SUCCESSFULLY UNEMPLOYED

ας μιλήσουν τα νούμερα..

Σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής οι άνεργοι ανήλθαν στα 1.033.000 άτομα, ενώ το ποσοστό ανεργίας στους νέους ηλικίας 15-24 ετών άγγιξε το τρομακτικό 51,1%... Ενώ, η ολομέλεια των δικηγορικών συλλόγων της χώρας παρουσίασε τα εξής στοιχεία: το 2009 έγιναν 72.364 παραστάσεις, το 2010 έγιναν 63.754 παραστάσεις και το 2011 και μέχρι σήμερα 24.538 παραστάσεις. Επίσης, όσον αφορά αναλυτικά τις παραστάσεις δικηγόρων: 8711 δικηγόροι χωρίς παράσταση, 5180 δικηγόροι από 1 – 2 παραστάσεις, 4500 δικηγόροι από 3 – 5 παραστάσεις, 1831 δικηγόροι από 6 – 12 παραστάσεις, 1225 δικηγόροι με πάνω από 12 παραστάσεις. Η ρήση του πάλαι ποτέ Γ.Α. Παπανδρέου για τον έναν εργαζόμενο σε κάθε οικογένεια έπιασε τόπο.

ποιος φταίει...

Υπάρχουν πολλοί λόγοι, στους οποίους μπορείς να αποδώσεις την ανεργία. Ακροδεξιές και φασιστικές αντιλήψεις μιλούν για τους μετανάστες που μας παίρνουν τις δουλειές. Οι εργοδότες και ο Πάγκαλος πάντα υπερτονίζουν τη δικιά μας ευθύνη με ρητά τύπου ΄μαζί τα φάγαμε'. Τα ΜΜΕ ανάγουν τις αιτίες της σε εθνικό,πολιτισμικό επίπεδο με εξώφυλλα για την εθνική τεμπελιά. Οι καθηγητές και ο Paulo Coehlo πως δεν το θέλαμε αρκετά για αυτο δεν τα καταφέρνουμε.

Όμως, για μας όταν κάποιος μιλά για την ανεργία ή και για την αθέατη όψη της( ελαστική ανεργία, υποαπασχόληση κ.τ.λ.), δεν μπορεί να μην κάνει λόγο και για τις μαζικές απολύσεις, τις διακοπές συμβάσεων, την εφεδρεία και τα χιλιάδες λουκέτα. Και για αυτά δεν φταίμε εμείς ούτε λόγω της προσωπικότητας μας, ούτε λόγω του IQ μας και του DNA μας. Πολύ περισσότερο οφείλονται σε στρατηγικές πολιτικές, που ξεκίνησε το ΠΑΣΟΚ και ολοκληρώνει η συγκυβέρνηση μαζί με την Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. , στηρίζονται από την εργοδοσία, ενισχύονται από τον μπαμπούλα του χρέους και της εξόδου από την Ε.Ε. και τον παροξυσμό της κρίσης.

γιατί το κάνουν...

Εδώ μάλλον πρέπει να σοβαρευτούμε και να είμαστε αναλυτικοί. Σε πρώτο επίπεδο είναι σαφές πως σε κάθε περίπτωση η ανεργία και η ανασφάλεια αποτελεί ένα ισχυρό μοχλό πίεσης και τρομοκράτησης των εργαζόμενων για τον αφανισμό μέχρι και του τελευταίου συλλογικού εργατικού δικαιώματος. Σε δεύτερο επίπεδο, το τσάκισμα των όρων εργασίας, ακόμα και των επαγγελμάτων με τους καλύτερους όρους εργασίας, αυτόματα οδηγεί αυτόματα και σε μείωση του κόστους της, ενώ παράλληλα, ο εφεδρικός στρατός της ανεργίας και η απειλή της πιέζει ακόμα πιο κάτω τους μισθούς και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Όλα μέσα στην ίδια συνταγή, αυτή που προστάζει πως η αποπληρωμή του χρέους και το ξεπέρασμα της κρίσης θα γίνει απο τις θυσιές των εργαζόμενων, των συνταξιούχων και της νεολαίας.

και τώρα τί κάνουμε...

Για να προσεγγίσει κανείς ωστόσο, μια λύση στο ζήτημα της ανεργίας δεν χρειάζεται μόνο σοβαρότητα, η οποία απαιτείται σε περιστάσεις που έχουν να κάνουν με την απελπισία εκατοντάδων οικογενειών, αυτοκτονίες και εξαθλίωση. Χρειάζονται άλματα:κουλτούρας και πολιτικής. Να ξεπεράσουμε τα σύνδρομα ανωτερότητας που μας καταβάλει μπαίνοντας στη Νομική και άρα αυτόματα σε μια ισχυρή επαγγελματική συντεχνία και τον κόσμο του Boston Legal. αρνούμενοι να δούμε την πραγματικότητα του ανασφάλιστου ασκουμένου των 300 ευρώ, τις μαζικές αναστολές δικηγορικών αδειών λόγω των φοροεπιδρομών και των ψηλών ασφαλιστικών εισφορών, της συγκέντρωσης των υποθέσεων σε μεγάλες δικηγορικές εταιρίες και της μετατροπής του μέσου δικηγόρου σε παρατρεχάμενους γραμματείς. Να μην αφήσουμε κανένα μόνο του στην κρίση, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να σπάσουμε την απομόνωση των ανέργων. Και πάνω από όλα βρίσκοντας την μοναδική ελπίδα στους συλλογικούς αγώνες και την αριστερά να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη δουλειά και την αξιοπρέπεια, να βγάλουμε εμείς τη συγκυβέρνηση, την Ε.Ε. Και το Δ.Ν.Τ. μια για πάντα στην ανεργία.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ, ΠΕΜΠΤΗ 15/03 ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑ

