ΚΑΤΤΑΓΓΕΛΙΑ EAAK ΣΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

Την ίδια ώρα που τα πανεπιστήμια βρίσκονται σε μια οριακή κατάσταση, με μια ποιοτικά αναβαθμισμένη εκπαιδευτική αναδιάρθρωση να βρίσκεται στα σκαριά, η ΚΝΕ επιλέγει σαν απάντηση να στοχοποιήσει την αγωνιστική δράση της μαχόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς. Γιατί δεν τους ενοχλεί η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ αλλά οι φοιτητές και αγωνιστές που βγαίνουνε στους δρόμους, πηγαίνουν στις Γενικές τους Συνελεύσεις και βρίσκονται αριστερά από τη γραμμή του Περισσού και των κομματικών γραφείων. Ορμώμενοι από στείρα μικροπολιτικά συμφέροντα και κομματικές σκοπιμότητες για να καλύψουν τα πολιτικά κενά της κομματικής τους γραμμής, επιτίθεται με βίαιες και τραμπούκικες συμπεριφορές στους αγωνιστές και τα σχήματα της ΕΑΑΚ. Με μεθοδεύσεις που θα ζήλευε κάθε καθεστωτική δύναμη, προσπαθεί να αναδείξει την μαχόμενη ριζοσπαστική αριστερά ως το “μέγιστο κακό” εντός των φοιτητικών συλλόγων. Η βαθιά κομματοκεντρική και ελιτίστικη λογική της ΚΝΕ, σε συνδυασμό με την αδυναμία της να περιγράψει ένα πολιτικό σχέδιο ανάπτυξης και όξυνσης του μαθητικού και φοιτητικού κινήματος, είναι τα βαθύτερα αίτια που μετατρέπουν την ΚΝΕ σε επί της ουσίας τροχοπέδη των αγώνων της σπουδάζουσας νεολαίας, παρά τις διακηρυκτικά αριστερές κορώνες της. Για αυτό και θέλουν προέδρους στις σχολές και στα σχολεία που θα ελέγχουν οι καθοδηγητές που θα κάνουν κουμάντο στους συλλόγους και όχι μαζικές συνελεύσεις.

Καταγγελία ΕΑΑΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗΣ

Όπου δε φτάνουν η τρομοκρατία και οι διώξεις του κράτους, φτάνει το μακρύ του χέρι.

Σε μια περίοδο που το όνομα της αριστεράς ξεφτιλίζεται όταν το χρησιμοποιούν αυτοί που υπογράφουν μνημόνια και εξαπολύουν επίθεση στη νεολαία και τον κόσμο της εργασίας, σε μια περίοδο που οι ίδιοι άνθρωποι ανταλλάσουν αγκαλιές και ξεπλένουν τους φασίστες της Χ.Α., ενώ διώκουν και προσπαθούν να καταστείλουν όποιο κίνημα αντιστέκεται στην καταστροφική πολιτική τους, σε αυτή την περίοδο τα θρασύδειλα τσιράκια και οι υμνητές του συστήματος βγαίνουν να καταδώσουν αγωνιστές σαν το μακρύ χέρι ενός κράτους που πολύ καλά το βολεύει αυτού του είδους ο κοινωνικός κανιβαλισμός.

Αυτός είναι ο λόγος για την ιντερνετική στοχοποίηση καταδοτικού τύπου, μαρξιστών πανεπιστημιακών καθηγητών και αγωνιστών της ΕΑΑΚ από τον Θάνο Τζήμερο. Σύμφωνα με τον ίδιο η άλωση των πανεπιστημίων είναι έργο μαρξιστών καθηγητών και αγωνιστών της ΕΑΑΚ. Καλεί μάλιστα να διαδοθεί ποιοι είναι αυτοί οι “ομιλούντες σκελετοί του σταλινικού μουσείου” ώστε να γίνει γνωστό ποιοι είναι αυτοί που φταίνε για την κατάσταση διάλυσης της παιδείας.

Οι Εαακίτες και οι Εαακίτισσες, ο κόσμος της αριστεράς και οι αγωνιστές του κινήματος όμως ξέρουν ποιος φταίει για την διάλυση της παιδείας και δίνουν αγώνα ενάντια σε αυτούς χρόνια τώρα. Όταν κυβερνήσεις προσπαθούσαν να υποβαθμίσουν τις σπουδές και τα πτυχία μας, όταν η υποχρηματοδότηση οδηγούσε καθημερινά τα πανεπιστήμια στον μαρασμό η ΕΑΑΚ έδωσε τον αγώνα ενάντια στο πανεπιστήμιο που ονειρευόταν ο κάθε Τζήμερος. Ένα πανεπιστήμιο κοινωνικά νεκρό που να εναρμονίζεται με τις ανάγκες του κεφαλαίου. Ένα πανεπιστήμιο απαλλαγμένο από το δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, την κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων και οτιδήποτε γενικά δεν ταιριάζει στην καπιταλιστική «κοσμοαντίληψή τους».

Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί το κράτος και τα τσιράκια του ενοχλούνται τόσο από όποιον αγωνίζεται. Η πειθήνια τήρηση των συμφωνιών της κυβέρνησης θέλει άλλωστε και την καταστολή όποιου προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι. Οι διώξεις στο κίνημα ενάντια στους πλειστηριασμούς στην πόλη μας, τους φοιτητές της Ξάνθης που διώκονται για αντι-φασιστική πάλη και ένα σωρό άλλες διώξεις μαρτυρούν ακριβώς αυτό. Την τακτική κυβέρνησης και παρά-κράτους ενάντια στον εσωτερικό εχθρό.

Εμείς, οι Εαακίτες και οι Εαακίτισσες, έχουμε να δηλώσουμε σε καθέναν που επιζητεί αυτήν την κοινωνική σφαγή και τον κανιβαλισμό της κουκούλας και των καταδοτών ότι θα μας βρει απέναντί του. Ότι το κίνημα που αγωνίζεται ενάντια στον φασισμό και τη κοινωνική βαρβαρότητα, ενάντια στα μνημόνια και τον εργασιακό μεσαίωνα που θέλουν να μας επιβάλλουν, δεν τρομοκρατείται! Είμαστε κομμάτι των κινημάτων που διώκονται και θα τασσόμαστε με τα δικαιώματα της κοινωνικής πλειοψηφίας. Κανένας Τζήμερος δεν μας τρόμαξε και καμιά τρομοκρατία δεν θα σταματήσει τη δράση μας. Θα είμαστε απέναντι σε κάθε κυβέρνηση και τους παρατρεχάμενούς της.

ΕΑΑΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΊΚΗΣ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΕΑΑΚ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΞΑΝΘΗΣ

Μπλόκο στις φασιστικές διώξεις των Φοιτητών της Ξάνθης!

Άμεση αθώωση των αγωνιστών!

Ο Σύλλογος Φοιτητών Ξάνθης την περσινή χρονιά πήρε αγωνιστική απόφαση με σκοπό να αντιμετωπιστούν ζητήματα καθηγητικής αυθαιρεσίας και φασιστικής ρητορείας στα μαθήματα. Συγκεκριμένα ο καθηγητής Παύλου είναι υπεύθυνος για τεράστια ποσοστά αποτυχίας στις εξετάσεις, προσβλητική - ρατσιστική συμπεριφορά σε φοιτητές με συνεχείς στοχοποιήσεις και χαρακτηρισμούς. Επίσης υπογράφει κείμενα που λένε επί λέξει «Μιμηθείτε τον Κασιδιάρη... τον Ιωάννη Μεταξά», δηλώνει ανοιχτά υπέρ φασιστικών πρακτικών, διδάσκει στα αμφιθέατρα ότι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι πηγή προβλημάτων για τα δεινά της χώρας. Παράλληλα μέσα από τα ¨μαθήματα φιλοσοφίας¨ που έκανε προσπαθούσε να συγκροτήσει κύκλο ακροδεξιών φοιτητών τους οποίους υποκινούσε να οργανώνουν αντισυγκεντρώσεις ενάντια στις αγωνιστικές αποφάσεις του Φοιτητικού Συλλόγου, να μολύνουν με φασιστικά και ναζιστικά σύμβολα τους χώρους της σχολής αλλά και ανηρτημένο υλικό για το προσφυγικό του σχήματος ΕΑΑΚ.

Από την αρχή των συνελεύσεων των φοιτητών του τμήματος ΗΜΜΥ με θέμα τα παραπάνω, ο Γ. Παύλος ξεκίνησε να στοχοποιεί φοιτητές που αντιπαραθέτονταν στις πρακτικές και την ρητορεία και να τους απειλεί με μηνύσεις συμπυκνώνοντας την γενικότερη επίθεση που δέχονται οι φοιτητές και η νεολαία.

Η αρχή των διώξεων υλοποιήθηκε τελικά από τον ομοϊδεάτη του Παύλου φοιτητή οποίος μήνυσε 3 αγωνιστές φοιτητές για κακουργηματικές πράξεις. Από την έκταση που πήρε το θέμα, αλλά και από την προβληματική στάση του Παύλου που αναγνωριζόταν από την πρυτανεία διεξήχθη ΕΔΕ (ένορκη διοικητική εξέταση) σε βάρος του.

Προκειμένου να αμυνθεί αλλά και ταυτόχρονα να συνεχίσει την επίθεσή του στους αγωνιζόμενους φοιτητές ο καθηγητής Παύλου έκανε καταγγελία στην εισαγγελία. Σε αυτήν στοχοποιεί 6 ακόμα φοιτητές (στο σύνολο 9) ως υπαίτιους για το κλίμα «βίας και τρομοκρατίας» στο ΔΠΘ, περιγράφοντας τους ως «φοιτητικό ISIS». Δε δίστασε ακόμα να δώσει υποτιθέμενα στοιχεία για την υπόθεση στην Χρυσή Αυγή η οποία με ερώτηση της στην Βουλή ζητά παρέμβαση του Υπουργείου Παιδείας και του Υπουργείου Δικαιοσύνης για τη δράση του σχήματος των αγωνιστών φοιτητών στην Ξάνθη, ενώ η Χ. Τσαμπάζη, δικηγόρος του Ρουπακιά υπογράφει κείμενα υποστήριξης στον καθηγητή.

Οι 2 υποθέσεις είναι άρρητα συνδεδεμένες αν σκεφτούμε ότι ο καθηγητής είχε γνωστοποιήσει πως θα έβαζε τον ομοϊδεάτη φοιτητή του να αποσύρει τις μηνύσεις εάν οι 3 φοιτητές έπαυαν τη συνδικαλιστική τους δράση! Παράλληλα σε πρόσφατο κείμενό του προς τον Υπουργό Παιδείας και τη Βουλή φαίνεται ξεκάθαρα πως προσπαθεί να γλιτώσει από τις κατηγορίες της ΕΔΕ αποσύροντας τις διώξεις στους φοιτητές ως αντάλλαγμα.

Δηλώνουμε την στήριξή μας στην υπόθεση των 3 αλλά και των 9 αγωνιστών ενάντια στις ανυπόστατες κατηγορίες και διώξεις. Με αυτές τις διώξεις επιδιώκουν να ποινικοποιήσουν την συνδικαλιστική και αντιφασιστική δράση. Προσπαθούν να χτυπήσουν τον αγώνα για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, τον αγώνα των φοιτητών να έχουν τον λόγο για τους όρους σπουδών, την εργασιακή προοπτική τους και την αντιμετώπιση της φασιστικής πρακτικής και ρητορείας όπου την συναντούν.

