Πορεία 1η Απρίλη!

ΕΚΟΦΙΝ… ΟΤΙ ΤΙ??!

Η νέα συμφωνία κυβέρνησης-τρόικας εγκαινιάζει μια νέα καταστροφική λαίλαπα ενάντια στα λαϊκά και εργατικά δικαιώματα, με τη νέα οργανωμένη απάτη του λεγόμενου «πρωτογενούς πλεονάσματος», με την άγρια περιστολή κοινωνικών δαπανών, εκατοντάδες χιλιάδες απλήρωτους εργαζόμενους στο δημόσιο, φορολογική λεηλασία των λαϊκών στρωμάτων. Με το ληστρικό αυτό «πλεόνασμα» να διατίθεται σύμφωνα με τις εντολές της τρόικας για την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων κι εξευτελιστικά ψίχουλα για την εκλογική εξαγορά του κόσμου της εργασίας.

Κατά τ’ άλλα, η συμφωνία περιλαμβάνει νέες μειώσεις μισθών και παράλληλα πλήρη κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων (κατάργηση τριετιών και ωριμάνσεων). Μείωση των ασφαλιστικών εισφορών για τους εργοδότες, με τα ασφαλιστικά ταμεία στα όρια της χρεωκοπίας και νέες περικοπές για τις συντάξεις πείνας. Νομιμοποίηση του λοκ άουτ και ασφυκτικό περιορισμό στα όρια της κατάργησης του δικαιώματος της απεργίας (νέο άρθρο 4 με απόφαση για απεργία από την απόλυτη πλειοψηφία των εργαζομένων σε μια επιχείρηση). Πλήρη απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Μέτρα για την απελευθέρωση της τιμής των φαρμάκων, διάθεσή τους στα σουπερμάρκετ και τα βενζινάδικα, μεγάλες αυξήσεις των τιμών μέσα από τη μονοπώληση της αγοράς, όπως σε όλες τις χώρες που επιλέχτηκαν αυτές οι πολιτικές. Και τέλος, μεθοδεύσεις για ρύθμιση του χρέους με αλλεπάλληλες ιδιωτικοποιήσεις και ασφυκτική επιτροπεία για τα επόμενα 50 χρόνια, με την υπογραφή ενός νέου μεσοπρόθεσμου και την κατάργηση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας.

Τα μέτρα αυτά ψηφίζονται από τη Βουλή με φαστ τρακ διαδικασίες και επικυρώνονται από την ΕΕ και το Eurogroup στις 1-2 Απρίλη.

Η προεδρία της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκής Ένωσης συνολικά, αποτελεί μια ανοιχτή και διαρκή πρόκληση για εργαζόμενους και νεολαία. Μετά από τα τεράστια ποσά που ξοδεύτηκαν για τα πανηγύρια του Ιανουαρίου όταν η κυβέρνηση της εξαθλίωσης και της καταστροφής αναλάμβανε την προεδρία, 1 και 2 Απριλίου πραγματοποιούν άτυπη σύνοδο του ΕΚΟΦΙΝ, συγκεντρώνοντας τους Υπουργούς Οικονομικών των κρατών μελών στην Αθήνα. Οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιοι θεσμοί που έφεραν τις πολιτικές λιτότητας και διαρκών μειώσεων μισθών και συντάξεων έρχονται να συζητήσουν και να σχεδιάσουν νέο γύρο λεηλασίας απέναντι στα δικαιώματα μας και τις ζωές μας.

Είναι γελασμένοι αν νομίζουν ότι θα τους υποδεχθούμε με ανοιχτές αγκάλες. Για τους φοιτητές και τους αυριανούς εργαζόμενους η πρόκληση είναι διπλή! Ξέρουμε πολύ καλά ποιοι είναι αυτοί που έρχονται στην Αθήνα και τι εκπροσωπούν. Είναι στελέχη της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι αυτοί που οργανώνουν τη διάλυση του δημόσιο πανεπιστημίου και προωθούν την ιδιωτικοποίηση του. Με τις δικές τους ευλογίες, η κυβέρνηση προσπάθησε (και συνεχίζει να προσπαθεί) να απολύσει 800 διοικητικούς υπαλλήλους και να τους αντικαταστήσει με εργολαβίες, να κλείσει γραμματείες και βιβλιοθήκες. Πάνω στις δικές του κατευθύνσεις εξελίσσεται το σχέδιο διάλυσης της φοιτητικής μέριμνας, η παραχώρηση λεσχών σίτισης και εστιών σε ιδιώτες και η μετακύλιση του κόστους στις πλάτες των φοιτητών. Οι αξιολογήσεις της ΑΔΙΠ που απειλούν να κλείσουν τμήματα και ολόκληρες σχολές δεν πέφτουν από τον ουρανό. Οι Εσωτερικοί Κανονισμοί και οι Οργανισμοί έρχονται να παραδώσουν κάθε λειτουργία των σχολών μας στις επιχειρήσεις και να εξασφαλίσουν ότι το εργασιακό μας μέλλον θα ταιριάζει στα πρότυπα του μνημονίου.

Το επερχόμενο ΕΚΟΦΙΝ είναι πρόκληση συνολικά για τη νεολαία. Είναι πρόκληση να ζεις μες τον φόβο της ανεργίας, να παρακαλάς για μισθούς των 400 ευρώ και να έρχονται να σου μιλάνε για «ανάπτυξη» και για «διανομή του πλεονάσματος». Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι το άθλιο παρόν που ζούμε στήθηκε από το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης, την κατάργηση του κατώτατου μισθού για τους νέους και την ριζική μείωση του επιδόματος ανεργίας. Είναι κατευθύνσεις που προώθησε μέσα από το πρώτο μνημόνιο η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα αποτελέσματα τους φαίνονται σήμερα. 

Ο Φοιτητικός μας Σύλλογος δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Μαζί με τους υπόλοιπους Φοιτητικούς Συλλόγους θα υποδεχθούμε το ΕΚΟΦΙΝ και τους υπουργούς Οικονομικών όπως του αρμόζει, για να βγουν μπροστά λαός και νεολαία το διήμερο 1-2 Απριλίου στον αγώνα ενάντια σε κυβέρνηση-Ευρωπαϊκή Ένωση και τις πολιτικές τους. Διαδηλώνουμε στο κέντρο της Αθήνας με κατεύθυνση τα γραφεία της Ε.Ε. Προχωράμε σε συντονισμό με σωματεία και με όσους συνολικά πλήττονται από αυτές τις πολιτικές. Προχωράμε στο δρόμο του αποφασιστικού αγώνα που τον δείχνουν οι απολυόμενοι καθηγητές και οι καθαρίστριες, που βαδίσαμε μαζί με τους εργαζόμενους στις σχολές μας, το δρόμο του νικηφόρου αγώνα!

Τσακίζουμε το φασισμό!

Έχουν περάσει πάνω από πέντε µήνες από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον χρυσαυγίτη Ρουπακιά και κανείς δεν µπoρεί να ξεχάσει.  Η θλίψη εκείνων των ηµερών συναντήθηκε µε τους µεγάλους αντιφασιστικούς αγώνες και έδειξε ότι η νεολαία και οι εργαζόµενοι δεν συγχωρούν το φασισµό και τους φασίστες

Πέντε µήνες µετά οι αποκαλύψεις στα ΜΜΕ «σκάνε» µε καταιγιστικούς ρυθµούς και οι κάθε λογής Πρετεντέρηδες δηλώνουν σοκαρισµένοι από «την ένοπλη Χρυσή Αυγή», «τη συµµορία δολοφόνων»και χρησιµοποιούν κάθε δυνατή έκφραση για να εµφανιστούν έκθαµβοι µπροστά στην ωµή φρίκη. Νοµίζουν ότι ξεχνάµε πως µια εβδοµάδα πριν τη δολοφονία, ο έγκριτος αναλυτής Μπάµπης Παπαδηµητρίου µας εξηγούσε από τη συχνότητα του Σκάι ότι πρέπει να εξεταστεί µια κυβέρνηση µε ΝΔ-Χρυσή Αυγή. Με τη «σοβαρή» βέβαια Χρυσή Αυγή και όχι την ασόβαρη, γι’ αυτό και έχουν βαλθεί τώρα να την κάνουν λίγο πιο καθωσπρέπει με τις ευλογίες και της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία τόσο καιρό έχει παίξει τα ρέστα της στους ουκρανούς συνφασίστες της ΧΑ. Γιατί όχι και εδώ λοιπόν αναρωτιούνται στα διευθυντήρια των Βρυξελλών.

Και να ‘ταν µόνο αυτό… Οι διάφοροι παπαγάλοι της κυβέρνησης όχι µόνο προσπαθούν να µας πείσουν ότι έγιναν αντιφασιστές αλλά έχουν και άγχος επειδή τα φασιστικά και ακροδεξιά κόµµατα θα ανέβουν στις Ευρωεκλογές σε πολλές χώρες. Πώς έγινε αυτό; Μάλλον δεν είναι και τόσο αξιοπερίεργο. Στη Λαµπεντούζα και στο Φαρµακονήσι οι βάρκες των µεταναστών δεν βυθίστηκαν από ξέφρενους Χρυσαυγίτες. Ήταν το επίσηµο κράτος Ιταλίας και Ελλάδας που έπνιξαν 270 και 10 µετανάστες αντίστοιχα και ήταν οι βουλευτές των κυβερνητικών κοµµάτων που υπερασπίστηκαν τη δράση του λιµενικού. Για όσους δεν πνίγονται από το λιµενικό ή δεν πυροβολούνται διασχίζοντας τα σύνορα, η λύση βρίσκεται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν τα έχτισαν οι στρατοί του Μιχαλολιάκου αλλά επιδοτούνται από την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση στα πλαίσια των Συνθηκών του Σένγκεν!

Είναι αυτές οι συνθήκες που έκαναν την Ελλάδα χωµατερή των κολασµένων όλης της γης, απαγορεύοντας την παραχώρηση δικαιωµάτων σε δεκάδες χιλιάδες µετανάστες. Περιορίζουν έτσι τη δυνατότητα τους να εκδώσουν διαβατήριο και να φτάσουν στον προορισµό τους ενώ εγκλωβίζονται στην Ελλάδα που ζουν µεταξύ του κυνηγητού από την αστυνοµία και της µαύρης εργασίας. Τις συνθήκες αυτές υπέγραψαν µε µεγάλη χαρά ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που σήµερα «ανησυχούν» για την άνοδο του φασισµού. Μάλλον για τη δική τους εκλογική καταβύθιση νοιάζονται…

_Η πορεία του εκαφασισμού…

Οι ευθύνες κυβερνήσεων και Ευρωπαϊκής Ένωσης πάνε πολύ βαθύτερα. Μόνο τα τελευταία δύο χρόνια η Ε.Ε. έχει στηρίξει στρατιωτικές επεµβάσεις στη Λιβύη, το Μάλι και τη Σοµαλία ενώ τώρα ετοιµάζεται να «εξάγει τον πολιτισµό του λευκού ανθρώπου» στην Κεντροαφρικανική Δηµοκρατία. Αυτή η πολιτική δηµιουργεί τα κύµατα µεταναστών εκτός και αν πιστεύουµε ότι χιλιάδες άνθρωποι εγκαταλείπουν τις χώρες τους για να ρισκάρουν τη ζωή τους στη Μεσόγειο για να καταλήξουν σε χώρες µε ανεργία που ξεπερνά το 20% (στην Ελλάδα 35%). Ακόµα και έτσι το ρατσιστικό παραλήρηµα του φασισµού και της ακροδεξιάς δεν θα έπιανε αν οι οικονοµικές πολιτικές των µνηµονίων δεν είχαν βυθίσει εκατοµµύρια στην απόγνωση.

