι σαν ξέχωρη ειδική λειτουργία αλλά με περιορισμένο περιεχόμενο δεμένη με την παραγωγή. Σιγά σιγά η διοίκηση ξεφεύγει από την κοινότητα, παύει να υπάρχει σαν αυτοδιοίκηση και αναδεικνύεται σε ξέχωρη από την παραγωγή  ειδική λειτουργία. 

       Αν και η διοίκηση συνδέεται με την παραγωγική διαδικασία  και πιο συγκεκριμένα με τις σχέσεις παραγωγής ,διοικητικές σχέσεις και σχέσεις παραγωγής δεν ταυτίζονται πάντοτε .Μόνο όταν οι διοικητικές σχέσεις διεισδύουν στην άμεση παραγωγή, δηλαδή στο βαθμό που η διοικητική εργασία εκδηλώνεται σαν παραγωγική εργασία, τότε μόνον οι διοικητικές σχέσεις είναι σχέσεις βάσης.  

       Ξεκινώντας από έναν ορισμό της ιδιοκτησίας όχι μόνο σα νομικής σχέσης, αλλά και σαν κοινωνικής σχέσης και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας σαν σχέσης εκμετάλλευσης της εργασίας από το κεφάλαιο, είναι ξεκάθαρο πως το κεφάλαιο είναι αυτό που διοικεί στα πλαίσια του καπιταλισμού ακριβώς γιατί αυτό διαθέτει τα μέσα παραγωγής. Στα πλαίσια του καταμερισμού της εργασίας που απομακρύνει όλο και πιο έντονα τον εργαζόμενο από τα μέσα παραγωγής και από το προϊόν της εργασίας του , η πνευματική εργασία- και συνεπώς η διοικητική- διαχωρίζεται από τη χειρωνακτική , ενώ τόσο η πνευματική όσο και η χειρωνακτική εργασία κατατέμνονται.  Έτσι η διοίκηση ασκείται από το κεφάλαιο ενώ εξαφανίζεται από τους εργαζόμενους.  

       Ποιο είναι το περιεχόμενο της διοικητικής λειτουργίας; Η διοικητική λειτουργία κινείται σε ένα λίγο πολύ καθορισμένο κύκλο. Με άλλα λόγια υπάρχουν λειτουργίες που ασκούνται από οποιοδήποτε υποκείμενο που διοικεί σε ένα οποιοδήποτε αντικείμενο που διοικείται. Τα στοιχεία της διοίκησης είναι ο προγραμματισμός (προετοιμασία και λήψη της απόφασης , οργάνωση , διεύθυνση, έλεγχος , ρύθμιση/συντονισμός).Αυτά τα στοιχεία της διοίκησης αλλά και γενικότερα η διοικητική δραστηριότητα αναπτύσσονται σε ορισμένα συστήματα διοίκησης ή σε ορισμένες μορφές οργάνωσης που διαχωρίζονται ανάλογα με τη μορφή ιεραρχίας που κυριαρχεί σε αυτές.  

       Το κράτος όπως και η διοίκηση είναι γέννημα ορισμένων κοινωνικών συνθηκών. Δεν υπήρξε από πάντοτε και συνεπώς θα εκλείψει με την εξάλειψη των συνθηκών που το γέννησαν. Το κράτος γεννήθηκε από τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν στην κοινωνία ,από την αύξηση της παραγωγικότητας ,συνεπώς την εμφάνιση υπερπροϊόντος και τη διαμόρφωση των κοινωνικών τάξεων. Το κράτος είναι λοιπόν γέννημα της κοινωνίας σε μια ορισμένη βαθμίδα της ανάπτυξης της. 

        Η μαρξιστική αντίληψη είναι αντικρατιστική, θεωρεί το κράτος μορφή οργάνωσης της κοινωνίας κάτω από την κυριαρχία της άρχουσας τάξης και σαν μηχανισμό καταπίεσης αυτής της τάξης. Το κράτος αποτελεί «μια παρασιτική απόφυση που τρέφεται σε βάρος της κοινωνίας» . Γ ια τον προσδιορισμό του κράτους είναι καθοριστικός ο ρόλος των παραγωγικών σχέσεων ενώ αντίστροφα το κράτος και συνολικότερα το εποικοδόμημα επιδρούν με την σειρά τους στην οικονομική βάση της κοινωνίας. 

      Το κράτος δεν ταυτίζεται με την  πολιτική εξουσία, το κράτος είναι μέρος της πολιτικής εξουσίας. Επίσης το κράτος δεν ταυτίζεται με τον κρατικό μηχανισμό  που είναι ένα σύστημα οργάνων και ατόμων μέσω τω οποίων ασκούνται η εξουσία και οι λειτουργίες του κράτους. Πιο ειδικά το αστικό κράτος πέρα από τις μορφές που μπορεί να έχει είναι το βασικό όργανο της πολιτικής εξουσίας της αστικής τάξης ,η δικτατορία αυτής της τάξης. 

|δημόσια διοίκηση και διοικητικό δίκαιο| 

Εδώ ερχόμαστε και στη δημόσια διοίκηση. Η δημόσια διοίκηση έχει να εκπληρώσει ορισμένους στόχους . Αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης της. Έτσι η δημόσια διοίκηση αποτελεί ταυτόχρονα εργαλείο για την πραγματοποίηση των στόχων του αστικού κράτους. Αν τώρα θέλουμε να τοποθετήσουμε τη δημόσια διοίκηση στα σύγχρονα καπιταλιστικά κράτη μέσα στα πλαίσια του κλασσικού διαχωρισμού σε νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία, με την πιο στενή έννοια η δημόσια διοίκηση αποτελεί ένα τμήμα της εκτελεστικής εξουσίας ενώ με την πιο πλατειά περιλαμβάνει όλο τον κρατικό μηχανισμό και όλες τις λειτουργίες του αστικού κράτους.  

      Το δίκαιο που διαμορφώνει και καθορίζει τη λειτουργία και οργάνωση της δημόσιας διοίκησης είναι παραδοσιακά το διοικητικό δίκαιο. Στο βαθμό που η κοινωνία συνιστά μια αγορά, ο κρατικός μηχανισμός υλοποιείται σαν η γενική, απρόσωπη θέληση ,σαν η εξουσία του δικαίου. Στην πραγματικότητα το δίκαιο και η αυθαιρεσία συνδέονται πολύ στενά. Το σύγχρονο διεθνές δίκαιο παραδείγματος χάριν περιέχει ένα πολύ σημαντικό ποσοστό αυθαιρεσίας(καταστολή, πόλεμος κλπ) αλλά ακόμα και στο ίδιο το ευνομούμενο αστικό κράτος η υλοποίηση του δικαίου, πραγματοποιείται για τον κάθε πολίτη με τις δικές του «διακινδυνεύσεις και κινδύνους».Τελικά, ισχύει η ρήση του Μαρξ ότι το δίκαιο του ισχυρότερου είναι και αυτό δίκαιο. Κατά συνέπεια, όταν μας παρουσιάζουν τη νομική σχέση σαν οργανωμένη και καλορυθμισμένη σχέση, ταυτίζοντας έτσι το δίκαιο με τη νομική τάξη, λησμονούν ότι στην πραγματικότητα η ρύθμιση δεν είναι παρά τάση και τελικό αποτέλεσμα(που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί) αλλά ποτέ αφετηρία και προϋπόθεση της νομικής σχέσης. 