Οι φασίστες εξυπηρετούν τους από πάνω, για αυτό μπαίνουν εμπόδιο στις διεκδικήσεις και τα συμφέροντά μας, στέκονται ενάντια στις περιθωριοποιημένες και καταπιεσμένες ομάδες και στο κόσμο του αγώνα που παλεύει ώστε τα πράγματα να πάνε αλλιώς. Οι γειτονιές, οι χώροι δουλειάς και τα πανεπιστήμια, που ανέκαθεν αποτελούσαν άσυλο προάσπισης κοινωνικών αγώνων , χώροι πολιτικοποίησης και αμφισβήτησης, πρέπει να γίνουν με την πάλη μας «ναρκοπέδιο» για τους φασίστες και τις πρακτικές τους.

Το φοιτητικό κίνημα που ανέκαθεν αντιστεκόταν σθεναρά απέναντι σε κάθε είδους φασιστικής πρακτικής και τοποθέτησης, δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Με δυναμικές κινητοποιήσεις πανελλαδικής εμβέλειας θα τσακίσουμε κάθε φασιστικό θύλακα εντός του πανεπιστημίου και της κοινωνίας.

Δεν τρομοκρατούμαστε από τις φασιστικές διώξεις, ούτε πρόκειται να σταματήσουμε τη συνδικαλιστική μας δράση. Το μέλλον μας βρίσκεται στους συλλογικούς αγώνες της νεολαίας για δημοκρατικές ελευθερίες, κοινωνικά δικαιώματα και για μια προοπτική που δεν θα υποτάσσεται στις ανάγκες του συστήματος. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους 3 και στους 9 αγωνιστές της Πολυτεχνικής Σχολής Ξάνθης και καλούμε κάθε αγωνιστή και κάθε μαχόμενη δύναμη του φοιτητικού κινήματος να στηρίξει όλες τις συγκεντρώσεις αλληλεγγύης για τους διωκόμενους φοιτητές.

Όλοι στην μικροφωνική αλληλεγγύης στις 12  στα Προπύλαια, ώστε να δώσουμε τη δικιά μας απάντηση.

Δεν χαρίζουμε το αναφαίρετο δικαίωμα μας στους συλλογικούς αγώνες

Τσακίζουμε τους φασίστες μέσα και έξω από τις σχολές

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΟΥ LOCK-OUT ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ

Οι Κοσμητείες των Ο.Π.Ε. και Νομικής, έβγαλαν μία ανακοίνωση η οποία απαγορεύει τη διάθεση χώρων για τη διοργάνωση εκδηλώσεων. Αυτή η απόφαση έχει πολύ συγκεκριμένη κατεύθυνση, καθώς αποβλέπει στην αποστείρωση του κοινωνικού χώρου του Πανεπιστημίου από οποιαδήποτε δραστηριότητα εκφεύγει των ακαδημαϊκών ενδιαφερόντων. Στην απαγόρευση αυτή ήρθε να προστεθεί το τρίτο κατά σειρά lock- out από την αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς για να εμποδίσει την πραγματοποίηση εκδήλωσης που θα γινόταν με θέμα τις άδειες που δεν δίνονται παράνομα στον πολιτικό κρατούμενο Δ. Κουφοντίνα. Συγκεκριμένα, η Κοσμητεία Νομικής έστειλε εμπιστευτικό έγγραφο στη διοίκηση των φυλακών Κορυδαλλού, προκειμένου να απαγορευτεί η τηλεφωνική παρέμβαση του στην εκδήλωση αυτή.

Η κίνηση αυτή διαπνέεται από ακραίο αυταρχισμό, αποτελεί προσπάθεια φίμωσης οποιασδήποτε διαφορετικής φωνής και πλήττει στον πυρήνα του το άσυλο. Απέναντι σ’ αυτό, εμείς επανοικειοποιηθήκαμε το χώρο του ασύλου σπάζοντας το lock-out, προκείμενου να γίνει ανοιχτός και ζωντανός στους/στις φοιτητές/-τριες και την κοινωνία. Η απάντηση ήταν η περικύκλωση της Νομικής με ΜΑΤ και ο έλεγχος όσων ήθελαν να εισέλθουν. Γι’ αυτό ευθύνονται η κυβέρνηση και οι Κοσμητείες Νομικής και Ο.Π.Ε.

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μία εποχή άγριας επίθεσης στα δικαιώματα και τις ελευθερίες της κοινωνικής πλειοψηφίας. Καλούμε κάθε φοιτητή και φοιτήτρια να στηρίξει την επανανοηματοδότηση του πανεπιστημιακού χώρου από εμάς τους/τις ίδιους/ίδιες, τόσο σήμερα όσο και στην καθημερινότητά τους.

Αυτοδιαχειριζόμενο Κυλικείο Νομικής
ΕΑΑΚ ΝΟΠΕ
ΑΡΕΝ ΝΟΠΕ
ΑΡΔΙΝ ΝΟΜΙΚΗΣ
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ LOCK- OUT

Ήδη από τη Δευτέρα 14/11, η Νομική, η ΑΣΟΕΕ, και η Πάντειος είναι σϕραγισμένες με lock-out, με απόϕαση των Κοσμητειών τους. Αυτό δεν μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, καθώς συνηθίζεται τις τελευταίες χρονιές, τέτοιες μέρες, οι Σχολές του κέντρου να κλείνουν με lock-out.

Τι είναι όμως το lock-out; Πρόκειται για όρο του εργατικού δικαίου, όπου οι εργοδότες έχουν το δικαίωμα της «ανταπεργίας», κλείνουν δηλαδή τις επιχειρήσεις τους, προκειμένου να εκβιάσουν τους εργαζομένους, ώστε αυτοί να μην ξεκινήσουν τον αγώνα και την απεργία τους. Μάλιστα, η επαίσχυντη αυτή πρακτική, πρόκειται να γενικευτεί με το νέο εργασιακό νομοσχέδιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Με αντίστοιχο τρόπο η Κοσμητεία κλείνει και τις σχολές μας. Το γεγονός ότι τα lock-out γίνονται κάθε χρονιά στα μέσα Νοέμβρη δεν είναι τυχαίο. Οι μέρες αυτές, ενόψει της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, εμπεριέχουν ιδιαίτερο αγωνιστικό ϕορτίο για το νεολαιίστικο κι εν γένει για το λαϊκό κίνημα και, ως εκ τούτου, αποτελούν ένα σημαντικό ερέθισμα για τη συζήτηση, ζύμωση και πολιτικοποίηση των ϕοιτητών, διεξαγωγή συλλογικών διαδικασιών, καθώς και για τον συντονισμό του αγώνα και των διεκδικήσεών τους. Κλείνοντας τις Σχολές,  κυβερνήσεις, κράτος και κοσμητείες, επιδιώκουν να αποτρέψουν όλα τα παραπάνω, ώστε να μη γίνουν οι σχολές του κέντρου της Αθήνας, κέντρα αγώνα του κινήματος.

Ως ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ- Ε.Α.Α.Κ. καταγγέλλουμε για ακόμα μία ϕορά το απαράδεκτο και πραξικοπηματικό lock- out που λαμβάνει χώρα στη σχολή μας.

Κάθε ϕορά που ο Φ.Σ. Νομικής παίρνει απόϕαση για κατάληψη της Σχολής, Κοσμητεία και καθηγητές επιδίδονται σε μεγαλοσχήμονες διακηρύξεις ότι « Το Πανεπιστήμιο πρέπει να είναι ανοιχτό, να επιτελεί το ακαδημαϊκό του έργο, υπάρχει κίνδυνος να χαθεί το εξάμηνο κλπ.» Τώρα που η ίδια η Κοσμητεία κλείνει τη Σχολή, είναι απλώς… Δευτέρα. Επιπλέον, όταν η Σχολή τελεί υπό κατάληψη από τον Φ.Σ., κάνουν λόγο για « οργανωμένες μειοψηϕίες», τη στιγμή που η απόϕαση για το lock-out λήϕθηκε από… μια πραγματική μειοψηϕία, (κυβέρνηση και κατ’ επέκταση Κοσμητεία) χωρίς καμία απολύτως συλλογική διαδικασία και συνεπώς αποτελεί  αυταρχική και «εν κρυπτώ» από τον Φ.Σ. Νομικής απόϕαση (λες και δεν τον επηρεάζει).

Στη σχετική ανακοίνωση της Κοσμητείας, αναϕέρεται ότι το κλείσιμο γίνεται «λόγω των έκτακτων ρυθμίσεων κυκλοϕορίας στο κέντρο της Αθήνας και της δυσκολίας προσέλευσης στους χώρους των ως άνω κτηρίων».  Πρώτον, οι ευαισθησίες της Κοσμητείας για τη μετακίνηση των ϕοιτητών μας αϕήνουν παγερά ασυγκίνητους. Διότι σε ημέρες εξεταστικής που επρόκειτο να μη λειτουργεί το ΜΕΤΡΟ τις πιο πρωινές ώρες, χρειάστηκαν τεράστιες πιέσεις προς την Κοσμητεία από την πλευρά του Φοιτητικού μας Συλλόγου, προκειμένου να δικαιούνται οι ϕοιτητές του Ά Εξεταστικού κλιμακίου να εξεταστούν στο ΄Β κλιμάκιο, ή να μεταϕερθεί η εξέταση άλλη μέρα. Επίσης, αξιοσημείωτη είναι η προσπάθεια  των καθηγητών μας ( που χρόνια τώρα σϕυρίζουν αδιάϕορα για την περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων) να αποκρύψουν την αστυνομοκρατία και την χουντικής εμπνεύσεως απαγόρευση δημόσιων συναθροίσεων, πίσω από μια καλοσχηματισμένη μάσκα περί « έκτακτων ρυθμίσεων κυκλοϕορίας». Ρυθμίσεων βεβαίως που εντέχνως αποσιωπάται ότι δεν γίνονται στην τύχη, αλλά στο πλαίσιο της επίσκεψης του λαομίσητου πλανητάρχη Ομπάμα στην Αθήνα και των κοινωνικών αντιδράσεων που ξεσπούν εναντίον της.

Η νεολαία όμως ξέρει και μπορεί να απαντά. Και για κάθε lock-out που γίνεται για να αποϕευχθούν τα κέντρα αγώνα, για κάθε απαγόρευση πορειών για την ασϕάλεια του Ομπάμα, απαντά με σύγκρουση, όλο και πιο μαχητική, σπάζοντας τον κλοιό των ΜΑΤ και την αστυνομοκρατία.

ΘΕΛΟΥΝ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΘΥΜΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!!!ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ!!ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ, 17/11, με προσυγκέντρωση στις 14.00 στο Πολυτεχνείο.