Ανακοίνωση της Ε.Α.Α.Κ για τα Συμβούλια Διοίκησης

ΝΟΜΟΣ ΟΙ ΛΑΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ…

Με φόντο το πανελλαδικό μπλοκάρισμα των εκλογών για τα συμβούλια διοίκησης από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Αθήνα και την Κρήτη από φοιτητές και εργαζόμενους στο πανεπιστήμιο, το Υπουργείο Παιδείας και τα αστικά ΜΜΕ κάνουν λόγο για ισχνές  μειοψηφίες που κάνοντας χρήση βίας και αντιδημοκρατικών μεθόδων δεν επιτρέπουν την απρόσκοπτη εφαρμογή του νόμου 4009, ενός νομού του κράτους- της σύγχρονης χούντας- που ψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία του κοινοβουλίου. Ταυτόχρονα το υπουργείο απειλεί με διακοπή της χρηματοδότησης ακόμα και με τη μη αναγνώριση των πτυχίων που παρέχουν, σχολές και τμήματα που δεν εφαρμόζουν το νόμο. Όσο για την ομαλότητα εντός του πανεπιστήμιου, που παραδοσιακά την εγγυούνταν οι καθεστωτικές παρατάξεις, ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, προνομιακοί σύμμαχοι της εκάστοτε κυβέρνησης στις αντεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, τώρα που αυτές αδυνατούν να παίξουν ικανοποιητικά το ρόλο τους, έχουν πιάσει δουλειά τα ΜΑΤ και οι εισαγγελείς.

Δεν δεχόμαστε μαθήματα δημοκρατίας από μια διορισμένη κυβέρνηση που βυθίζει το λαό στην πείνα και τη φτώχεια ψηφίζοντας τα μνημόνια μέσα στη Βουλή και σκορπώντας την τρομοκρατία των ΜΑΤ στους χιλιάδες εργαζόμενους που αγωνίζονται για την ανατροπή της. Γι’ αυτούς δημοκρατία είναι η δημοκρατία των αγορών και νομός οι ανάγκες του κεφαλαίου. Η κυβέρνηση μιλάει για μειοψηφίες εντός των σχολών που λόγω ιδιοτελών συμφερόντων εχθρεύονται το νόμο, ενώ ταυτόχρονα δεν έχει βρει κανένα σύμμαχο, στην αποστολή της για το τσάκισμα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, εντός του πανεπιστήμιου (εκτός από μεμονωμένες φαιδρές προσωπικότητες). Κι αυτό όχι γιατί ξαφνικά όλοι γίνανε υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων (από πρυτανικές αρχές μέχρι καθεστωτικές παρατάξεις) αλλά γιατί κάνεις δεν μπορεί να αναστρέψει και να σταθεί απέναντι στο κλίμα απονομιμοποίησης του νόμου Διαμαντοπούλου έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις των φοιτητών και τις κινητοποιήσεις τους το Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη. Είναι προφανές πως το σύνολο των συλλόγων φοιτητών, καθηγητών και εργαζομένων που στρέφονται ενάντια στο νόμο Διαμαντοπούλου  αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία εντός του ελληνικού πανεπιστήμιου. Για εμάς μειοψηφία είναι το στρατόπεδο της λυκοσυμμαχίας κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου και οι ελάχιστοι πλέον υποστηρικτές τους, οι δυνάμεις καταστολής και τα παπαγαλάκια των αστικών ΜΜΕ.

Οι απειλές του υπουργείου για διακοπή της χρηματοδότησης των ιδρυμάτων θα πέσουν στο κενό. Είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ πως πυρήνας της πολιτικής τους και στόχος τους  είναι να οδηγηθούν τα ΑΕΙ και ΤΕΙ στον οικονομικό αφανισμό με τους μειωμένους προϋπολογισμούς, την εγκατάλειψη της φοιτητικής μέριμνας, τα κενά σε προσωπικό, τις απολύσεις και τελικά σε ανεύρεση πόρων από επιχειρήσεις κάτι που θα σημάνει και την ολοκληρωτική παράδοση του πανεπιστήμιου στα συμφέροντα της αγοράς. Συμφέροντα  που προφανώς είναι αντίθετα στα συμφέροντα των φοιτητών για  δωρεάν σπουδές  που θα εξασφαλίζουν εργασιακά-επαγγελματικά δικαιώματα,  στα συμφέροντα των εργαζόμενων στο πανεπιστήμιο για αξιοπρεπή δουλεία και το συμφέρον του λαού για ένα πανεπιστήμιο  στραμμένο στις ανάγκες του και όχι στις ανάγκες του κεφαλαίου.

Όσα δε φτάνουν οι εκβιασμοί του υπουργείου προσπαθούν να τα καταφέρουν με τη βία των ΜΑΤ μέσα στα ιδρύματα (προσαγωγές φοιτητών μέσα από το ΤΕΙ Λαμίας) αλλά και τις διώξεις του εισαγγελέα εναντίον αγωνιζόμενων φοιτητών, εργαζομένων και καθηγητών (ΑΠΘ). Θέλουν να δικάσουν όσους αντιστέκονται στην εφαρμογή του νέου νόμου. Εμείς τους δηλώνουμε ξεκάθαρα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την υπεράσπιση της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, για τα σύγχρονα δικαιώματα μας σε εργασία και δημοκρατία. Κατηγορούν τους αγωνιστές για βία και παρανομία. Θα συνεχίσουμε να είμαστε παράνομοι στον κοινωνικό μεσαίωνα που ετοιμάζετε και θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα για να τον ανατρέψουμε.

