Μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες // λίγα λόγια για την 8η Μάρτη και γιατί δεν «γιορτάζουμε»

….για την ιστορία

Η 8^η Μαρτίου έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών στην μνήμη των εργατριών κλωστοϋφαντουργίας που πρωτοστάτησαν στις 8 Μαρτίου του 1857 στην Νέα Υόρκη ενάντια στις άθλιες συνθήκες εργασίας τους. Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τους κατεστάλησαν βίαια από την αστυνομία, ωστόσο εκείνες προχώρησαν στην ίδρυση του πρώτου Εργατικού Σωματείου Γυναικών 2 χρόνια μετά, συνεχίζοντας τον αγώνα τους για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και για τη συνολική χειραφέτησή τους.

Για πρώτη φορά η 8^η Μάρτη γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ, ενώ ο εορτασμός της επισημοποιήθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Σοβιετική Ένωση, τα πρώτα χρόνια της οποίας σημειώθηκε αλματώδης πρόοδος σε σχέση με την αντίληψη για τη θέση της γυναίκας αλλά και της δομής της οικογένειας εν γένει (βλ.Αλεξάντρα Κολλοντάι «Το γυναικείο ζήτημα- από την πρωτόγονη κοινωνία στη σύγχρονη εποχή// «Κομμουνισμός και οικογένεια» κλπ). Τότε, βέβαια, είχε τον χαρακτήρα της γιορτής εργατών γενικότερα, μέχρι και το 1960 και την άνοδο του φεμινιστικού κινήματος αυτοτελώς. Από τότε μέχρι και σήμερα υπάρχουν διαφορετικές τάσεις και προσεγγίσεις για τα ζητήματα της έμφυλης καταπίεσης και της πατριαρχίας, του περιεχομένου και της κατεύθυνσης που βάζουν τα κινήματα παγκοσμίως. Μέσα όμως από τον πλουραλισμό και τις διαφορετικές, ριζοσπαστικές ή λιγότερο οπτικές σε σχέση με το ζήτημα, ένα είναι σίγουρο: από την Αργεντινή ως την Τουρκία και την Ελλάδα, η κουβέντα για την γυναικεία χειραφέτηση και την απελευθέρωση από τα δεσμά της πατριαρχίας και του καπιταλισμού ήρθε για να μείνει.

….τι συμβαίνει στο σήμερα

Στο σήμερα, η ημέρα της γυναίκας έχει χάσει το πολιτικό και εργατικό της νόημα και έχει εμπορευματοποιηθεί φτάνοντας, μάλιστα, στο σημείο να αποτελεί αφορμή για τους άντρες «να αποδείξουν την αγάπη τους προς αυτές» (!).Στο σήμερα βλέπουμε τα φαινόμενα έμφυλης καταπίεσης να βρίσκονται σε όξυνση, τις κατακτήσεις του εργατικού και του φεμινιστικού κινήματος και τις θεσμοθετημένες δικλείδες προστασίας των γυναικών στον χώρο της δουλειάς να καταπατώνται η μία μετά την άλλη. Οι άδειες μητρότητας, τόσο σε ιδιωτικό όσο και σε δημόσιο τομέα ελαχιστοποιούνται αν όχι εξαφανίζονται, ενώ πλήττεται και το δικαίωμα των εγκύων γυναικών στην εργασία με τις απολύσεις εγκύων από τις δουλειές τους ακριβώς λόγω της εγκυμοσύνης τους (βλ. πρόσφατη καταγγελία για το «Απ’ αλλού» στα Εξάρχεια). Η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως εύκολη πηγή φθηνής εργασίας που γίνεται αντικείμενο εργασιακής και σεξουαλικής εκμετάλλευσης (χιλιάδες καταγγελίες από εργαζόμενες στον επισιτισμό αλλά και συναδέλφων νέων ασκούμενων δικηγόρων από τα μεγαλοαφεντικά). Ταυτόχρονα, αυξάνονται τα φαινόμενα σεξιστικής βίας ακόμα και οι γυναικοκτονίες. Ενδεικτικά μόνο παραθέτουμε  λίγα στοιχεία από την επικαιρότητα τελευταία:

• 9 Μαρτίου 2018 - Κέρκυρα: Νεκρή η Α. Κουρή από το σύζυγο της, συνταξιούχος αστυνομικός,  επειδή βγήκε με φίλες της τη μέρα της γυναίκας. Τον είχε καταγγείλει στο παρελθόν και ήταν γνωστό πώς της ασκούσε βία.

• 21 Μαΐου 2018- Μεγαλοχώρι Τρικάλων: Νεκρή η Β. Γκανιά από τον εν διαστάσει  σύζυγο της . Δέχτηκε 60 μαχαιριές μπροστά στην ανήλικη κόρη της, αφού τον είχε καταγγείλει για  απειλές και ξυλοδαρμούς .

• 27 Νοεμβρίου 2018- Ρόδος: Νεκρή με μαρτυρικό τρόπο η Ε. Τοπαλούδη από  δύο συνομήλικούς της άνδρες, στους οποίους αρνήθηκε τη σεξουαλική επαφή. Φίλες της καταγγέλλουν αμέσως πώς ένα χρόνο νωρίτερα η Ελένη είχε απευθυνθεί στην αστυνομία, καθώς 3 άντρες την είχαν βιντεοσκοπήσει, ενώ την βίαζαν ομαδικά. Ακόμα και μετά τη δολοφονία της αστυνομία- ΜΜΕ- τοπική κοινωνια επιμένουν για αρκετό καιρό να υποβαθμίζουν το γεγονός και χυδαία μιλάνε για «το θύμα που έφταιγε».

• 1 Ιανουαρίου 2019- Αλεποχώρι Κέρκυρας: Νεκρή  από τον πατέρα της η Α. Πέτρου, επειδή αυτός δεν ενέκρινε τη σχέση της με τον Αφγανό σύντροφο της. Η Αγγελική έναν χρόνο νωρίτερα είχε καταγγείλει τον πατέρα της αστυνομία, έπειτα από βίαιη εισβολή του στη σχολή της Η αστυνομία κατέγραψε το γεγονός και ο δράστης υποσχέθηκε πώς δε θα το ξανακάνει..

 Καμία λιγότερη!

Με αυτές τις συνθήκες να εδραιώνονται στις ζωές μας δεν μπορούμε να μείνουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Να μη θρηνήσουμε άλλα θύματα της πατριαρχίας! Καμία γυναίκα, λοατκια+ άτομο, μη μάτσο άνδρας να χρειάζεται να αποδείξει μιμούμενο στερεοτυπικά  αντρικές συμπεριφορές πως είναι «εξίσου ικανό» με τον άντρα στο χώρο δουλειάς και στην κοινωνία γενικότερα. Να είναι η 8^η Μαρτίου όχι μόνο ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και η έναρξη του αγώνα διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας στον χώρο εργασίας και την κοινωνία γενικότερα. Να παλέψουμε ενάντια στην πατριαρχία και τον σεξισμό, ενάντια στον καπιταλισμό που τα  συντηρεί!

Στις 8/3απεργούμε, αγωνιζόμαστε ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό!

        _2 μμ, πλατεία Κλαυθμώνος, απεργιακή συγκέντρωση_

                                           _6μμ, πλατεία Κλαυθμώνος, πορεία_

Για την ώρα της δικής μας ερώτησης!

10 πλέον χρόνια πριν, τη νύχτα της 6ης Δεκέμβρη του 2008, ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από σφαίρα του μπάτσου Επαμεινώνδα Κορκονέα. Τα ΜΜΕ και η κυβέρνηση μιλούν για «μεμονωμένο περιστατικό», ενώ τα πρώτα δελτία τύπου μιλάνε για «συμπλοκές στα Εξάρχεια» και για «σφαίρα που εξοστρακίστηκε». Αυτόπτες μάρτυρες όμως τους διαψεύδουν. Μετά την εν ψυχρώ δολοφονία, ξεσπά κύμα εξέγερσης στην ελληνική νεολαία. Τα σχολεία κλείνουν το ένα μετά το άλλο, όπως και τα Πανεπιστήμια, ενώ μαθητές-φοιτητές κατεβαίνουν στο δρόμο. Η κυβέρνηση ΝΔ είναι πλήρως ανίκανη να αντιμετωπίσει το πρωτοφανές σε διάρκεια και μαζικότητα κύμα της οργής και χρησιμοποιεί ωμή βία και σκληρή καταστολή.