 

Κάλεσμα στο συντονιστικό Ε.Α.Α.Κ Αθήνας την Τετάρτη 26/10

Όσο η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και το κεφάλαιο δε βρίσκει τρόπο να την ξεπεράσει, τόσο  τα τεράστια οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα θα πληθαίνουν. Από τη μία, στο διεθνές επίπεδο, οι πόλεμοι συνεχίζονται, ενδοϊμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, με τους πρόσφυγες είτε να εγκλωβίζονται σε μια χώρα, όπως η Ελλάδα, βιώνοντας την απόλυτα περιθωριοποίηση και εξαθλίωση, είτε να διώκονται  πίσω στην Τουρκία. Δεν πρέπει να υποτιμάμε το ζήτημα του φασισμού, που είτε με την οργανωμένη μορφή του, με κύριο εκφραστή τη Χρυσή Αυγή, είτε με την ενίσχυση φασιστικών αντανακλαστικών της κοινωνίας (βλ. γονείς που διώχνουν προσφυγάκια από σχολεία, ντόπιοι  παροτρύνουν πρόσφυγα να αυτοκτονήσει, κ.α.) βγαίνει έντονα στο προσκήνιο, εκμεταλλευόμενος την κατάσταση στο προσφυγικό. Από την άλλη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ εφαρμόζει το 3ο μνημόνιο (αύξηση της φορολογίας , ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, διάλυση του ασφαλιστικού, με πιο πρόσφατο γεγονός την ιδιωτικοποίηση του νερού, το νέο εργασιακό νομοσχέδιο και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας). Οι παραπάνω κατευθύνσεις δεν είναι τίποτα λιγότερο από την κυρίαρχη γραμμή της ΕΕ, με την οποία η κυβέρνηση συντάσσεται πλήρως, στο σύνολο των κατευθύνσεων-στόχων της.

Μια τέτοια κατεύθυνση περιγράφεται και από το νέο νομοσχέδιο για τα εργασιακά και τον συνδικαλιστικό νόμο, που επιδιώκει να εδραιώσει το νέο εργασιακό καθεστώς, της επισφάλειας, των προγραμμάτων voucher,  ΕΣΑ, ΟΑΕΔ κλπ, την ίδια στιγμή που η ανεργία φτάνει στο 60%. Ο νόμος αυτός θα περιλαμβάνει βασικά κομβικά ζητήματα του πυρήνα της εργασίας και των σχέσεων της όπως την παραπέρα μείωση των βασικών μισθών, την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, την κατάργηση των συνδικαλιστικών  και την αντικατάστασή τους από αντιδραστικότερες διατάξεις με κύριες το χτύπημα στο δικαίωμα της απεργίαςκαι τη θέσπιση της δυνατότηταςανταπεργίας (Λοκ άουτ)των εργοδοτών, αλλά και  θα κατοχυρώνει νομοθετικά όλες τις μορφές γενικευμένης ελαστικής εργασίας, με τη θέσπιση όλων των «νέων» μορφών «μικρό-εργασίας» που ισχύουν στον πυρήνατουσύγχρονου καπιταλισμού και σε μια σειρά χώρες. Η βαθιά αυτή αντεργατική μεταρρύθμιση, όχι μόνο καθορίζει το από εδώ και πέρα, το αύριο των σχέσεων κεφαλαίου-εργασίας, τον τρόπο ύπαρξης και τους όρους εκμετάλλευσης της νέας βάρδιας εργαζομένων, αλλά καταργεί ακόμα και το δικαίωμα των εργαζομένων να οργανώνονται και να αγωνίζονται από τα κάτω.

Όλες αυτές οι εξελίξεις όχι μόνο δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον χώρο του πανεπιστημίου, αλλά καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις αλλαγές που γίνονται εντός αυτού. Συγκεκριμένα, η συνεχής υποχρηματοδότηση έχει ως αποτέλεσμα την αλλαγή του χαρακτήρα του πανεπιστημίου έτσι όπως αυτό διορθωνόταν πριν το ξέσπασμα της κρίσης. Αυτό εκφράζεται σε πρώτο βαθμό με την διάλυση των παροχών της μέριμνας για το σύνολο των φοιτητών (σίτιση, στέγαση, μεταφορά, συγγράμματα), γεγονός που εντείνει τους ταξικούς φραγμούς και αποκλείει μεγάλο κομμάτι των φοιτητών από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, αλλά και με την υποστελέχωση στο απαραίτητο διοικητικό και διδακτικό προσωπικό. Μάλιστα,  με τον νέο νόμο για την παιδεία (που θα έρθει να πλήξει τα λύκεια, με την ενίσχυση της τεχνικής εκπαίδευσης, της μαθητείας, την εδραίωση του Νέου Λυκείου και του ταξικού διαχωρισμού των μαθητών ήδη από το γυμνάσιο) οι ταξικοί φραγμοί εντείνονται ακόμα  περισσότερο από το γυμνάσιο και το λύκειο. Επιπλέον, τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά (που στόχος είναι να περάσουν και σε προπτυχιακό επίπεδο), για τα οποία έχει κινητοποιηθεί και ο σύλλογος μας επί δύο συνεχόμενες βδομάδες,  καταδεικνύουν ότι το κόστος της λειτουργίας του πανεπιστημίου θα πέσει ακόμα περισσότερο στις πλάτες των φοιτητών (μεταπτυχιακών, διδακτορικών, κλπ). Όλα αυτά λοιπόν διαμορφώνουν για το φοιτητή μια κατάσταση δύσκολο για την πρόσβαση και την φοίτηση στην μεταλυκειακή εκπαίδευση, προσπαθώντας να μετατρέψουν μεγάλα κομμάτια της νεολαίας σε αναλώσιμους εργαζόμενους με χαμηλά επαγγελματικά δικαιώματα και μηδενική εργασιακή προοπτική.

Σ αυτά τα πλαίσια, διαμορφώνεται ένα εύφορο πεδίο για να έρθουν διάφορες επιχειρήσεις να δώσουν λύσεις, είτε με τις εργολαβίες στη σίτιση και τη στέγαση, είτε με δωρεές χορηγίες σε έδρες (στις οποίες όμως, θα μπορούν και ήδη το κάνουν, να διαμορφώσουν το πρόγραμμα σπουδών ή το περιεχόμενο του μαθήματος- βλ. ΑΠΘ και Σαββίδης, ΓΕΕΘΑ και τουρκικών σπουδών κ.α.), είτε με εμπλοκή τους στα μεταπτυχιακά προγράμματα και στην έρευνα μέσα στο πανεπιστήμιο. Όσο η αγορά θα χει ανάγκη από ευέλικτους αναλώσιμους εργαζόμενους, τόσο θα επιδρά αυτό στο περιεχόμενο των σπουδών μας, με τρόπο που θα προωθεί την εξειδίκευση, να αφαιρεί την συνολική εποπτεία του γνωστικού μας αντικειμένου, να διαχωρίζει την θεωρία από την πράξη σπουδών (πολυκατακερματισμός του αντικειμένου μιας σχολής, οι πολλαπλές ταχύτητες προγραμμάτων αλλά και αποφοίτων σε συνδυασμό με την εξατομίκευση δημιουργούν έναν φοιτητή/εργαζόμενο ‘’ρομπότ’’ πάνω στις ανάγκες της αγοράς). Όσο θα θέλουν να προωθούνται συγκεκριμένα συμφέροντα, της αγοράς και του κεφαλαίου, τόσο θα διαμορφώνουν την παρεχόμενη γνώση με βάση αυτά και θα την υποτάσσουν στις ανάγκες συγκεκριμένων εταιριών (βλ. φαρμακευτικές εταιρίες σε παραιατρικές σχολές, πρακτικές, επώνυμες έδρες κλπ). Όλα τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τις αλλαγές στα εργασιακά, οδηγούν και σε υποβάθμιση των πτυχίων μας (πολυδιάσπαση, πιστωτικές μονάδες κλπ), σε υποβάθμιση των επαγγελματικών μας δικαιωμάτων (τα οποία εξαφανίζονται σε συνδυασμό με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων ετοιμάζοντας μας έναν εργασιακό μεσαίωνα) κ.α.

Έτσι παρατηρούμε συνολικά ότι τόσο η επίθεση στο πανεπιστήμιο όσο και η επίθεση γενικότερα στην κοινωνία συνδέεται στο πρίσμα της εργασιακής προοπτικής και διαμορφώνει μια γένια που αν καταφέρει να τελειώσει της σπουδές της  τα πτυχία της δεν  θα έχουν κανένα εργασιακό δικαίωμα και ακόμα και αν βρει  δουλεία θα είναι με συνθήκες γαλέρας. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί τόσο τα προβλήματα (απογοήτευση ,ενσωμάτωση της ήττας ,αποστράτευση) αλλά κυρίαρχα γεννά μια νέα βαθύτερη δυναμική που μπορεί να ξεσπάσει από μια γενιά που δεν θα έχει τίποτα να χάσει. Χρειάζεται, λοιπόν, ιδιαίτερη πολιτική δουλειά και πρωτοβουλίες, ώστε η δυναμική αυτή να κατευθυνθεί απέναντι στον πραγματικό της αντίπαλο που είναι η ίδια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η ΕΕ (αφού όλες οι μεταρρυθμίσεις είναι με βάση τις επιταγές της, όπως αυτές έχουν περιγραφεί από τον ΟΟΣΑ, τη συνθήκη της Μπολόνια, το ν. Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου κλπ) και να πάρει πολιτικά χαρακτηριστικά συνολικότερης μάχης με αυτόν.

ΝΟΜΙΚΗ  

                                                                                                                  

Σε αυτό το φόντο τις τελευταίες δύο βδομάδες ο φοιτητικός σύλλογος Νομικής μπήκε δυναμικά στον αγώνα ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση με αιχμή τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά της νομικής. Ως Αντινομια-ΕΑΑΚ εκτιμήσαμε ότι υπάρχει μια ισχυρή δυναμική μέσα στον φοιτητικό σύλλογο με αγωνιστική διάθεση και αποφασίσαμε από κοινού με το σχήμα της ΑΡ.ΕΝ να οξύνουμε τα μέσα πάλης βάζοντας κατάληψη στη σχολή, εκφράζοντας ταυτόχρονα ένα πολιτικό πλαίσιο με έντονο αντικυβερνητικό στίγμα, που συνδέει τον αγώνα ενάντια στα μεταπτυχιακά της Νομικής με το νέο νομοσχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για τα μεταπτυχιακά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Αποδείχτηκε ότι το πλαίσιο αυτό κατάφερε να εκφράσει ένα ευρύ, ριζοσπαστικό δυναμικό μέσα στη σχολή, να το εμπλέξει στις δράσεις της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης(τόσο εντός σχολής όσο και εξώστρεφες δράσεις) και να δώσει ένα στίγμα βαθιάς ανυπακοής και αντίδρασης της σπουδάζουσας νεολαίας ενάντια στην υποχρηματοδότηση , την ένταση των ταξικών φραγμών αλλά και την διάλυση της εργασιακής μας προοπτικής. Επιλέξαμε να δώσουμε αυτή τη μάχη με το πλαίσιο αυτό γιατί θεωρούμε ότι παρ’όλο τον δυσμενή συσχετισμό δύναμης είναι φανερό ότι υπάρχουν στο σήμερα χειραφετητικές δυνατότητες για τη σπουδάζουσα νεολαία, δυνατότητες που η εαακ πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνει,να επικοινωνεί μαζί τους και να τις μετασχηματίζει σε ριζοσπαστική, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Για να μπορέσει να νικήσει ο αγώνας στη νομική είναι πιο αναγκαίο από ποτέ οι φοιτητικοί σύλλογοι της Αθήνας και ιδιαίτερα της ΝΟΠΕ να πάρουν αγωνιστικές αποφάσεις και να στηρίξουν έναν σχεδιασμό για κεντρική εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος στην Αθήνα το επόμενο διάστημα. Προβληματιζόμαστε ιδιαίτερα από τη στάση κομματιού της Ε.Α.Α.Κ να απέχει συνειδητά από την πρώτη φάση στον αγώνα του φοιτητικού συλλόγου νομικής ενάντια στα δίδακτρα, παρ’όλα αυτά αναγνωρίζουμε ότι το φαινόμενο αυτό αντανακλά συνολικότερες αδυναμίες της ε.α.α.κ, αδυναμίες που αν δεν συζητηθούν πολιτικά ,με τα μάτια στραμμένα στον αντίπαλο και με την στρατηγική στο τιμόνι θα μας πάνε πολλά βήματα πίσω και θα χάσουμε τις σημαντικές δυνατότητες που ανοίγονται για την αντεπίθεση του φοιτητικού και ευρύτερα του νεολαιίστικου κινήματος. 