 

Χρειάζεται η βαθιά απελπισία και ο φόβος της απόλυτης εξαθλίωσης για να στραφεί κανείς στους Κασιδιάρηδες και τις Λεπέναυτού του κόσµου. Χρειάζεται να επικρατήσει ο σκοταδισµός και ο αποβλακωτικός τρόπος σκέψης των  ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν κάθε είδους κοινωνικό ρατσισµό αυτά τα χρόνια για να οδηγήσουν τους λαούς σε εµφύλιο µεταξύ τους. Μας έπεισαν ότι οι δηµόσιοι υπάλληλοι είναι τεµπέληδες όπως και οι φοιτητές, οι εργαζόµενοι στον ιδιωτικό τοµέα ήταν βολεµένοι επειδή δεν απολύονταν κατά χιλιάδες και οι µετανάστες ήταν απειλή για τη δηµόσια υγεία στη χώρα που κλείνουν δύο νοσοκοµεία το µήνα.Η τρόικα των «εκσυγχρονιστών» έβαλε τα δυνατά της για να στρώσει, κοινωνικά και πολιτικά, το έδαφος στην ακροδεξιά και το φασισµό. Αυτή τη δουλειά ήρθε να ολοκληρώσει ο κρατικός αυταρχισµός. Οι κυβερνήσεις κατάλαβαν ότι αν δεν µπορούν να πείσουν για τις πολιτικές τους θα πρέπει να εξασφαλίσουν την αποδοχή µε άλλους τρόπους.

_Ο στόχος…

Η ακατάσχετη χρήση χηµικών και αστυνοµικής βίας είναι η κορυφή του παγόβουνου του σηµερινού ολοκληρωτισµού. Η κατεύθυνση είναι µία: χτύπα ότι κινείται. Προληπτικές συλλήψεις σε φοιτητές τις µέρες των πορειών, απαγόρευση πορειών αν δεν µας ρέσει το θέµα τους, βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ για να πειστούν οι ταραχοποιοί να κάτσουν σπίτι τους. Πόσο απέχουν οι στρατιές του Δενδιά που στη Χαλκιδική µπούκαραν µες το βράδυ σε σπίτια αγωνιστών µε την οµάδα του Ρουπακιά που απρόκλητα έστησε ενέδρα στον Παύλο Φύσσα; Πόσο απέχει η κυβέρνηση που έβαλε χειροπέδες στις πόρτες τηςκατειληµµένης ΕΡΤ µε τους Χρυσαυγίτες που είχαν πρόγραµµα «στόχων» ενάντια σε γραφεία σωµατείων στο κέντρο της Αθήνας;

Μερικούς µήνες πριν τις εκλογές και µετά τη γενική οργή απέναντι στο φασισµό, η κυβέρνηση βγαίνει µπροστά και λέει «εγώ θα καθαρίσω». Απευθύνετε στον αγωνιζόµενο λαό και κουνάει το δάχτυλο «µην λέτε ότι θα τσακίσετε τους φασίστες γιατί θα σας πάρει και εσάς η µπάλα». Εµείς απαντάµε «ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΤΥΠΗΣΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ». Αυτοί που έκαναν το φασισµό τρόπο ζωής και σκέψης δεν µπορούν να τον πλήξουν, απλά θα πάρουν 23 µονάδες από τη Χρυσή Αυγήκαι θα τις µεταφέρουν στην ακροδεξιά Ν.Δ.

_Η απάντηση

Απέναντι στο φασισµό θα σταθούν µόνο όσοι έχουν συµφέρον από την εξαφάνιση του. Δεν είναι απέναντι του οι µεγάλες επιχειρήσεις που έπαιρναν φθηνούς, έλληνες εργαζόµενους από τα προγράµµατα της Χρυσής Αυγής δεν είναι ούτε οι διανοούµενοι του συστήµατος που πριν εκτεθεί ανεπανόρθωτα η Χ.Α. έψαχναν να την βάλουν στην επόµενη συγκυβέρνηση. Αντίθετα έχουµε κάθε λόγο να αγωνιστούµε σα φοιτητές και νέοι που δεν θέλουµε να ζήσουµε στην αµορφωσιά και να κατηγορούµε το διπλανό µας για τα προβλήµατα µας. Έχουν κάθε λόγο οι εργαζόµενοι να παλεύουν ενάντια στο ρατσισµό που χρησιµοποιεί το µετανάστη για να πλήξει το ντόπιο ενώ τον πείθει ότι ο συνάδελφος του ρίχνει τους µισθούς και όχι το αφεντικό του.

Συνολικά κάθε άνθρωπος που δεν έχει συµφέρον από την υπάρχουσα κατάσταση, που δεν ευηµερεί από την εξαθλίωση του άλλου, έχει συµφέρον απέναντι στο φασισµό. Η υποχώρηση της Χρυσής Αυγής ήρθε µόνο µέσα από τη δράση της πληττόµενης πλειοψηφίας και την παρέµβαση του µαζικού κινήµατος µέσα από φοιτητικούς συλλόγους, σωµατεία και αντιφασιστικές πρωτοβουλίες στις γειτονιές. Σήµερα, το δίληµµα µπροστά µας είναι καθαρό: ή θα αφήσουµε κυβέρνηση και Ευρωπαϊκή Ένωση να διακηρύττουν την «πάταξη» της Χρυσής Αυγής, την ώρα που την ενισχύουν µε κάθε τρόπο ή θα προχωρήσουµε στο δρόµο του Σεπτέµβρη και αυτή τη φορά θα πάµε µέχρι τέλος.

Για να τσακίσουµε τους φασίστες και τον κρατικό ολοκληρωτισµό! Για να µην ζήσουµε σα δούλοι που θα σφάζονται µεταξύ τους, ανίκανοι να καταλάβουν τι τους συµβαίνει! Για όλα αυτά στις 22 Μάρτη βγαίνουµε στους δρόµους ενάντια στο φασισµό και το ρατσισµό αλλά και ενάντια στο ίδιο το σύστηµα και τις πολιτικές που τον γεννούν! Γιατί η κοινωνία που έχουµε ανάγκη δεν έχει καµία σχέση ούτε µε τα καθεστώτα των Ναζί αλλά ούτε µε τα εκσυγχρονισµένα Νταχάου της Ε.Ε.

Το 8σέλιδο της διακήρυξης της αντι εε πρωτοβουλίας

8selido_20X28_2014-1 by Αντινομία Εαακ

Γιατί η ΕΕ δεν είναι το σπίτι των λαών;

Αυτός που σπέρνει πείνα, θερίζει θυμό!

…Το κόκκινο γκράφιτι σε κυβερνητικό κτήριο στο Σαράγεβο αποτυπώνει το μέγεθος της εξαθλίωσης και της οργής που έχει οδηγήσει τη διαιρεμένη Βοσνία-Ερζεγοβίνη σε βίαιες διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα, όπου η ΕΕ και το ΔΝΤ έχουν οδηγήσει  την ανεργία στο 40%.

Κάτι κινείται στα Βαλκάνια…. και είναι πολύ ελπιδοφόρο!!

Το «μαύρο» φόντο: Μια διαλυμένη απ’ τις ιδιωτικοποιήσεις και την επέλαση του ξένου κεφαλαίου οικονοµία και ένα διαιρεµένο κράτος που κυβερνάται από εθνικά χρωματισμένες πολιτικές γραφειοκρατίες και την επιστασία µιας υπερεθνικής ιµπεριαλιστικής γραφειοκρατικής ελίτ. Η εδώ και καιρό υποβόσκουσα κοινωνική οργή εκφράστηκε µαζικά την προηγούµενη εβδομάδα, όταν αρχικά η εξέγερση πυροδοτήθηκε απ’ τους ταξικούς αγώνες στην Τούζλα, όπου οι εργάτες πέντε πρώην κρατικών εργοστασίων της περιοχής κλιμάκωσαν τις κινητοποιήσεις τους ενάντια στη μη καταβολή των μισθών τους, την ιδιωτικοποίηση και το κλείσιμο των εργοστασίων. Σύντοµα ο αγώνας αγκαλιάστηκε απ’ όλη την κοινωνία σε πάνω από τριάντα πόλεις της Βοσνίας εργαζόμενοι, άνεργοι και άλλα πληττόμενα κοινωνικά στρώµατα ξέσπασαν βίαια εναντίον όλων των συµβόλων της εξουσίας, αλλά και με έντονο αντι-εθνικιστικό χαρακτήρα.

Περισσότερα από 15 κυβερνητικά κτήρια λεηλατήθηκαν, αυτοκίνητα πολιτικών αστικών κομμάτων αναποδογυρίστηκαν και πετάχτηκαν σε κοίτες ποταµών, τα γραφεία των κοµµάτων εξουσίας και των εθνικιστικών κοµµάτων καταστράφηκαν και οι δυνάµεις καταστολής αντιµετωπίστηκαν µε ανάλογη βία µε αυτή που και οι ίδιες χρησιµοποίησαν εναντίον των διαδηλωτών. Το κράτος προσπάθησε να απαντήσει εκφοβιστικά µε εκατοντάδες συλλήψεις, εισβολές σε σπίτια και χαρακτηρισµό των διαδηλωτών ως «χούλιγκανς», όµως η προσπάθεια τροµοκράτησης δεν πτόησε τους διαδηλωτές. Επίσης, για πρώτη φορά µετά το διαµελισµό της πρώην Γιουγκοσλαβίας οργανώθηκαν πορείες αλληλεγγύης στις πρωτεύουσες των γειτονικών κρατών µε συνθήµατα όπως το «Μία εργατική τάξη, ενιαία πάλη» (Κροατία) και αντι-ΕΕ τόνο (Σερβία). 

Είναι γεγονός ότι η εξέλιξη αυτής της εξέγερσης θα κριθεί και δεν θα είναι οπωσδήποτε σε θετική κατεύθυνση, αφού έντονες είναι οι διεργασίες από το αστικό σύστημα και τους εκπροσώπους του να στρέψουν τα αιτήματα του κινήματος σε ακίνδυνα μονοπάτια. Όμως, ο ξεσηκωμός εργαζομένων και νεολαίας είναι κάτι εξαιρετικά ελπιδοφόρο.