       Υποστηρίζουμε λοιπόν την άποψη ότι το δίκαιο είναι το σύνολο των σχέσεων που αντιστοιχεί στα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων και διαφυλάσσει τα συμφέροντα αυτά με την οργανωμένη βία. Το κράτος δεν είναι τίποτε άλλο από όργανο ταξικής κυριαρχίας, όργανο καταπίεσης μιας τάξης από μία άλλη. Η δημόσια εξουσία ενισχύεται τελικά στον βαθμό που οξύνονται οι ταξικές αντιθέσεις. Οι δημόσιοι υπάλληλοι αποκτούν ξεχωριστή ιερότητα και ασυλία καθώς εξαγοράζονται άμεσα από την άρχουσα τάξη. 

       Κατά τον Μαρξ, η οργάνωση της δημόσιας διοίκησης είναι ένας ιδιαίτερος διοικητικός μηχανισμός, αποξενωμένος από την κοινωνία, ο οποίος υπηρετεί τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, προστατεύει τις κυρίαρχες σχέσεις ιδιοκτησίας, διασφαλίζει την αναπαραγωγή του κυρίαρχου κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Η δομή του στηρίζεται στις αρχές της ιεραρχίας και του συγκεντρωτισμού. Το σύστημα περιλαμβάνει διάφορες διοικητικές βαθμίδες εκ των οποίων κάθε κατώτερη υπάγεται σε μια ανώτερη. Στο τελευταίο σημείο όμως της ιεραρχίας ο γραφειοκράτης δεν υπάγεται πια σε κανέναν. Εδώ προκύπτει όξυνση της αυθαιρεσίας. 

      Οι κατώτερες  διοικητικές βαθμίδες για την διεκπεραίωση του έργου τους  στηρίζονται στις εντολές και τις οδηγίες που παίρνουν από τους ανωτέρους τους. Οι ανώτεροί τους με τη σειρά τους σχηματίζουν άποψη για τα δημόσια πράγματα και λαμβάνουν αποφάσεις με βάση τις πληροφορίες που τους παρέχουν οι κατώτερες βαθμίδες. Ωστόσο , οι τελευταίες εξακολουθούν να ερμηνεύουν τον κόσμο με βάση τις προκαθορισμένες από την ηγεσία γενικές αρχές και αντιλήψεις τις οποίες θεωρούν δεδομένες και συνεπώς δεν τις θέτουν υπό αμφισβήτηση. Ως εκ τούτου η διοίκηση χάνει σταδιακά την ικανότητα να αντιμετωπίζει τα κοινωνικά προβλήματα. Όταν όμως αποκαλύπτεται αυτή η ανικανότητα η τυπική αντίδραση είναι είτε η αποσιώπηση του προβλήματος είτε η επίριψη των ευθυνών στους πολίτες. 

     Το φαινόμενο αυτό είναι απότοκο του διαχωρισμού μεταξύ των επιμέρους συμφερόντων και του καθολικού καθεαυτό και δι’εαυτό συμφέροντος. Σε κάθε κοινωνία όπου κυριαρχεί ο ανταγωνισμός των ατομικών συμφερόντων, το προβαλλόμενο ως γενικό-κοινό συμφέρον δεν μπορεί παρά να είναι αναπόφευκτα ένα πλασματικό, τυπικά γενικό συμφέρον. Οι δε γενικοί κανόνες του διοικητικού δικαίου είναι μία αφαίρεση από την πολυμορφία των κοινωνικών φαινομένων και συνεπώς δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τις ανάγκες της κοινωνίας. 

|αντ’αυτού..| 

Ο κομμουνιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας θα αντικαταστήσει το μηχανισμό διοίκησης ανθρώπων από τον μηχανισμό διαχείρισης πραγμάτων-παραγωγικών διαδικασιών. Μια απελευθερωτική πρακτική δεν μπορεί να στηριχτεί στην κατάληψη του κράτους, αλλά στην κατάργηση, το τσάκισμά του. Δεν είναι δυνατόν ένας μηχανισμός δομημένος με το DNA της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης να μετατραπεί σε μηχανισμό κοινωνικής χειραφέτησης. Ειδικά το σημερινό αστικό κράτος, είναι ακόμη πιο απίθανο να διευκολύνει κάτι τέτοιο  ακόμη κι αν βρεθεί στα χέρια των επαναστατικών δυνάμεων, ακόμη κι αν αλλάξει ο κτήτοράς του. Με ποιες μορφές και δομές, με ποιους μηχανισμούς θα οργανωθεί, θα διευθυνθεί μια κοινωνία πέραν του καπιταλισμού και της αγοράς; 

     Δεν είναι μόνο η μεγάλη επαναστατική αλλαγή που είναι ασύμβατη και ανταγωνιστική με το υπάρχον αστικό κράτος. Είναι φενάκη να πιστεύει κανείς ότι διαχειριζόμενος κυβερνητικά αυτό το κράτος και το πλαίσιο των αγορών, της ΕΕ, της μισθωτής σκλαβιάς είναι δυνατόν να υπηρετήσει τα λαϊκά συμφέροντα, να βελτιώσει την κατάσταση των νέων, να επιστρέψει σε εποχές «κράτους πρόνοιας» -το οποίο παρεμπιπτόντως δεν ήταν παρά ένα διάλειμμα κάποιων δεκαετιών και εφαρμόστηκε πάνω σε ένα υπόβαθρο συλλογικών δικαιωμάτων που είχαν παραχωρηθεί σε μια περίοδο που η ισορροπία δυνάμεων ήταν λιγότερο ευνοϊκή για το κεφάλαιο. Φενάκη, στρουθοκαμηλισμός ή σκόπιμη απόκρυψη μιας πραγματικότητας δεν αλλάζει χωρίς ριζικές τομές κι αποφασιστικές συγκρούσεις.   

     Το κράτος και το γενικότερο κοινωνικοπολιτικό στάτους με το οποίο συνυφαίνεται δημιουργούν απέναντι στις δυνάμεις που επιθυμούν και αγωνίζονται για μια αντικαπιταλιστική, χειραφετητική προοπτική αλλά και στον κόσμο της εργασίας συνολικά ένα αδιαπέραστο τείχος. Πώς θα το υπερβούμε; Ορισμένοι απαντούν: με μια επαναστατική έφοδο, κάποτε, όταν ωριμάσουν οι υποκειμενικές προϋποθέσεις, μια έφοδο που θα αντικαταστήσει τη δικτατορία της αστικής τάξης με τη δικτατορία του προλεταριάτου. Άλλοι καταθέτουν μια διαφορετική οπτική: εδώ και τώρα, με αντιεμπορευματικούς και αυτοδιαχειριστικούς πειραματισμούς, τοπικές αντιεξουσίες, χώρους ελευθερίας και αυτοδιεύθυνσης – δηλαδή με πρωτοβουλίες που ξεκινούν σήμερα και, αν γενικευτούν, θα διαμορφώσουν ένα άλλο υπόδειγμα κοινωνικής οργάνωσης. 

    Υπάρχει βάση και στις δύο απόψεις, καμιά από τις δύο, όμως, διατυπωμένη απόλυτα, δεν απαντά στη σημερινή πραγματικότητα. Για να απαντήσουμε στο σημερινό κράτος, τον σημερινό τρόπο οργάνωσης της αστικής εξουσίας, χρειάζονται πολύ περισσότερα πράγματα. Ποιος πιστεύει ότι το σύστημα σήμερα κινδυνεύει από τη φαντασίωση της επανάστασης, από μια εξέγερση που όσο νομοτελειακή κι αν παρουσιάζεται άλλο τόσο παραπέμπεται στο υπερπέραν, από έναν κομουνισμό που μοιάζει με προφητεία; Με αυτή την έννοια, είναι αναγκαίο να αναζητηθεί μια στάση και μια πρακτική που θα συνδυάζει τρία πράγματα. Και που μόνο αν τα συνδυάσει θα γίνει πρακτική χιλιάδων και εκατομμυρίων κι όχι μειοψηφιών, θα αντέξει στο χρόνο και δεν θα σβήσει όπως οι φωτοβολίδες, θα οδηγήσει σε απελευθερωτική νίκη. 