Υπό αυτό το πρίσμα, και με δεδομένο ότι σχεδόν σε όλες τις σχολές εμφανίζονται επιθετικά πτυχές της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης που ενισχύουν τους ταξικούς φραγμούς και υποβαθμίζουν τις σπουδές καταδικάζοντας την γενιά μας σε σίγουρο εργασιακό μεσαίωνα, πιστεύουμε ότι η ΕΑΑΚ τόσο στην Αθήνα όσο και πανελλαδικά, οφείλει να συνολικοποιήσει τις διεκδικήσεις που κάνουν τα πρώτα, δειλά τους βήματα εντός των συλλόγων με μια σειρά από γενικές συνελεύσεις που έχουν γίνει από την αρχή της χρονιάς.

Κάτω  από αυτό το φόντο θεωρούμε ότι πρέπει να ανοίξει η κουβέντα για βαθύτερη πολιτική ενοποίηση της ΕΑΑΚ όχι σαν μια λογική παραταξοποίησης , μια κατεύθυνση που θα αποδυνάμωνε το μόρφωμα, αλλά πολύ περισσότερο σαν μια αναγκαιότητα της εποχής να αποκτήσει η ΕΑΑΚ βαθύτερες πολιτικές θέσεις που θα της δίνουν την δυνατότητα να απαντά στην επίθεση, να ενώνει την πληττόμενη πλειοψηφία και να δίνει πνοή και κατεύθυνση στους αγώνες, θέτοντας έτσι το δικό της θετικό πρόταγμα απέναντι σε όλα τα παραπάνω ζητήματα. Σε αυτή την διαδικασία κομβικό ρόλο μπορεί να παίξει μια προσπάθεια για διακήρυξη της ΕΑΑΚ η οποία θα αποτελεί και μέσο για την μετωπική της πολιτική.Στην κατάσταση αυτή λοιπόν θεωρούμε αναγκαίο σαν σχήμα  να συγκληθεί συντονιστικό ΕΑΑΚ Αθηνάς στης 26 Οκτώβριου για να συζητήσουμε να αποτιμήσουμε και κυρίαρχα για εμάς να βγάλουμε ένα άμεσο πολίτικο και κινηματικό σχέδιο που θα μπορεί να ξαναζωντανέψει τους συλλόγους να οργανώσει την πληττόμενη πλειοψηφία να ενισχύσει και να ανασυγκροτήσει την ΕΑΑΚ  όσο και να βοηθήσει και στην ιδία την διεύρυνση της.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΝΕ

Καταγγέλουμε την απαράδεκτη στάση των δυνάμεων της ΚΝΕ στο ΤΕΙ Πάτρας, που με μεθοδεύσεις που θα ζήλευαν ακόμα και οι αστικές παρατάξεις, αφού συγκρότησε το ΔΣ του συλλόγου της Σ.Ε.Υ.Π χωρίς να καλέσει τις υπόλοιπες δυνάμεις, απέκλεισε από το ΔΣ το σχήμα της ΑΠΣ-ΕΑΑΚ, που με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών και τον εκλογικό κανονισμό, δικαιούται μια έδρα.

Σαν ΕΑΑΚ, όπου και να παρεμβαίνουμε, ποτέ δεν μπήκαμε στο "τρυπάκι" της αέναης καταγγελιολογίας, παρά τις πολλές προκλήσεις από τις δυνάμεις της ΚΝΕ που έχουμε δεχτεί κατά καιρούς. Ίσα ίσα που πάντα πρεσβεύουμε και καλούμε στην ανατρεπτική κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς στο κίνημα, για την υπεράσπιση των αναγκών του λαού και της νεολαίας. Ωστόσο το συγκεκριμένο ζήτημα έχει πολύ σοβαρές προεκτάσεις και γι' αυτό αποφασίσαμε να το καταγγείλουμε.

Το πρώτο ζήτημα που θέλουμε να θίξουμε είναι το ζήτημα της δημοκρατίας μέσα στους συλλόγους. Η στάση των δυνάμεων της ΚΝΕ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την διαμόρφωση φοιτητικών συλλόγων που θα μπορούν να κουβεντιάζουν μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να αποφασίζουν και να συντονίζονται προκειμένου να συγκρουστούν και να ανατρέψουν την επίθεση του αντιπάλου. Περισσότερο προσομοιάζει σε λογική τσιφλικά, ότι "εδώ κάνω κουμάντο εγώ" και καταλήγει να απονεκρώνει και να γραφειοκρατικοποιεί τους συλλόγους. Είναι συμπεριφορά που βάζει την κομματική οικοδόμηση πάνω από την ανασυκγρότηση του φοιτητικού κινήματος και καταλήγει σε τέτοιες πρακτικές. Επιπλέον, για να δικαιολογήσουν τις παραπάνω κινήσεις, οι δυνάμεις της ΚΝΕ έφτασαν στο σημείο να επικαλεστούν το καταστατικό της ξεφτιλισμένης ΓΣΕΕ, τις πρακτικές δηλ. με τις οποίες ,τόσα χρόνια, η συνδικαλιστική γραφειοκρατεία και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός προσπαθούν να διαλύσουν το εργατικό κίνημα και που οι ίδιες οι δυνάμεις του ΚΚΕ καταγγέλουν στα σωματεία.

Τελικά, η ΚΝΕ με την στάση που κρατάει συνολικά στο φοιτητικό κίνημα, σε μια περίοδο που αυτό θα έπρεπε να ανασυγκροτείται και να προετοιμάζει την απάντηση του στα αντιλαϊκά μέτρα που έρχονται, καταλήγει να το διασπά, να το αποπροσνατολίζει και άρα να το αποδυναμώνει. Έτσι, παρά την ρητορεία της και την προσπάθειά της να πείσει ότι η ΕΑΑΚ φταίει μέχρι και για την υπογραφή των μνημονίων, μάλλον είναι η ΚΝΕ αυτή που παίζει ένα πολύ χρήσιμο ρόλο για την κυβέρνηση, σε μια περίοδο που η ένταση της επίθεσης μπορεί να φέρει στο προσκήνιο εκ νέου λαϊκές και νεολαιίστικες αντιστάσεις.

Εμείς από την πλευρά μας, δεν λογοδοτούμε ούτε μας νοιάζει να απαντήσουμε στην ΚΝΕ και στην προκλητική συμπεριφορά της. Λογοδοτούμε όμως στους συμφοιτητές μας, στον κόσμο που μας στήριζε και μας στηρίζει, ακόμα και στον κόσμο που περιμένει πολύ περισσότερα από εμάς. Γι' αυτό, απαιτούμε από τη μία το αυτονόητο, που είναι η απόδοση της έδρας στο σχήμα της ΑΠΣ-ΕΑΑΚ και από την άλλη παλεύουμε ώστε συμπεριφορές σαν κι αυτές να εκλείψουν μια και καλή από τους συλλόγους, ώστε αυτοί να μην είναι "κομματικά παράσημα" της μιας ή της άλλης παράταξης, αλλά όπλα επιβολής και αντεπίθεσης για την σπουδάζουσα νεολαία.

Για την κινηματική και πολιτική συμπόρευση των αγωνιζόμενων δυνάμεων του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής

            Σήμερα είναι κοινή παραδοχή στους κόλπους του κινήματος, πως η σκληρή επίθεση που πραγματοποιείται συνολικά στα λαϊκά στρώματα και ιδιαίτερα στη νέα γενιά αποκτά ποιοτικά αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά. Παρά τις διάφορες πολιτικές αποκλίσεις, κάθε πολιτικός χώρος του  αγώνα αναγνωρίζει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πως η τα κόμματα που εισηγούνται (με διαφορετικό πολιτικό χρωματισμό) τις βάρβαρες πολιτικές της Ε.Ε. και του κεφαλαίου, συνασπίζονται σε έναν βαθμό πολιτικά ώστε να υλοποιηθούν στο σύνολό τους οι στρατηγικές επιδιώξεις των μηχανισμών της αστικής τάξης και τα βάρη της κρίσης να τα επωμιστούν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Έτσι, κάθε πολιτική δύναμη της μαχητικής αριστεράς και του αγώνα, θα πρέπει άμεσα να αντιληφθεί τις βασικές εκφάνσεις της αστικής επίθεσης, ώστε να είναι εφικτή η από κοινού σκιαγράφησης ενός μάχιμου πολιτικού – κινηματικού σχεδίου αντίκρουσης της, υπό τη σκοπιά των εργαζομένων και της νεολαίας.

Το κυρίαρχο μέτωπο που ανοίγεται μπροστά μας (χωρίς προφανώς να υποβαθμίζονται τα άλλα) είναι αναμφισβήτητα το ασφαλιστικό. Το βάθος και ο χαρακτήρας της αναδιάταξης που επιχειρείται στις εργασιακές σχέσεις και το λαϊκό εισόδημα,  μέσα από το νέο ασφαλιστικό – ταφόπλακα, σε συνδυασμό με την άνοδο της αγωνιστικής διάθεσης του εργατικού κινήματος, σηματοδοτούν τις οξυμένες δυνατότητες της περιόδου για μια κινηματική αναθέρμανση και ταυτόχρονα την υποχρέωση των ριζοσπαστικών δυνάμεων να συναποφασίσουν έναν αναβαθμισμένο και κοινωνικά γειωμένο σχεδιασμό που θα αποτρέψει την κατάθεση του ασφαλιστικού στη βουλή, υπό το βάρος της λαϊκής πίεσης. Κάθε αγωνιστής και αγωνίστρια οφείλει να σκύψει το κεφάλι πάνω από τη αγανάκτηση του κόσμου και να αλληλεπιδράσει με τα ερωτήματά του και τη θέλησή του για πραγματική αλλαγή. Σε αυτό το πλαίσιο από τη πλευρά μας θεωρούμε αναγκαία την πραγματική ανάδραση όλων των αγωνιστικών εκφάνσεων με τις πρωτοπόρες και πραγματικά μαχητικές (σε πολιτικό επίπεδο) κινηματικές διεργασίες που αναμένεται να ξεσπάσουν με πιο μαζικούς όρους. Λογικές συμφιλίωσης του κινήματος με τις καθεστωτικές και εργοδοτικές ενώσεις (ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ,ΔΣΑ) που υιοθετήθηκαν και απέτυχαν παταγωδώς  τα τελευταία χρόνια, οδηγώντας το εργατικό κίνημα  και την αριστερά σε ήττες, αδυνατούν να μετρήσουν βήματα και να αναμετρηθούν με την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα.