Οι εξεγέρσεις από την Τουρκία μέχρι τη Βοσνία – Ερζεγοβίνη, απ’ την Ελλάδα του 2008 μέχρι τους μετανάστες που ξεσηκώνονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους καταπιεσμένους σε κάθε ήπειρο, δείχνουν ότι στην εποχή της καπιταλιστικής κρίσης και της «σιδερένιας φτέρνας» του συστήματος μόνη λύση για την εργατική τάξη και τη νεολαία είναι η ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου ! Όταν η εξαθλίωση γίνεται ο κανόνας για την πληττόμενη κοινωνική πλειοψηφία και το μόνο μέλλον που επιφυλάσσεται για τη νεολαία είναι η ανεργία και η μετανάστευση, η εξέγερση και η επανάσταση δεν είναι ουτοπία, αλλά ο μόνος δρόμος!

Ας γίνει λοιπόν η Βοσνία για τους υπόλοιπους βαλκανικούς λαούς σπίθα που θα φέρει τη φωτιά της επανάστασης ενάντια στο ζοφερό παρόν/μέλλον και το σκοταδισμό που επιβάλλει το κεφάλαιο σε βάρος της εργατικής τάξης και της νεολαίας που θα βιώσει με τον πιο σκληρό τρόπο τη νέα κατάσταση που φτιάχνουν, γιατί “αν δεν καώ, αν δεν καείς κι εσύ, πώς θα γίνουν τα σκοτάδια λάμψη;”

Νίκη στους αγώνες των λαών για μία καλύτερη ζωή
Να γίνει σε όλα τα Βαλκάνια-παντού ... της Βοσνίας!

Οι παλιές ιμπεριαλιστικές συνήθειες...

...δύσκολα ξεχνιούνται και έτσι η Γαλλία βρίσκεται ,ένοπλα και επίσημα, για άλλη μια φορά στα εδάφη της Αφρικής. Αυτή τη φορά οι δυνάμεις της έχουν σταλεί στην Κεντραφρικανική Δημοκρατία με πρόσχημα τις θρησκευτικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα εκεί, στην πραγματικότητα όμως για να υπερασπίσουν τα συμφέροντά της σε μια χώρα που μέχρι το 1960 αποτελούσε μια από τις αποικίες της.

Αναρωτιέται κανείς πώς βρίσκεται μπλεγμένη η Ελλάδα σε αυτή την ιμπεριαλιστική επέμβαση της Γαλλίας στην Κεντρική Αφρική. Η απάντηση είναι πολύ απλή. Η Γαλλία για να μην πάθει ένα δεύτερο Βιετνάμ και να μην εγείρει την δυσαρέσκεια του γαλλικού λαού (που θα έβλεπε τα φέρετρα των Γάλλων στρατιωτών να αυξάνονται ) ζήτησε την βοήθεια της Ευρωπαικής Ένωσης. Η Ε.Ε. πάντα πρόθυμη να εμπλακεί όπου υπάρχει κεφάλαιο και περιθώρια ''ανάπτυξης'' αποφάσισε να στείλει κομμάτια του λεγόμενου ''ευρωστρατού'' για να βοηθήσει στην ''ειρήνευση'' της περιοχής. Και κάπως έτσι και εμείς ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ''του σπιτιού των λαών'', (βλ. Λαμπεντούζα, Φαρμακονήσι) πρέπει να συμμετάσχουμε σε αυτή την ''ειρηνευτική'' αποστολή. Προφανώς δεν θα γίνει δωρεάν. Η πίτα της Κεντραφρικανικής Δημοκρατίας είναι μεγάλη και όλοι οι συνένοχοι στο έγκλημα θα κερδίσουν το κατιτίς τους. Αντίστοιχα και οι δικοί μας καλοθελητές (βλ. Ελληνικό Κεφάλαιο) θα έχουν τα τυχερά τους.

Ποιό ρόλο όμως καλείται να παίξει η Ελλάδα σε αυτή τη σύγκρουση? Ήδη καταφθάνουν από κάθε γωνιά της Ευρώπης τα άτομα που θα σχηματίσουν τον Ευρωστρατό για εκπαίδευση στην Λάρισα. Σε ελληνικό έδαφος λοιπόν και με ελληνικές υπηρεσίες θα γίνει η σφαγή του αφρικανικού λαού στο όνομα της ''ειρήνευσης'' (κάτι όχι τόσο περίεργο αν θυμηθεί κανείς την Σούδα στην Κρήτη από όπου οι Αμερικανοί βομβαρδίζαν την Λιβύη).

Ο ευρωστρατός όμως έχει ανάγκες και αυτές καλούνται να εξυπηρετήσουν οι Έλληνες φαντάροι. Το Γενικό Επιτελείο Στρατού (Γ.Ε.Σ.) μεταθέτει φαντάρους από μονάδες στα βόρεια σύνορα , στο 485 τάγμα διαβιβάσεων στην Λάρισα (το τάγμα που θα τεθεί στην υπηρεσία του Ευρωπαικού Στρατηγείου το οποίο θα καθοδηγήσει τους Ευρωπαίους μισθοφόρους στην γαλλική επέμβαση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία). Φαντάροι που αρνηθήκαν αυτή την μετάθεση διώκονται από το στρατοδικείο ενώ έχουν ήδη ''φάει φυλακή''. Αυτοί χρειάζονται πάνω από όλα τη δικιά μας αλληλεγγύη! Πρόκειται για συναδέλφους που Αρνούνται να γίνουν πιόνια του ΝΑΤΟ και του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ, να συμμετέχουν σε μια ιμπεριαλιστική επέμβαση που εξυπηρετεί τη δράση γαλλικών κολοσσών όπως η πετρελαϊκή «ΤΟΤΑΛ», η εταιρεία αναψυκτικών και ζάχαρης «Castel», η εταιρεία ενέργειας και κατασκευής πυρηνικών σταθμών «AREVA», η εταιρεία κινητής τηλεφωνίας «France Telecom». Που Αρνούνται να συμμετέχουν σε μια ακόμη επέμβαση που βυθίζει έναν ακόμη λαό στον εμφύλιο, στη δυστυχία και την προσφυγιά, προκαλώντας αργά ή γρήγορα νέα κρατικά εγκλήματα κατά μεταναστών-πρσφύγων σε Έβρο-Λαβεντούζα-Αγαθονήσι!

Φαίνεται πλέον ξεκάθαρα ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προσπαθεί να ορθωθεί ως άλλη μια ιμπεριαλιστική δύναμη στον παγκόσμιο χάρτη σε ένα νέο γύρο μοιράσματος του κόσμου σε οικονομικές αποικίες .Γίνεται φανερό ότι κανένας λαός δεν μπορεί να εμπιστευτεί αυτήν αλλά και καμία καπιταλιστική ολοκλήρωση, για την προστασία του, καθώς το ενδιαφέρον της Ε.Ε. μόνο για την προστασία του κεφαλαίου γίνεται για άλλη μια φορά φανερό, αυτή την φορά με την πιο κραυγαλέα ιμπεριαλιστική, απάνθρωπη και ξεδιάντροπη μορφή του. Εμείς κανένα κοινό συμφέρον δεν έχουμε με το κεφάλαιο και τα κέρδη του απ’ τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Αντίθετα είμαστε στην ίδια μοίρα με τους πληττόμενους κάθε γωνιάς του πλανήτη, γι’ αυτό παλεύουμε για την ανατροπή της βάρβαρης επίθεσης ΕΕ – ΔΝΤ – κεφαλαίου, μαζί με το διεθνές εργατικό κίνημα από ταξική διεθνιστική σκοπιά !

Μετά την εργασία, σύγχρονος μεσαίωνας και στην ανώτατη εκπαίδευση

του ομότιμου καθηγητή Λάζαρου Απέκη

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, στη δημόσια παιδεία και ιδιαίτερα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, επιχειρείται, με «βαρύ πυροβολικό» το μνημόνιο, η ολοκλήρωση μιας άκρως αντιδραστικής αναδιάρθρωσης, με κύρια χαρακτηριστικά την υποβάθμιση, την εμπορευματοποίηση, την ιδιωτικοποίηση και τη συρρίκνωσή της, αλλά και μια ακραία αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση.

   

Ο πρωτοφανής σε διάρκεια, μαζικότητα, συλλογικότητα και αποφασιστικότητα αγώνας του διοικητικού προσωπικού αποκάλυψε τον εκφυλισμό και την διάλυση που επιβάλλεται στην ανώτατη εκπαίδευση, τον κυνισμό και την βαρβαρότητα της πολιτικής που ασκείται. Ανέδειξε όμως και τα όρια των δυνάμεων που υπερασπίζονται το δημόσιο πανεπιστήμιο για τη διεξαγωγή ή και τη στήριξη ενός αγώνα τόσο αποφασιστικής σημασίας για την επιβίωσή του.

Φάσεις και στόχοι της αντιμεταρρύθμισης - Μπολόνια

Η αντιμεταρρύθμιση ξεκίνησε με τη διεύρυνση – γενίκευση της «αγοράς υπηρεσιών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης» και την «απελευθέρωσή» της, ένα πεδίο πολύ υψηλής κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο, αλλά και με την πλήρη προσαρμογή της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στις «νέες» απαιτήσεις της αγοράς εργασίας, όπως τις σχεδιάζουν τα διεθνή επιτελεία - ΟΟΣΑ, Διεθνής Τράπεζα, Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου.

   

Την πολιτική αυτή υιοθέτησε η ΕΕ με την γνωστή συνθήκη της Μπολόνια και τις διαδοχικές εξειδικεύσεις της, η οποία προβλέπει τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΧΑΕ), με τους τρεις κύκλους σπουδών, και του Ευρωπαϊκού Χώρου Έρευνας (ΕΧΕ). Πολιτική που επιβάλλει μέσω της στοχευμένης χρηματοδότησης και των ρυθμίσεων στα ζητήματα της εργασίας (αφού η παιδεία παραμένει τυπικά θέμα εθνικής πολιτικής).

   

Βασικοί στόχοι αυτής της πολιτικής είναι:

Ο περιορισμός της δημόσιας χρηματοδότησης των πανεπιστημίων, η οικονομική «αυτοτέλειά» τους, δηλαδή η κατάργηση του δωρεάν χαρακτήρα τους, η μετατροπή των πανεπιστημιακών σπουδών από σπουδές σε συγκεκριμένες επιστήμες σε μια κατάρτιση για την απόκτηση δεξιοτήτων, χωρίς στέρεο επιστημονικό υπόβαθρο, ώστε οι απόφοιτοι να είναι «απασχολήσιμοι», η ενοποίηση όλων των μορφών μεταλυκειακής εκπαίδευσης, τυπικής, άτυπης ή και επαγγελματικής εμπειρίας, με την τυποποίηση τους, μέσω του συστήματος  των πιστωτικών μονάδων, αλλά και την πιστοποίησή τους και το σήμα ποιότητας, μέσω της αξιολόγησης, η καθιέρωση του Εθνικού (και Ευρωπαϊκού) Πλαισίου Προσόντων στο οποίο θα καταλήγουν, μέσα από ατομικές διαδρομές, οι μελλοντικοί εργαζόμενοι για να αντιμετωπίσουν τον εργασιακό μεσαίωνα. Οι ρυθμίσεις αυτές ουσιαστικά καταργούν τα ενιαία πτυχία και τα όποια, αντίστοιχα σε αυτά, συλλογικά δικαιώματα.