Να γνωρίζει καλά λοιπόν η κυβέρνηση και η Διαμαντοπούλου πως το φοιτητικό κίνημα μέσα από τη δημοκρατία των Γενικών Συνελεύσεων και σε συμπόρευση και το συντονισμό με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια στο πανεπιστήμιο θα ανατρέψει τα σχέδια της κυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ για την εκπαίδευση! Θα είμαστε εκεί σε κάθε μάχη, μικρή η μεγάλη, από τις εκλογές για τα Συμβούλια Διοίκησης ως τις μεγάλες εργατικές κινητοποιήσεις που έρχονται, για να πέσει η συγκυβέρνηση και το  μαύρο μέτωπο-ΕΕ-ΔΝΤ και μαζί και όλη η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που εφαρμόζει.

…ΑΣ ΤΟΝ ΕΠΙΒΑΛΟΥΜΕ!

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Τετάρτη 22 Φλεβάρη στις 17:00 στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Να μη ψηφιστεί ο εφαρμοστικός νόμος της ασφαλιστικής και εργασιακής κατεδάφισης

ΟΛΗ Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ ΔΝΤ

Σπεύδει να εκτελέσει τους εργαζόμενους και τους συνταξιούχους  η κυβέρνηση και εισάγει με τη μορφή του κατεπείγοντος τον εφαρμοστικό νόμο στη βουλή για να ψηφιστεί άρον-άρον η σφαγή των συντάξεων και των μισθών.

Οι υποτακτικοί του κεφαλαίου και των τραπεζιτών, βιάζονται να ολοκληρώσουν το πραξικόπημα που καταργεί το ασφαλιστικό σύστημα, το εργατικό δίκαιο, τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις και νομιμοποιεί την εργασιακή ζούγκλα.

Κάθε ώρα παραμονής τους στη κυβέρνηση είναι επικίνδυνη, ως ελεύθεροι σκοπευτές πυροβολούν την εργατική τάξη ,τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαια και σπέρνουν φτώχεια, ανεργία, οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!  ΕΙΝΑΙ ΩΡΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ

ΛΑΪΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ  ΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑ, ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΠΟΥ ΛΕΗΛΑΤΟΥΝ ΤΙΣ ΖΩΕΣ  ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΔΑΝΕΙΑΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ, ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ. ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ


ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΦΛΕΒΑΡΗ  ΣΤΙΣ 17:00
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ (Όθωνος και Αμαλίας)

ΝΑ ΜΗ ΨΗΦΙΣΤΕΙ Ο ΕΦΑΡΜΟΣΤΙΚΟΣ

Για τα χθεσινά γεγονότα

Αν δεν μπορείς να το πεις ζωγράφισέ το που λέμε...

Ας προσπαθήσουμε όμως να δώσουμε τουλάχιστον μία περιγραφή :

Στη πρώτη εικόνα παρουσιάζεται με ιδιαίτερη ευκρίνεια η αμερόληπτη στάση που κρατά μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ  απέναντι στις πολιτικές εξελίξεις. Μία στάση που μας κάνει να απορούμε αναρωτόμενοι μήπως και ήταν χθες στο σύνταγμα ο Μπόμπολας ή ο Πρετεντέρης και δεν τους είδαμε.

Στην δεύτερη εικόνα παρουσιάζεται ο Κος Πρωθυπουργός μας να συγχαίρει θερμά τους συντελεστές των χθεσινών γεγονότων. Όπως οι καλοί μας τρόποι επιβάλλουν, θα ξεκινήσουμε από την κυρία. Η Κα Μπακογιάννη φαίνεται να ανταποκρίνεται επάξια στη βαριά πολιτική κληρονομιά που άφησε ο πατέρας της. Τούτες τις δύσκολες ώρες στέκεται ακλώνητη στο πλάι των εταίρων μας, της καλής μας Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του ακλόνητου εθνοσωτήρα ΔΝΤ οι οποίοι σε ρόλο μπάτμαν και ρόμπιν αποσωβούν με αυταπάρνηση την χρεοκοπία μας. Η στάση της μας κάνει να προσευχόμαστε κρυφά τα βράδια για να ξαναμπεί στη βουλή. Οι Κοι Παπανδρέου και Σαμαράς εμφανίζονται εύθυμοι μιας και κατάφεραν (με σημαντική καθυστέρηση, ας μην ξεχνάμε, καθώς οι αγορές άνοιγαν δευτέρα πρωί και το μνημόνιο ψηφίστηκε τα μεσάνυχτα) να σώσουν την πατρίδα μας για ακόμη μία φορά. Στο βλέμμα του Παπανδρέου ίσως να διακρίνεται μία μικρή μελαγχολία όχι γιατί το μνημόνιο που πέταξε ο Μαυρίκος δεν βρήκε τον Βενιζέλο( το σέβας απέναντι στη δημοκρατία είναι εξάλλου κατά πολύ υπέρτερο των εσωκομματικών) αλλά γιατί η συλλογική σύμβαση δεν πήγε στα 299,99 ευρώ όπως είχε υποσχεθεί σε γνωστούς και φίλους που νοιάζονται τους εργαζόμενους όσο και αυτός. Ο Κος Σαμαράς από την άλλη είναι ιδιαίτερα ανακουφισμένος καθώς έχει σηκωθεί καιρό τώρα από την αντιμνημονιακή ξαπλώστρα που το πρόσφερε σε τιμή ευκαρίας το πολιτικό σύστημα και έχει ξεμουδιάσει, έτοιμος πια να γίνει ο πρωτομάστορας της νέας Ελλάδας. Ο τελευταίος Κος είπε να μασκαρευτεί μιας και πλησιάζουν οι απόκριες και είναι έτοιμος τώρα να πάρει τα συγχαρητήρια του πρωθυπουργού για τις πολύτιμες υπηρεσίες που το πρόσφερε μαζί με τους (ένστολους πάλι αν και χωρίς κουκούλα) συναδέλφους του. Για αυτούς που δεν εικονίζονται αλλά κάνουν τα ίδια με τον τελευταίο νομίζουμε πως εξίσου ο Παπαδήμος θα ήθελε να τους σφίξει το χέρι(και ας του το σπάσουν) δίνοντας σε αυτόν και τα πιστά του ΜΜΕ το υπερθέαμα που χρειάζονται....