Ο Δεκέμβρης του 2008 ήταν η ερώτηση.. 

Ο Δεκέμβρης του ’08, μέσα στις αντιφάσεις του, γέννησε και εξέφρασε και ένα ρεύμα γενικότερης αμφισβήτησης της νεολαίας στην υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Βρισκόμαστε στις αρχές της κρίσης και οι φοιτητές βάζουν συνολικότερα αιτήματα για μπλοκάρισμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης  και ανατροπής του συστήματος. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής δήλωσε σε συνέντευξη στο Βέλγιο πως το μεγάλο πρόβλημα της χώρας είναι το δημόσιο χρέος, ως απάντηση στους φόβους για αύξηση των επιτοκίων δανεισμού από το εξωτερικό, λόγω της εσωτερικής ανασφάλειας. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξέφρασαν την ανησυχία τους για το περιστατικό, καθώς απέδωσαν την κοινωνική έκρηξη σε βαθύτερα αίτια που πυροδοτήθηκαν από το «ατυχές συμβάν», ιδίως μετά την εκδήλωση περιστατικών βίας σε Ευρώπη και Τουρκία για το θάνατο του Αλέξανδρου. Σύμφωνα με τον ξένο τύπο, παρόμοια προβλήματα υπήρχαν και στην Ευρώπη, μετά την οικονομική κρίση του 2008 και τις επερχόμενες εκπαιδευτικές και εργασιακές μεταρρυθμίσεις, ενώ έγινε λόγος για ένα «μεσογειακό τόξο» οιονεί αναταραχών.

10 χρόνια μετά

Η δική μας γενιά, η οποία ήταν ακόμα στο δημοτικό τότε, μάλλον  πολύ μικρή να αντιληφθεί τη γενικότερη συγκυρία, έχει άραγε αξία να θυμάται; Συμβολίζει για εμάς κάτι ο Δεκέμβρης; Θα έπρεπε να συμβολίζει; 

Εμείς θα πούμε πως ασφαλώς ναι. Κι αν δε συμβολίζει ό, τι ακριβώς συμβόλιζε για το τότε φοιτητικό κίνημα, τότε θα δώσουμε εμείς το περιεχόμενο που πρέπει. Γιατί εκτός από την ιστορική μνήμη και τη σημασία της για να αντιλαμβανόμαστε πώς προχωράει η ιστορία και  εν προκειμένω πώς διαμορφώνεται η κρατική καταστολή στο πλαίσιο μιας αστικής κυβέρνησης  -όπως είναι και η σημερινή-, οι ιστορικοί αγώνες που έχει δώσει ανά καιρούς ο λαός και η νεολαία επανανοημαδοτούνται κάθε χρόνο από τις επόμενες γενιές που βάζουν το δικό τους πλαίσιο και τα δικά τους ερωτήματα. Που περιγράφουν τις δικές τους ζωές και το πώς αγωνιζόμαστε για να είναι αυτές. Κι αν δεν έχει νόημα να μιλήσουμε τώρα για κρατική καταστολή πότε θα έχει;

Τώρα, που:

• Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μιλάει ήδη από το καλοκαίρι για την «έξοδο από τα μνημόνια». Η έξοδος όμως αυτή εκτός από το ότι είναι ψευδεπίγραφη , έρχεται να μετατρέψει την φτώχεια και την εξαθλίωση σε κανονικότητα.
• Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μαζί με την ΕΕ και το ΝΑΤΟ δολοφονεί πρόσφυγες στο Αιγαίο και τους στοιβάζει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, εξωθώντας τους σε απεργίες πείνας για να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Συνέχεια σε αυτή την απαράδεκτη κατάσταση έδωσε η πρόσφατη δολοφονία τριών απροστάτευτων προσφυγόπουλων στον Έβρο από τον λαθροδιακινητή τους.
• Καταργείται το δικαίωμα στην κατοικία, αφού συνεχίζουν να εφαρμόζονται οι -ηλεκτρονικοί μάλιστα- πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας.
• Η αστική δικαιοσύνη δείχνει το πιο σκληρό της πρόσωπο και επιβεβαιώνει πως το μόνο που μπορεί να αποδώσει είναι η αδικία. Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι η 10ετης κάθειρξη μίας καθαρίστριας από τον Βόλο επειδή πλαστογράφησε το απολυτήριο του δημοτικού προκειμένου να εργαστεί και να αναθρέψει την οικογένειά της.
• Οι πολεμικές επιχειρήσεις αυξάνονται και η συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτές είναι ακόμα πιο έντονη. Ταυτόχρονα όλο αυτό το κλίμα οδηγεί στην όξυνση των σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή και στη δημιουργία κλίματος εθνοϋστερίας, με τους Μακεδονομάχους να βγαίνουν στους δρόμους.
• Φοιτητές και μαθητές βρίσκονται ξανά στον δρόμο κατά της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που προωθεί η κυβέρνηση, ενώ εισβάλλουν στο Υπουργείο Παιδείας προκείμενου να δηλώσουν την ανυποχώρητη διεκδίκηση των αιτημάτων τους. Γενικεύονται τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά και ο κίνδυνος να επιβληθούν δίδακτρα σε προπτυχιακά είναι προφανής, ενώ μπαίνουν κατευθύνσεις για διασπάσεις πτυχίων.
• Η νεολαία που σπουδάζει, η πιο μορφωμένη γενιά που έχει όλες τις δυνατότητες να ζει με καλύτερους όρους απ’ ότι όλες οι προηγούμενες, έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ανεργίας, της κατάθλιψης και της μετανάστευσης, ενώ η επιλογή της είναι να εργαστεί ανασφάλιστα για 400 ευρώ. Αυτό το κάνουν να φαίνεται σαν κανονικότητα και αναγκαιότητα.
• Η κοινωνία εκφασίζεται. Δεν είναι μόνο οι εθνικιστές που βγαίνουν στις γειτονιές μας και προσπαθούν να βρουν χώρο στα σχολεία μας (χαρακτηριστική η φιέστα που προσπάθησαν να οργανώσουν στις 29/11, με τις «Πανελλαδικές καταλήψεις για τη Μακεδονία» αλλά δεν τους βγήκε)· είναι οι νοικοκυραίοι μικροαστοί που σκότωσαν το Ζακ, με την ανοχή και τη συνενοχή των μπάτσων και των περαστικών που δε μίλησαν· είναι η στοχοποίηση των τοξικοεξαρτημένων ατόμων, ώστε να καλλιεργηθεί κλίμα τοξικοφοβίας και να περιθωριοποιούνται οι αδύναμοι.
• Μέσα στις σχολές μας πάει να μονιμοποιηθεί μια κατάσταση αποξένωσης. Οι φοιτητές παρακολουθούν τα μαθήματά τους και φεύγουν, οι διοικήσεις υπό τις εντολές του υπουργείου κλείνουν με lock out τα ιδρύματα. Ως πηγή όλων των δεινών παρουσιάζεται από Κυβέρνηση-αντιπολίτευση-μίντια το άσυλο και αυτό στοχοποιείται ευθέως και από το πρόσφατο πόρισμα Παρασκευόπουλου. Θέλουν τις σχολές μας αποστειρωμένες από συλλογικές διαδικασίες, για να περνάνε πανεύκολα τις αναδιαρθρώσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, όλα τα μέτρα που χειροτερεύουν το παρόν μας ως φοιτητές-εργαζόμενοι και το μέλλον μας στην επισφάλεια και την εργασιακή περιπλάνηση.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και τα παραδείγματα από τις ζωές μας άπειρα. Για τα παραπάνω λοιπόν αλλά και για άλλα τόσα θεωρούμε πως ο Δεκέμβρης του 2018 έχει νόημα. Με χαραγμένο στο συλλογικό μας νου και τη συλλογική μας μνήμη το βράδυ της 6ης Δεκέμβρη του 2008 και την εξέγερση που ακολούθησε, να δώσουμε νόημα στο δικό μας Δεκέμβρη. Γιατί η επίθεση που δεχόμαστε είναι ολομέτωπη, διαρκής και απάνθρωπη. Γιατί αξίζει να προσπαθήσουμε συλλογικά για τα δικά μας αιτήματα για μια άλλη ζωή. 