Μέσα σε μια απίστευτης έκτασης προπαγάνδα για την «κοινωνία της γνώσης», θεσμοθετείται και επιθετικά επιβάλλεται η ημιμάθεια της απόκτησης «δεξιοτήτων».

Πρόκειται για ένα επιχειρησιακό σχέδιο γενικευμένης υποβάθμισης των γνωστικών εφοδίων των νέων, προσαρμοσμένο στις συνθήκες του εργασιακού μεσαίωνα που έχει επιβληθεί από το μεγάλο κεφάλαιο.

   

Στη χώρα μας, οι πρώτες προσπάθειες επιβολής του συστήματος Μπολόνια (κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, υπουργός Π. Ευθυμίου) συνάντησαν την αντίσταση του πανεπιστημιακού κινήματος, που περιόρισε τις καταστροφικές συνέπειές του, αλλά και καθυστέρησε βασικές ρυθμίσεις του. Ακολούθησε (κυβέρνηση ΝΔ, υπουργός Μ. Γιαννάκου) η προσπάθεια αναθεώρησης του άρθρου 16 για να απαλλαγούν οι «εκσυγχρονιστές» από το συνταγματικό «εμπόδιο» στη λειτουργία αμιγώς ιδιωτικών πανεπιστημίων, κάτι που οι μαχόμενες δυνάμεις της παιδείας απέτρεψαν. Την «παράκαμψη» αυτής της αδυναμίας τους κατάφεραν εν μέρει με την νομιμοποίηση των κολεγίων, σαν πρώτο βήμα, και στη συνέχεια, με την πρόσφατη αναγνώριση πλήρους ισοτιμίας τους με τα δημόσια πανεπιστήμια (που εμφανίστηκε ως μνημονιακός όρος και ψηφίστηκε από την τριμερή κυβέρνηση, με πράξη νομοθετικού περιεχομένου). Μια πράξη που ισοπεδώνει και υποβαθμίζει τα τετραετούς και πενταετούς διάρκειας πτυχία των δημόσιων πανεπιστημίων. Για την εκχώρηση αυτή ασκήθηκαν ισχυρότατες πιέσεις τόσο από τις πρεσβείες των χωρών που διαθέτουν κολέγια ή παραρτήματα πανεπιστημίων τους στη χώρα μας, όσο και από ομάδες εγχώριων επιχειρηματιών.

Μνημονιακή «ολοκλήρωση» της αντιμεταρρύθμισης  - Συστηματική υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

Όλα αυτά όμως θεωρήθηκαν «άτολμες» παρεμβάσεις και γι' αυτό, με την επόμενη άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, στο πλαίσιο των μνημονίων της γενικής κατεδάφισης και εκποίησης, Γ. Παπανδρέου και Α. Διαμαντοπούλου «τόλμησαν».  Νομοθέτησαν την  «αλλαγή του DNA της ανώτατης εκπαίδευσης»!

Παράλληλα με αυτές τις θεσμικές επιθέσεις, ασκείται ο οικονομικός στραγγαλισμός των ιδρυμάτων, που την περίοδο των μνημονίων πήρε δραματικές διαστάσεις. Επίσης, επιβάλλεται η εργασιακή και μισθολογική υποβάθμιση διδασκόντων και διοικητικού προσωπικού και η δραματική μείωσή του με την κατάργηση νέων προσλήψεων και το μη διορισμό εκλεγμένων μελών ΔΕΠ, την ουσιαστική κατάργηση των συμβασιούχων διδασκόντων του ΠΔ 407/80, και τώρα με τη διαθεσιμότητα και τις απολύσεις, αρχίζοντας από το διοικητικό προσωπικό. Με το σχέδιο ΑΘΗΝΑ και την αυθαίρετη  κατάργηση/συγχώνευση ιδρυμάτων, σχολών, τμημάτων έγινε το πρώτο βήμα για τη μνημονιακή συρρίκνωση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης κατά 30%.

   

Επίσης, στο πλαίσιο αυτής της μνημονιακής πολιτικής, επιβλήθηκε το «κούρεμα» των αποθεματικών των ιδρυμάτων, για να «συμβάλλουν» (μαζί με τα ταμεία και τα νοσοκομεία) στο PSI. Στη συνέχεια, επέβαλαν την παράδοση της ακίνητης περιουσίας των ιδρυμάτων στο ΤΑΙΠΕΔ.  Η μνημονιακή εξόντωση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης συνεχίστηκε με τη συμμετοχή των ιδρυμάτων  στην «ανακεφαλαιοποίηση» των τραπεζών! Έτσι, πρόθυμες διοικήσεις υπακούοντας, σχεδόν χωρίς δημοσιοποίηση, «συνεισέφεραν» ακόμη και με τα κληροδοτήματα, που σε ορισμένα, ιδιαίτερα στα μεγάλα ιστορικά ιδρύματα, είναι πολύ σημαντικά περιουσιακά στοιχεία.

   

Η υποβάθμιση των δημόσιων ιδρυμάτων είναι ορατή στην καθημερινή λειτουργία τους. Στις προτεραιότητες των διοικήσεων είναι πλέον και το «κούρεμα» των προγραμμάτων σπουδών, με κατάργηση μαθημάτων και εργαστηρίων για να αντιμετωπιστεί η έλλειψη διδασκόντων και πόρων. Η επέκταση των διδάκτρων από τις μεταπτυχιακές και στις προπτυχιακές σπουδές θα φαίνεται πλέον σαν «αναγκαία» διέξοδος.

Ετσι, με τη συνενοχή-σύμπραξη των διοικήσεων, πρυτανικών και Συμβουλίου Ιδρύματος, επιβάλλεται συστηματικά η επόμενη φάση, που θα είναι ένα νέο σχέδιο τύπου ΑΘΗΝΑ, που θα επισφραγίσει την εξαθλίωση και θα ορίσει «ρεαλιστικά» τον νέο χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, με τη μετάλλαξη της φυσιογνωμίας και του κοινωνικού της ρόλου και με σοβαρή μείωση των φοιτητών αλλά και με νέες μαζικές απολύσεις προσωπικού.

Αν αυτές οι εξελίξεις δεν αποτραπούν, τα «ισότιμα» πλέον κολέγια θα μπορούν να εμφανίζονται «ανταγωνιστικά» απέναντι στα δημόσια πανεπιστήμια, αφού θα τους έχει προσφερθεί απλόχερα «πελατεία» από τους δεκάδες χιλιάδες αποκλεισμένους από το δημόσιο πανεπιστημιακό σύστημα.

Αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση

Όμως, για να εδραιωθεί η πλήρης μετάλλαξη του δημόσιου πανεπιστημίου έπρεπε να επιβάλλουν την πειθάρχηση και τη φίμωση των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας. Για αυτό, με τους νόμους Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλου, καταργούν την δημοκρατική αυτοδιοίκηση με τα συλλογικά όργανα και τις δυνατότητες εποπτείας και παρέμβασης και επιβάλλουν μια νέα διοίκηση ολιγομελή, με συμμετοχή παραγόντων εκτός πανεπιστημίου (Συμβούλιο Ιδρύματος, ΣΙ), αυταρχική και ουσιαστικά ανεξέλεγκτη, που λειτουργεί με πλήρη αδιαφάνεια, όπως σε μια ανώνυμη εταιρεία.

Συγχρόνως, με τον στραγγαλισμό της δημοκρατίας στα συλλογικά όργανα διοίκησης και την πλήρη κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου – βασικό «γονίδιο» του DNA της δημόσιας ανώτατης εκπαίδευσης - συντελείται η μεγάλη αντιδημοκρατική οπισθοδρόμηση του δημόσιου πανεπιστημίου. Είναι πλέον συνήθη φαινόμενα η εισβολή των ΜΑΤ, οι εισαγγελικές επεμβάσεις και οι διώξεις μετά από παρέμβαση του υπουργού ή και αυτεπάγγελτα, τα πειθαρχικά, η κλήση των απεργών στη ΓΑΔΑ, η κυκλοφορία αστυνομικών με ή χωρίς στολή μέσα στους χώρους των υπηρεσιών του ΕΚΠΑ (για να «εποπτεύεται» η λειτουργία και να αποκρούονται οι απεργοί διοικητικοί), η ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης, κ.ά.

Η «προετοιμασία» που προηγήθηκε

Όμως, πριν από τα μνημόνια, για τη μετάλλαξη – ιδιωτικοποίηση, εμπορευματοποίηση - και την υποβάθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης έχουν συμβάλλει επιλογές μεγαλύτερης διάρκειας.

Ενδεικτικά:

• Η σταδιακή ιδιωτικοποίηση σημαντικών λειτουργιών των ιδρυμάτων (όπως καθαριότητα, φύλαξη, αλλά και μέρος της διοικητικής λειτουργίας, σίτιση φοιτητών, αλλά και στέγαση σε ορισμένες περιπτώσεις), με την παράδοσή τους σε εργολάβους που εφαρμόζουν κανόνες μαύρης στυγνής εκμετάλλευσης στους εργαζομένους που χρησιμοποιούν (βλ. τα αποκαλυπτικά γεγονότα στο ΑΠΘ).
• Η μεθοδευμένη κατάργηση της δημόσιας χρηματοδότησης για υποδομές (υπολογιστές, δίκτυα, κτίρια) και εξοπλισμό εκπαιδευτικό και ερευνητικό. Μετά την ουσιαστική κατάργηση των κονδυλίων από τις «δημόσιες επενδύσεις», που αποτελούσαν την κύρια πηγή χρηματοδότησης για υποδομές και εξοπλισμό, τα ιδρύματα οδηγήθηκαν στην ένταξη αυτών των δαπανών σε ευρωπαϊκά προγράμματα χρηματοδότησης (ΚΠΣ, ΕΣΠΑ), μετά την λήξη οποίων δεν υπάρχει πλέον ουσιαστικά κρατική χρηματοδότηση.
• Η απόσπαση, μέσω «πιλοτικών δράσεων» των ευρωπαϊκών προγραμμάτων χρηματοδότησης,  από τα πανεπιστήμια και το προσωπικό τους του επιτελικού μέρους βασικών λειτουργιών, όπως είναι τα ηλεκτρονικά δίκτυα (βλ. ΕΔΕΤ Α.Ε. για τη διαχείριση του Εθνικού Δικτύου Έρευνας και Τεχνολογίας και  αστική εταιρεία μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα "ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ", GUnet), αλλά και η «Κοινοπραξία Πανεπιστημιακών Βιβλιοθηκών», φορείς που αντιμετωπίζουν πλέον τα ιδρύματα που εκπροσωπούν σαν «πελάτες».
• Η «απόσπαση» σημαντικού μέρους της ερευνητικής δραστηριότητας, σε αρκετά ιδρύματα, από τα Ερευνητικά Πανεπιστημιακά Ινστιτούτα (ΕΠΙ), που λειτουργούν σαν επιχειρήσεις.
• Η διείσδυση μέσα στα ιδρύματα της αγοραίας αντίληψης με την ανταγωνιστικότητα, τη βιωσιμότητα, τον κατατεμαχισμό βασικών ακαδημαϊκών λειτουργιών σε επιμέρους δράσεις και «παραδοτέα πακέτα», τις «υπεργολαβίες». Κάτι που επιβλήθηκε μέσα από τη διεκδίκηση και διαχείριση της σημαντικής ευρωπαϊκής χρηματοδότησης για την «αναμόρφωση» των προγραμμάτων σπουδών και για τη μαζική ίδρυση μεταπτυχιακών σπουδών τύπου Μπολόνια.
• Η εδραίωση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και η μετάλλαξη των ακαδημαϊκών σχέσεων σε σχέσεις ανταποδοτικές και οικονομικές, μέσα από τη διεκδίκηση και τη διαχείριση της ευρωπαϊκής (μοναδικής σχεδόν πηγής) χρηματοδότησης για την επιστημονική έρευνα. Σχέσεις οι οποίες ανέδειξαν ισχυρές ολιγομελείς ομάδες, που σε διαπλοκή με την εκάστοτε πολιτική εξουσία και τη διοίκηση, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία των ιδρυμάτων.
• Η σύμπραξη με ιδιωτικές επιχειρήσεις και η προσαρμογή μεγάλου μέρους της πανεπιστημιακής ερευνητικής δραστηριότητας στις απαιτήσεις των μεγάλων, ευρωπαϊκών κυρίως, επιχειρήσεων. Συνθήκες που επέβαλε η ευρωπαϊκή χρηματοδότηση. Μια συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι η περιθωριοποίηση των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών και κάθε ερευνητικού πεδίου που δεν είναι «επιλέξιμο» από τους χρηματοδότες.

Περιθωριοποίηση του δημόσιου πανεπιστημιακού συστήματος

Η δραματική μείωση του διοικητικού προσωπικού στα οκτώ μεγάλα πανεπιστήμια - ιδιαίτερα όμως στα δύο ιστορικά ΕΚΠΑ και ΕΜΠ, στα οποία η μείωση φτάνει στο 50%, στα οποία αποδεδειγμένα δεν θα επιτρέψει την ομαλή λειτουργία τους - αλλά και ο βίαιος τρόπος με τον οποίο αυτή επιβλήθηκε, όπως επίσης ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν οι αντιδράσεις (διώξεις, πειθαρχικά, ασφάλεια, νόμοι τιμωρητικοί των απεργών), τεκμηριώνουν ότι η κυβέρνηση έδρασε στοχευμένα για να τα πλήξει ακόμη πιο δραστικά και να τα οδηγήσει στη σίγουρη υποβάθμιση και συρρίκνωσή τους.

   

Φαίνεται πλέον καθαρά ότι η εθελόδουλη κυβέρνηση μαζί με την «κινεζοποίηση» της εργασίας, τη μετατροπή της χώρας σε προτεκτοράτο, προωθεί και την αντίστοιχη υποβάθμιση και συρρίκνωση του δημόσιου πανεπιστημιακού συστήματος. Ένα πλήγμα, που, αν δεν αποτραπεί εγκαίρως, θα έχει σαν συνέπεια την αδυναμία αναπαραγωγής του επιστημονικού δυναμικού της χώρας.

Ποια κατάσταση επικρατεί στον κόσμο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης;

 Μέσα σε αυτές τις συνθήκες:

- Οι φοιτητές ωθούνται «να κοιτάνε μόνο τη δουλειά τους» για να τελειώνουν γρήγορα τις σπουδές τους, κάτω από την απειλή της απαξίωσης των πτυχίων, της κατάργησης κάθε συλλογικού επαγγελματικού δικαιώματος, της τεράστιας ανεργίας, της ετερο/υποαπασχόλησης, της μετανάστευσης και της έναρξης εκκαθαρίσεων στους καταλόγους των τμημάτων (διαγραφές). Η κριτική σκέψη, η αμφισβήτηση, η συλλογική διεκδίκηση και η εκδήλωση κοινωνικής ευαισθησίας, όχι μόνον δεν ευνοούνται, αλλά ευρύτατα δυσφημούνται και όχι σπάνια πλέον τιμωρούνται ή διώκονται.

- Οι πανεπιστημιακοί υφίστανται εργασιακή και μισθολογική εξαθλίωση, αντιμετωπίζουν τη ραγδαία ερήμωση από διδακτικό προσωπικό, με περιορισμό έως κατάργηση συνεργατών- νέων ερευνητών/μεταπτυχιακών φοιτητών, στερούνται τις δυνατότητες παρέμβασης, εποπτείας, ελέγχου άμεσα ή μέσω εκπροσώπων.  Είναι δε αντιμέτωποι με μια ανεξέλεγκτη διοίκηση που δρα σχεδόν εν κρυπτώ σε πλήρη αδιαφάνεια, από την οποία τελικά θα εξαρτάται η διδασκαλία τους, η έρευνα και η χρηματοδότησή της, οι όροι εξέλιξής τους, η μισθολογική και εργασιακή τους κατάσταση.

Και όλα αυτά με τον κίνδυνο της απόλυσης, είτε μέσω μιας επιλεκτικής πειθαρχικής δίωξης, είτε λόγω της κατάργησης – συγχώνευσης του τμήματός τους και του ενδεχόμενου να υπαχθούν στο «πλεονάζον προσωπικό». Κάτω από αυτές τις συνθήκες, οι πανεπιστημιακοί ωθούνται στην αναζήτηση ατομικών διαδρομών σε ένα αγώνα «όλοι εναντίον όλων», που σε καιρούς γενικευμένης κρίσης γίνεται « ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Ίδια κατάσταση επικρατεί και στις άλλες κατηγορίες προσωπικού, ΕΕΔΙΠ και ΕΤΕΠ.

- Η πλειονότητα των πρυτανικών αρχών συχνά ανταγωνίζεται τα Συμβούλια Ιδρύματος, παρά τις αντιθέσεις τους, στο ποιος θα αποδειχθεί πιο αποτελεσματικός στην εφαρμογή των όρων που επιβάλει το υπουργείο. Ακόμη και σήμερα, που η κυβέρνηση στερεί από τα ιδρύματά τους ένα, καθοριστικής σημασίας για τη λειτουργία τους, μέρος του διοικητικού προσωπικού, επιμένουν να τα λειτουργήσουν, επιχειρώντας να ξεπεράσουν την εξαθλίωση με επικλήσεις στον «πατριωτισμό» του προσωπικού, ακόμη και των απολυμένων(!),  για το «καλό των φοιτητών», για τη «διάσωση του εξαμήνου» κ.ά. Έτσι όμως δίνουν επιχειρήματα στην κυβερνητική προπαγάνδα.

- Οι εκατοντάδες πανεπιστημιακοί που σε διαρκή διαπλοκή με το πολιτικό και οικονομικό σύστημα μοιράστηκαν ρόλους πρωθυπουργού, υπουργού, υφυπουργού, γενικού γραμματέα, στελέχους της διοίκησης δημόσιων επιχειρήσεων, τραπεζίτη, κλπ, απολαμβάνοντας τα οφέλη, απτόητοι συνεχίζουν το «έργο» τους στελεχώνοντας το καθεστώς των μνημονίων, της υποτέλειας, συμπράττοντας στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, στην εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα και στη μαζική μετανάστευση των νέων (που την χαρακτηρίζουν σαν ευκαιρία!).

- Οι ομάδες των «εκσυγχρονιστών» διαφόρων αποχρώσεων, «δικαιωμένοι» πλέον για την επιβολή της «μεταρρύθμισης» (έστω «ανεπαρκούς», όπως πολλοί την θεωρούν), αξιοποιούν τις σχέσεις διαπλοκής στις οποίες διαπρέπουν για να αναρριχηθούν σε θέσεις κλειδιά μέσα στα πανεπιστήμια (ΣΙ κ.ά) και να συμμετέχουν σε πόστα από τη νομή των ρόλων στη δημόσια διοίκηση.

- Υπάρχει, δυστυχώς, και η μη αμελητέα κατηγορία πανεπιστημιακών που ό,τι και να συμβαίνει γύρω τους, ακόμη και αν κατεδαφίζεται το δημόσιο πανεπιστήμιο, αυτοί «κοιτάνε τη δουλειά τους».

Οι μαχόμενες δυνάμεις - Προοπτική

Το διοικητικό προσωπικό, που δέχτηκε το πρώτο μεγάλο πλήγμα, αντέδρασε με τον μεγαλειώδη αγώνα του. Υπερασπίστηκε την εργασία, τη ζωή και την αξιοπρέπειά του, αλλά και την επιβίωση του ίδιου του δημόσιου πανεπιστημίου. Μια ομάδα εργαζομένων που, ξεπερνώντας τεράστιες δυσκολίες, κατάκτησε τη συλλογική δράση, την αμοιβαία εμπιστοσύνη και εκτίμηση μεταξύ των μελών του.  Συλλογική δράση που διασφαλίζει δύναμη, αποφασιστικότητα και το θάρρος για ένα παρατεταμένο αγώνα. Οι απεργοί κατάφεραν να αναδείξουν την έκταση και τις ολέθριες συνέπειες στη λειτουργία των πανεπιστημίων που θα έχουν η διαθεσιμότητα και οι απολύσεις. Κατάφεραν να γίνει σεβαστός ο απεργιακός αγώνας τους από υπουργό που δήλωνε αλαζονικά ότι «δεν συνομιλεί με απεργούς» και τον υποχρέωσαν να αναζητά λύσεις που να μην αποκλείουν κανένα εργαζόμενο.

Οι μαχόμενες δυνάμεις της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, πανεπιστημιακοί, φοιτητές, εργαζόμενοι αντιπαρατέθηκαν και, μέσα στο προηγούμενο καθεστώς λειτουργίας, ξεπερνώντας την τεράστια δυσφήμιση, τις απειλές και τις διώξεις, πέτυχαν να ορθώσουν αναχώματα στη λαίλαπα της κατεδάφισης. Σήμερα όμως, μέσα στη νέα πραγματικότητα που υπονομεύει και διώκει βίαια κάθε συλλογική προσπάθεια αντίστασης, έχουν να ξεπεράσουν σημαντικές δυσκολίες, αξιοποιώντας τη θετική εμπειρία από τον μεγάλο αγώνα του διοικητικού προσωπικού και να εμπλουτίσουν τον αγώνα τους και με νέες μορφές δράσης κατάλληλες για τις πολύ αντίξοες νέες συνθήκες. Μέσα στις συνθήκες αυτού του γενικευμένου κοινωνικού πολέμου ο αγώνας απαιτεί καθαρές θέσεις και την ευρύτερη δυνατή συστράτευση.