Στις 12 Φεβρουαρίου οι εργαζόμενοι, η νεολαία, οι φοιτητές, ποτάμια λαού πλημύρισαν το κέντρο βροντοφωνάζοντας την αντίθεση τους στο κοινωνικό σφαγείο που έχει στήσει απέναντί τους η συγκυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ μαζί με όλο το αστικό μπλοκ εξουσίας. Παρέμειναν στο σύνταγμα, στην ακαδημίας, τη σταδίου, τη πανεπιστημίου, την ομόνοια και σε δεκάδες άλλα σημεία του κέντρου και δεν εγκατέλειψαν τη θέση τους παρά το χημικό πόλεμο που εξαπέλυσε η αστυνομία και τα διάφορα τσιράκια της. Ο αγωνιζόμενος λαός και η ανυπόταχτη νεολαία αντιστάθηκαν επί ώρες, κατάφεραν για κάποια ώρα να σπάσουν ακόμα και το άβατο του συντάγματος, παρέμειναν περήφανοι στους δρόμους. Ένας τέτοιος λαός δε νικιέται. Ο αγώνας δεν τελειώνει σήμερα. Συνεχίζεται αύριο και κάθε μέρα, μέχρι την τελική νίκη. 

Η νίκη θα είναι δύσκολη, αλλά θα είναι δική μας!

ΛΑΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ –ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ -ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ-ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΡΑ! ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΤΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΣΟΚ ΝΔ ΛΑΟΣ ΕΕ ΔΝΤ

Συμφώνησαν οι αρχηγοί των κομμάτων της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ στη σφαγή των εργατικών δικαιωμάτων, στην επιβολή της πιο βάρβαρης εργασιακής ζούγκλας, για να ανοίξει γρήγορα ο δρόμος γρήγορα για τη σύναψη του δεύτερου υπερμνημόνιου που θα περιλαμβάνει το ευρωσύμφωνο και τη νέα δανειακή σύμβαση και για προχωρήσει το περιβόητο PSI, δηλαδή η ληστεία των εισφορών των εργαζόμενων και η διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων.

Παρά τους δραματικούς τόνους και τους θεατρινισμούς τους, η αλήθεια είναι μία: ΤΑ ΔΙΝΟΥΝ ΟΛΑ, για να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των δανειστών, των τραπεζιτών και του ΣΕΒ, βυθίζοντας ακόμα περισσότερο στην εξαθλίωση και τη φτώχεια τους εργαζομένους. Μαχόμενοι(!) συμφωνούν στο προσύμφωνο του νέου μνημονίου που δρομολογεί μια νέα κοινωνική καταστροφή:

Τη μείωση του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα, του επιδόματος ανεργίας και την κατάργηση επί της ουσίας των κλαδικών συμβάσεων. Την περικοπή των συντάξεων. Άμεσες και μαζικές απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων. Νέες μειώσεις μισθών για τους εργαζόμενους στις πρώην ΔΕΚΟ. Δραστική μείωση των κονδυλίων για υγειονομικές και κοινωνικές παροχές. Συμφωνήθηκε ακόμα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, για λογαριασμό των μεγαλομετόχων και των τραπεζιτών.

Αυτές οι εξελίξεις αφορούν όλη την Ευρώπη, καθώς στο έδαφος της περιβόητης «οικονομικής διακυβέρνησης» της ΕΕ, προωθείται ένα δεύτερο Μάαστριχτ αφάνταστα πιο αντιλαϊκό από το πρώτο. Πρωτοφανής επιτήρηση, αυτόματες σαρωτικές περικοπές σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές δαπάνες. Με το Δημοσιονομικό Σύμφωνο που προωθείται για τις αρχές Μάρτη, οι τράπεζες, οι πολυεθνικές και η ΕΕ θα αποφασίζουν για τα πάντα, οι επιταγές τους γίνονται Σύνταγμα, τα συμφέροντα του κεφαλαίου θα γίνουν απόλυτος νόμος για τους λαούς της Ευρώπης.

Με απίστευτο κυνισμό ΕΕ – ΔΝΤ και το μαύρο μέτωπο ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ στήνουν για μια ακόμη φορά σκηνικό ωμού εκβιασμού: Αποδοχή των νέων μέτρων ή ανεξέλεγκτη χρεοκοπία! Το δίλημμα είναι πλαστό: ζητούν και αποδοχή των νέων μέτρων και η χρεοκοπία είναι βέβαιη. Εκβιάζουν και επιτίθενται, αλλά φοβούνται κιόλας ότι η λαϊκή οργή θα γίνει ποτάμι αγώνα και θα τους πνίξει.