     Πρώτον, χωρίς συνολική ανατροπή, κατάργηση, τσάκισμα του αστικού κράτους, ένα τσάκισμα που θα συνοδεύεται από την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, της μισθωτής εκμετάλλευσης και της συμμετοχής σε ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς τύπου ΕΕ, χωρίς ένα τέτοιο επαναστατικό άλμα -που προφανώς δεν είναι μονόπρακτο- δεν μπορεί να υπάρξει χειραφετητική προοπτική, δεν μπορεί να καλυτερέψει η ζωή των ανθρώπων. 

     Δεύτερον, αυτό το άλμα δεν θα έρθει ποτέ αν υποχωρούμε στις καθημερινές αναμετρήσεις με τον ταξικό αντίπαλο -πώς να πείσεις για ένα μεγάλο σκοπό, αναρωτιόταν ο Μαρξ, αν υποχωρείς σε αυτές τις αναμετρήσεις;- αν δεν το προετοιμάζεις από τώρα, αν δεν τεκμηριώνεις την ανάγκη και τη δυνατότητά του, αν δεν το επιταχύνεις, αν δεν οξύνεις τις αντιθέσεις, αν ο σκοπός σου - μια σύγχρονη, κομμουνιστική απελευθέρωση της ανθρωπότητας- δεν γίνεται, μέτρο και κριτήριο της καθημερινής πρακτικής σου. 

     Τέλος, σε επίπεδο κράτους και εξουσίας εκτός από όσα ήδη αναφέρθηκαν, πρέπει να βάλουμε στην εξίσωση κι έναν ακόμη παράγοντα. Οι εργαζόμενες και καταπιεζόμενες μάζες δεν είναι σήμερα όπως ήταν τον 19ο αιώνα ή στις αρχές του 20ού. Είναι πολύ πιο μορφωμένες, συχνά έχουν πιο δημιουργικό ρόλο στην εργασία, έχουν στα χέρια τους το διαδίκτυο και τις σύγχρονες επικοινωνίες, είναι πολίτες του κόσμου, μιας τρομακτικά κοινωνικοποιημένης και διεθνοποιημένης παραγωγής – άρα έχουν την αυτοπεποίθηση και τις ικανότητες να διαχειριστούν την παραγωγή και την κοινωνία συνολικά χωρίς αφεντικά και καταπιεστικές δομές. Αυτή η τάση ήρθε στο προσκήνιο στις πλατείες, την αραβική άνοιξη, το καταλάβετε το Γουόλ Στριτ, το Ουισκόνσιν μα και σε πολλούς εργατικούς αγώνες ή εξεγερσιακές στιγμές. Αυτήν υπογραμμίζουν και το αίτημα για άμεση δημοκρατία αλλά και το σύνθημα «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά, χωρίς εσένα γρανάζι δε γυρνά», που το φωνάζει ένα πρωτόγνωρα πλατύ φάσμα. 

     Ιδού, λοιπόν, η πρόκληση που πρέπει να απαντηθεί από το κίνημα της εποχής μας για να απαντηθεί η πρόκληση του σύγχρονου καπιταλισμού: θα δημιουργηθούν από σήμερα θεσμοί-όργανα έκφρασης κι επιβολής της λαϊκής θέλησης, θεσμοί μια ανταγωνιστικής δυαδικής εξουσίας, έμβρυα ενός άλλου τρόπου οργάνωσης και διεύθυνσης της κοινωνίας, που και τις νέες δυνατότητες των σύγχρονων ανθρώπων θα αντανακλούν και την τάση για κατάργηση του αστικού κράτους θα αποτυπώνουν; Πρέπει να δοκιμάσουμε τώρα να στοχαστούμε πάνω στην εμπειρία των σοβιέτ και των εργατικών συμβουλίων αλλά και πάνω στα λατινοαμερικάνικα και ζαπατίστικα πειράματα. 

     

| Γιατί όμως και με ποιο σκοπό; | 

Για να χτίσουμε από σήμερα προπλάσματα μια άλλης συγκρότησης και διεύθυνσης της κοινωνίας, μιας άλλης μορφής εξουσίας, για να δώσουμε το στίγμα, την προσομοίωση αυτής της κοινωνίας και εξουσίας. Μιας εξουσίας εργατικής που ως συνολική κατάσταση θα προέλθει μετά από το επαναστατικό άλμα και που δεν θα είναι εξουσία με την κλασική καταπιεστική έννοια του όρου: θα είναι μισο- και αντι-εξουσία. Εξουσία των πολλών, που πλέον θα καθορίζουν τις ζωές τους, έναντι των λίγων εκμεταλλευτών και καταπιεστών, που τις όριζαν ως χτες. Εξουσία με ημερομηνία λήξης, καθώς πρέπει να υπάρχει για να ωθεί τα πράγματα προς μια κοινωνία ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών, που θα έχει απαλλαγεί από κάθε λογής καταπιεστές κι εκμεταλλευτές, άρα δεν θα χρειάζεται κάποιο ειδικό μηχανισμό ενάντιά τους ή ενάντια στους πολίτες της, που θα αναπτύξει ποιοτικά τις έννοιες της δημοκρατίας και των ελευθεριών πολύ πιο πέρα από τις αστικές ελευθερίες που έχουμε γνωρίσει και από τη γενίκευση της άμεσης δημοκρατίας -που ασφαλώς χρειάζεται και είναι και εφικτή-, μια κοινωνία χωρίς τάξεις, καταπίεση, αλλοτρίωση και εξουσία. 

Γιατί τελικά ο αγώνας των καταπιεσμένων, των εργατών δεν είναι απλώς αγώνας κατά της κεφαλαιοκρατίας με σκοπό τον έλεγχο του κράτους. Βάση της προλεταριακής επανάστασης είναι η καταστροφή των οργανωμένων δυνάμεων του κράτους και η βίαιη εξαφάνιση τους με τις οργανωμένες δυνάμεις του προλεταριάτου. Και ο αγώνας αυτός δε θα τελειώσει πριν καταστραφεί ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός. Αυτός είναι ο σκοπός του. Η οργάνωση της πλειοψηφίας δείχνει την υπεροχή της καταστρέφοντας την οργανωμένη βία της μειοψηφίας που εξουσιάζει στην κοινωνία.

*άρθρο από το περιοδικό του σχήματος

Περιοδικό ΑΝΤΙΝΟΜΙΑΣ/ΕΑΑΚ 2014!

Enstash 2014 Screen by Αντινομία Εαακ

To περιοδικό μας για το 2013!

Screen Enstash 1 by Αντινομία Εαακ

Νεολαία και εργασιακός μεσαίωνας

Η μόνη αντιπολίτευση είμαστε εμείς!

‘Ήδη έχουν περάσει 2 χρόνια από την ψήφιση του Μνημονίου 1 και σίγουρα οι προσδοκίες της συγκυβέρνησης και των συμμάχων της (ΕΕ, ΔΝΤ,) δεν έχουν δείξει παρά μόνο το σκληρό πρόσωπο της λιτότητας, της ανεργίας και της φτώχειας. Μια σειρά μέτρων που εδώ και χρόνια ψηφίζονται έστω και πραξικοπηματικά από τη βουλή, μέτρα που όπως μας διαβεβαίωναν θα μας έσωζαν από την κρίση και θα μας οδηγούσαν στη γη της «ανάπτυξης» εν τέλει δείχνουν ότι η ανάπτυξη που μας υπόσχονταν είναι η ανάπτυξη των εργοδοτών και του κεφαλαίου. Με άλλα λόγια, τα μέτρα που έχουν περάσει κατά καιρούς αναδιαρθρώνουν πλήρως τις εργασιακές σχέσεις σε μια κατεύθυνση έντασης της εκμετάλλευσης  του λαού και των εργαζομένων για να πληρώσουν τελικά αυτοί την κρίση που οι πολιτικές τους δημιούργησαν.