             

 Γι’ αυτό καλούμε σε Γενική Συνέλευση του Συλλόγου την Τρίτη 4/12 στη 13:00 στο αμφ. 1.
                                                         

_Για την ώρα της δικής μας ερώτησης_

"Έχουμε την οργή χρέωσε μας την επιλογή
Οργή να σκοτώνουμε το θάνατο σε κάθε μας ζωή
Έχουμε την οργή κάνουμε όνειρα με μάτια ανοιχτά,
ενσαρκώνουμε τους άγριους εφιάλτες σας ξανά.

Λοιπόν, για όσους με λένε ακόμα πράκτορα ή παραπλανημένο,
είμαστε απλά μια όμορφη εικόνα από το μέλλον.
Από κείνους που τη Βάρκιζα δεν αναγνώρισαν ποτέ,
γιατί κανένας Δεκέμβρης δεν τέλειωσε ποτέ."

Νοέμβρης 2018: 45 χρόνια από το Πολυτεχνείο, η φλόγα της εξέγερσης καίει ακόμα!

Φέτος συμπληρώνονται 45 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που σαν γεγονός έχει χαραχτεί στη συλλογική μνήμη των ανθρώπων ως μια από τις μεγαλύτερες στιγμές στην ιστορία της χώρας. Λόγω αμφισβητήσεων και καπηλεύσεων που έχουν σημειωθεί στην πρόσφατη ιστορία μας (βλ. δηλώσεις φασιστών που αρνούνται την ύπαρξη νεκρών ή προσπάθεια στησίματος πολιτικής καριέρας εκμεταλλευόμενοι τα γεγονότα), είναι αναγκαίο να πάρουμε ξεκάθαρη τοποθέτηση κόντρα στην επιχείρηση ενταφιασμού του ανατρεπτικού μηνύματος της 17ης Νοέμβρη που απευθύνεται σε κάθε νέα γενιά για να της θυμίζει και να την εμπνέει για την αξία της συλλογικής πάλης και για το τι αυτή μπορεί να καταφέρει.

                                                                                Για μας λοιπόν έχει σημασία να θυμόμαστε

Γιατί όταν η ίδια η Ιστορία μένει ζωντανή και δεν πέφτει στη λήθη, αυτό δίνει δύναμη στους νέους αγωνιζόμενους φοιτητές και εργαζομένους. Προβληματίζει για τα ως τώρα κεκτημένα, τους μελλοντικούς στόχους των αγώνων μας, τις νέες απαιτήσεις, τους κινδύνους.

Γιατί στη μεταπολιτευτική περίοδο που ακολούθησε πολλοί προσπάθησαν να ξεχάσουν ή να ωραιοποιήσουν την μαύρη περίοδο της επταετίας… Όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας τα τελευταία χρόνια αναφέρεται στη χούντα των συνταγματαρχών σαν ένα γεγονός που οφείλεται σε μεμονωμένους φασιστικούς θύλακες, στον τότε Ελληνικό στρατό. Σωρεία αστικών κομμάτων μάλιστα, δεν δίστασαν μετά τη πτώση της χούντας να σπεύσουν να διεκδικήσουν αντιχουντικά παράσημα, όταν καθ’ όλη τη διάρκεια της επταετίας, οι τότε πολιτικοί τους αρχηγοί βρίσκονταν στα καμπαρέ του Παρισιού και στα πολυτελή ξενοδοχεία της Σουηδίας.

 

                                                           

 Οι εξεγέρσεις δεν μπαίνουν σε Μουσεία!

Αυτή η μέρα υποδεικνύει ένα χρέος για μας και έτσι αποκτά ένα ιδιαίτερο νόημα. Βαδίζει στα χνάρια εκείνου του Νοέμβρη και η νέα κοινωνική πραγματικότητα την εμπλουτίζει με ένα σύγχρονο μήνυμα αγώνα. 

Έτσι, αγωνιζόμαστε ακόμα για τα βασικά αιτήματα που συμπυκνώνει το σύνθημα των φοιτητών/τριων του Πολυτεχνείου «ψωμί-παιδεία-ελευθερία»: δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλους, εξασφαλισμένα εργασιακά δικαιώματα, ελευθερία για τους λαούς που ξεριζώνονται βίαια από τον τόπο τους και θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο ή δολοφονούνται στον Έβρο. Διεκδικούμε την διατήρηση και επανακατοχύρωση του ασύλου στους πανεπιστημιακούς χώρους κόντρα στο πόρισμα Παρασκευόπουλου. Γιατί επιθυμούμε τον δικό μας χώρο έκφρασης, κοινωνικοποίησης και πολιτικοποίησης χωρίς την παρέμβαση κατασταλτικών αστυνομικών δυνάμεων που μας θέλουν πειθήνιους/ες. Ζητάμε την απαραίτητη φοιτητική μέριμνα με παροχή ασφαλούς στέγης και δωρεάν σίτισης και μεταφορών σε όλους/ες τους/τις πληττόμενους/ες φοιτητές/τριες.    

Αγωνιζόμαστε ενάντια στις μηχανεύσεις εκφασισμού της κοινωνίας όπως τις έχουμε βιώσει με την δολοφονική δράση της Χρυσής Αυγής, την πρόσφατη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, την βία και καταστολή απ’ το ίδιο το κράτος που έδειξε τα δόντια του στην αθώα Ηριάννα και τον Περικλή και στον Τάσο Θεοφίλου, την κοινωνία της ξενοφοβίας, της τοξικοφοβίας και του ρατσισμού. Πηγαίνουμε κόντρα στις ανθρωποφαγικές και αντιμεταναστευτικές πολιτικές της Ε.Ε και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τα κλειστά σύνορα, τις στρατιωτικές βάσεις σε όλο τον κόσμο (και δη στην Ελλάδα) και τον πόλεμο. 

    

Κλείνοντας, θυμίζουμε ότι πριν από δυο βδομάδες πραγματοποιήθηκε στη σχολή μας η πρώτη γενική συνέλευση της χρονιάς, σε πολύ καλό κλίμα και με ουσιαστική συζήτηση των παραπάνω θεμάτων της επικαιρότητας τόσο σε σχέση με την ίδια τη σχολή αλλά και όχι μόνο. Παρόλο που εν τέλει δεν συμπληρώθηκε απαρτία για να πάρουμε απόφαση, εκτιμάμε ότι ανοίχθηκαν δυνατότητες για το σύλλογό μας να ξανασυνεδριάσει μαζικά και να πάρει απόφαση για όλα τα ζητήματα που τον αφορούν, από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο. Γιατί ως σχήμα που παρεμβαίνουμε στο σύλλογο δε θεωρούμε τους εαυτούς μας ως «ειδικούς» που πρέπει μόνοι τους να παίρνουν τις αποφάσεις. Καλούμε λοιπόν σε μαζική συμμετοχή στην συνέλευση της Τρίτης αλλά και σε ανοιχτή συνδιαμόρφωση  του πολιτικού πλαισίου με τις δράσεις (που θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα) και το οποίο θα καταθέσουμε προς ψήφιση-στήριξη ως πολιτική δύναμη.