Αν δεν υπάρξει συντονισμένη αντίδραση των μαχόμενων δυνάμεων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με το συνολικό κίνημα των εργαζομένων, το δημόσιο δωρεάν πανεπιστήμιο θα μείνει μια ανάμνηση, όπως η δημόσια υγεία, η ασφάλιση, το οκτάωρο, τα συλλογικά εργασιακά δικαιώματα.

Τώρα πια: εμείς ή αυτοί!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΟ ΠΡΙΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ  29/12/2013

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Η ΕΕ πρωτοπόρα στη θεωρία των «δύο άκρων»

Όταν, το 2004, η ΕΕ διευρυνόταν προς ανατολάς με την ένταξη οκτώ ανατολικό-ευρωπαϊκών χωρών, η ρητορεία περί «επανένωσης της Ευρώπης» είχε φτάσει στο απόγειό της. Η «Ευρώπη» είχε νικήσει τους «δίδυμους ολοκληρωτισμούς των φασιστικών και κομμουνιστικών καθεστώτων» και πλέον η «λεωφόρος της δημοκρατίας και της ευημερίας» ήταν ανοιχτή.[1]

«Φτιάχνοντας» την Ευρώπη

Αυτό βέβαια που «ξέχναγε» να εξηγήσει η κυρίαρχη προπαγάνδα ήταν πότε ακριβώς ήταν προηγούμενα ενωμένη η Ευρώπη. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία φορά που είχαν ακουστεί πανηγυρισμοί για την επίτευξη της «ενοποίησης» της Ευρώπης ήταν από τους υποστηρικτές του Ναζισμού κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Γερμανός φιλελεύθερος πολιτικός Hjalmar Schacht έγραφε ήδη το Γενάρη του 1933 στον επικεφαλής του «Πανευρωπαϊκού Κινήματος» Coudenhove-Καλλέργη[2] του οποίου ήταν συμπαθών: «o Χίτλερ είναι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί επαναπροσεγγίσει τη Γερμανία με τις δυνάμεις της Δύσης. Θα δείτε! Ο Χίτλερ θα φτιάξει την Πανευρώπη».             

Ο Coudenhove-Καλλέργης θεωρείται ένας από τους «πατέρες» της σημερινής ΕΕ. Πρόσφατα μάλιστα ο πρόεδρος του Συμβουλίου της ΕΕ, Herman Van Rompuy, τιμήθηκε με το «βραβείο Coudenhove-Καλλέργη». [3]  Όταν ο Καλλέργης ίδρυσε το κίνημα του το 1922, η βασική απειλή απέναντι στην οποία η Ευρώπη έπρεπε να ενωθεί ήταν η Σοβιετική Ένωση, αλλά και η Τρίτη Διεθνής. Αργότερα στη δεκαετία του ’30 υιοθέτησε τη θεωρία των «δύο άκρων», καθότι ο « ευρωπαϊκός πολιτισμός» έπρεπε να αμυνθεί τόσο απέναντι στον κοινωνικό πόλεμο των κομμουνιστών, όσο και στον εθνικό του Χίτλερ.[4] Ο οπαδός του H. Schacht, ωστόσο, που συχνά άνοιγε τις συγκεντρώσεις των Πανευρωπαϊστών, προτίμησε να διαλέξει άκρο και λίγες μέρες μετά το σχηματισμό της δεύτερης κυβέρνησης συνασπισμού ανάμεσα στο Συντηρητικό Κόμμα (DNVP) και τους Ναζί επαναδιορίστηκε πρόεδρος της κεντρικής τράπεζας και εφάρμοσε πολιτικές συμπίεσης των μισθών όπως και αργότερα σαν υπουργός οικονομικών του Χίτλερ.

Κάποια χρόνια αργότερα, ο ηγέτης του γαλλικού δωσιλογικού κόμματος «Λαϊκή Εθνική Συσπείρωση» Marcel Déat έγραφε, λίγες μέρες μετά την επίθεση των Ναζί στη Σοβιετική Ένωση: «ο ευρωπαϊκός πόλεμος παίρνει τώρα το αληθινό του νόημα, αυτό της κοινής άμυνας ενάντια στο μπολσεβικισμό και μιας μεγάλης επανάστασης για να οικοδομήσει την Ευρώπη και να φτιάξει ένα νέο πολιτισμό».

Το σύνθημα για «φτιάξιμο ή οικοδόμηση της Ευρώπης»[5] είναι σήμερα στα χείλη των περισσοτέρων κυβερνητικών πολιτικών δυνάμεων.  Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα προχωρούσαν μέσα στο σοβιετικό έδαφος, οι Γάλλοι δωσίλογοι επίχαιραν: «σήμερα, η Ουκρανία, ο σιτοβολώνας της Ρωσίας, που μόλις χθες ήταν εκτός Ευρώπης, επιστρέφει στην ευρωπαϊκή κοινότητα». Εκπληκτική είναι η ομοιότητα με τη σημερινή αντίληψη περί κινητών ορίων της Ευρώπης με βάση πολιτικά κριτήρια. Συνέχιζαν όμως οι δωσίλογοι: «η μερίδα ψωμιού μπορεί τώρα να αυξηθεί στη Γερμανία. Κι αν είναι λογικό και δίκαιο, ο γερμανικός λαός να επωφεληθεί πρώτος από τον κόπο του και τα κεκτημένα του, αύριο όλη η Ευρώπη θα δει να αυξάνεται η μερίδα του ψωμιού».[6]  Θυμίζει τη λογική των σημερινών Νεοφιλελεύθερων που θεωρούν ότι είναι δίκαιο η Γερμανία να πλήττεται λιγότερο από την κρίση καθότι οι Γερμανοί «έκαναν τον κόπο» να κάνουν «μεταρρυθμίσεις όταν έπρεπε» και οι υπόλοιποι δεν έχουμε παρά να ακολουθήσουμε το παράδειγμα τους, ώστε κάποια στιγμή να έχουμε κι εμείς ανάπτυξη και λιγότερη ανεργία.

Η ναζιστική προπαγάνδα χρησιμοποίησε τις παν-ευρωπαϊστικές ιδέες που είχε διασπείρει το κίνημα του Coudenhove-Καλλέργη ώστε να εξασφαλίσει τη συνεργασία των κρατικών υπαλλήλων με τον κατακτητή στη Γαλλία και πολλές άλλες χώρες. Ο Καλλέργης και πολλοί άλλοι ευρωπαϊστές λούφαξαν κατά τη διάρκεια του πολέμου μη συμμετέχοντας στην αντιφασιστική πολεμική προσπάθεια, ενώ πολλοί οπαδοί τους συνεργάστηκαν ενεργά με τους Ναζί.

«Κομμουνισμός = έγκλημα»

Στα τέλη του 20ου αιώνα, η κίνηση για την ολοκλήρωση της ευρω-ενωσιακής αγοράς συνέπεσε με την πτώση των, δυστυχώς, γραφειοκρατικών και χωρίς εργατική δημοκρατία συστημάτων του πρώιμου σοσιαλισμού και την εκεί πλήρη παλινόρθωση του καπιταλισμού. Η στιγμή είχε έρθει λοιπόν η Ευρώπη να «ξανα-ενωθεί» μέσα σε πανηγυρισμούς για την αποτυχία του πρώτου μεγάλης έκτασης σοσιαλιστικού εγχειρήματος στο έδαφός της και έντονης καταδίκης της κομμουνιστικής, μαρξιστικής και κάθε ιδεολογίας που καλούσε στην ανατροπή του καπιταλισμού, ο οποίος αναβαπτιζόταν σε «οικονομία της αγοράς».

Επί είκοσι χρόνια προωθήθηκε μέσα από δραστηριότητες διαφόρων τύπου, η ρητορεία περί «ολοκληρωτικών καθεστώτων», των ισότιμα επικίνδυνων «κόκκινου και μαύρου αυταρχισμού», της ταύτισης του Στάλιν με το Χίτλερ κλπ.. Ανάμεσα στα νέα κράτη-μέλη της ΕΕ με τη διεύρυνση του 2004 ήταν και τρεις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες: η Εσθονία, η Λιθουανία και η Λετονία. Με την υποστήριξη των αμερικανών και ευρωπαίων μεντόρων τους, οι κυβερνήσεις τους έβαλαν ως όρο της ένταξή τους (!), τη ρητή καταδίκη του κομμουνισμού.[7]

Το 2008 ήρθε η πρώτη επισημοποίηση των δογμάτων αυτών από την ΕΕ με την καθιέρωση της 23ης Αυγούστου ως «ευρωπαϊκής μέρας μνήμης των θυμάτων του Σταλινισμού και του Ναζισμού». Ολοκληρώθηκε το 2009 με την υπερψήφιση του Ψηφίσματος «σχετικά με την ευρωπαϊκή συνείδηση και τον ολοκληρωτισμό» από το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Η αγγλική εκδοχή του κειμένου αυτού μιλά για «κοινή κληρονομιά (common legacy) των φασιστικών και κομμουνιστικών καθεστώτων»[8] με τρόπο εντελώς ανιστόρητο και προσβλητικό για τους εκατομμύρια κομμουνιστές και τους συναγωνιστές τους που έδωσαν πλάι στη Σοβιετική Ένωση ένα τιτάνιο αγώνα κατά του φασισμού πριν, κατά τη διάρκεια και πολλές φορές και μετά τον πόλεμο πληρώνοντας βαρύ φόρο αίματος, εξοριών και βασανιστηρίων.

Η ελληνική μετάφραση του κειμένου αλλάζει το νόημα μιλώντας για την Ευρώπη που πρέπει να αναγνωρίσει «τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα ως μέρος της κοινής ιστορίας της». [9] Το μεταφραστικό «λάθος» αυτό μάλλον δεν είναι πολιτικά ουδέτερο, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι εκ μέρους της προ-μνημονιακής Ελλάδας τόσο η ΝΔ όσο και το ΠΑΣΟΚ δεν είχαν τολμήσει να υπερψηφίσουν το κατάπτυστο αυτό κείμενο.

Οι δεξιές κυβερνήσεις της Ανατολικής Ευρώπης προωθούσαν μια πιο σκληρή εκδοχή του που καταδίκαζε γενικά τον «κομμουνισμό» ως εγκληματική ιδεολογία, και όχι απλά τα «κομμουνιστικά καθεστώτα». Η πλειοψηφία της δυτικο-ευρωπαϊκής δεξιάς ήταν έτοιμη να στηρίξει  την εκδοχή αυτή, αλλά χρειαζόταν να έρθει σε συμβιβασμό με ορισμένους σοσιαλδημοκράτες που «έκαναν τους δύσκολους», ώστε να εξασφαλίσει τις απαιτούμενους ψήφους στην ολομέλεια του ευρω-κοινοβουλίου. Και μόνο η συζήτηση όμως γύρω από μια τέτοια διατύπωση, δείχνει καθαρά ότι απώτερος στόχος του ψηφίσματος αυτού είναι η ποινικοποίηση του Κομμουνισμού με την ευρεία έννοια, της ιδέας δηλαδή ότι η λειτουργία της ανθρώπινης κοινωνίας μπορεί να βασιστεί στην κοινοκτημοσύνη της υλικής και πνευματικής παραγωγής. Η «δημοκρατία» στη λογική τους ταυτίζεται με το απαραβίαστο της ατομικής και εταιρικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και άρα οποιαδήποτε αντικαπιταλιστική τάση πρέπει να θεωρείται εγκληματική.