Παράλληλα με το ασφαλιστικό όμως, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ προσπαθεί να συνεχίσει την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση που επιτάσσει ο ΟΟΣΑ και οι αστικοί μηχανισμοί, μέσα από το νόμο - Φίλη που αναμένεται να κατατεθεί τον Απρίλη. Η απάντηση του φοιτητικού κινήματος, απέναντι σε έναν νόμο που ουσιαστικά προασπίζει τον βασικό κορμό του νόμου Διαμαντόπουλου – Αρβανιτόπουλου και εισηγείται την πλήρη υλοποίηση των βασικών κατευθύνσεων της Ε.Ε. για τα πανεπιστήμια, θα πρέπει να είναι άμεση και δυναμική. Οι αγωνιζόμενες δυνάμεις εντός του φοιτητικού κινήματος οφείλουν με συντονισμένες κινήσεις και αναβάθμιση της πολιτικής συνεργασίας να αυξήσουν την απαιτητικότητα του κόσμου των σχολών ώστε το φοιτητικό κίνημα με όπλο τις γενικές συνελεύσεις και τον συντονισμό αυτών, να βγει με όρους μαχητικούς στο προσκήνιο και να επιβάλλει τις ανάγκες και τα δικαιώματα του.

Τέλος,είναι κοινώς αποδεκτό πως το προσφυγικό ζήτημα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Ο προσανατολισμός των αγωνιζόμενων δυνάμεων του κινήματος για το προσφυγικό ζήτημα χρειάζεται να περιλάβει την ανάδειξη όλων των πλευρών της επίθεσης, να έχει αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντι-ΕΕ, αντικυβερνητικό περιεχόμενο και να πάρει διεκδικητικά χαρακτηριστικά που να προβάλλουν το σεβασμό στα δικαιώματα των προσφύγων. Παράλληλα, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να σηκώσει το θέμα της ενεργούς, ταξικής αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες και μετανάστες σε κάθε σχολή, προβάλλοντας συγκεκριμένες διεκδικήσεις για την κάλυψη των αναγκών τους και παίρνοντας μέτρα για την άμεση κάλυψη κάποιων αναγκών με πλήρη επίγνωση ότι αυτά δεν μπορούν παρά να καλύψουν μέρος μόνο των απαιτήσεων, δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη ευθύνη της κυβέρνησης και των κρατικών δομών, δεν μπορούν παρά να έχουν πολιτικά χαρακτηριστικά και σύνδεση με τις διεκδικήσεις.

Για μας η πολιτική συνεργασία μεταξύ των αγωνιζόμενων δυνάμεων του φοιτητικού κινήματος, δεν αποτελεί διαδικασία αποκομμένη από το επίπεδο του κινήματος και του δρόμου. Αντίθετα, σε αυτό το επίπεδο έρχεται να μετρηθεί και να συνεισφέρει κυρίαρχα. Εμείς καλούμε, κάθε αγωνιστή και κάθε συλλογικότητα που αντιλαμβάνεται την ανάγκη για έναν ανώτερο πολιτικό συντονισμό, να μην εμπλακεί σε μια πορεία συγκόλλησης πολιτικών αντιλήψεων και “συναντήσεων κορυφής”, που καμία επαφή δεν έχει με τα επίδικα της εποχής. Καλούμε σε μια ανώτερη συσπείρωση δυνάμεων (οργανωμένων ή μη) πάνω σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιεχόμενο και κριτήρια με σκοπό αυτή η επιχειρούμενη “τομή” να αποκρυσταλλωθεί με όρους πραγματικούς και υλικούς στις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε το επόμενο διάστημα.Πρέπει να ανοίξει η συζήτηση και να αποκρυσταλλωθεί πολιτική συμφωνία:

·         Για την ιστορική περίοδο και τις απαιτήσεις της

·         Για τη στάση ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και κάθε κυβέρνηση που υλοποιεί αστική πολιτική

·         Για τη ρήξη και αποδέσμευση από ΕΕ-ΕΥΡΩ και για διαγραφή του χρέους

·         Για το εργατικό κίνημα και την οργάνωσή του

·         Για το χαρακτήρα του πανεπιστημίου και πως αυτός βαθαίνει από τις επιχειρούμενες καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις.

·         Για τα δικαιώματα της σπουδάζουσας νεολαίας σε παιδεία-εργασία-ελευθερίες

·         Για αποφασιστική πάλη ενάντια στο νόμο - για δέσμευση όλων των δυνάμεων να συμβάλλουν όλη την επόμενη περίοδο στο ξετύλιγμα του κινήματος

·         Ανδεικνύοντας τη δυνατότητα μιας άλλης παιδείας, προσαρμοσμένης στις κοινωνικές ανάγκες

Το επόμενο διάστημα ανοίγονται μεγάλες δυνατότητες για το φοιτητικό και νεολαιίστικο κίνημα και πρέπει όλες οι δυνάμεις να δώσουν  τις μάχες που έπονται με μεγάλη απαιτητικότητα από τον εαυτό τους και με την πίστη ότι η νεολαία μπορεί να αντεπιτεθεί και να επιβάλλει τις ανάγκες της. Μέσα από αυτές τις μάχες θα κριθεί η σύμπλευση των δυνάμεων του κινήματος και όχι με προειλημμένες αποφάσεις μακριά και έξω από τις πραγματικές ανάγκες και ανησυχίες της νεολαίας. Γι’αυτό το λόγο θεωρούμε ότι η επιτακτικότητα με την οποία τίθεται το ζήτημα της εκλογικής συνεργασίας των αριστερών δυνάμεων  στον Φ.Σ. Νομικής  από τις δυνάμεις της ΑΡΕΝ και της ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ στην πραγματικότητα δεν επιχειρεί να ανοίξει την κουβέντα για την πολιτική συνεργασία των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος αλλά να την κλείσει. Ποια εκλογική συνεργασία μπορεί να λύσει την ύπαρξη διαφωνιών γύρω από τον χαρακτήρα της κυβέρνησης του Συριζα,το ρόλο του εργοδοτικού συνδικαλισμού,την σύγχρονη εκμετάλλευση των μισθωτών δικηγόρων,τις αναγκαίες δομές για την ανασυγκρότηση του φοιτητικού συλλόγου νομικής αλλά και τα αναγκαία αιτήματα πάλης; Ποια εκλογική συνεργασία μπορεί να κρύψει τις διαφορετικές εκτιμήσεις για την επιθετικότητα του νόμου Φίλη που έρχεται ή για το τι συνιστά νίκη και τι ενσωμάτωση για το φοιτητικό κίνημα σήμερα;

Ως Αντινομία-ΕΑΑΚ καλούμε τον αγωνιζόμενο κόσμο του Συλλόγου να γεμίσει τα αμφιθέατρα των Γενικών Συνελεύσεων και να γίνει κομμάτι της προσπάθειας για την συγκρότηση ενός πανελλαδικού φοιτητικού κινήματος ενάντια στο νόμο Φίλη και το ασφαλιστικό σε σύμπλευση με το εργατικό κίνημα και τις ταξικές δυνάμεις που παρεμβαίνουν σε αυτό και όχι να κλειστεί μέσα στα στέκια των αριστερών σχημάτων για δύο μήνες κάνοντας κοπτοραπτική σε αντιθέσεις που δεν λύνονται παρά μόνο στο πεδίο του κινήματος.Η Ε.Α.Α.Κ ήταν γέννημα του ίδιου του κινήματος εκεί δοκιμάστηκαν οι γραμμές εκεί αλληλεπίδρασαν οι δυνάμεις που συμμετέχουν σ’αυτήν και σήμερα και πάνω σε αυτό χτίστηκαν τα κεκτημένα της και η αντικαπιταλιστική πολιτική της.Δεν αρμόζει λοιπόν στους αγωνιστές της να «συνθέτουν» στην ήττα και στην αδράνεια αλλά η αισιοδοξία και η πεποίθηση ότι το φοιτητικό κίνημα(όπωςγινότα πάντοτε εξάλλου ιστορικά στην Ελλάδα) είναι εκείνο που ακόμα και στις πιο μαύρες εποχές έσπαγε τον πάγο της ενσωμάτωσης και γινόταν κομμάτι μιας αγωνιστικής ανάτασης που επηρέαζε ολόκληρη την κοινωνία.

Αντί λοιπόν να συζητάμε για την «φοιτητική αριστερά» γενικά και αόριστα, αναμοχλεύοντας μια συνταγή συγκόλλησης που απέτυχε από την ίδια την πραγματικότητα μετά την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ, να ανοίξει ένας ειλικρινής διάλογος για την ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, για το φοιτητικό κίνημα,το πρόγραμμα και τις δομές του με στόχο την αναβαθμισμένη κοινή δράση και γνώμονα ότι το ίδιο το κίνημα θα κρίνει την αποτελεσματικότητα των πολιτικών αντιλήψεων αλλά και τη δυνατότητά τους να συμβάλλουν στην εκ νέου πολιτικοποίηση του με βάση της ανάγκες της σύγχρονης πραγματικότητας.

Ανακοίνωση Ε.Α.Α.Κ για το δημοψήφισμα

ΤΟ “ΟΧΙ” ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Η πολύμηνη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους “θεσμούς” (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ), η οποία κατέληξε σε “ναυάγιο” τις προηγούμενες μέρες έπειτα από τις σκληρές απαιτήσεις των δανειστών για νέα δυσβάστακτα μέτρα, επιβεβαιώνει το εξής: δεν μπορεί να υπάρξει καμία φιλολαϊκή διαπραγμάτευση και πόσο μάλλον φιλολαϊκή πολιτική, εντός των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Γίνεται ξεκάθαρο ότι Ευρωπαϊκή 'Ενωση και Ευρωζώνη σημαίνουν μνημόνια διαρκείας, φτώχεια και λιτότητα, επιτροπεία, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και κατάλυση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας. Γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε 'Έλληνα και Ευρωπαίο εργαζόμενο ότι η ΕΕ του κεφαλαίου, των πολυεθνικών και των τραπεζιτών “δεν αλλάζει” και όταν αλλάζει, γίνεται ακόμα πιο αντιδραστική, ακόμα πιο αντιλαϊκή και εκμεταλλευτική προς τους λαούς. Γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε νέο ότι η ΕΕ σημαίνει ανεργία ή μετανάστευση και στην καλύτερη περίπτωση ελαστικές σχέσεις εργασίας και μισθούς πείνας.

Η κυβέρνηση, κάτω από τα συνθήματα “ούτε ρήξη, ούτε υποταγή” και “εύρεση μιας αμοιβαίας επωφελούς λύσης”, προσπάθησε να έρθει σε συμφωνία με τους “θεσμούς”, προτείνοντας ένα νέο μνημόνιο, σε αντάλλαγμα με την ρύθμιση του ελληνικού χρέους (αφού πρώτα είχε δεσμευτεί για την αποπληρωμή του συνόλου του). Η άρνηση από πλευράς ΕΕ και ΔΝΤ και η αντιπρόταση ενός άλλου μνημονίου, ακόμα πιο σκληρού και δυσβάστακτου, δείχνει ότι το μαύρο μέτωπο του κεφαλαίου, επιδιώκει την συνέχιση της πιο βάρβαρης εκμετάλλευσης και παράλληλα την παραδειγματική τιμωρία του ελληνικού λαού, ώστε να καταστήσει σαφές σε όλους τους λαούς της Ευρώπης ότι τα μνημόνια, η λιτότητα και οι αντιλαϊκές πολιτικές είναι μονόδρομος

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ήρθε η αναγγελία της κυβέρνησης για δημοψήφισμα με ερώτημα το “ναι ή όχι στην πρόταση των δανειστών”. Η απόφαση αυτή έρχεται κάτω από την πίεση των λαϊκών διαθέσεων να μπει τέρμα σε αυτή την πολιτική και από τη μαζική αντίσταση στο συμβιβασμό της κυβέρνησης με την ΕΕ και το ΔΝΤ, η οποία ανάγκασε την κυβέρνηση να μην δεχτεί την πρόταση των δανειστών.