Επενδύουν στο φόβο για να παγώσουν τις αντιδράσεις των εργαζομένων, να καθηλώσουν τις αντιστάσεις του κόσμου της δουλειάς που βρίσκεται ήδη στο χείλος του γκρεμού και καταλαβαίνει περισσότερο από ποτέ πως το πραγματικό δίλημμα είναι: Ή ΕΜΕΙΣ Ή ΑΥΤΟΙ. Μπροστά σε αυτή τη λαίλαπα το εργατικό κίνημα δεν έχει άλλο δρόμο.

Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις ενώθηκαν για να εφαρμόσουν αυτή την πολιτική. Το ΠΑΣΟΚ μας έβαλε στο Μνημόνιο και στο καθεστώς επικυριαρχίας της Τρόικα. Η ΝΔ που δήλωνε «εχθρός» του Μνημονίου τώρα ετοιμάζεται υπογράψει το νέο Μνημόνιο, ενώ το ΛΑΟΣ λειτουργεί σαν «λαγός» των πιο αντιλαϊκών πολιτικών. Απέναντι στο δικό τους ΜΑΥΡΟ ΜΕΤΩΠΟ, πρέπει να οικοδομήσουμε το δικό μας αντίπαλο δέος. Το δικό μας μέτωπο ρήξης και ανατροπής των εργαζόμενων. Βασική προϋπόθεση είναι η αλληλεγγύη, η συμπόρευση και η κοινή δράση των αγωνιζόμενων κλάδων και όλων όσων θέλουν να παλέψουν για την ανατροπή της επίθεσης. Η απεργία που έγινε στις 7/2 έδειξε για ακόμα μια φορά τις αγωνιστικές διαθέσεις. Όμως αυτή η ιστορική επίθεση δεν ανατρέπεται με 24ωρες τουφεκιές, αλλά με αποφασιστικό αγώνα διαρκείας και άμεση απεργιακή κλιμάκωση για να τους διώξουμε.

Οργανώνουμε τον αγώνα μας με γενικές συνελεύσεις! Παίρνουμε αγωνιστικές αποφάσεις!Κατεβαίνουμε στους δρόμους και δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν. Απέναντι στους εκβιασμούς τους απαντάμε με λαϊκό ξεσηκωμό. Μόνο ο αγωνιζόμενος λαός μπορεί να ανατρέψει το μαύρο μέτωπο συγκυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ και να διεκδικήσει μια ζωή αξιοβίωτη και τον πλούτο που του ανήκει.

KAMIA ANOXH – KAMIA ANAMONH.

Η ΑΥΤΟΙ Η ΕΜΕΙΣ!

Συνεχίζουμε:

ΠΕΜΠΤΗ 9/2 Συλλαλητήριο, συγκέντρωση στα Προπύλαια στις 6.00 μμ

Να γίνει αυτό η αρχή για καθημερινή κάθοδο στις πλατείες και στο Σύνταγμα

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΙ ΣΑΒΒΑΤΟ 10-11/2, ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ 12/2 στο Σύνταγμα στις 6.00

ΑΣΥΛΟ ώρα μηδέν

Για τα μισά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα σήμερα φταίει το άσυλο! Ευτυχώς, όμως,

η καλή η κυβερνησούλα μας το κατήργησε! Επιτέλους! Τι χρειάζεται, εξάλλου, το άσυλο σε

μια δημοκρατία; Τώρα πια η εγκληματικότητα θα πέσει κατακόρυφα, θα λυθεί το

μεταναστευτικό, τα παιδιά θα σταματήσουν να κάνουν χρήση ναρκωτικών γιατί δε θα έχουν

άσυλο να τα προστατεύει, οι κύριοι αστυνομικοί θα κυνηγάνε και θα συλλαμβάνουν τους

«ταραξίες» που θα βγαίνουν στο δρόμο να διαδηλώσουν για τα αυτονόητα δικαιώματά τους

και όλα τα προβλήματα της μικρής μας Ελλαδίτσας θα λυθούν μια για πάντα! Λέτε να

βγούμε κι απ’ την κρίση;…

Όσο γελοία και απαράδεκτα κι αν ακούγονται όλα τα παραπάνω, τα επιχειρήματα που

χρησιμοποιεί το υπουργείο υπέρ της άρσης του ασύλου κάθε φορά που τίθεται το θέμα, δεν

απέχουν και πολύ από αυτό το ύφος… Για να μην υπάρχουν, λοιπόν, αλλοιώσεις και

διαστρεβλώσεις εννοιών και αξιών ας δούμε κάποια πράγματα για το πανεπιστημιακό άσυλο.

Tο πολιτικό Άσυλο είναι ένας πανάρχαιος θεσμός. Μπορούμε να πούμε , ότι υπάρχει από την εποχή των αρχαίων ιερών και κατόπιν των αρχαίων σχολών. Σε αυτά τα μέρη κατέφευγαν, ως ικέτες, αρκετοί άνθρωποι, οι οποίοι διώκονταν. Tο να εισέλθει κάποιoς στο άσυλο και να τους συλλάβει ή κακοποιήσει, θεωρείτο μία κακή και ιερόσυλη πράξη. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και τα αρχαία πανεπιστήμια διέθεταν Άσυλο.