 Πιο συγκεκριμένα, πιο πρόσφατα ήρθε το Μνημόνιο 3 να διαλύσει περαιτέρω τα κοινωνικά και εργασιακά κεκτημένα. Απελευθέρωση των απολύσεων με ταυτόχρονη μείωση της αποζημίωσης, αύξηση των ορίων της ηλικίας συνταξιοδότησης, μειώσεις συντάξεων, μισθών και εφάπαξ  είναι οι βασικές ρυθμίσεις.  Παράλληλα, έρχεται να διαλυθεί κάθε έννοια «κοινωνικού κράτους»  σε μια σειρά κλάδους όπως η παιδεία και η υγεία που προβλέπονται περικοπές που θα τους προσαρμόσουν στις νέες ανάγκες της κρίσης του κέρδους αλλά τις αποξενώνουν από τις πραγματικές ανάγκες του λαού.  Είναι λοιπόν σαφές ότι τα παραπάνω προλειαίνουν το έδαφος για ακόμα σκληρότερους όρους διαβίωσης και εργασίας αν όχι ανεργίας(!).

Αυτό που αναμφισβήτητα όμως αποτελεί τομή για το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία είναι η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Κεκτημένα δικαιώματα χρόνων όπως το 5ημερο 8ωρο, ο βασικός μισθός, τα δώρα και μια σειρά επιδομάτων έρχονται να καταπατηθούν. Οι ΣΣΕ  μπορούσαν ιστορικά να κατοχυρώνουν ενιαία για το σύνολο των εργαζομένων τους όρους δουλειάς και να αποτελούν ανάχωμα στην πλήρη εκμετάλλευση από πλευράς κράτους και εργοδοτών. Με την εντολή της Τρόικας για την κατάργηση τους παγιώνεται ένα καθεστώς ευέλικτης, ελαστικής και επισφαλούς εργασίας όπου κάθε εργαζόμενος θα πρέπει ατομικά να παλέψει απέναντι στις ορέξεις κάθε εργοδότη και επιχειρηματία που θέλει να αυξήσει τα κέρδη του. Εκτός όμως από τα παραπάνω με την κατάργηση των ΣΣΕ επί της ουσίας αναιρείται  το δικαίωμα συλλογικής οργάνωσης και δράσης των πληττόμενων κομματιών του κόσμου της εργασίας καθώς τα εργατικά σωματεία είναι αυτά που πάντα διεκδικούσαν και διασφάλιζαν τους όρους εργασίας για κάθε εργαζόμενο όχι μόνο ως ατομικότητα αλλά ως σύνολο.

Απέναντι σε αυτά τα μέτρα όμως και παρά την προσπάθεια να τα επιβάλλουν με όση νομιμοποίηση τους έχει απομείνει στη βουλή, ο λαός έδειξε ότι δεν τους κάνει τη χάρη. Κλάδοι όπως οι χαλυβουργοί που πάλεψαν για να μην απολυθεί κανένας συνάδελφος τους, οι εργαζόμενοι στο μετρό που εναντιώθηκαν στους μισθούς πείνας που σχεδίαζαν γι’ αυτούς, οι ναυτεργάτες που διεκδικούσαν δυναμικά τους δεδουλευμένους μισθούς τους αλλά και οι αγρότες  που αντέδρασαν αγωνιστικά βγαίνοντας στους δρόμους ενάντια σε όσους τους θέλουν να παράγουν προϊόντα χωρίς όμως να αμείβονται ανάλογα. Παρόλο που οι κινητοποιήσεις ήταν εν μέρει αποσπασματικές, κατέστησαν σίγουρα σαφές ότι σε καιρό βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής που εκτελείται από κυβέρνηση- ΕΕ και Τρόικα ο λαός δεν σκύβει το κεφάλι. Με συνεχείς απεργίες και αγώνες  έδειξαν ότι  οι πολιτικές του κυβερνητικού κέντρου είναι χρεωκοπημένες, έχουν τριγμούς και ότι όσοι πλήττονται από αυτές παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους  και αποφασίζουν οι ίδιοι για το μέλλον τους και τις ανάγκες τους.

Μπροστά στο δίκαιο αγώνα τους η κοινωνία ενεργοποιήθηκε και ανταποκρίθηκε θετικά. Όλα εκείνα τα κομμάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας που πλήττονται αλλά και ο κόσμος της εργασίας συλλήβδην είδαν τον εαυτό τους στα αιτήματα των αγωνιζόμενων κλάδων. Αυτοί που αγωνίστηκαν και συνεχίζουν να αγωνίζονται είναι οι γονείς μας, οι οικογένειες μας, είμαστε και εμείς οι ίδιοι ως μελλοντικοί εργαζόμενοι. Η απάντηση της «κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας» σε αυτόν τον αγώνα δεν θα μπορούσε παρά να ενεργοποιήσει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Με αντισυνταγματικές και εκ περιτροπής επιτάξεις και διατάγματα προσπάθησε να τρομοκρατήσει το λαό και να επιβάλλει «τάξη και ασφάλεια.» Χαρακτηριστική είναι η στάση όλων των ΜΜΕ να προβάλλουν τις απεργίες ως «ταλαιπωρία» για την κοινωνία, ως «πρόβλημα» για τις μετακινήσεις και τη δημόσια υγεία.

Για εμάς το πραγματικό «πρόβλημα» δεν είναι οι κοινωνικές διεκδικήσεις για αξιοπρεπή εργασία και διαβίωση αλλά οι πολιτικές και τα μέτρα τους που θέλουν να μας χωρέσουν. Η ιστορία του εργατικού και του λαϊκού κινήματος έχει δείξει ότι ο μόνος τρόπος για να μπαίνει φρένο στα κυβερνητικά σχέδια και στις βάρβαρες πολιτικές που εφαρμόζουν και ετοιμάζουν δεν μπορεί παρά να είναι άλλος από τους μαζικούς, συλλογικούς και ανυποχώρητους αγώνες των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Είναι χρέος μας περισσότερο από ποτέ να εναντιωθούμε μαχητικά κόντρα στη διάλυση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, κόντρα σε όσους μας θέλουν φθηνούς και ευέλικτους για να αυξάνουν τα κέρδη τους. Ήρθε η ώρα η γενιά μας μαζί με τους εργαζόμενους και ολόκληρη την κοινωνία να στείλει μήνυμα ανυπακοής στην κυβέρνηση και τους εξωτερικούς συνεργάτες της, σε όσους υποθηκεύουν το παρόν και ξεπουλούν το μέλλον μας.

από το περιοδικό μας

Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, «Νέα φρουρά»

Να κυλάνε- η δουλειά των νερών

Δουλειά της γης- να γυρνά.

Δουλειά των νέων φρουρών-

τριποδώντας να ορμάνε μπροστά.

Με βηματάκια- γέρικη ειν’ η ζωή.

Με την κόκκινη σημαία τροχάδην!

Με κομσομόλικη εκατομμυρίων ορμή εμπρός!

Μα και τούτο δε φτάνει.

Ομάδι κάτω απ’ των βιβλίων τη σκέπη

Ώσπου τα γράμματα το χρώμα να χάνουν

Στη σπορά και στο θέρο της σκέψης εμπρός!

Μα και τούτο δε φτάνει.

Απ’ τα πιο ψηλά τα ύψη σαν κύμα σ’ επίθεση κύλα!

Μ’ αίστημα νέο την ίδια σου τη σκέψη σπιρούνιασε!

Μα και τούτο είναι λίγο.

Σαν κιλίμι το σύμπαν ανέμισέ το γερά.

Απ’ το σύμπαν τίναξε το σπόρο.