Προς το τέλος του κειμένου λέγεται ότι για τα θύματα «δεν έχει σημασία ποιο καθεστώς τους αφαίρεσε την ελευθερία, τους βασάνισε ή τους δολοφόνησε, για οποιονδήποτε λόγο», αλλά φυσικά παραλείπεται οποιαδήποτε αναφορά σε μαζικές εκτελέσεις και βασανισμούς που διεπράχθησαν από αστικές κοινοβουλευτικές δημοκρατίες τόσο σε αποικίες και ξένα εδάφη, όσο και στο ίδιο τους το έδαφος (όπως πχ. η σφαγή των Αλγερινών στο Παρίσι το 1961).[10]

Νέες πρωτοβουλίες

Ο «Ριζοσπάστης» αποκάλυψε πρόσφατα ένα κονδύλι του προϋπολογισμού της ΕΕ ύψους 2,5 εκατομμυρίων ευρώ για τη διοργάνωση προγραμμάτων με στόχο «να κρατηθεί ζωντανή η μνήμη των θυμάτων του Ναζισμού και του Σταλινισμού (…) και να βελτιωθεί η γνώση (…) σχετικά με τη μαζική εξολόθρευση [αμάχων] πολιτών».[11] Από το κονδύλι αυτό εισέπραξε φέτος 60.909 ευρώ το Λιθουανικό ερευνητικό κέντρο για τη «Γενοκτονία και την Αντίσταση» (LGGRTC)[12] το οποίο τιμά ως εθνικό ήρωα τον Povilas Plechavičius αρχηγό της LVR ή Litauische Sonderverbände, μιας ομάδας που πολέμησε τον Κόκκινο Στρατό κάτω από τις εντολές της Βέρμαχτ.[13] Χρήματα λοιπόν των ευρωπαίων φορολογουμένων, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων – ένα ποσοστό πχ. του ΦΠΑ που πληρώνουμε πάει κατευθείαν στην ΕΕ – χρησιμοποιούνται για να δοξάζεται η μνήμη τέτοιων ανθρώπων. Δε θα ήταν απίθανο στο μέλλον, να χρηματοδοτηθούν από το κονδύλι αυτό το γυάλισμα του μνημείου των εσθονικών Ες-Ες στο Λίχουλα[14] ή το μνημείο των ηττημένων ταγματασφαλιτών στο Μελιγαλά.  Κατά τα άλλα, η ΕΕ θα πρέπει να μας εξηγήσει που ακριβώς στο έδαφός της έγινε μαζική εξολόθρευση αμάχων από «σταλινικούς» για να πρέπει να τη μνημονεύουμε.

Τον Οκτώβρη του 2013, η ευρωπαϊκή αρχή για τα θεμελιώδη δικαιώματα (FRA) δημοσίευσε τη συμβολή της για το νέο πρόγραμμα-πλαίσιο για το ρατσισμό και τη ξενοφοβία. [15] Σε αυτή θεωρεί αδόκιμο να χρησιμοποιούνται οι όροι «δεξιός» ή «αριστερός εξτρεμισμός» – τους οποίους κατά τα άλλα, βάζει στο ίδιο καλάθι – γιατί έτσι «συσκοτίζεται», λέει, το ρατσιστικό, αντισημιτικό ή ομοφοβικό κίνητρο των εγκλημάτων. Μας λέει ακόμα ότι πολύ μικρό ποσοστό των ρατσιστικών επιθέσεων γίνεται από ακρο-δεξιούς. Μάλλον θα θεωρούν ότι οι ρατσιστικές επιθέσεις γίνονται από οργισμένες μαζορέτες ή άνεργους ναυαγοσώστες. Δεν εξηγούν επίσης αν έχουν ποτέ ακούσει για αριστερές ομάδες που κυνηγούν μετανάστες. Μ’αυτά και μ’άυτά όμως, η ΕΕ κλείνει απολύτως τα μάτια στο είδος του εγκλήματος που είχαμε στην περίπτωση του Παύλου Φύσσα: την πολιτική δολοφονία. Το να ξεκινούν κάποιες ομάδες (μάλλον ακροδεξιές παρά.. ναυαγοσωστικές) να σκοτώνουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με τον τρόπο, που επιλέγουν να μνημονεύουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, παραβλέποντας ότι εκεί δε μαρτύρησαν άνθρωποι μοναχά λόγω της εβραϊκής, τσιγγάνικης ή άλλης καταγωγής τους, αλλά και λόγω των πολιτικών τους ιδεών. Ίσως να μην είναι τόσο περίεργο αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται στην ουσία για τις ίδιες πολιτικές ιδέες – αυτές του αντικαπιταλισμού, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού – τις οποίες τώρα προσπαθούν να ποινικοποιήσουν.

Το Μάη του 2012, η ευρωπαία επίτροπος Cecilia Malmström που εκτελεί καθήκοντα «υπουργού εσωτερικών» της ΕΕ, ανακοίνωσε πρωτοβουλίες για την «από-ριζοσπαστικοποίηση» που στόχευαν τον «εξτρεμισμό, δεξιό κι αριστερό» τόσο γενικά και αόριστα.[16] Για την επίτευξή τους, μια άλλη γραμμή του προϋπολογισμού χρηματοδοτεί το «Δίκτυο ενάντια στη Ριζοσπαστικοποίηση».[17]

Η συζήτηση για τον Παύλο στο ευρωκοινοβούλιο

Με αφορμή τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα μια συζήτηση έλαβε χώρα στην Ευρωβουλή πάνω στο «δεξιό εξτρεμισμό». Δεν ήταν λίγοι οι Ευρωβουλευτές που παραπονέθηκαν γιατί δε συμπεριλήφθηκε και ο «αριστερός εξτρεμισμός». Ο επικεφαλής του γαλλικού Μετώπου της Αριστεράς, Jean-Luc Mélénchon, ζήτησε από τους παραπονούμενους να του υποδείξουν συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου συγκεκριμένες ομάδες όπως μετανάστες, ομοφυλόφιλοι ή πολιτικοί αντίπαλοι έχουν γίνει συστηματικός στόχος φονικών επιθέσεων από υποτιθέμενους «αριστερούς εξτρεμιστές». Ο Σλοβένος Milan Zver του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος αρκέστηκε να του απαντήσει ότι «είναι γνωστό ότι στην Ευρώπη χρησιμοποιείται βία από την αριστερά και κυνηγούνται πολιτικοί της δεξιάς». Μάλλον θα εννοούσε τα «τάγματα εφόδου» στα οποία αναφέρεται συχνά ο Πάγκαλος και είναι οπλισμένα μέχρι τα δόντια με.. γιαούρτια. O Πολωνός Ryszard Legutko δε παρέλειψε να πει ότι κατά τη γνώμη του «η Ευρώπη δεν απειλείται από το φάντασμα του Χίτλερ αλλά από το φάντασμα του Λένιν». [18]

Τι έχει να χωρίσει η ΕΕ με τους Ναζί;

Σε πρόσφατο άρθρο του, ο Νίκος Μπογιόπουλος εξήγησε πώς καπιταλιστικοί όμιλοι όπως η Siemens, η Krupp ή η Deutsche Bank που είναι σήμερα ανάμεσα στους κύριους επωφελημένους από την «ευρωπαϊκή ενοποίηση», έτσι όπως αυτή συντελείται, ήταν οι ίδιοι με αυτούς που είχαν παρέχει καθοριστική στήριξη στη Χίτλερ.[19]  Το οικοδόμημα της ΕΕ άρχισε να χτίζεται από την Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ) το 1951 . Η κοινή αυτή αγορά ήταν ένα σχέδιο που οι βιομήχανοι Γαλλίας, Βελγίου, Λουξεμβούργου και Γερμανίας προωθούσαν και πριν από τον πόλεμο με την πλήρη στήριξη του πανευρωπαϊστικού κινήματος, το οποίο δε σταμάτησε να ζητά την εφαρμογή του σχεδίου ακόμα κι όταν η Γερμανία είχε ήδη πέσει στα χέρια των Ναζί, στο όνομα της «μη απομόνωσής» της. Οι περισσότεροι βιομήχανοι στις κατεχόμενες χώρες διατήρησαν την περιουσία τους κατά τη διάρκεια του πολέμου παράγοντας για τη ναζιστική πολεμική μηχανή. Σύμφωνα με τη διδακτορική διατριβή της ιστορικού Mauve Carbonell από τα εννιά μέλη της πρώτης Υψηλής Αρχής της ΕΚΑΧ (προγόνου της σημερινής Κομισιόν), ένας ήταν υπολοχαγός της Βέρμαχτ κατά τη διάρκεια και των έξι χρόνων του πολέμου (Franz Etzel) , ένας στέλεχος του υπουργείου οικονομικών της δωσιλογικής κυβέρνησης στην Ολλανδία (Dirk Spierenburg)  κι ένας βιομήχανος που συμμετείχε στις οικονομικές δομές του καθεστώτος Πεταίν (Léon Daum). [20] Αργότερα μέλη της Υψηλής Αρχής διετέλεσαν επίσης, ο Karl-Maria Hettlage (1962-1967) επίτιμο μέλος των Ες-Ες και υψηλόβαθμος του ναζιστικού υπουργείου εξοπλισμών και ο Ολλανδός Johannes Linthorst Homan (1968-1971) που συμμετείχε σε δωσιλογικό κίνημα στην αρχή του πολέμου.

Τελικά, η συχνή αυτή μεταπήδηση των ευρωπαϊστών στο ένα από τα δύο άκρα τα οποία υποτίθεται ότι καταδιώκουν και πίσω ξανά στον «κεντρώο ευρωπαϊσμό», ίσως να μην είναι και τόσο τυχαία. Από τα γεννοφάσκια της, η ΕΕ προωθεί ένα πολύ συγκεκριμένο μοντέλο «δημοκρατίας». Η δυσπιστία προς τη λαϊκή κυριαρχία είναι συστατικό της στοιχείο. Εμπεριέχεται λοιπόν στο οικοδόμημα της ΕΕ, η αμφισβήτηση του βασικού αυτού στοιχείου των αστικών συνταγμάτων που είναι η λαϊκή κυριαρχία. Ο Friedrich Hayek, ιδρυτής κατά κάποιο τρόπο του Νεοφιλελευθερισμού, ήταν ένθερμος υποστηρικτής του ευρωπαϊκού φεντεραλισμού από το μεσοπόλεμο και ένθερμος υποστηρικτής της ΕΟΚ. Τα κείμενα του μάλιστα επηρέασαν την ιδρυτική της Συνθήκη της Ρώμης.