Απέναντι στο δημοψήφισμα στάθηκε από την πρώτη στιγμή η “δεξιά” αντιπολίτευση των “μένουμε Ευρώπη”, των μνημονιακών ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ και λοιπών μεγαλοδημοσιογράφων, οι οποίοι επανέφεραν τα εκβιαστικά διλλήματα του τύπου “μνημόνιο ή χρεοκοπία” και “ευρώ ή χάος”. Αποτελούν το μέτωπο του “ΝΑΙ”, τους πιο ξεκάθαρους εκπροσώπους των νεοφιλελεύθερων-αντιλαϊκών πολιτικών και αυτούς που τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούν ταυτίζονται με τη συνέχιση των μνημονίων και την σκληρή εκμετάλλευση των εργαζόμενων.

Από την άλλη, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ζήτησε το “ΟΧΙ” του ελληνικού λαού, εντάσσοντας το όμως, στην λογική της συνέχισης των διαπραγματεύσεων για έναν “έντιμο συμβιβασμό”, εντός του ευρώ και της ΕΕ. Το “ΟΧΙ” που ζητάει η κυβέρνηση, αποτελεί “ΝΑΙ” στην δική της πρόταση-συμφωνία, στις 47 μνημονιακές σελίδες συνέχισης της αντιλαϊκής πολιτικής που κατέθεσε προς τους δανειστές. Η τελευταία επιστολή του Τσίπρα στους «θεσμούς»  λίγο πριν την εκπνοή του τρέχοντος «προγράμματος» με την οποία αποδέχεται τις προτάσεις των «εταίρων» με μικρο-αλλαγές, επιβεβαιώνει την κατεύθυνση αυτή.

Το δίλλημα για τη νεολαία και τον λαό δεν πρέπει να είναι ποιο μνημόνιο θα επιλέξει: των “θεσμών” ή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Το πραγματικό δίλημμα για τη νεολαία και το λαό είναι ποια πολιτική θα επιλέξει: αυτή της συνέχισης των αντιλαϊκών μνημονίων,  όποια μορφή και αν πάρουν ή αυτή που βάζει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα στο προσκήνιο και έρχεται σε ρήξη με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.

Το “ΟΧΙ” που πρέπει να εκφράσει ο λαός είναι διαφορετικό από της κυβέρνησης!

Είναι το “ΟΧΙ” απέναντι :

·    στους εκβιασμούς των δανειστών,

·    στην μνημονιακή πρόταση της κυβέρνησης,

·    σε ΕΕ και Ευρωζώνη.

Το αναγκαίο μαχητικό και αγωνιστικό “ΟΧΙ” της νεολαίας, των εργαζόμενων και των ανέργων είναι αυτό που διεκδικεί: κατάργηση όλων των μνημονίων, αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, πλήρη εργασιακά δικαιώματα,  παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ/Ευρωζώνη, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από εργατικό/κοινωνικό έλεγχο.

Με ένα τέτοιο πολιτικό περιεχόμενο και πλαίσιο διεκδικήσεων το λαϊκό κίνημα να γίνει ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων και ο παράγοντας που θα καθορίσει την ατζέντα των γεγονότων. Να αποκρούσει κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης και εκτόνωσης της οργής από όσους το επιχειρούν. Το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία πρέπει να απαντήσουν με ένα αγωνιστικό και ανυπότακτο “ΟΧΙ” μέσα από τους μαζικούς και μαχητικούς αγώνες ανατροπής παλιών και νέων μνημονίων, αλλά και μέσα από όποια κάλπη στηθεί.

Ειδικά η νεολαία που αποτέλεσε το πιο σκληρά πληττόμενο κομμάτι από τις μνημονιακές πολιτικές, έχει κάθε συμφέρον να αντιπαλέψει όλα τα μνημόνια, παλιά και νέα. Τόσο η σπουδάζουσα νεολαία, που οι εφαρμοζόμενες πολιτικές της ΕΕ για τα πανεπιστήμια δυσχεραίνουν αρκετά τους όρους φοίτησής της, διαλύουν τα πτυχία της και καταστρέφουν το εργασιακό της μέλλον, όσο και η εργαζόμενη νεολαία του “60% ανεργία”, των voucher, της ελαστικής απασχόλησης, των μισθών πείνας και των ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων. Για να βρουν οι νέοι άνεργοι δουλειά με αξιοπρεπείς όρους, για να λειτουργήσουν τα δημόσια και δωρεάν πανεπιστήμια, για να κερδίσουν τα δικαιώματα και οι ανάγκες της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας, είναι απαραίτητη ανάγκη η νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής, η ανατροπή παλιών και νέων μνημονίων.

Το “ΟΧΙ” στα μνημόνια πρέπει να συνοδευτεί με ένα μεγάλο “ΝΑΙ” στον άλλο δρόμο που περνάει μέσα από την ρήξη με την ΕΕ και το ΔΝΤ και την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του μαύρου μετώπου του κεφαλαίου. Μέσα από ένα νέο γύρο νεολαιίστικων και λαϊκών αγώνων να σταλεί μήνυμα  φόβου στους “δυνάστες” των ζωών μας και μήνυμα ελπίδας στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, για μια κοινή διεθνιστική πάλη με στόχο την απελευθέρωση από τα δεσμά του κεφαλαίου.

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για τους θανάτους των 4 εργαζομένων στα ΕΛΠΕ

Ως ΕΑΑΚ θέλουμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειες των νεκρών εργατών.

Το τραγικό συμβάν του θανάτου των τεσσάρων εργατών στο εργοστάσιο των ΕΛ.ΠΕ. έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα εργατικών θανάτων που έχουν λάβει χώρα, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι υπάρχουσες εργασιακές συνθήκες έχουν μετατρέψει τους χώρους δουλειάς σε κάτεργα. Το τραγικό δυστύχημα για τους συγκεκριμένους εργάτες συνέβη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης μιας παλιάς μονάδας του εργοστασίου των ΕΛ.ΠΕ.

Μετά από αυτήν την εξέλιξη, η εταιρία προσπάθησε προκλητικά να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για το εργοδοτικό έγκλημα, δηλώνοντας μέσα από πόρισμα ότι οι θάνατοι προήλθαν από “ανθρώπινο λάθος” .

Η νεολαία και οι εργαζόμενοι δεν θα ανεχθούμε αυτή τη σκευωρία της εργοδοσίας. Με τους αγώνες μας θα αμφισβητήσουμε τους νόμους της «αγοράς» και της «παραγωγής» και θα οργανώσουμε την αντεπίθεση του κόσμου της εργασίας!

Οι συγκεκριμένες ανθρώπινες απώλειες είναι προφανές ότι βαραίνουν πλήρως την εταιρία των ΕΛ.ΠΕ, η οποία χρησιμοποιεί τους εργάτες σαν φθηνή “καύσιμη ύλη” για να παράγει μεγαλύτερο κέρδος. 'Άγρια εκμετάλλευση, σκληρή εντατικοποίηση της εργασίας με υπερωρίες, τρίμηνες και τετράμηνες συμβάσεις εργασίας και μπλοκάκια, ανειδίκευτη εργασία και μηδενική πρόληψη για μέτρα ασφαλείας είναι η πραγματικότητα μέσα στα ΕΛ.ΠΕ. Αυτός είναι ο βασικός λόγος (ο οποίος αποκρύπτεται προφανώς) που οδήγησε την εταιρία σε αύξηση των κερδών της για το 2014, όπως διατυμπανίζει όλο χαρά η εργοδοσία.

Βαριές ευθύνες, πέρα από την εργοδοσία, φέρουν και όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, οι οποίες μέσα από τα μνημόνια και τις αντιλαϊκές πολιτικές που εφάρμοσαν, έχουν διαλύσει κάθε έννοια εργατικού δικαιώματος και έχουν αφήσει ανοικτό το πεδίο στο κεφάλαιο να ξεσαλώνει ανεξέλεγκτα. Είναι απαράδεκτο να έχουν δολοφονηθεί 4 εργάτες και το Υπουργείο Εργασίας να μην έχει συστήσει καν προανακριτική επιτροπή για να αποδοθούν οι ευθύνες! Είναι εμφανές ότι η περιβόητη «ανάπτυξη» την οποία ευαγγελίζονται οι κυβερνήσεις με την ΕΕ, θα έρθει πατώντας πάνω στο αίμα και στον ιδρώτα των εργαζόμενων, μέσα από τους πιο αντιδραστικούς όρους εργασίας που έχουν υπάρξει εδώ και δεκαετίες. Όροι που βαθαίνουν το καθεστώς διαιώνισης της ανεργίας και της ελαστικής – επισφαλούς εργασίας και επιχειρούν να καταδικάσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία στο «ρεαλισμό» των voucher, των πεντάμηνων, των αντεργατικών πολιτικών, των χαμηλών μισθών με εξαντλητικά ωράρια και των συμφώνων πρώτης απασχόλησης.

Όμως λογαριάζουν χωρίς όλους εμάς, εμάς που παράγουμε όλο τον πλούτο της κοινωνίας! Εμάς που δεν θα ανεχτούμε άλλο τέτοιο εργοδοτικό έγκλημα, που θα βάλλουμε τσακίσουμε κάθε εργοδότη, που δε διστάζει να παίξει κορόνα γράμματα με τις ζωές ανθρώπων, για να πλουτίσει ο ίδιος και το κεφάλαιο! Εμάς, που το μόνο χρέος μας είναι η ανατροπή! Εμάς, το μέλλον του κόσμου!

Ως νεολαία είμαστε μέρος του πιο πληττόμενου κομματιού της κοινωνίας, από τις πολιτικές του κεφαλαίου και της ΕΕ! Όμως, όπως ιστορικά πάντα αγωνιζόμασταν με μαχητικότητα στους δρόμους, πρέπει και τώρα να αντισταθούμε, μαζί με τους εργαζόμενους, απέναντι στην εργοδοσία και τα κέρδη της, αλλά και συνολικά ενάντια στις πολιτικές που μαυρίζουν το μέλλον μας. Να ξαναβγούμε τώρα δυναμικά στο προσκήνιο μαζί με τους εργαζόμενους και να απαιτήσουμε να ανατραπεί η νέα «συμφωνία» κυβέρνησης – ΕΕ, το νέο μνημόνιο, που πλήττει τα συμφέροντα και τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε όποιον πλήττεται ότι ο μόνος δρόμος είναι η ανατροπή, να σπάσουμε τα δεσμά των παλιών και του νέου μνημονίου, του χρέους, του ευρώ και της ΕΕ. Να παλέψουμε για σπουδές για όλους, με ανθρώπινους όρους φοίτησης και για τη μόρφωση που έχουμε ανάγκη στο σήμερα. Να ανατρέψουμε το καθεστώς της ανεργίας, των voucher και της ελαστικής εργασίας, κατοχυρώνοντας την εργασιακή προοπτική και τα εργασιακά δικαιώματα, για να ζούμε και να δουλεύουμε όπως μας αρμόζει από τις σύγχρονες δυνατότητες της εποχής μας και όχι όπως μας επιβάλλουν οι αντιλαϊκές πολιτικές κεφαλαίου - ΕΕ - ΔΝΤ.