Δώσε διάτα να πετά αριστερά

Του σύμπαντος ακέριο το σβώλο

Απέναντί μας: Το μαύρο μέτωπο

Πιστός σύμμαχος της βαθιά αντιλαϊκής Ευρωπαϊκής Ένωσης και του νεοφιλελεύθερου τερατουργήματος ΔΝΤ έχουν σταθεί τα τελευταία χρόνια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Σε αυτά έχουν προστεθεί πλέον και  τα κόμματα του Κουβέλη, του Καμμένου και της Ντόρας, που είτε με το προφίλ του αντιμνημοιακού «αντάρτη»(ΔΗΜΑΡ, ΑΝ.ΕΛ.) είτε με αυτό του αναμορφωτή του κράτους(ΔΗΣΥ, ΛΑΟΣ) πετούν στη μνημονιακή πολιτκή το σωσίβιο που έχει τόσο ανάγκη. Κάθε προσπάθεια απαγκίστρωσης της κοινωνίας από το ντόμινο καταστροφών που έχουν φέρει τα απανωτά μνημόνια περνάει απαραίτητα από τον δρόμο της σύγκρουσης με τα κόμματα αυτά.

Το ιστορικό χαμηλό του δικομματισμού με ποσοστά κάτω του 45% σε αντίθεση με το κατά μέσο όρο 80% των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων δείχνει ξεκάθαρα πως ο λαός τους γυρνά την πλάτη. Σε ολοκλήρωση της στροφής προς μία ακροδεξιά ατζέντα οδηγείται η Νέα Δημοκρατία με την παρουσίαση των θέσεών της για τη διακυβέρνησή της χώρας στο Ζάπειο. Η νέα υπερπαραγωγή της Νέας Δημοκρατίας τα έχει όλα: νεοφιλελευθερισμός, πολιτικός τραμπουκισμός και παλιά καλή λαϊκή δεξιά. Ολα αυτά μαζί με ειδικά αντιμνημονιακά εφέ, πατριδοκαπηλία και μεγάλο πρωταγωνιστή τον Αντώνη Σαμαρά οδηγούν με ασφάλεια το Ζάπειο 4(!!!) στο μνημόνιο(εδώ χάσαμε το μέτρημα) και τον Σαμαρά στο Μαξίμου(ένα και καλό).

Ξεκινά ο πρόεδρος της Ν.Δ. από την ιδεολογική νίκη που πέτυχε το κόμμα του ενάντια στην τρομοκρατία της αριστεράς καταργώντας το πανεπιστημιακό άσυλο,  ενώ υπόσχεται να φέρει και την αστυνομία μέσα στις σχολές για να διασφαλίσει την τήρηση του νόμου και της τάξης. Το γεγονός και μόνο ότι το άσυλο αποτελεί βασικότατο σημείο της προεκλογικής προπαγάνδας της Ν.Δ. είναι τρανή απόδειξη του φόβου των αστικών κομμάτων για το φοιτητικό κίνημα που έχει καταφέρει όλο αυτό το χρόνο να μπλοκάρει το νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και του φόβου ευρύτερα απέναντι στο λαϊκό κίνημα το οποίο είναι τόσο στενά δεμένο με το παρελθόν και το παρόν του πανεπιστημιακού ασύλου.

Με έντονα λαϊκίστικο λόγο επαναφέρει το γνωστό τρίπτυχο «Πατρίς , Θρησκεία, Οικογένεια», με την Αγορά να καταλαμβάνει αυτή τη φορά τη θέση της οικογένειας, ενώ υιοθετεί ουσιαστικά μεγάλο μέρος των θεμάτων που ανοίγει η ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Μία διακυβέρνηση ΝΔ θα διώξει όλους τους λαθρομετανάστες, όπως χαρακτηρίζει τους οικονομικούς πρόσφυγες  ο πρόεδρος της. Βέβαια ο τσαμπουκαλής πρόεδρος κάνει τουμπεκί ψιλοκομμένο για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στις χώρες των μεταναστών και δεν ψελλίζει κουβέντα για τη συνθήκη του Σένγκεν και το «Δουβλίνο 2» που έχουν μετατρέψει τη χώρα σε χωματερή απελπισμένων ανθρώπων. Εν τέλει, η ολοκληρωτική υποταγή της ΝΔ στα μνημόνια κρύβεται καλά κάτω από τις τυμπανοκρουσίες για την θεά Αγορά και την Πατρίδα. Δεν ξέρουμε τι θέλει να κάνει με την «Πατρίδα» ο Σαμαράς, τους ανθρώπους της πάντως θα τους λεηλατήσει.

Δακρύβρεχτες οι προεκλογικές συγνώμες του ΠΑΣΟΚ, όμως ούτε ο ίδιος ο Βενιζέλος δεν φαίνεται να πιστεύει ότι με ένα συγνώμη καθάρισε. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ζήτησε συγνώμη όχι γιατί του ακρωτηρίασε το πόδι  αλλά γιατί το έκανε χωρίς αναισθητικό. Ο ασθενής γνωρίζει επιπλέον ότι το επόμενο δίμηνο οι χειρουργοί της τρόικας και οι έλληνες βοηθοί του θα προχωρήσουν στον ακρωτηριασμό και του άλλου ποδιού. Σίγουροι είναι η μετεκλογική σύμπραξη ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, δεν καλοπαντρεύτηκαν το Νοέμβριο για να χωρίσουν τόσο γρήγορα. Ο όρκος στο μνημόνιο και τις βάρβαρες πολιτικές ήταν βαρύς!

Το σκληρό πρόσωπο μιας δεξιάς από τα παλιά κρύβεται πίσω από τις πιο επικοινωνιακές θέσεις για δήθεν έλεγχο του χρέους του κόμματος του Πάνου Καμμένου. Στο κυβερνητικό πρόγραμμα του περιλαμβάνονται απελάσεις μεταναστών, ιδιωτικά πανεπιστήμια, κατάργηση ασύλου, μείωση φορολογικών συντελεστών για βιομηχάνους και εφοπλιστές και το πιο ακραίο, ανέγερση φυλακών ύψιστης ασφάλειας σε ξερονήσια, έτοιμες φυσικά να «φιλοξενήσουν» αυτούς που θα αντισταθούν στην ακροδεξιά πολιτική του. Λέξη φυσικά για την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τις μειώσεις των κατώτατων μισθών, αντίθετα όλα για την αστυνομία και τον στρατό, που θα ενισχύσει με επιπλέον χρήματα και εξουσίες. Η δήθεν αντιμνημονιακή μάσκα που φορούν οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» θα πέσει πιο γρήγορα και από αυτή του Σαμαρά καθώς θα πέφτουν μετεκλογικά στην αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

Καρατζαφέρης και Ντόρα επίσης με διαφορετικό ο καθένας τρόπο έχουν στηρίξει το μνημόνιο, ενώ ο ακροδεξιός και νεοφιλελεύθερος λόγος τους αντίστοιχα καθιστά τα δύο αυτά κόμματα εξαιρετικά επικίνδυνα για το λαό.

Τέλος, η ΔΗΜΑΡ του Φώτη Κουβέλη με το προφίλ της «υπεύθυνης αριστεράς» λειτουργεί αποκλειστικά ως ανάχωμα ενσωμάτωσης του κόσμου που απεμπλέκεται από το ΠΑΣΟΚ. Πουλώντας ιδεολογικά και πολιτικά αέρα κοπανιστό θα αποτελέσει συμπλήρωμα της μνημονιακής πολιτικής ως κόμμα είτε εξουσίας είτε ακίνδυνης δήθεν διαμαρτυρίας.