Καθώς πηγαίνουμε στην νεότερη και σύγχρονη εποχή, καλό είναι να επισημάνουμε

την ύπαρξη πανεπιστημιακού Ασύλου στο πρώτο πανεπιστήμιο του Δυτικού Κόσμου, που είναι το πανεπιστήμιο της Bologna(τι τραγική ειρωνεία ε;),το οποίο ιδρύθηκε το 1088

στην Ιταλία. Αυτό το άσυλο θεσμοθετήθηκε με ένα νομικό κείμενο το οποίο ονομάζεται

Authentica Habita(ή Constitutio Habita), σκοπός του οποίου ήταν να ανακηρυχθεί το

πανεπιστήμιο χώρος των θεραπόντων, δηλαδή των υπηρετών, της Επιστήμης, δίχως

καμία άλλη εξωτερική εξουσία , να μπορεί να παρέμβει και να άρει αυτήν την ανεξαρτησία.

Το πανεπιστημιακό άσυλο, και πιο συγκεκριμένα η απαγόρευση της εισόδου αστυνομικών

στο Πανεπιστήμιο χωρίς άδεια της Συγκλήτου, αποτελούσε ήδη από το 19ο αιώνα εθιμικό

δίκαιο και των ελληνικών ΑΕΙ. Βέβαια, οι απόψεις περί δημοκρατικών ελευθεριών άλλαζαν

κατά καιρούς, με αποκορύφωμα την δικτατορία το 1967, και δυστυχώς κατάλοιπα κάποιων

απόψεων-τάσεων της τότε κυβέρνησης βλέπουμε και σήμερα. Μεταπολιτευτικά, τον Μάιο

του 1977, ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Μπλέτσας γνωμοδότησε ότι πανεπιστημιακό

άσυλο δεν υφίσταται κι ότι η αστυνομία έχει δικαίωμα και καθήκον να μπαίνει όποτε θέλει

στα ΑΕΙ. Οι θυελλώδεις αντιδράσεις ανάγκασαν τον υπουργό Παιδείας Γεώργιο Ράλλη να

ξεκαθαρίσει ότι «η κυβέρνηση αναγνωρίζει ουσιαστικά και στην πράξη το πανεπιστημιακό

άσυλο».

Σήμερα, το άσυλο θεσμοθετείται σε διάφορες χώρες της Ευρώπης (Ελλάδα, Γαλλία,

Γερμανία, κ.α), με παρόμοιο θεσμικό πλαίσιο, και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί

παγκόσμια πρωτοπορία της Ελλάδας! Η πρωτοτυπία της χώρας μας έγκειται στο γεγονός πως το 2011, η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ καταργεί το άσυλο επειδή έχουμε δημοκρατία! Κι εδώ είναι ανάγκη να καταλάβουμε όλοι γιατί η κατάργηση του ασύλου αποτελεί μια από τις πιο φασιστικές διατάξεις του νόμου-πλαισίου για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ και γιατί οι εκφραστές του «δημοκρατικού» πολιτικού μας συστήματος έσπευσαν να ζητωκραυγάσουν το γεγονός.

Ανέκαθεν το άσυλο αποτελούσε το κέντρο των κινημάτων και των αγώνων του λαού μας. Μες στη δική του αγκαλιά οργανωνόταν η πάλη ενάντια στα αυταρχικά καθεστώτα και τις αποφάσεις κυβερνήσεων που αποσκοπούσαν στη μείωση ή την αφαίρεση θεμελιωδών δικαιωμάτων του λαού. Την ίδια στιγμή, οι εκφραστές της κάθε κυβέρνησης αλλά και συνολικά του κάθε πολιτικού συστήματος, αναγνώριζαν στο άσυλο και διέκριναν ξεκάθαρα σ’ αυτό, τον εχθρό τους. Κι αυτός ο εχθρός δεν ήταν άλλος πέρα από την ελευθερία της έκφρασης, την ελεύθερη διακίνηση ιδεών και την οργάνωση της αντίδρασης ενάντια στη φίμωση της λαϊκής φωνής και την καταπάτηση των κεκτημένων με αίμα δικαιωμάτων του λαού.

Με την επίσημη κατάργηση του ασύλου-διότι άτυπα το κράτος έχει παραβιάσει άπειρες φορές το άσυλο στο παρελθόν- χάνεται αυτόματα η προμετωπίδα των κοινωνικών αγώνων…

Και αυτό, την ίδια στιγμή που το όργιο καταστολής αυξάνεται συνεχώς, η ανάγκη για αγώνες είναι πιο επιτακτική από ποτέ και η κυβέρνηση δείχνει τα πιο αυταρχικά χαρακτηριστικά της μεγαλύτερης, άτυπης μεν, χούντας δε, μετά τη μεταπολίτευση…

Ειδικότερα δε όσον αφορά το κτίριο της νομικής η τακτική κατάργησης του ασύλου προχωρά ακάθεκτη. Καθημερινά σχεδόν ερχόμαστε αντιμέτωποι με εικόνες αστυνομικών, οι οποίοι προφανώς δε δρουν αυθόρμητα, είτε να περιφρουρούν το χώρο έξω από τη σχολή είτε σε αρκετές πλέον περιστάσεις να επιτίθενται σε μετανάστες-μικροπωλητές καθιστώντας κι εμάς μάρτυρες τέτοιων γεγονότων. Να σημειώσουμε εδώ ότι η δράση τους αυτή άρχισε με την ψήφιση του νόμου Διαμαντοπούλου. Προφανώς εγκληματίες για την ελληνική αστυνομία και τον κ. Καμίνη είναι οι μετανάστες, οι φοιτητές και οι καθηγητές και όχι οι έμποροι ναρκωτικών. Τέτοιο είναι λοιπόν το θέαμα έξω από τη σχολή μας ώστε να μας κάνει εύκολα να καταλάβουμε τη στοχοποίηση που υφίσταται και αποσκοπεί στην εφαρμογή της διάταξης του νόμου για το άσυλο. Πέρα από αυτό, ας αναλογιστούμε επίσης την απαξιωτική εικόνα που δημιουργείται μέσα από αυτή την κατάσταση για το δημόσιο, ελληνικό πανεπιστήμιο. Μια εικόνα που δίνει πάτημα στους υπερασπιστές του νόμου να επικαλεστούν την ανάγκη για αλλαγή της μέχρι τώρα λειτουργίας του . Δεν είναι δυνατόν λοιπόν έξω από ένα χώρο φοίτησης όπου κυκλοφορούν φοιτητές και καθηγητές να διεξάγονται επιθέσεις και ρίψεις τοξικών ουσιών.