Το 1939 έγραφε ότι το βασικό «πλεονέκτημα» μιας ομοσπονδίας είναι ότι «αναμφίβολα η δυνατότητα ρύθμισης της οικονομικής δραστηριότητας θα είναι πολύ πιο περιορισμένη για μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση από ότι για κυβερνήσεις εθνών-κρατών». Κατά συνέπεια, οι συνδικαλιστικές κι επαγγελματικές ενώσεις δε θα έχουν υπολογίσιμη  δυνατότητα να επιβάλουν στις κυβερνήσεις μέτρα προστασίας της εργασίας. «Η ομοσπονδία», λέει, «θα έχει αρνητική δύναμη ώστε να εμποδίζει τα κράτη μέλη της να επεμβαίνουν στην οικονομία και όχι θετική δύναμη για να επεμβαίνει στη θέση τους». Θεωρεί ότι λαοί με διαφορετικές κουλτούρες και ιστορία δεν πρόκειται ποτέ να δεχθούν σε ομοσπονδιακό επίπεδο μια δύναμη ικανή να οργανώνει την παραγωγή και την κατανάλωση με βάση ένα πλάνο. Και «καθότι μέσα σε μια ομοσπονδία, η δυνατότητα αυτή δε μπορεί να αφήνεται ούτε στα έθνη-κράτη, μια ομοσπονδία σημαίνει βασικά ότι σε κανένα από τα δύο επίπεδα εξουσίας δε θα υπάρχει δυνατότητα ενός σοσιαλιστικού σχεδιασμού της οικονομικής ζωής». Για το Χάγιεκ λοιπόν η ευρωπαϊκή ομοσπονδία είναι ρητά ένας τρόπος να προστατευτεί η καπιταλιστική τάξη πραγμάτων από τη σοσιαλιστική απειλή.[21]

Στα επίσημα ντοκουμέντα της ΕΕ και ειδικά σε αυτά που αναφέρονται στην «καλή διακυβέρνηση» ο όρος «πολίτης» εμφανίζεται όλο και πιο σπάνια και ο όρος «ενδιαφερόμενο μέρος» που αναφέρεται σε επιχειρήσεις, ομίλους και οικονομικούς κλάδους, όλο και πιο συχνά. Ενώ μάλιστα η ομοσπονδοποίηση προχωρά με βήμα γοργό εκμεταλλευόμενη την κρίση όπως είχαν ονειρευτεί οι Hayek και Friedman, στέλεχος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας δηλώνει ότι οι προϋποθέσεις για την ύπαρξη μια «δημοκρατικής» πολιτικής ένωσης είναι η «ελευθερία συμμετοχής στην αγορά, η προστασία των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας και η τήρηση των συμβολαίων».[22]

Πρόκειται για μια «δημοκρατία» στην οποία η μονάδα που μαζί με τις άλλες μοιράζεται την κυριαρχία δεν είναι ο πολίτης (και δη ο εργαζόμενος πολίτης όπως επιδιώκει η αριστερά), αλλά οι εταιρείες και οι κεφαλαιούχοι ως τα «ενδιαφερόμενα μέρη». Πόσο άραγε απέχει αυτό από εκείνη τη δήλωση ευγνωμοσύνης του Γερμανού βιομήχανου Κrupp προς το Χίτλερ που «επέστρεψε τον εργάτη στο έθνος του, τον μετέτρεψε σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και συνεπώς σύντροφό μας» (σ.σ. σύντροφο των βιομηχάνων);

Ένας άλλος υποστηρικτής της ομοσπονδιακής διακυβέρνησης τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο, ο George Soros, δεν κρύβει την ελιτίστικη αντίληψή του: «σήμερα η ιδέα για μεγαλύτερη συμμετοχή έχει γίνει της μόδας. Προσωπικά είμαι περισσότερο υπέρ των ελίτ».[23]  Ίσως εδώ να βρίσκεται η εξήγηση γιατί η ΕΕ δε σοκάρεται και τόσο από την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Στο κάτω-κάτω συμφωνούν μεταξύ τους ότι η μεγάλη μάζα των πολιτών θα πρέπει να είναι απλά άβουλοι ψηφοφόροι, καταναλωτές κι εργαζόμενοι χωρίς ενεργητική συμμετοχή στην πολιτική και οικονομική ζωή. Τα περισσότερα ακροδεξιά κόμματα εξάλλου δεν είναι καν υπέρ της εξόδου από το Ευρώ.

Στις ιδεολογίες αυτές της κυριαρχίας των καπιταλιστικών ελίτ, η Αριστερά πρέπει να αντιτάξει την πίστη ότι είναι δυνατόν να οικοδομηθεί μια δημοκρατία των εργαζομένων στην οποία οι άνθρωποι θα συναποφασίζουν ενεργά το πώς θα αξιοποιούν τα αποτελέσματα της εργασίας τους.  Η ρήξη με το ολιγαρχικό οικοδόμημα της ΕΕ είναι όρος απαραίτητος για μια πορεία στην κατεύθυνση αυτή.

του Γιώργου Βασσάλου, από ΙΣΚΡΑ

[1] Δείτε πχ. τον ιστότοπο της Ευρωβουλευτή της ΝΔ, Ρόδης Κράτσα http://www.rodikratsa.eu/Category.asp?ID=99

[2] Γόνος αριστοκρατικής αυστριακής οικογένειας που διασταυρώθηκε τον 19ο αιώνα με τον φιλοβενετικό κρητικό οίκ των Καλλέργηδων.

[3] http://www.european-council.europa.eu/home-page/highlights/president-van-rompuy-is-awarded-european-prize-coudenhove-kalergi-2012-%281%29?lang=en

[4] Παρ’όλ’αυτά, διατήρησε την κριτική του στον κοινοβουλευτισμό κηρύσσοντας τον εαυτό του οπαδό «νέο-αριστοκρατικώνν» αρχών. Katian Orluc «The Idea of Pan-Europe in the Interwar Years» in «Reflections on Europe: Defining a Political Order in Time and Space» edited by Hans-Åke Persson and Bo Stråth

[5] «Faire l’Europe» ή «réaliser l’Europe» στα γαλλικά. Το συναντάμε στον πολιτικό λόγο, σε γελοιογραφίες, αφίσες καμπάνιας κλπ. Δείγμα μιας αφίσας υπέρ της ΕΕ το 1992 https://fbcdn-sphotos-b-a.akamaihd.net/hphotos-ak-prn1/76414_10151337996957612_923140299_n.jpg

[6] Το κάλεσμα αυτό γινόταν με σκοπό τη στρατολόγηση Γάλλων φιλο-ναζιστών εθελοντών για να πολεμήσουν στο ανατολικό μέτωπο. Πηγή: Benjamin Landais, Aymeric Monville, Pierre Yaghlekdjian «L’idéologie européenne », éditions Aden 2008.

[7] Ιός της Ελευθεροτυπίας 2004: “ΟΙ ΝΕΟΙ ΒΑΛΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΕΤΑΙΡΟΙ, Από τα Ες-Ες στην Ε.Ε.” http://www.iospress.gr/ios2004/ios20040215a.htm

[8] European Parliament resolution of 2 April 2009 on European conscience and totalitarianism http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2009-0213+0+DOC+XML+V0//EN

[9] Αγγλικό απόσποσμα: “Europe will not be united unless it is able to form a common view of its history, recognises Nazism, Stalinism and fascist and Communist regimes as a common legacy and brings about an honest and thorough debate on their crimes in the past century”. Ελληνική μετάφραση: “η Ευρώπη δεν θα ενωθεί ποτέ αν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της ιστορίας της, να αναγνωρίσει το ναζισμό, το σταλινισμό και τα φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα ως μέρος της κοινής ιστορίας της και αν δεν διεξαγάγει τίμιο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα των καθεστώτων αυτών κατά τον περασμένο αιώνα” http://www.europarl.europa.eu/sides/getDoc.do?pubRef=-//EP//TEXT+TA+P6-TA-2009-0213+0+DOC+XML+V0//EL

[10] Στο Κόκκινο: “Η σφαγή του Παρισιού” http://stokokkino.gr/article/2844/I-sfagi-tou-Parisiou

[11] Ριζοσπάστης 19/10/2013 http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=19%2F10%2F2013&id=14865&pageNo=2&direction=1 και Call for proposals 2012 — Europe for Citizens Programme http://eur-lex.europa.eu/LexUriServ/LexUriServ.do?uri=OJ%3AC%3A2012%3A377%3A0009%3A0013%3AEN%3APDF

[12] Το #24 σε αυτή τη λίστα των εγκριθέντων προγραμμάτων για το 2013 http://eacea.ec.europa.eu/citizenship./funding/2013/selection/documents/action4/rem-selected-2013.pdf

[13] http://www.genocid.lt/datos/zemaitis.htm

[14] Μια εικόνα, χίλιες λέξεις που λέμε http://en.wikipedia.org/wiki/File:M%C3%A4lestusm%C3%A4rk_Eesti_meestele.jpg

[15] FRA Opinion – 02/2013 Framework Decision on Racism and Xenophobia – Vienna, 15 October 2013  http://fra.europa.eu/sites/default/files/fra-opinion-2-2013-framework-decision-racism-xenophobia_en.pdf

[16] Cecilia Malmström, EU Commissioner responsible for Home Affairs, SPEECH/12/336, EU Initiatives to Tackle Extremism and De-radicalisation http://europa.eu/rapid/press-release_SPEECH-12-336_en.htm

[17] Radicalisation Awareness Network (RAN) http://ec.europa.eu/dgs/home-affairs/what-we-do/networks/radicalisation_awareness_network/index_en.htm

[18] Χριστίνα Βασιλάκη «Η θεωρία των δύο άκρων μεταναστεύει στο Ευρωκοινοβούλιο» http://www.thepressproject.gr/article/48223/I-theoria-ton-duo-akron-metanasteuei-sto-Eurokoinobou lio

Και http://www.europarl.europa.eu/ep-live/en/plenary/video?debate=1381328328954

[19] Νίκος Μπογιόπουλος «Κάτι λείπει από το “κάδρο”» http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/180010,Kati_leipei_apo_to_kadro.html

[20] Mauve Carbonell «Des hommes à l’origine de l’Europe. Biographies des membres de la Haute Autorité de la CECA » http://afhe.ehess.fr/document.php?id=835

[21] Cédric Durand «Introduction: qu’est-ce que l’Europe» dans « En finir avec l’Europe», éditions La fabrique 2013 en citat Friedrich Hayek “The Economic Conditions of Interstate Federalism” (1939)

[22] Yiorgos Vassalos «European Commission expert groups: Damocles’ sword over democracy”, Juridikum 2013 http://mygranma.files.wordpress.com/2013/10/juridikum-1-2013-vassalos.pdf

[23] Nicolas Guilhot “Financiers, philanthropes” éditions Raison d’agir 2006