Το μαύρο μέτωπο για την εξαθλίωσή μας έχει ήδη διαμορφωθεί, ανεξάρτητα και από τα μετεκλογικά παζάρια. Είναι η ώρα και εμείς να φτιάξουμε το δικό μας μέτωπο το οποίο και θα ανατρέψει την επίθεση! Εργαζόμενοι, φοιτητές, άνεργοι και όλοι όσοι τόσο σκληρά πλήττονται από τις πολιτικές των «μεγάλων» κομμάτων και των δεκανικιών τους να ενωθούμε και να συγκρουστούμε με αυτούς και τον μεσαίωνα που θέλουν να μας επιβάλουν. Το φοιτητικό κίνημα με τους αγώνες που έχει δώσει όλα αυτά τα χρόνια, με τους αγώνες που συνεχίζει να δίνει και τις νίκες που έχει καταφέρει απέναντι στο μαύρο μέτωπο θα συμβάλει αποφασιστικά στην ανατροπή τους.

 Καμιά  ανοχή πια! Ρήξη και Ανατροπή!

                                                                                        αναδημοσίευση από το περιοδικό μας

Ο Σεπτέμβρης ήταν μόνο η αρχή...

Επί τέσσερις βδομάδες το Σεπτέμβρη ο φοιτητικός σύλλογος Νομικής βρισκόταν σε αγωνιστική τροχιά! Συνελεύσεις μαζικότατες και μαχητικές αποφάσεις έκαναν σαφές το μήνυμα που ήθελε να περάσει ο φοιτητικός σύλλογος στην κοινωνία: Ανατροπή της κυβέρνησης, απόσυρση του νόμου Διαμαντοπούλου, ρήξη με τον μπαμπούλα του χρέους και την ΕΕ, δημοκρατικά-δικαιώματα και ελευθερίες! Παρά τις απειλές του υπουργείου για χαμένη εξεταστική οι φοιτητές έδωσαν μαχητικό παρόν στις κινητοποιήσεις. Παρά την προβοκάτσια των ΜΜΕ που μιλούσαν για μειοψηφίες που κλείνουν τις σχολές και τις κάνουν κέντρο ασυδοσίας, παρά το προμοτάρισμα του περίφημου «κινήματος των αγανακτισμένων φοιτητών για ανοιχτή σχολή», οι περισσότεροι από τους οποίους αναπαρήγαγαν χυδαία τα επιχειρήματα της δεξιάς και της κυβέρνησης για το νόμο και παρά την στήριξη του νόμου από την κυβερνητική παράταξη της ΔΑΠ ο φοιτητικός σύλλογος νομικής δεν πτοήθηκε!

Το κίνημα του Σεπτέμβρη κατάφερε να εμποδίσει την εφαρμογή του Νόμου Διαμαντοπούλου για πολύ μεγάλο διάστημα. Επιπλέον, υπό την πίεση του φοιτητικού κινήματος και των 300 καταλήψεων του ,15 από τους 19 πρυτάνεις αρνήθηκαν να υπογράψουν τη διαπιστωτική πράξη εφαρμογής του νόμου, ενώ πριν από δύο μήνες καλούσαν για ανοιχτά πανεπιστήμια με ό,τι αυτό συνεπαγόταν. Είναι ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος που έδωσε παράδειγμα ανυπακοής απέναντι στην κυβέρνηση και τους συμμάχους της και βγαίνοντας στους δρόμους πήρε  μαζί του καθηγητές, τους συμβασιούχους και το διοικητικό προσωπικό των πανεπιστημίων οι οποίοι πλήττονται  τόσο από το νομοσχέδιο όσο και από την πολιτική της κυβέρνησης για εκπαίδευση και εργασία. Το φοιτητικό κίνημα έχοντας ως προμετωπίδα του το αίτημα για ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της, κάλεσε σε κλιμάκωση των κινητοποιήσεών στους εργαζόμενους και αποτελεί ενεργό κομμάτι του χειμάρρου που θα ανατρέψει την επίθεση που δέχεται η πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία!

Επιπλέον, το κίνημα του Σεπτέμβρη μόρφωσε τους φοιτητές στον αγώνα και ανέδειξε ως μονόδρομο την ενίσχυση των αμεσοδημοκρατικών συλλογικών οργάνων του. Ουσιαστικός πολιτικός διάλογος άρχισε να εξελίσσεται μέσα στις γενικές συνελεύσεις κόντρα στις λογικές της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ που τις απαξίωναν. Αναδείχθηκαν έτσι σε κινητήριο δύναμη του αγώνα και έδωσαν πνοή και ρόλο στις συντονιστικές επιτροπές κατάληψης! Το συντονιστικό των Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων, παλεύοντας να ξεπεράσει τις αντιφάσεις στο εσωτερικό του, συγκροτήθηκε σε δημοκρατική βάση με αιρετούς και ανακλητούς αντιπροσώπους και κατάφερε να αποτυπώσει στις αποφάσεις του το σύνολο των αιτημάτων των συλλόγων που συμμετείχαν σ’ αυτό και να τους συντονίσει σ’ έναν ενιαίο σχεδιασμό(στη βάση αυτών πραγματοποιήθηκαν η παρέμβαση στη ΝΕΤ, η κατάληψη του Υπουργείου Παιδείας και μια σειρά δράσεων στο κέντρο της Αθήνας). Αποτέλεσε σημείο αναφοράς μέσα στις σχολές και εφαλτήριο της κοινωνικοποίησης του φοιτητικού κινήματος και της σύνδεσής του με το εργατικό κίνημα!

Αν θα θέλαμε να εντοπίσουμε κάποιες προβληματικές που αντιμετωπίσαμε ίσως θα ήταν η αδυναμία να μετεξελιχθεί η γενική συνέλευση με πιο ταχύ ρυθμό ώστε να ανταποκρίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις ολοένα και αυξανόμενες ανάγκες και ανησυχίες των φοιτητών στο φόντο της κρίσης. Βέβαια, αυτό σε ένα βαθμό ήταν λογικό να συμβεί αφού με ευθύνη της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ οι γενικές συνελεύσεις είχαν περιπέσει σε χειμερία νάρκη με στόχο να εκφυλιστούν οι συλλογικές διαδικασίες. Επιπλέον, στη νομική δεν καταφέραμε να μαζικοποιηθούν με τον τρόπο που θα θέλαμε οι συντονιστικές επιτροπές κατάληψης με αποτέλεσμα να δημιουργούνται κωλύματα στην δημοκρατική εκπροσώπηση του συλλόγου στο συντονιστικό των γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων.

Πάντως παρά τις όποιες αδυναμίες το Σεπτέμβρη φάνηκε για πρώτη φορά μετά το καλοκαίρι πως η κοινωνία είναι πλέον χωρισμένη σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, αυτό των μνημονίων και του νόμου Διαμαντοπούλου και αυτό των εργαζόμενων, των φοιτητών, των άνεργων που πλήττονται τόσο βάναυσα από την κυρίαρχη πολιτική. Πλέον υπάρχουν μόνο δύο επιλογές: ή στρατεύεσαι με την πάλη για την ανατροπή τους, ή συναινείς στο γκρέμισμα και την ισοπέδωση της ζωής σου. Έτσι κι αλλιώς, οι σελίδες της ιστορίας δεν έχουν ακόμη γραφτεί και απ’ ότι φαίνεται εργαζόμενοι,. άνεργοι, φοιτητές και μαθητές είναι αποφασισμένοι να την γράψουν με το μελάνι των αγώνων τους.