 Η 17η Νοέμβρη δεν είναι μια αποστεωμένη επέτειος που έχασε το περιεχόμενό της και απομένει μια νεκρή, επετειακή μέρα για πανηγυρισμούς, λάβαρα, συμφιλίωση και ευτελείς συγκινήσεις. Στέκει και υποδεικνύει τους νέους δρόμους μπροστά στις νέες προκλήσεις. Γι’ αυτό τη διεκδικούμε όλα τα καταπιεσμένα υποκείμενα, για να βγούμε εμείς μπροστά· και στις 17 Νοέμβρη αλλά και κάθε μέρα.

Οι αγώνες συνεχίζονται εν έτει 2018 μέσα και έξω από τα αμφιθέατρα. Για όσα ονειρευόμαστε, για το παρόν και το μέλλον μας, αποφασίζουμε οι ίδιοι/ες.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΌΛΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΉ ΣΥΝΈΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΌΓΟΥ ΤΗΝ ΤΡΊΤΗ 13/11, ΣΤΗ 13.00, ΑΜΦ. 1.

Θα λάμπει για πάντα το άστρο!

¡Hasta la victoria siempre! Γεια σου μεγάλε Καπετάνιε!

«Η Ιστορία θα με δικαιώσει»!

Ο Φιντέλ μέσα από σκόρπιες στιγμές της τελευταίας 25ετίας

«Ο κομαντάντε της κουβανικής επανάστασης απεβίωσε στις 22:29 το βράδυ. «Hasta la victoria siempre!».

Με αυτόν τον λιτό τρόπο, ο οποίος όμως καταφέρνει, σχεδόν επιγραμματικά, να περιλάβει την ουσία και το περιεχόμενο της δράσης και της ιδεολογικο-πολιτικής κληρονομιάς αυτού του συγκλονιστικού ανθρώπου, ανακοινώθηκε από τον Ραούλ Κάστρο ο θάνατος του Φιντέλ, σε ηλικία 90 ετών, βυθίζοντας στην θλίψη, όχι μόνο τον ηρωικό λαό της Κούβας, αλλά κάθε άνθρωπο του πλανήτη που παλεύει για έναν καλύτερο κόσμο.

«Δεν πρόκειται ποτέ να κερδίσετε σε αυτόν τον πόλεμο. Εδώ δεν πρόκειται να βρείτε ποτέ ένα διαιρεμένο λαό» είχε προειδοποίησει ο Φιντέλ τις ΗΠΑ το 2004 μιλώντας σε τεράστια αντιιμπεριαλστική διαδήλωση στην Αβάνα. Ακριβώς αυτό ήταν που δεν μπορούσε να «χωνευτεί» με τίποτα από τους εχθρούς της Επανάστασης, διότι ήταν μια γνώση, απόλυτα συνειδητοποιημένη και από τους ίδιους.

Ο Φιντέλ, μέχρι την τελευταία στιγμή, παρέμεινε εκείνος ο επαναστατημένος άνθρωπος, ο οποίος, με μια χούφτα συντρόφους του, επιτέθηκε στους στρατώνες της Μονκάδα, στο Σαντιάγκο της Κούβας, στις 26 Ιουλίου του 1953, εγχείρημα που, παρά την αποτυχία του, άνοιξε τον δρόμο για την επικράτηση της Επανάστασης λίγα χρόνια αργότερα, το 1959. Κάτι για το οποίο είχε προειδοποιήσει στην «απολογία» του στο δικαστήριο όπου οδηγήθηκε τον Οκτώβρη του 1953 μετά την ιστορική αυτή επίθεση, ο Φιντέλ Κάστρο, καταλήγοντας ως εξής: «Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει»!

Ούτε μια στιγμή, ακόμη και στις πιο κρίσιμες που πέρασε η Επανάσταση στην Κούβα κατά την δεκαετία του ‘90, μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, δεν λύγισε, θυμίζοντας στον λαό του την πρόσφατη ιστορία και τα επιτεύγματά του. Μιλώντας το 1996 σε συγκέντρωση για την 35η επέτειο της αποτυχημένης αμερικανικής εισβολής στον Κόλπο των Χοίρων στις 16 – 17 Απρίλη 1961 υπογράμμισε: «Αντισταθήκαμε για 35 χρόνια και είμαστε έτοιμοι να αντισταθούμε για άλλα τόσα και παραπάνω».

Και αυτό έκανε, μαζί με τον λαό του.

Διότι ο Φιντέλ, ως γνήσιος επαναστάτης, ετεροκαθοριζόταν αποκλειστικά από τις πραγματικές ανάγκες του λαού του, σε σχέση με την εμβάθυνση της επαναστατικής διαδικασίας σε όλους τους τομείς και όχι από τα αξιώματα και τις θέσεις, ακόμη κι όταν αυτές παρέχονται από την λαϊκή εξουσία. Είναι χαρακτηριστική η άρνησή του, το 2008, να αποδεχτεί τη θέση του Προέδρου ή του Ανώτατου Διοικητή στην τότε συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης της Λαϊκής Εξουσίας, δηλώνοντας ότι θα συνεχίσει να παλεύει «ως στρατιώτης στη μάχη των ιδεών».

Έχοντας πλήρη συνείδηση ότι η Επανάσταση και η σοσιαλιστική οικοδόμηση είναι μια διαρκής διαδικασία μέχρι την τελική νίκη και όχι μια γραφειοκρατική διεκπεραίωση, ο Φιντέλ δεν επαναπαυόταν. Εγραφε και δημοσιοποιούσε συνεχώς τις θέσεις, τις απόψεις και την κριτκή του για τις τρέχουσες ανάγκες του λαού. Σε ένα από αυτά τα άρθρα, το 2007, με τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Η αυτοκριτική της Κούβας», εκφράζει την ανάγκη να βαθύνει η διαδικασία της γνώσης στην νεολαία, αλλά να επεκταθεί και να γίνει ουσιαστικότερη η συζήτηση στη κοινωνία για τα σοβαρά ζητήματα που την απασχολούν. «Αυτό που χρειάζεται ο λαός της χώρας μας είναι η γνώση, εφόσον επιδίωξή μας είναι να δημιουργήσουμε συνειδήσεις», έγραφε.

Έκανε αναφορά στην αύξηση της τιμής του πετρελαίου και στις αυξήσεις στα τρόφιμα, αλλά και στην δύσκολη περίοδο μετά την κατάρρευση της Σοβιετική Ενωση, μέχρι και την αργοπορία της της διαδικασίας αντικατάστασης των σοβιετικών κινητήρων οχημάτων και μέσων μεταφοράς από οικονομικότερους κινέζικους!

Με τις «κεραίες» του να μην έχουν χάσει στο παραμικρό την ευαισθησία τους στις αλλαγές που συνέβαιναν στην κουβανική κοινωνία, ο Φιντέλ αναφέρθηκε και στη μερίδα εκείνη του πληθυσμού που χρησιμοποιεί ξένο νόμισμα – κυρίως σταλμένο μέσω εμβασμάτων από το εξωτερικό από τους συγγενείς τους – ενέργεια που «δεν είναι παράνομη, αλλά κατά καιρούς δημιουργεί ανισότητες και προνόμια σε μια χώρα που πράττει τα μέγιστα να παράσχει δωρεάν ζωτικές υπηρεσίες σε ολόκληρο τον πληθυσμό». «Η πραγματική και ορατή έλλειψη της ισότητας και η έλλειψη σχετικής πληροφόρησης δημιουργούν επικριτικά σχόλια, ιδιαίτερα ανάμεσα σ’ αυτούς που χρήζουν περισσότερης βοήθειας» διαπίστωνε.