Καλούμε την Παρασκευή 5/6 στις 18.30 συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία προς το υπουργείο Εργασίας, ως πρώτη απάντηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος απέναντι στη δολοφονία των εργατών στα ΕΛ.ΠΕ.

Συνδιοργανώνουμε δράσεις ταξικής αλληλεγγύης προς τις οικογένειες των νεκρών εργατών

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

Κείμενο Συμβολής στο Συντονιστικό ΕΑΑΚ Αθήνας

Κόντρα στο ψέμα και την λασπολογία,

Μια πολιτική πρόταση για τους φοιτητικούς συλλόγους 

και το κίνημα με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία

Το κείμενο αυτό δεν έχει απλώς ως στόχο να απαντήσει στις άτοπες και ανεδαφικές καταγγελίες της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ αλλά κυριότερα να συμβάλλει στη συζήτηση του συντονιστικού ΕΑΑΚ Αθήνας την ερχόμενη βδομάδα με ορίζοντα πάντοτε τις συνελεύσεις του αντικαπιταλιστικού δυναμικού στις σχολές. Δεν αποτελεί μια πιο αριστερή έκδοση αντικαπιταλιστικής δημοσιογραφίας, ούτε ακόμη μια προσπάθεια εμβάθυνσης, θεωρητικών εξηγήσεων και παραθέσεων, αλλά επικεντρώνεται στην κατάληξη σε πρωτοβουλίες και προτάσεις δράσης, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου που καλείται να επιτελέσει το μόρφωμα στους αγώνες της περιόδου.

Για τις νέες τάσεις που αναπτύσσονται μέσα στο πανεπιστήμιο.

Η κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού -τόσο η πορεία της μέχρι τώρα όσο και οι υποσχέσεις του αστικού μπλοκ με τα εναλλασσόμενα πολιτικά πρόσημα του- είναι κάτι που έχει γίνει βίωμα και έχει βρει λέξεις στο στόμα κάθε εργαζόμενου, διαφορετικές κάθε φορά, μέσα από την εμπειρία της καθημερινής ζωής του. Καθήκον της επαναστατικής αριστεράς, δεν είναι να παλέψει για την εξασφάλιση μιας καλύτερης θέσης άμυνας απέναντι στην σφοδρή επίθεση, κάνοντας ουσιαστικά μια εκ των προτέρων καταδικαστική εκτίμηση των δυνατοτήτων και της έκβασης του αγώνα. Για μας καρδιά της κρίσης δεν είναι η προσπάθεια του κεφαλαίου απλά να πάρει πίσω όλες τις κατακτήσεις των τελευταίων ετών, αλλά η συνολική αλλαγή των όρων εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της νεολαίας, συνολικά σε κάθε πτυχή της κοινωνικής τους ζωής. Τόσο η χωρίς προηγούμενο μείωση των μισθών με την ταυτόχρονη αύξηση των ωραρίων, το νέο ασφαλιστικό και οι συντάξεις οίκου τελετών, κυρίως όμως η παγίωση των ελαστικών σχέσεων ως καθολική συνθήκη εργασίας δείχνουν ότι αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί μια προσωρινή θυσία, κάτι που θα πάρουν πίσω στο μέλλον.

Το πανεπιστήμιο και η εκπαίδευση συνολικά, είναι κομβικός πυλώνας αυτών των αλλαγών, ως γνωστό πεδίο επενδύσεων, ερευνητικών προς πώληση που απασχολούν με όρους μισθωτής εργασίας μεταπτυχιακούς και φοιτητές, αλλά και ως χώρος παραγωγής των εργαζομένων του αύριο, με συγκεκριμένα δικαιώματα, μοντέλα εργασίας, τρόπο σκέψης και κουλτούρα. Αυτό δείχνει με τον πιο εμφατικό τρόπο την ανάγκη ουσιαστικής και οργανικής συμμετοχής του φοιτητικού κινήματος στο εργατικό, όχι απλά ως ένα ακόμα επικουρικό «αγωνιστικό στοιχείο». Αν και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (ακόμα και σημαντικό κομμάτι των φοιτητικών μπλοκ), αντιλαμβάνονται αυτούς τους παράγοντες, η κουβέντα μέχρι τώρα στα φοιτητικά αμφιθέατρα σε σχέση με τις εργατικές κινητοποιήσεις είναι αναντίστοιχη.

Εδώ βρίσκεται το πρώτο σημείο που θέλουμε να συζητηθεί ειδικότερα στο συντονιστικό και στα σχήματα το επόμενο διάστημα. Η δική μας αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι αυτή που, από ταξική σκοπιά, παλεύει για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, όπου κι αν αυτή βρίσκεται, με όποιους όρους κι αν αυτή εντάσσεται στην παραγωγή. Δεν μπορεί δηλαδή να μιλάμε μόνο για μια «ενδεχόμενη» ταξική προοπτική του φοιτητικού δυναμικού. Αναγνωρίζουμε πως το γεγονός ότι 60% των φοιτητών εργάζονται (και τις περισσότερες φορές όχι απλά για το χαρτζιλίκι τους ή «από χόμπυ»), ή ότι στις περισσότερες σχολές είναι υποχρεωτική η πρακτική άσκηση που ουσιαστικά αποτελεί μορφή απλήρωτης εργασίας και δοκιμαστικό σωλήνα των εργασιακών σχέσεων που θέλει το κεφάλαιο, αλλά και ουσιαστικά ο «εκπαιδευτικός» τους ρόλος δεν έγκειται παρά στη διδαχή κι εμπέδωση των πιο μαύρων όρων εκμετάλλευσης του εργαζόμενου, δεν μπορούμε παρά να τους δούμε σαν κομμάτι που ήδη έχει πάρει ρόλο στην ίδια την παραγωγή. Πλάι-πλάι, η πλειοψηφία των μεταπτυχιακών φοιτητών οι οποίοι με αυτούς τους όρους εργάζονται εντός του πανεπιστημίου, αποτελούν και αυτοί μαζί με τους «πρακτικάριους» σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της νέας εργατικής βάρδιας. Μαζί με αυτούς πρέπει να συμπεριλάβουμε όλο εκείνο το εργατικό δυναμικό που δουλεύει στο πανεπιστήμιο. Αυτοί οι εργαζόμενοι δουλεύουν κυρίαρχα με ελαστικές σχέσεις εργασίες (υπενοικίαση εργαζομένων, voucher, μπλοκάκια, ελαστασφαλείς εργαζόμενοι κτλ).

Κατά συνέπεια ένα τέτοιο περιεχόμενο πρέπει να υπηρετείται και από τις αντίστοιχες μορφές πάλης, από τις αντίστοιχες πολιτικές διαδικασίες και μορφές δράσης της ΕΑΑΚ. Θεωρούμε πως είναι επιτακτική ανάγκη η έναρξη μιας καμπάνιας στο εσωτερικό κάθε ιδρύματος για όλα αυτά τα παραπάνω όχι μόνο σε επίπεδο σχημάτων αλλά στο επίπεδο του ίδιου του φοιτητικού συλλόγου των ίδιων των πρωτοβουλιών που πρέπει να παρθούν από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους των εκάστοτε ιδρυμάτων. Ένας από τους στόχους μας πρέπει να είναι οι φοιτητικοί σύλλογοι να συνευρίσκονται να συζητάνε και να συναποφασίζουν μαζί με αυτούς τους εργαζόμενους για δράσεις (εκδηλώσεις, διοργάνωση «αντιμαθημάτων», διεύρυνση της μέριμνας συνολικά για όλους τους εργαζόμενους και την νεολαία,διεύρυνση του ασύλου.)Αυτή η προσπάθεια θέλουμε να μην περιχαρακώνεται αποκλειστικά στο κάθε ίδρυμα, αλλά να προσανατολίζεται εξ αρχής σε ένα ενιαίο συντονισμό και συνεύρεση όλων αυτών των προσπαθειών, για παράδειγμα τα σχήματα της ΕΑΑΚ να συνευρίσκονται με τα εργατικά σχήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς αλλά και επιτροπές αγώνα, συλλογικότητες και συνελεύσεις εργαζομένων.

Όλη αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να βλέπει την πάλη για τις λαϊκές ελευθερίες σαν κάτι ξέχωρο ή αυτονομημένο από την ίδια πάλη του εργατικού κινήματος. Το τελευταίο διάστημα από την μεριά του κεφαλαίου διεξάγεται μια ενορχηστρωμένη επίθεση η οποία αποτυπώνεται σε κομβικά ζητήματα όπως στο άσυλο, την καταστολή, τον ρόλο της δικαιοσύνης κλπ. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της εισβολής στην Πρυτανεία, η καταδικαστική απόφαση σε βάρος σφου ΕΑΑΚίτη για τη κινηματική του δράση, οι νέες υποθέσεις τύπου Χωριάτικο/Everest, η δίκη της Χρυσής Αυγής, η αστυνομοκρατούμενη Αθήνα τη μέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς κ.α.

Λιγα λόγια για τις φοιτητικές εκλογές.

Σε μια εποχή που επιχειρείται από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. να οσμωθεί η κοινωνική συναίνεση  και να καλλιεργηθεί ένα κλίμα εθνοενωτικής διεκδικητικότητας «κόντρα στους κακούς ξένους εταίρους» που προσδοκούν στην ήττα της πρώτης «αριστερής» κυβέρνησης (που a priori εκλογικής αναμέτρησης είχε κάνει τα κομπρεμί της με τον ΣΕΒ και το εγχώριο κεφάλαιο), η σπουδάζουσα νεολαία και στις φοιτητικές εκλογές επιχείρησε να σπάσει αυτό το κάδρο σιωπηρής αποδοχής και αγωνιστικής νηνεμίας. Για ένατη συνεχόμενη χρονιά η ΕΑΑΚ αύξησε τα ποσοστά της και αναδείχθηκε 3η δύναμη στις φετινές εκλογές. Αναδείχθηκε μάλιστα 1η δύναμη σε μια σειρά ιδρυμάτων και σχολών (ΕΜΠ, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΦΜΣ Αθήνας, Ψυχολογία Ρεθύμνου) που το προηγούμενο διάστημα έσπασαν τη βιτρίνα της αναμονής και συγκρούστηκαν με κάθε λογής Φορτσάκηδες, βάζοντας στο προσκήνιο τις ανάγκες και τα δικαιώματα μιας γενιάς που ασφυκτιά στη θηλιά των μνημονίων, της λιτότητας, της ανεργίας και της επισφάλειας.

Η σπουδάζουσα νεολαία απέδειξε πως στο εσωτερικό της όχι απλά δεν υποχωρεί, αλλά ενισχύεται το ρεύμα της αναζήτησης, των αγωνιστικών πρωτοβουλιών, της ανατρεπτικής αριστεράς. Δεν συμβιβάζεται ούτε στο δήθεν εφικτό ούτε στις υποσχέσεις μιας ανάπτυξης που βρίσκεται στο τέλος του στραγγαλισμού της αξιοπρέπειάς της. Η ΕΑΑΚ εκφράζει με τον πιο μαχητικό τρόπο την πάλη για μια ριζικά διαφορετική προοπτική για τη νεολαία αλλά και συνολικότερα για την κοινωνία.