Υπουργείο Παιδείας VS Φοιτητικό Κίνημα: σημειώσατε 2

Υστερία έπαθε η πολιτική μαινάδα του νεοφιλελευθερισμού, η παταγωδώς αποτυχημένη και ανίκανη τέως υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου που κατόρθωσε να αφήσει μέχρι και χωρίς βιβλία τους μαθητές, μόλις είδε να τινάζεται στον αέρα ο επαίσχυντος εκβιασμός της προς τα AEI και τα TEI με απόφαση του αντικαταστάτη της. Φρύαξαν οι ομοϊδεάτες της και τα σχετιζόμενα MME, με πρώτο τον ...βρικόλακα της ελληνικής πολιτικής ζωής, τον Mητσοτάκη και μαζί του το άλλο «μπουμπούκι», το διαβόητο Στέφανο Mάνο. Στην παρέα τους περιχαρής και η νέα εκπρόσωπος Tύπου του ΠAΣOK, η ...«αόρατη» Φώφη Γεννηματά.

H Διαμαντοπούλου εκβίαζε οικονομικά τα AEI και τα TEI. Tους είχε κόψει τη χρηματοδότηση επί όσο διάστημα αρνιόντουσαν να εκλέξουν διοίκηση με βάση το νόμο της Aννούλας, ο οποίος αποσκοπούσε στο να μπουν ιδιώτες στα συμβούλια διοίκησης για να διευκολυνθεί στη συνέχεια η πλήρης ιδιωτικοποίηση. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Bενιζέλος μέσω PSI λεηλάτησε τα αποθεματικά των πανεπιστημίων και των TEI. H Tράπεζα της Eλλάδος, στην οποία έχουν υποχρεωτικά τις καταθέσεις τους, μετέτρεψε τα λεφτά τους σε ομόλογα και στη συνέχεια τα «κούρεψε» κατά μέσο όρο κατά ...70%! Έφαγε έτσι η κυβέρνηση 90 εκατομμύρια ευρώ από τα AEI και 100 εκατομμύρια από τα TEI. Έξι πανεπιστήμια έμειναν χωρίς λεφτά καθόλου.

Mπροστά στην κατάσταση αυτή, ο νυν υπουργός Παιδείας Γιώργος Mπαμπινιώτης αποφάσισε κάτι ελάχιστο: Eιδικά για φέτος, να δοθούν τα χρήματα του προϋπολογισμού που έχουν εγκριθεί για τα AEI και τα TEI, ανεξαρτήτως του αν έχουν εκλέξει ή όχι διοικήσεις με το νόμο της Διαμαντοπούλου. «Aν νομίζει κανείς πως απειλώντας ότι δεν θα δώσει χρήματα θα λύσει το πρόβλημα, θα δει ξεσηκωμένους φοιτητές, πανεπιστημιακούς στους δρόμους και θα οδηγηθούμε σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις που δεν θα μας χωράει ο τόπος, ιδίως σε παραμονές εκλογών», τόνισε ο Γ. Mπαμπινιώτης, εξηγώντας γιατί πήρε αυτή την απόφαση.

H ουσία βέβαια είναι το πρώτο αυτό ρήγμα που προκλήθηκε από τη σθεναρή αντίσταση καθηγητών και φοιτητών σε AEI και TEI, προοιωνίζεται την οριστική κατάρρευση του νόμου - εκτρώματος της Διαμαντοπούλου.

Ευρωπαϊκή Ένωση: η αυτού μεγαλειότης…

Η διασφάλιση της λεγόμενης «ευρωπαϊκής πορείας» της χώρας έχει εδώ και καιρό αναδειχθεί από τα ίδια τα αστικά κόμματα της ΝΔ του ΠAΣOΚ και του ΛΑΟΣ που συγκυβερνούσαν στο βασικό διακύβευμα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής της χώρας. «Ευρωπαϊκή Ένωση ή απομόνωση», «ευρώ ή καταστροφή» είναι μερικά από τα τρομοκρατικά διλήμματα που βάζουν τα κόμματα αυτά και τα ΜΜΕ σε μία ενορχηστρωμένη προσπάθεια να πείσουν το λαό πως μοναδική είναι η πραγματικότητα της ΕΕ της φτώχειας και της εξαθλίωσης. Τα κόμματα αυτά όμως έχουν πάψει προ πολλού να εξυπηρετούν έστω και στο ελάχιστο τα συμφέροντα των εργαζομένων, των φοιτητών και των ανέργων, αντίθετα πασχίζουν για να κλείσουν και την τελευταία χαραμάδα ελπίδας για ένα μέλλον με αξιοπρέπεια. Η ΕΕ δεν είναι το πολυδιαφημισμένο σπίτι των λαών και ποτέ δεν ήταν. Αντίθετα η έξοδος ή η παραμονή σε αυτήν  έχει αναδειχθεί πια στο επίδικο εκείνο που θα κρίνει ποια πρόταση διεξόδου από τη σημερινή κατάσταση θα είναι απλώς διαχειριστική(αναγκαία τα μνημόνια σε αυτήν την περίπτωση) και ποια πραγματικά ριζοσπαστική ανοίγοντας ένα δρόμο απελευθέρωσης και ελπίδας για το λαό.

Σύμφωνα με την κυρίαρχη αντίληψη η ΕΕ είναι γενικά η «Ευρώπη», η «ένωση των λαών της Ευρώπης» όπως δηλώνεται πανηγυρικά στο προοίμιο της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι διατυπώσεις αυτές ανάγονται προφανώς στην ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης, την αστική ιδεολογία, που παρουσιάζει τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα και επιδιώξεις σαν συμφέροντα όλης της κοινωνίας και ιδιαίτερα σαν συμφέροντα και των εκμεταλλευομένων τάξεων. Αυτή η ιδεολογική κυριαρχία βέβαια συνδέεται με την ίδια την ταξική κυριαρχία των καπιταλιστών που διαθέτοντας την πολιτική εξουσία και τα μέσα παραγωγής(εργοστάσια, βιομηχανίες, μεγάλες επιχειρήσεις) έχουν την δυνατότητα να αναπαράγουν διαρκώς, μέσα από τους οικονομικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς τις δικές τους ταξικές επιδιώξεις ως «εθνικές» στρατηγικές. Έτσι η περιγραφή της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης ως η «Ευρώπη» (και άρα των πολιτικών και οικονομικών πολιτικών που απορρέουν από αυτήν) σκόπιμα καταργεί και αποκρύβει τις κοινωνικές-ταξικές αντιθέσεις. Ενσωματώνει δηλαδή στην κατηγορία της «Ευρώπης» κοινωνικές τάξεις που έχουν αντίθετα συμφέροντα και τελείως διαφορετικούς όρους επιβίωσης και πρόσβασης σε αγαθά και υπηρεσίες.

Μένουν όμως ακόμα κάποια βασικά ερωτήματα να απαντηθούν:  Ποιοι οι λόγοι της δημιουργίας της και γιατί αυτή αποτελεί κομβικό σημείο στη στρατηγική της κυρίαρχης τάξης και των αστικών κομμάτων; Καθώς οι απαντήσεις που δίνονται από τις ίδιες τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης(«βαθύτερες σχέσεις αλληλεγγύης μεταξύ των λαών της Ευρώπης, ενίσχυση και σύγκλιση των οικονομιών τους, οικονομική πρόοδος των λαών…») έχουν καθαρά διακηρυκτικό χαρακτήρα όπως αποδεικνύεται από την ίδια την πραγματικότητα κρίνεται αναγκαία η βαθύτερη διερεύνηση του ζητήματος.

Η ΕΕ αποτελεί το δίχως άλλο μία καπιταλιστική ολοκλήρωση.  Οι καπιταλιστικές ολοκληρώσεις είναι «συνεταιρισμοί», «συμμαχίες» των αστικών τάξεων και των καπιταλιστικών κρατών, είναι διακρατικοί οργανισμοί με στόχο τη βαθύτερη και από κοινού εκμετάλλευση των εργαζομένων μιας ευρύτερης γε­ωγραφικής περιοχής. Έχει στον πυρήνα της τις «4 ελευθερίες κίνησης» (κεφαλαίων, προσώπων, υπηρεσιών, εμπορευμάτων), ενοποιεί οικονομικά τον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο και καταργεί αρκετά από τα εμπόδια (τελωνειακά, δασμοί, συναλλαγματικά, νομίσματα) που έθεταν τα σύνορα και η ύπαρξη των ξεχωριστών εθνικών κρατών.