Γι’ αυτό και ο λαός, με το αλάνθαστο ένστικτό του, καταλάβαινε πολύ καλά ότι ο ηγέτης του εννοούσε απόλυτα και πραγματικά κάθε λέξη της πρότασης, «θα είμαι στην πρώτη γραμμή της μάχης υπερασπίζοντας την πατρίδα μας», με την οποία ολοκλήρωσε την ομιλία του σε μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που γνώρισε το νησί, τον Μάη του 2004, όταν πάνω από ένα εκατομμύριο Κουβανοί διαδήλωσαν μαχητικά στην κεντρική παραλιακή λεωφόρο της Αβάνας, ενάντια στα ανατρεπτικά σχέδια των ΗΠΑ.

Είναι προφανές, λοιπόν, για ποιο λόγο οι Κουβανοί αντεπαναστάτες που ζουν στην… «παροικία» του Μαϊάμι στις ΗΠΑ υποδέχθηκαν με τρελούς πανηγυρισμούς την είδηση του θανάτου του. Εχοντας πλήρη άγνοια της Ιστορίας, κάνουν ακριβώς το ίδιο λάθος που έκαναν και οι θεωρητικοί «μέντορές» τους το 1991: Οτι αυτή «τέλειωσε».

Για όλους τους υπόλοιπους όμως και τους συγκλονιστικά περισσότερους, η απώλεια αυτή είναι από μόνη της «κάλεσμα»: «Εμείς, οι επαναστάτες όλου του κόσμου, πρέπει να διαφυλάξουμε την κληρονομιά του και να συνεχίσουμε την υπόθεσή του» έγραψε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, Μαδούρο.

Σε ό,τι μας αφορά, ακριβώς έτσι αντιλαμβανόμαστε κι εμείς την απόδοση πραγματικής τιμής στους δικούς μας νεκρούς…

Πηγή: www.toperiodiko.gr

Bobby Sands: Το «γελαστό παιδί» του IRA

Περιοδικό "Ένσταση" vol.5*

¨Η ελευθερία είναι τα πάντα για μένα. Το να δώσω τη ζωή μου δεν είναι μονάχα το μοναδικό πράγμα που μπορώ να κάνω, είναι και το μόνο σωστό¨

Ξημερώματα Τρίτης 5 Μαίου 1981 , η είδηση διαδίδεται αστραπιαία σε όλες τις καθολικές συνοικές  του Μπέλφαστ : Ο Bobby Sands σε ηλικία 27 μόλις ετών, απεβίωσε μετά από 66 μέρες απεργίας πείνας στις φυλακές Maze κοντά στο Μπέλφαστ.

Ποιος ήταν όμως ?

Γεννημένος στις 9 Μαρτίου  1954 στο Ρόθκοουλ της Βόρειας Ιρλανδίας, κοσμοαγάπητος και ανήσυχο πνεύμα από μικρός , ασχολήθηκε με τη μουσική, το ποδόσφαιρο και εργαζόταν ως μαθητευόμενος τεχνίτης αμαξωμάτων. Κάπου εκεί,γύρω στα 18 του χρόνια, η οικογένεια του εκδιώχτηκε από τη γενέτηρά του και ο Σαντς εντάσσεται στον IRA.

Τα πάγια αιτήματα των κατοίκων της Βόρειας Ιρλανδίας για ίσα διακαιώματα, για στέγαση, απασχόληση δικαίωμα ψήφουκαι ενάντια στις διακρίσεις ήταν επίκαιρα όσο ποτέ την δεκαετία του 70. Πόσω μάλλον που μετά το 1976 η βρετανική κυβέρνηση είχε ψηφίσει νόμο που αφαιρούσε την ιδιότητα των πολιτικών κρατουμένων σε όλους του ΒορειοΙρλανδούς κρατουμένους,  που μέχρι τότε αναγνώριζε. Αυτό το νομοσχέδιο εντασσόταν σε μια ευρύτερη πολιτική, όπου ήθελε να ταυτίσει τους έγκλειστους αγωνιστές με τους ποινικούς κρατουμένους ώστε να μετασχηματιστεί η θετική εικόνα τους προς τα έξω. Να τους αφαιρέσει το πολιτικο-κοινωνικό χαρακτηρά του αγώνα τους και με το δόγμα Νόμος και τάξη να τους ταυτίσει με τουςεγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου ή να τους βαφτίσει τρομακράτες. Με αυτόν τον τρόπο , ποινικοποιεί όλη την δράση του IRA.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο  οι διαμαρτυρίες των κρατουμένων τη διετία 1978-1980 ήταν πολύ έντονες. Αποκορύφωμα η απεργία πείνας που έιχαν ξεκινήσει γιατί εκτός από το ιδεολογικό περίβλημα του νόμου, οι κοινοί πλεόν κρατούμενοι είχαν απωλέσει κάποια δικαιώματα που είχαν ως πολιτικοί κρατούμενοι όπως το να μην φοράνε τα ρούχα της φυλακής, να μην συμμετέχουν στα καταναγκαστικά έργα και να συνεβρίσκονται ελεύθερα με συγκρατούμενούς τους.

Η βρετανική κυβέρνηση φάνηκε διαλλακτική αναφορικά με το δικαίωμα των κρατουμένων να φορούν τα ρούχα τους. Η απεργία τερματίστηκε μετά από δυο μήνες, ωστόσο σε σύντομο χρονικό διάστημα φάνηκε ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν είχε την πρόθεση να ικανοποιήσει τα αιτήματα.

«κάθε ένας έχει το δικό του ρολό να παίξει. Κανένας ρόλος δεν είναι πολύ σημαντικός ή πολύ ασήμαντος, κανένας δεν είναι πολύ νέος ή πολύ γερός για να κάνει κάτι» 

Μέσα σε αυτό το πλάισιο ο BobbySands συλλαμβάνεται το 1972 για οπλοκατοχή, καταδικάζεται σε 5 χρόνια φυλακή , αποφυλακίζεται το 1976 αλλά μετά από μερικούς μήνες ξανά συλλαμβάνεται για βομβιστική επίθεση και χωρίς να υπάρχουν πολλά στοιχεία εις βάρος του καταδικάζεται σε 14 χρόνια φυλάκισης.

Αν και ο ίδιος στην πρώτη μεγάλη απεργία πείνας δεν έχει συμμετάσχει , διαπιστώνοντας πως η συμφωνία με την βρετανική κυβέρνηση δεν έχει ουσιαστικά κανένα απότελεσμα, την 1η Μαρτίου του 1980 , ξεκινάει τη δεύτερη μεγάλη απεργία πείνας, γνωστή ως η διαμαρτυρία των Πέντε αιτημάτων. Ουσιαστικά μέσω αυτών πάλευαν ώστε να τους αναγνωριστεί ξανά η ιδιότητα των πολιτικών κρατουμένων. Τα 5 αιτήματα ήταν :

·         Το δικαίωμα να φορούν ρούχα της επιλογής τους και όχι της φυλακής

·         Η απαλλαγή τους από καταναγκαστικές εργασίες

·         Η απρόσκοπτη επικοινωνία τους ανάμεσα στους φυλακισμένους

·         Το δικαίωμα να δέχονται επισκέψεις, γράμματα και δέματα μια φορά την εβδομάδα

·         Το ελεύθερο να οργανώνουν ψυχαγωγικά και εκπαιδευτικά προγράμματα

Στην απεργία ακολουθούν και άλλοι κρατούμενοι από τους 3.000 ιρλανδούς που συνολικά κρατούνταν εκείνη την περίοδο , πολλοί εξ αυτών καταδικασμένοι σε δίκες  παροδίες χωρίς ενόρκους  από ειδικά δικαστήρια. Εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας βεβαίωναν ότι οι καταδίκες κατά κανόνα βασίζονταν σε ομολογίες που είχαν αποσπαστεί με βασανιστήρια

«Δεν ήμουν τίποτε περισσότερο από ένα παιδί της εργατικής τάξης, όμως η καταπίεση είναι που γεννά το επαναστατικό πνεύμα της ελευθερίας» έγραφε για τον εαυτό του ο Μπόμπι Σάντς και δήλωνε πως «δεν θα λυγίσω αν δεν πετύχω την απελευθέρωση της Ιρλανδίας και τη μετατροπή της σε κυρίαρχη, ανεξάρτητη και σοσιαλιστική δημοκρατία». 