Ειδικότερα στη συγκυρία αυτή που κομμάτι της ΕΑΑΚ επιστρέφει –και μάλιστα με τρόπο εγκλητικό- στα ιστορικά χρεοκοπημένα σενάρια ενότητας «πάση θυσία και χωρίς πολιτικό περιεχόμενο» της Αριστεράς. Ενότητα με τη ρεφορμιστική Αριστερά από τα πάνω και έξω από κινηματικούς όρους είναι πάντα ενότητα ηγεμονευόμενη από τον ισχυρότερο πόλο, δηλαδή το ρεφορμισμό. Όσο και αν μας εγκαλεί η ΡΑΠαν-ΣΑΦΝ για προειλημμένη άρνηση συμμετοχής στα Ενιαία Αγωνιστικά Πλαίσια, εμείς έχουμε να αντιπαραθέσουμε ότι πηγαίναμε σε κάθε Γενική Συνέλευση με τα πλαίσια μας, πρόθυμοι να συνδιαμορφώσουμε με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις του συλλόγου βάσει όμως πολιτικού περιεχομένου. Ωστόσο, η ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ θεωρώντας τα ενιαία αγωνιστικά πλαίσια ως στρατηγικό στόχο(!) του σχήματός της ήταν έτοιμη να συμφωνήσει σε κοινό πλαίσιο που έλεγε ότι η συμφωνία του Φεβρουαρίου που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ήταν συνέχεια των μνημονιακών δεσμεύσεων(!) αλλά κάτι άλλο, απροσδιόριστο, που προφανώς έβρισκε σύμφωνους τους αγωνιστές της ΑΡ.ΕΝ όχι όμως και την πραγματικότητα της ταξικής πάλης που αποδεικνύει περίτρανα ότι η κυβέρνηση αυτή έχει χαρακτήρα αστικής διαχείρισης χωρίς γυρισμό.

Προϋπόθεση, λοιπόν, για την ηγεμονία μιας αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής γραμμής είναι η αυτοτελής της πολιτική συγκρότηση και η δημιουργία ανατρεπτικής-αντικαπιταλιστικής πτέρυγας στο κίνημα. Μια τέτοια ενότητα –με το αντίστοιχο περιεχόμενο αλλά και τις μορφές που θα το υλοποιήσουν και αναπτύξουν– είναι αναγκαία σήμερα για τον κόσμο της εργασίας. Συντονισμός «από τα κάτω» σε κάθε επίπεδο, για την προώθηση της εργατικής αντεπίθεσης και αντιπολίτευσης. Με περιεχόμενο που θα αμφισβητεί συνολικά τον καπιταλισμό και θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στην σύγχρονες μορφές εργασιακής ελαστασφάλειας και τις μειώσεις των μισθών με τη συνολική ανατροπή. Με παρέμβαση σε όλους τους χώρους που ζει, εργάζεται και διαμορφώνει συνείδηση ο κόσμος της εργασίας όσο και η νεολαία. Με αντιθεσμούς, όργανα της εργατικής πολιτικής στο κίνημα –με συνελεύσεις σωματείων, επιτροπές στους χώρους δουλειάς και διαδικασίες βάσης, με πανεργατικό συντονισμό τους που μπορούν σήμερα να ενοποιηθούν σε ανεξάρτητα κέντρα αγώνα σε αντιπαράθεση με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, με πρωτοβουλίες συντονισμού φοιτητών-εργαζομένων για μία νέα συνδικαλιστική παρέμβαση στην κατεύθυνση της εργασιακής προοπτικής.  Επιβάλλεται να ανοίξει με νέους όρους η συζήτηση και η δράση για την εργατική πολιτική εντός/εκτός σχολών και να μην αρκεστούμε στις χρεοκοπημένες «ενωτικές» συνταγές του παρελθόντος.

Για το κατέβασμα της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ από κοινού με τους αγωνιστές του ΑΡιστερού ΔΙκτύου Νεολαίας δεν σκοπεύουμε να επανέλθουμε. Κατηγορούμαστε για άλλη μια φορά ότι «δεν πληρούσαμε τις απαιτούμενες ποσοστώσεις πολιτικής βούλησης» στη συντονιστική / ενωτική διαδικασία που διεξήχθη ούτε μισή εβδομάδα πριν τις φοιτητικές εκλογές. Θα επιμένουμε να λέμε ότι κόντρα σε όσους αντιλαμβάνονται τις εκλογές ως «την κορυφαία συμπύκνωση της πολιτικής διαπάλης» και ως όξυνση της παρέμβασης και της πολιτικής τους δραστηριοποίησης αντιλαμβάνονται τους αμφιβόλου πολιτικής αποτελεσματικότητας (και ηθικής..) εκλογικούς μηχανισμούς, εμείς αρνούμαστε να γίνουμε εκλογολάγνοι και ψηφοθήρες. Όσο για τους συναγωνιστές τους ΑΡΔΙΝ, επίσης επιμένουμε να λέμε ότι τα σχήματα μας είναι ανοιχτές διαδικασίες που υποδέχονται τα αγωνιστικά υποκείμενα που έχουν όρεξη για πολιτικό διάλογο και συντονισμό από τα κάτω πάνω στα επίδικα του κινήματος και της ταξικής διαπάλης εντός/εκτός φοιτητικών συλλόγων.

Τέλος, κοινή γνώμη και άποψη είναι προφανώς ότι σε καιρούς δύσκολους και ρευστούς, όπου το κίνημα και το αριστερό -και ευρύτερα εξεγερτικό- φάσμα δεν έχει έτοιμες απαντήσεις και στέκεται εν μέρει αμήχανο απέναντι στις συγκυρίες, αντιθέσεις-διαφωνίες-χρόνιες παθογένειες όπως αυτές που χαρακτηρίζουν από συγκροτήσεως του το μέτωπο της ΕΑΑΚ θα οξύνονται ξεβράζοντας ακόμη και στο χώρο της πρακτικής τις θεωρητικοπολιτικές αποκλίσεις. Κάπως έτσι κινήθηκαν τα πράγματα και στις φετινές εκλογές. Κατόπιν πολλαπλών εκβιαστικών πιέσεων από μεριάς της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ για ενσωμάτωση της Αντινομίας-ΕΑΑΚ στο από τα πριν αποφασισμένο εκλογικό της κατέβασμα με το ΑΡΔΙΝ οι όροι πολιτικής παρέμβασης ήταν εξαιρετικά προβληματικοί, δεδομένου ότι η όλη πολιτική διαμάχη διεξαγόταν με όρους μικροπολιτικής και οργανωτικής επιβολής από τα πάνω. Λαμβάνοντας υπόψη και την διαχρονικά «ηγεμονίστικη» στάση της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ κατά τη διαδικασία της κατανομής χώρων την παραμονή της εκλογικής αναμέτρησης αλλά και τους προπηλακισμούς που είχε δεχτεί στο προεκλογικό ΔΣ μέλος του σχήματος μας, συντροφοι της Ε.Α.ΑΚ από άλλους συλλόγους ήρθαν να περιφρουρήσουν την πανελλαδική απόφαση του διημέρου της Ε.Α.Α.Κ για τις φοιτητικές εκλογές, που έλεγε ξεκάθαρα πως η όποια πολιτική συμπόρευση σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποσκοπεί στην δημιουργία άλλου μετώπου και στον κατακερματισμό της Ε.Α.Α.Κ. Σε αυτό το σημείο, να σημειώσουμε ότι ήταν παρόντες αγωνιστές από όλες τις οργανώσεις της Ε.Α.Α.Κ στη νομική εκείνο το βράδυ και είναι αστείο να μας κατηγορούν οι σύντροφοι από τη ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ απλά και μόνο επειδή ήμασταν περισσότεροι από αυτούς.

Για την τακτική της θυματοποίησης.

Είναι προφανές ότι δεν υπήρξε στιγμή που να χειροδίκησε οποιοσδήποτε εναντίον σε μέλος της ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ ασχέτως του τι ειπώθηκε από το ίδιο βράδυ προς τα έξω. Ακόμη και στη διευθέτηση της κατανομής οι σύντροφοι από τις άλλες σχολές τήρησαν ρόλο παρακολουθητή των εξελίξεων και σε στιγμές ακραίας λεκτικής –και κατά στιγμές σωματικής- επιθετικότητας από πλευράς ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ, ρόλο διαιτητή, διασφαλίζοντας ότι θα διατηρηθεί ο στοιχειώδης πολιτικός πολιτισμός που αρμόζει στους αγωνιστές της Ε.Α.Α.ΑΚ. Οι χουλιγκανισμοί δεν ήταν ποτέ σύμφυτοι στην πολιτική μας αντίληψη και φυσιογνωμία.Η προσπάθεια της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ να θυματοποιηθεί για να υποκρύψει τα πολιτικά φάουλ της κάτω από το χαλάκι, δεν αρμόζει στους αγωνιστές της που έχουν δώσει τόσους αγώνες το προηγούμενο διάστημα και αν μη τι άλλο θα έπρεπε να αποτιμούν τις πολιτικές τους επιλογές με ειλικρίνεια και συντροφικότητα!Ίσως η ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ θα έπρεπε να προβληματιστεί γύρω από τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά που κατέγραψε η αντίληψή της όπου κατέβηκε σε συνεργασία με το ΑΡΔΙΝ, όσο και από την μετεκλογική ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ που δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμούν να μπουν στην Ε.Α.Α.Κ (όπως είχαμε επισημάνει και προεκλογικά) αντί να λοιδωρεί με ψέματα και συκοφαντίες τους συντρόφους της.Το μόνο που καταφέρνει μια τέτοια λογική είναι να «κιτρινίζει» μια σοβαρή πολιτική κουβέντα που πρέπει οπωσδήποτε να γίνει επιτέλους ανοιχτά, χωρίς υπεκφυγές για τον χαρακτήρα της Ε.Α.Α.Κ και του φοιτητικού κινήματος που θέλουμε να οικοδομήσουμε.


Καμμία λύση για το κοινωνικό ζήτημα δεν μπορεί να υπάρξει αν η μισή καρδιά μας βρίσκεται στο δρόμο και η άλλη μισή στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ ή στην οποιαδήποτε κοινοβουλευτική κυβέρνηση.

Για την Ε.Α.Α.Κ. και την αντικαπιταλιστική αριστερά συνολικά είναι πολύ λίγο να προχωράει φοβούμενη να κοιτάξει κατάματα τις δυνατότητες που κυοφορούνται στο παρόν και την αναγκαιότητα του μέλλοντος που θέλει να χτίσει. Για την Ε.Α.Α.Κ. είναι πολύ μικρός όποιος πνίγεται στον πανικό της εποχής και ξεχνά τι σημαίνει μαχητική πρωτοπορία, αντικαπιταλιστική πολιτική και αποφασιστικότητα στη δυνατότητά μας να θέτουμε σε κίνηση μαζικά πολιτικά ρεύματα με πανελλαδικό τρόπο. Επειδή δε συνηθίσαμε να περπατάμε με τα μάτια στο έδαφος, να ακολουθούμε το εφικτό και εύκολο όταν ο κλοιός έσφιγγε καλούμε όλους τους συντρόφους μας να μπουν σε θέσεις μάχης τώρα. Γνωρίζουμε καλά πως η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όμως όχι και γι’ αυτό είμαστε εδώ για να ταράξουμε τα νερά της ομαλότητας και του συμβιβασμού τους.

Εργατική Αντιπολίτευση διαρκείας λοιπόν και ας καγχάζουν οι αντίπαλοι μας, δεν ξέρουν ότι το τέλος της ιστορίας δεν θα γραφτεί από αυτούς…