Επειδή η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο έγινε ένας κύκλος συναντήσεων με φοιτητές και καθηγητές όλου του Ν. Ο. Π. Ε. που πήρε απόφαση οι σύλλογοι φοιτητών , τα τμήματα των καθηγητών και η κοσμητεία με κοινό κείμενο να κοινωνικοποιήσουν και να προπαγανδίσουν το ζήτημα της υπεράσπισης του ασύλου και του δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου.

Το άσυλο αποτελεί αναπόσπαστο κεκτημένο του πανεπιστημίου και άκρατο στοιχείο δημοκρατικότητας. Η προσπάθεια κατάργησής του εκτός από αντιδημοκρατική είναι εξίσου παράλογη. Αν ο καθένας μας καθίσει και σκεφτεί ένα-ένα τα επιχειρήματα του υπουργείου, θα μπορέσει να τα αναιρέσει απλά και μόνο με τη λογική του. Ήρθε, λοιπόν, η ώρα, όλοι μαζί και ο καθένας χώρια, να διαφυλάξουμε και να απαιτήσουμε πίσω το άσυλο έχοντας στο μυαλό μας πως: η καταπάτησή του ταυτίζεται με χουντικές κυβερνήσεις ενώ η υπεράσπισή του με τους αγώνες του ελληνικού λαού. Μήπως η προσπάθεια κατάργησής του σας θυμίζει κάτι?

Η υπεράσπισή του είναι καθήκον μας και δικαίωμά μας.

Η πολιτική διάσταση της αισθητικής του Θ. Αγγελόπουλου

Θ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ (27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1935 - 24 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012)

"Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας। Είμαι επισκέπτης. Το καθετί που αγγίζω με πονάει πραγματικά, κι έπειτα δεν μου ανήκει. Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει ''δικό μου είναι". Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε. Ότι δεν έχω καν όνομα. Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο. Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα. Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία."

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε ξαφνικά, άδικα, αναίτια. Έφτιαχνε όμως ως την τελευταία του στιγμή εικόνες, τις εικόνες της «Άλλης θάλασσας» με θέμα της την ανεργία, τη μετανάστευση, τους κύκλους της ιστορίας και της τέχνης. Για άλλη μια φορά σταθερός στις μεγάλες πατρίδες της τέχνης του: τη μουσική, τον έρωτα και την επανάσταση. Μιας τέχνης που αντιστεκόταν στην ευκολία, που πρότεινε τα μεγάλα οράματα και βάθαινε στα μεγάλα θέματα της ανθρώπινης κατάστασης.

Διεθνώς αναγνωρισμένος και πολυβραβευμένος, αυτός ο ποιητής της εικόνας, συντρόφεψε τους αγώνες και τις αγωνίες του ελληνικού λαού στην πορεία του για μια καλύτερη κοινωνία। Παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του αριστερός σε διαρκή αναζήτηση της ιστορίας της επανάστασης και καθόρισε με την καλλιτεχνική και βαθιά ανθρωπιστική, του ματιά την καλλιτεχνική και ανθρώπινη οπτική εκατομμυρίων ανθρώπων. Εμείς θα έχουμε πολύτιμη κληρονομιά τα μεγάλα του πλάνα που κρατούν μέσα τους τον παλμό της ανθρώπινης ζωής που επιμένει να μάχεται για την αξιοπρέπειά της, να μελετά και να προκαλεί την ιστορία, να ηττάται και να επιμένει, να ερωτεύεται και να μένει μόνη, να ακούει τη μουσική που συνθέτουν οι ελπίδες και οι αγώνες της.

Ακολουθεί άρθρο της Αμαλίας Καραλή:

Θα ξεκινήσω παραφράζοντας για τον Αγγελόπουλο έναν χαρακτηρισμό του Καβάφη για το δικό του έργο. «Εγώ είμαι ποιητής – ιστορικός» είχε πει για τον εαυτό του ο Αλεξανδρινός. Και ο Αγγελόπουλος θα έλεγα εγώ είναι σκηνοθέτης – ιστορικός. Για τον καλλιτέχνη η ιστορία είναι ο κυρίαρχος και αυθεντικός στίβος όπου δοκιμάζεται η ζωή. Σε αυτήν ανάγεται το έργο του, σε αυτό επικοινωνούν οι εποχές της και συγκροτούν τον ενιαίο χρόνο της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε αυτόν τον χρόνο αναπτύσσει ό,τι ορίζει την ανθρώπινη κατάσταση: τον έρωτα, τη σχέση μας με τη νίκη ή την ήττα, τη φύση της εξουσίας, την τέχνη και τον στοχασμό, τον λογισμό και το όνειρο.