Το Σιν Φέιν που ήταν η πολιτική έφραση του ρεπουμπλικανικού κινήματος της Ιρλανδίας  τον 20 αιώνα , ήταν αντίθετο στην απεργία πείνας θεωρώντας πως   η απεργία πείνας απειλεί να αποσπάσει την προσοχή των Ρεπουμπλικάνων από τα πολιτικά τους καθήκοντα, αλλά και να επιφέρει θυσίες που τελικά θα πλήξουν το ηθικό τους. Ο Μπόμπι, όμως, είναι αποφασισμένος και αμετάπειστος. Ομοίως και η Θάτσερ, της οποίας ο αρμόδιος για θέματα Β. Ιρλανδίας υπουργός, ο Χάμφρι Άτκινς, τονίζει (15 Απριλίου) ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν θα δεχθεί τα αιτήματα των απεργών πείνας, ούτε θα ενδώσει στη «μορφή βίας που ασκούν»

Τον Απρίλιο, και ενώ η απεργία πείνας είναι σε πλήρη εξέλιξη, πεθαίνει ο ανεξάρτητος βουλευτής Φρανκ Μαγκουάιρ και μια έδρα στο κοινοβούλιο μένει κενή. Οι ριζοσπάστες και οι Ρεμπουπλικανοί πείθουν τον BobbySands να θέσει υποψηφιότητα για την έδρα απέναντι στον Χάρι Γουέστ που στηρίζεται από τους Ενωτικούς και τη Βρετανική Κυβέρνηση. Το αποτέλεσμα της εκλογικής μάχης είναι συντριπτικό, καθώς κερδίζει το 52% των ψήφων και 30.942 ψηφοφόρους. Η προπαγάνδα της Βρετανικής κυβέρνησης ότι δεν έχει απήχηση ο αγώνας των απεργών και ότι οι απεργοί βρίσκονται στο περιθώριο πέφτει στο κενό. Ένας φυλακισμένος απεργός πείνας έχει εκλεγεί βουλευτής με απόλυτη πλειοψηφία.

Δυστυχώς η θητεία του ήταν βραχύβια.Λίγες μέρες πριν, ο αρμόδιος υπουργός της βρετανικής κυβέρνησης  για τα θέματα της  Ιρλανδίας, Χάμφρι Άνταμς δηλώνει πως η βρετανική κυβέρνηση δεν θα ενδώσει στην μορφή βίας που ασκούν οι απεργοί πείνας.Ο Σαντς τελικά πεθαίνει  στις 5 Μαΐου του 1981, μόλις 26 μέρες μετά τις εκλογές. Στην κηδεία του θα τον συνοδέψουν 100.000 άνθρωποι ενώ την αμέσως επόμενη μέρα , η Βρετανίδα πρωθυπουργός Θάτσερ δηλώνει κυνικά πως «Θα συνεχίσουμε την προσπάθεια εξάλειψης της τρομοκρατίας. Ο κ. Σαντς ήταν απλά ένας κατάδικος. Που επέλεξε να πεθάνει».

Αντιδράσεις όμως υπάρχουν σε όλον τον κόσμο.Στο Μιλάνο, 5.000 διαδηλωτές πυρπολούν την αγγλική σημαία. Στο Όσλο όπου βρίσκεται, η Βασίλισσα Ελισάβετ κινδυνεύει να δεχθεί κατακέφαλα ντομάτα, η οποία όμως δεν την πετυχαίνει. Συλλαλητήρια γίνονται σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις, στην Αυστραλία, στις ΗΠΑ. Σε διάφορα λιμάνια του κόσμου διαδηλωτές ρίχνουν μαύρη μπογιά σε βρετανικά πλοία. Στο Νέο Δελχί οι ινδοί βουλευτές κρατούν ενός λεπτού σιγή. Αμερικανοί γερουσιαστές, μεταξύ των οποίων κι ο Τεντ Κένεντι, στέλνουν επιστολή διαμαρτυρίας στη Θάτσερ. Ποτέ άλλοτε η πολιτική του Λονδίνου για τη Β. Ιρλανδία (ούτε καν στον απόηχο της «Ματωμένης Κυριακής» του ‘72) δεν προκάλεσε τέτοια κατακραυγή, διεθνώς.

Οι κρατούμενοι του IRA συνέχισαν την απεργία πείνας και το καλοκαίρι πέθαναν ακόμη 9 από αυτούς. Η απεργία έσπασε στο τέλος του καλοκαιριού καθώς ο Καθολικός κλήρος έπεισε τις οικογένειες των κρατουμένων που είχαν χάσει τις αισθήσεις τους να τους ταΐσουν ενδοφλεβικά.. Κατόπιν η βρετανική κυβέρνηση ικανοποίησε κάποια από τα αιτήματα των κρατουμένων,ανακοίνωσε ότι οι βορειοϊρλανδοί κρατούμενοι μπορούν να φορούν τα ρούχα της αρεσκείας τους, χωρίς, ωστόσο, να τους χαρακτηρίσει ποτέ πολιτικούς κρατουμένους.

Το παράδειγμά του εμπνέει ακόμα και σήμερα...έχει γίνει ταινία, τραγούδι και μνημονεύεται ως δείγμα ηρωισμού και αγώνα απέναντι στον ισχυρό ακόμα και χωρίς να έχει τίποτα , με όπλο μόνο το ίδιο του το σώμα και την αξιοπρέπειά του. Δεν λύγισε ποτέ στον αντίπαλο και πάλεψε για τα ιδανικά του και για καλύτερες συνθήκες στις φυλακές.

Αιτήματα που 34 χρόνια μετά δεν έχουν δικαιωθεί .Το νοσοκομείο –κολαστήριο των φυλακών Κορυδαλλού, οι ποινές απομόνωσης μέσα στις φυλακές και οι γενικότερα απαράδεκτες συνθήκες κράτησης. Χαρακτηριστικό πως στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εκκρεμούν ήδη 191 υποθέσεις με κατηγορίες κατά της Ελλάδας για τις άθλιες συνθήκες κράτησης στις φυλακές από τις οποίες κάποιες θα είναι και καταδικαστικές. Μάλιστα,σε μια πρόσφατη απόφαση του (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, απόφ. της 4.12.2012, Τζαμαλής κ.λπ. κατά Ελλάδος)δέχθηκε ότι παρόλο που οι εν λόγω συνθήκες κράτησης δεν δημιουργήθηκαν με σκοπό να εξευτελίσουν ή να μειώσουν τους προσφεύγοντες, η φύση τους ήταν τέτοια που να τους προκαλέσει οδύνη και εξευτελισμό, ώστε καθ’ εαυτή να συνιστά σε βάρος τους μια απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση. Αναφέρεται στις φυλακές Ιωαννίνων, όπου επικρατούσαν οι ακόλουθες συνθήκες: Οι φυλακές αυτές, δυναμικότητας 80 θέσεων, αριθμούσαν 220 κρατουμένους. Κοιμούνταν σε 4 μεγάλους θαλάμους ανά 32 και σε 4 μικρούς θαλάμους. Υπήρχαν κρεβάτια και στους διαδρόμους ακόμη, όπου κοιμούνταν 45 κρατούμενοι. Τις 18 ώρες της ημέρας τους αυτοί περνούσαν στους κακώς αεριζόμενους θαλάμους, όπου στον κάθε ένα ήταν διαθέσιμα 2 τ.μ. Δεν υπήρχε περίθαλψη για τους ασθενείς, ούτε πρόνοια για την υγεία των λοιπών.Με επίσημα στοιχεία Στα 34 κέντρα κράτησης σε όλη την χώρα βρίσκονται 12.703 φυλακισμένοι, όταν οι προβλεπόμενες θέσεις είναι για 9.286.