Το φαινόμενο των καπιταλιστικών ολοκληρώσεων δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, βρίσκεται στο DNA του καπιταλισμού, στην ζωτική ανάγκη δηλαδή των μεγάλων επιχειρήσεων να αναζητούν νέο χώρο για τις εμπορικές και βιομηχανικές τους δραστηριότητες και να διευρύνουν έτσι τα πεδία και τα ποσοστά της κερδοφορίας τους. Ολοκληρώσεις δεν απαντώνται μόνο στην Ευρώπη αλλά σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο, πάντα στις πλάτες των λαών. Τέτοιες συνιστούν η Κοινότητα χωρών της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής, η Αφρικανική Ένωση, η Ένωση χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας και άλλες, με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που παίρνει φυσικά η κάθε μία. Η συμμετοχή στο «συνεταιρισμό» ­προφανώς και στη «λεία» από τη διευρυμένη βάση της εκμετάλλευσης δεν είναι βέβαια ισότιμη, ούτε στατική: αποτυπώνει το συσχετισμό δυνάμεων ανάμεσα στους κεφαλαιοκράτες. Συνεπώς, η καπιταλιστική ολοκλήρωση εδράζεται στην ενιαία πορεία-συνύπαρξη δυο α­ντιφατικών τάσεων: της τάσης για ανταγωνισμό, για σύγκρουση, για διάσπαση και αυτής για συμμαχία, ενότητα, ρύθμιση.

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην ΕΕ είναι μία οικονομική αναγκαιότητα του ελληνικού καπιταλισμού. Η ένταξη και η παραμονή της χώρας σε αυτήν συμφέρει μόνο την αστική τάξη που θωρακίζεται απέναντι στις λαϊκές διεκδικήσεις και ενισχύει την ανταγωνιστικότητά της έναντι τρίτων χωρών. Σήμερα η ΕΕ είναι ο πιο κομβικός μηχανισμός στην ενεργοποίηση της τρομαχτικής επίθεσης που δέχονται τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία, γι’ αυτό και η ύπαρξή της έχει στρατηγικό χαρακτήρα για την κυρίαρχη τάξη και τα εξαπολύοντα την επίθεση κυβερνητικά κόμματα.

«Η Ενωμένη Ευρώπη βασίζεται στις αξίες του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας, του κράτους δικαίου, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που ανήκουν σε μειονότητες»(Άρθρο 2 Σ.Ε.Ε.).

Η «Ευρώπη» περί ης τα παραπάνω λόγια είναι η Ευρώπη των 23 εκατομμυρίων ανέργων και των 80 εκατομμυρίων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και ταυτόχρονα είναι η Ευρώπη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, 150 από τους οποίους βρίσκονται στην λίστα των 500 πιο κερδοφόρων επιχειρήσεων του πλανήτη με αμύθητα ποσά σε κέρδη για το 2011. Αυτοί οι δύο διαφορετικοί κόσμοι, των μεγάλων ανισοτήτων στο εσωτερικό των Ευρωπαϊκών χωρών, αλλά και ανάμεσα στις χώρες αυτές, παρουσιάζονται λοιπόν σαν ενιαίο σώμα κάτω από τις σημαίες της κεφαλαιοκρατικής «Ευρώπης».

Στην Ελλάδα του 2012 των μνημονίων και της «λιτότητας» ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μεταφράζεται σε μισθούς και συντάξεις πείνας, σε ένα εκατομμύριο ανέργους και σε χιλιάδες αυτοκτονίες κάθε χρόνο εξαιτίας του οικονομικού και κοινωνικού στραγγαλισμού.

Η  ελευθερία της ΕΕ είναι μόνο για τις πολυεθνικές, τις τράπεζες και τα κέρδη τους.

Η ισότητα έχει σβηστεί ολοκληρωτικά από την κοινωνική πραγματικότητα των χωρών που ανήκουν στην ΕΕ. Ο ανταγωνισμός είναι φυσικός ρυθμιστής, το μεγάλο ψάρι πρέπει να φάει το μικρό. Στο όνομά του οι εργασιακές σχέσεις και τα εργατικά δικαιώματα θρυμματίζονται και συντρίβονται.

Το Κράτος Δικαίου είναι για εμάς το κράτος που φέρνει την αστυνομία μέσα στη σχολή μας και τους χρυσαυγίτες στο πλάι της να εκτοξεύουν απειλές στους φοιτητές που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα. Για τους «άλλους» έχουν στηθεί τα τείχη του ρατσισμού, του Σένγκεν και της Frontex που μαζί με τη Συνθήκη «Δουβλίνο 2» έχουν μετατρέψει τη χώρα μας και στη φυλακή των οικονομικών μεταναστών και των προσφύγων. Και αυτό ενώ Η  ΕΕ πρωταγωνιστεί σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους (Ιράκ, Βαλκάνια, Λιβύη), ρημάζοντας τις πατρίδες τον ανθρώπων αυτών πυροδοτώντας έτσι νέα κύματα μεταναστών και κλείνοντας το δρόμο της επιστροφής σε αυτούς που έχουν ήδη φύγει.

Στα του οίκου μας τώρα, η ΕΕ παρέδωσε το πανεπιστήμιο στην αγορά και τις εταιρίες με τη συνθήκη της Λισαβόνας και τη λογική της Μπολόνια. Το νέο πανεπιστήμιο είναι αυτό που διοικείται από τους μανατζαρέους των μεγάλων επιχειρήσεων με την ακαδημαϊκή κοινότητα στο απόλυτο περιθώριο. Το πανεπιστήμιο του νόμου 4009 είναι ένα ολοκληρωτικά αυταρχικό πανεπιστήμιο με εξαντλητικούς ρυθμούς σπουδών και πτυχία που δεν εξασφαλίζουν απολύτως τίποτα μέσα στη ζούγκλα της αγοράς εργασίας. Στη σημερινή εποχή της τεράστιας εξέλιξης της τεχνολογίας και της δημιουργίας ανεξάντλητου πλούτου παγκοσμίως αλλά και στη χώρα μας οι νέοι είναι καταδικασμένοι στην ανεργία, στο κοινωνικό περιθώριο.

Για εμάς, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι απόλυτα ταυτισμένη με τις καταστροφικές πολιτικές των μνημονίων. Είναι υπεύθυνη για το διαρκές έγκλημα απέναντι στους εργαζόμενους και τους νέους στη δικιά μας χώρα αλλά και σε άλλες. Αναγνωρίζουμε πως τα προηγούμενα χρόνια συμπύκνωνε τις αντιδραστικές πολιτικές που οδήγησαν στη σημερινή κρίση και έδινε άλλοθι στις εγχώριες κυβερνήσεις καθώς το κέντρο λήψης των αποφάσεων μεταφερόταν σχεδόν ολοκληρωτικά στις Βρυξέλλες. Εμείς σαν ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ Ε.Α.Α.Κ. έχουμε  βασικό μας στόχο να αναδείξουμε στη σχολή μας αλλά και ευρύτερα το ζήτημα της ΕΕ. Παλεύουμε για ένα αξιοπρεπές πανεπιστήμιο αλλά και ως αυριανοί εργαζόμενοι για μία καλύτερη κοινωνία βασισμένη στις ανάγκες μας. Για να τα πετύχουμε αυτά είναι απολύτως αναγκαία η ρήξη συνολικά με την ΕΕ  και την πολιτική που εκπροσωπεί!