Πόσω μάλλον αν οι κρατούμενοι θεωρούνται πως βλάπτουν την δημόσια ασφάλεια ή κατηγορούνται με βάση τον τρομονόμο, οι συνθήκες διαβίωσης μέσα στις φυλακές είναι ακόμα χειρότερες, σαν -το σύγχρονο κατά τα άλλα κράτος δικαίου- να τους εκδικείται και να μην τους παρέχει ούτε το δικαίωμα στη μόρφωση ( περίπτωση Ρωμανού ) ή να τους έχει έγκλειστους έχοντας 90% αναπηρία, τύφλωση  και σκλήρυνση κατά πλάκας (περίπτωση Σάββα Ξηρού) ή άλλες περιπτώσεις όπου το δικαίωμα άδειας των κρατουμένων αφαιρείται χωρίς να υπάρχει κάποιος ουσιώδης λόγος.

Πρωτομαγιά 1944: Η εκτέλεση των 200 της Καισαριανής

«Οταν ο ανθρωπος δινει τη ζωη του για ανωτερα ιδανικα, δεν πεθαινει ποτες»

Η ημερομηνία αυτή συμβολίζει τους αγώνες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη για μόνιμη, καθολική, δημιουργική και ικανοποιητικώς αμειβόμενη 8ωρη εργασία, για το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο και στη νυχτερινή ξεκούραση.

Στο αίτημα για την τριμερή κατανομή του 24ωρου («Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο»ήταν το σύνθημα 80.000 ανθρώπων που δονούσε το Σικάγο εκείνη τη σαββατιάτικη Πρωτομαγιά του 1886) ήρθαν να προστεθούν και τα αιτήματα για συλλογικές συμβάσεις, ασφαλίσεις υγείας, άδειες και συνδικαλιστικές ελευθερίες στους χώρους εργασίας.

Στη μέρα της Πρωτομαγιάς συνοψίζονται οι μαχητικές διεκδικήσεις των εργατών και των εργαζομένων όλης της γης για το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή διαβίωση και όχι απλά για το «ξεροκόμματο» ενός αναξιοπρεπούς καθημερινού αγώνα επιβίωσης.

Μια τέτοια μέρα είναι φυσικό να έχει αποκτήσει στο πέρασμα των δεκαετιών βαρύνουσα σημασία για την ιστορική μας μνήμη. Όσο και αν προσπάθησαν ποικιλώνυμα καθεστώτα να αποστεώσουν τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς, άλλοτε με αναφορές στον «πρώτο εργάτη και αγρότη» (4η Αυγούστου) και άλλοτε υπερτονίζοντάς του μια ανάλαφρη φολκλόρ διάσταση παγανιστικής προέλευσης (ναζιστική Γερμανία), γεγονός παραμένει ότι το χρώμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς ήταν πάντα το κόκκινο.

Κι αυτό γιατί από τους πρώτους πολύνεκρους εργατικούς αγώνες στο Σικάγο του 1886, μέχρι τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης το 1936, με τους 12 νεκρούς και τους εκατοντάδες τραυματίες κατόπιν εντολής του δοτού πρωθυπουργού και μετέπειτα δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, η Πρωτομαγιά είναι βαμμένη στο αίμα.

Για τη «δική μας» ιστορία, όμως, η ημέρα της Πρωτομαγιάς είναι φορτισμένη και με τη μνήμη μιας ακόμη ξεχωριστής και αλησμόνητης επέτειου: της εκτέλεσης 200 κομμουνιστών αιχμαλώτων την 1η Μαΐου 1944 στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, από τα ναζιστικά στρατεύματα Κατοχής.

Στην πλειοψηφία τους (περίπου 170), οι εκτελεσθέντες ήταν πρώην πολιτικοί κρατούμενοι στην Ακροναυπλία επί δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Οι υπόλοιποι ήταν εξόριστοι από την Ανάφη. Η «εθνική κυβέρνησις», λίγο πριν το βάλει στα πόδια μετά την κατάρρευση του μετώπου (το κομμάτι τουλάχιστον αυτής, που δεν έσπευσε αμέσως να γίνει το υπάκουο σκυλάκι των κατοχικών αρχών) έβαλε την τελευταία πινελιά στο έγκλημά της, παραδίδοντας τους κρατουμένους στους Ιταλούς κατακτητές. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας στις 8 Σεπτεμβρίου 1943, οι κρατούμενοι πέρασαν στη δικαιοδοσία των Γερμανών, οι οποίοι τους μετέφεραν στο Χαϊδάρι.

Λόγω της δολοφονίας ενός Γερμανού στρατηγού και τριών συνοδών του αξιωματικών στους Μολάους της Λακωνίας από τις αντιστασιακές δυνάμεις στις 27 Απριλίου του 1944, οι Ναζί οδήγησαν τους 200 κρατουμένους στο εκτελεστικό απόσπασμα ως αντίποινα.

Δέκα φορτηγά μετέφεραν τους κρατουμένους από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου μέχρι την Καισαριανή. Από τα σημειώματα που πρόλαβαν να αφήσουν οι μελλοθάνατοι προς τους συγγενείς, τους συναγωνιστές και τους αγαπημένους τους, πιστοποιούν τη βαθιά τους πίστη στην υπόθεση της ελευθερίας.

«Όταν ο άνθρωπος δίνει τη ζωή του για ανώτερα ιδανικά, δεν πεθαίνει ποτές» έγραψε στην πορεία του προς το θάνατο ο Μήτσος Ρεμπούτσικας. Ενώ ο Χανιώτης γεωπόνος Νίκος Μαριακάκης έγραψε κάτι που θυμίζει πολύ έναν άλλο πρωτεργάτη της ελευθερίας, τον Ρήγα Φεραίο-Βελεστινλή:

«Καλύτερα να πεθάνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος».

Ανά είκοσι άτομα εκτελούνταν οι αιχμάλωτοι, γράφοντας μια από τις πιο αιματοβαμμένες σελίδες στην ιστορία της αντίστασης κατά του φασισμού.

Το σκοπευτήριο της Καισαριανής μεταβλήθηκε από εκείνη την Πρωτομαγιά του ’44 σε μνημείο θυσίας και ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Αυτό ήταν το ήθος των κομμουνιστών «εθνοπροδοτών» και αυτή είναι η παρακαταθήκη τους στον τόπο, έναντι αυτής των «υπερπατριωτών» αντιπάλων τους, που δεν δίστασαν να ντυθούν με γερμανική στολή (και λίγο αργότερα με αγγλική και αμερικανική) και να αιματοκυλίσουν τους συντοπίτες τους.

Οι απόγονοι των δεύτερων συνεχίζουν σήμερα να οργιάζουν, εβδομήντα χρόνια μετά την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή. Άλλοτε φορώντας γαλάζιες γραβάτες, άλλοτε φορώντας μαύρες μπλούζες και άλλοτε καρφιτσώνοντας εθνικιστικές πουλάδες στο πέτο τους, διατηρούν άσβεστο το μίσος τους κατά όσων αντιστάθηκαν τότε στους βιολογικούς και ιδεολογικούς παππούδες τους.

Ας μισούν όσο θέλουν όμως. Η ιστορία δεν θα καταγράψει αυτούς, αλλά όσους αντιμετώπισαν τις σφαίρες τους με το κεφάλι όρθιο και τα μάτια ακάλυπτα.

Πηγή: lefterianews.wordpress.com

21 Μαρτίου

21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού αλλά και Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης… 

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω…

Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, που διαμαρτύρονταν ενάντια στο Απαρτχάιντ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Έτσι, καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών η μέρα αυτή, ως μέρα κατά του ρατσισμού.

Το 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Είναι η ημέρα της εαρινής ισημερίας, όπου ο άξονας της γης ευθυγραμμίζεται παράλληλα και σε ορθή γωνία με τον άξονα του ηλίου, με αποτέλεσμα η νύχτα και η ημέρα να έχουν ίση διάρκεια σε οποιοδήποτε σημείο της γης.

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας, 
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα, 
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, 
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, 
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, 
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.
Ναζίμ Χικμέτ

* Η φωτογραφία είναι από την αντιρατσιστική ταινία, "Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες” (1958) του Stanley Kramer.

"Τί είναι η κομμούνα, αυτή η σφίγγα που υποβάλει σε τόσο σκληρή δοκιμασία το αστικό μυαλό;"

Κ.Μάρξ, Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία

Στα μέσα του 1870 ο Αυτοκράτωρ της Γαλλίας Ναπολέων ο 3ος κήρυξε τον πόλεμο στην Πρωσία με απώτερο σκοπό να αποτρέψει την γερμανική ενοποίηση, την οποία προωθούσε τόσο η σύσταση του Βορειογερμανικού συνδέσμου όσο και η γρήγορη και βιομηχανικά προσανατολισμένη ανάπτυξη του χώρου που αργότερα θα ονομαστεί Γερμανία. Το αποτέλεσμα ήταν η πανωλεθρία των γαλλικών στρατευμάτων με αποκορύφωμα της αιχμαλώτισή τους στις 1 Σεπτεμβρίου 1870 στη μάχη Σεντάν. Γα γεγονότα οδηγούν στον επιμερισμό του γαλλικού έθνους σε δυο «στρατόπεδα».

Από τη μια μεριά συγκεντρώνονται οι πολιτευτές του « Κόμματος Τάξης» που αποτελούνται από οπαδούς του αυτοκράτορα Βοναπάρτη και συντηρητικούς αστούς δημοκράτες και σχηματίζουν την κυβέρνηση της «Εθνικής Άμυνας» με αρχηγό τον Τιερ ή Θίερσο συνεχίζοντας την αντιλαϊκή πολιτική του βοναπαρτισμού. Μαζί του συντάσσονται γαιοκτήμονες, χρηματιστές, βιομήχανοι ενώ παράλληλα νομιμοποιείται υποτυπωδώς από την σιωπηρή πλειοψηφία των αγροτών. Και στη Γαλλία ανακηρύσσεται  η 3η δημοκρατία.

Από την άλλη μεριά έχουμε τον παρισινό λαό, που αποτελείται από μια πολυπληθή εργατική τάξη ( 57%) απασχολούμενη κυρίως στη βιομηχανία. Στις 18 Σεπτέμβρη 1870 το Παρίσι πολιορκείται από τα γερμανικά στρατεύματα, γεγονός που προκαλεί τη γρήγορη εγκατάλειψή του από τους αστούς. Ελλείψει στρατού και αστυνομίας η Εθνοφυλακή οργανώνεται και αναλαμβάνει την προάσπιση των Παρισίων με κανόνια που αγοράστηκαν από τους πολίτες με έρανο. Το Παρίσι , λοιπόν, παρ’ ότι απροετοίμαστο ριζοσπαστικοποιείται σε σχέση με την υπόλοιπη επικράτεια. Με συνοπτικές διαδικασίες αναδεικνύονται λαϊκοί ηγέτες οι Προυντόν και Μπλανκί , οι οποίοι αργότερα αναλαμβάνουν τον έλεγχο και το συντονισμό της δράσης.

Η πολιορκία από τους Γερμανούς συνεχίζεται μέχρι και τις 28 Γενάρη 1871 οπότε και η κυβέρνηση της «Εθνικής Άμυνας» με επικεφαλής τον Θίερσο συνθηκολογεί με τον Βίσμαρκ, καγκελάριο της Πρωσίας, και παραδίδει τα όπλα. Η Εθνοφρουρά των Παρισίων αρνείται, όμως, να παραδώσει τα όπλα λέγοντας πως τα κανόνια αγοράστηκαν με λεφτά του λαού και σε αυτόν ανήκουν, και ξεκινάει η επιχείρηση αφοπλισμού της. Ο Θίερσος διεκδικεί με τα στρατεύματα του τα κανόνια της Μονμάρτης, το οχυρό της οποίας επιχειρεί και να καταλάβει τη νύχτα της 18ης Μαρτίου. Μετά από λίγο αποχωρεί με τις λιγοστές δυνάμεις που του απέμειναν ηττημένος. Εξάλλου, το 81ο Σύνταγμα πεζικού αγνοώντας τις διαταγές εκτέλεσης συναδελφώθηκε με το λαό.

Μετά τα γεγονότα και, αφού συνειδητοποίησαν οι κάτοικοι του Παρισιού ότι στην ουσία ήταν μόνοι τους, αντιμέτωποι με τα πρωσικά στρατεύματα, άρχισαν να λαμβάνουν δραστικά μέτρα για την οργάνωση τους. Πρώτο βήμα, χωρίς να λείπουν οι αντιδράσεις, ήταν η προκήρυξη εκλογών στις 26 Μαρτίου με καθολική ψηφοφορία των ανδρών και η οποία και οδήγησε στην ανάδειξη της «Κομμούνας» στις 28 Μαρτίου. Η Κ.Ε. της Εθνοφυλακής παραιτείται θεωρώντας πως έχει φέρει εις πέρας το αγωνιστικό κομμάτι της επανάστασης και καταλείπει κάθε εξουσία στο 92μελες Συμβούλιο Δήμων και Κοινοτήτων, πρόεδρος του οποίου αναδεικνύεται ο Λουί Μπλανκί (φυλακισμένος από 17 Μάρτη).

Από το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας, με την κατάργηση της εθνοφυλακής και την αντικατάστασή της από λαϊκή πολιτοφυλακή, γίνεται ξεκάθαρη η επιδίωξή της να συντρίψει τις παλιές κρατικές μορφές και να γεννήσει νέες που θα εκφράσουν το πρωτόγνωρο, επαναστατικό περιεχόμενο, όπου όλοι οι αξιωματούχοι αμοίβονταν με το μέσο εργατικό μισθό. Πολύ γρήγορα, η Κομμούνα αφοσιώνεται στον αγώνα κατά των κυβερνητικών δυνάμεων, ενισχυμένων πλέον από τα πρωσικά στρατεύματα του Βίσμαρκ, αλλά και τους «πραιτωριανούς» του Βοναπάρτη που ο Βίσμαρκ είχε ελευθερώσει με αντάλλαγμα η συνθήκη ειρήνης να υπογραφεί με τους δικούς του όρους. Έτσι, ο πόλεμος ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις της Γαλλίας και της Πρωσίας μετασχηματίζεται σε κοινό πόλεμο των δυο τους εναντίον της κομμούνας των εργατών.

Οι επιχειρήσεις πολιορκίας της 3ης Απριλίου αναγκάζουν την Κομμούνα να σκληρύνει τη στάση της. Συστήνει «Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας» και συλλαμβάνει 68 επιφανείς Παριζιάνους ως ομήρους, μεταξύ των οποίων τον αρχιεπίσκοπο και μερικούς καταδότες. Στις 21 Μαϊου οι δυνάμεις του Θιέρσου έχοντας τη αριθμητική υπεροχή (200.000 εναντίον 60.000) μπαίνουν στο Παρίσι και επιδίδονται σε πρωτοφανείς σφαγές. Οι Κομμουνάροι σε αντίποινα εκτελούν τους ομήρους. Ακολουθεί η λεγόμενη «Ματωμένη Βδομάδα» μέχρι και τις 28 Μαϊου οπότε και οι Πρώσοι επικρατούν πλήρως.

Οι νεκροί, πάνω από 30.000, θα μας θυμίζουν πάντα τη πρώτη έφοδο στον ουρανό της εργατικής τάξης που χαιρέτισαν οι Μάρξ-Ένγκελς, μολονότι γνώριζαν καλά τα ιστορικά της όρια.