Ως ιστορικός λοιπόν σκηνοθέτης λειτουργεί πολιτικά. Η αισθητική του Αγγελόπουλου είναι πολιτική πράξη, είναι ο τρόπος της συμμετοχής του στην πόλη, στον πολιτισμό της. Ο Αγγελόπουλος στηρίζεται στην ιστορία χωρίς να φτιάχνει μια ιστορική ταινία. Δεν γυρίζει πολιτική ταινία αλλά γυρίζει πολιτικά την ταινία. Δηλαδή εκείνο που προέχει είναι η πολιτική του συνείδηση και αυτή είναι παρούσα στην ποιητικότητα της κινηματογραφικής του γραφής.

Η τελευταία του ταινία, όπως και κάθε κινηματογραφική ταινία, αποτελεί ένα ιστορικό τεκμήριο της εποχής μας, αφού πρώτ’ απ’ όλα η ίδια αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός. Ως ιστορικό γεγονός προκαλεί τη δημιουργία άλλων όπως οι απαραίτητες –ευτυχώς- συζητήσεις που ακολουθούν τις ταινίες του. Ποια ήταν τα κύρια θέματα που αποτέλεσαν τις αναφορές των συζητήσεων; Είναι τα θέματα της μεγάλης τέχνης: Ο έρωτας, η πολιτική, η εμπλοκή των πρωταγωνιστών της στα μεγάλα επαναστατικά κινήματα του 20ού αιώνα και η διάψευση των προσδοκιών τους, η ψηλάφηση των δυνατοτήτων της συνέχειας με νέους όρους από τη νεότερη γενιά.

Και σε αυτήν την ταινία ο σκηνοθέτης ακολουθεί τα γνώριμά του μοτίβα και τα εξελίσσει. Όλες του οι ταινίες εξάλλου είναι μια διαρκής πολιτική παρέμβαση σε μια ιστορική κίνηση που διαρκώς εξελίσσεται, μια διαρκής πολιτική πράξη.

Τη δεκαετία του ’70: Εκθέτει για πρώτη φορά και με πρωτοπόρο τρόπο την ιστορία του πολέμου, του εμφυλίου, των μετεμφυλιακών χρόνων και των ορίων του οράματος που ξεκίνησε ως απελευθερωτική δύναμη και κατέληξε, επειδή αποσπάστηκε από τις λαϊκές του ρίζες, σε τυραννική εξουσία.

Τη δεκαετία του ’80: Διερευνά το αν και το πώς το ιστορικά διαμορφωμένο κίνημα μπορεί να ανταποκριθεί στο παρόν με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο μπορούσε παλαιότερα να συγκινεί και να συνεγείρει.

Τη δεκαετία του ’90: Το μεγάλο γεγονός της διάλυσης των χωρών του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού σηματοδοτεί έναν συνολικότερο προβληματισμό του: η έννοια των συνόρων επανέρχεται με νέους όρους. Η εξορία, η μετανάστευση και η νεότερη προσφυγιά –όλα ιδωμένα με κυριολεκτικό και μεταφορικό τρόπο- απασχολούν το έργο του καθώς τροφοδοτούν το μετέωρο βήμα του ιστορικού ανθρώπου ανάμεσα σε ένα διαλυμένο παρελθόν και σε ένα αβέβαιο μέλλον.

Την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα: Στην τριλογία του ξαναπιάνει το νήμα της ιστορίας στις πιο λεπτές αποχρώσεις της, αυτές που ίσως δεν παρατηρήσαμε την πρώτη φορά. Σαν σταγόνες του ποταμού ξανακυλούν οι εξορίες, οι καταδικασμένοι αλλά δυνατοί έρωτες, οι τραγωδίες, οι πόλεμοι κάθε είδους. Πρωταγωνιστές είναι εκείνοι οι απλοί, «οι στρατιώτες της Σαλαμίνας», η «μνεία η μικρή και ασήμαντη στα βιβλία ιστορίας». Ο Αγγελόπουλος αποκαλύπτει το βάθος των τραγικών συγκρούσεων που αδυνατούν να εκλογικεύσουν όσοι τις έχουν υποστεί και νιώσει.

Και σε πείσμα των καιρών δεν ξεχνά την ουτοπία του «Τρίτου φτερού», αναδεικνύοντας τη διαλεκτική σχέση του τέλους και της αρχής, τη σύνδεση της γενιάς που πίστεψε στην έφοδο στον ουρανό και βρέθηκε στο περιθώριο της ιστορίας με τη νεότερη που εξεγείρεται βιώνοντας τη βία της απόρριψης και της απουσίας, προσδοκώντας όμως την παρουσία της ελπίδας και των ανοιχτών οριζόντων. Είναι αυτή που μπορεί να γίνει το τρίτο φτερό, αυτή που μπορεί να ξαναβρεί το χαμένο άγγιγμα και να εμπλουτίσει το όνειρο.

Ο Αγγελόπουλος καταθέτει και ένα διαφορετικό αισθητικό ήθος και αυτό αποτελεί μια από τις σημαντικότερες πολιτικές αρετές του έργου του. Τα πλάνα, η φωτογραφία, η μουσική, η ιδιαίτερη κάθε φορά διαπραγμάτευση του θέματός του διαρθρώνουν μια ανατρεπτική αισθητική αγωγή. Ο κινηματογραφικός χρόνος του Αγγελόπουλου ακολουθεί τον χρόνο της ανθρώπινης ανάσας, των ανθρώπινων βημάτων πάνω στους δρόμους της ιστορίας, μέσα από τους χώρους της καθημερινότητας. Τα αντικείμενα της καθημερινότητας, όπως και τα ανθρώπινα πρόσωπα συχνά μετατρέπονται σε σύμβολα όπως και τα μνημεία, τα αγάλματα, οι τραγικοί μύθοι που συντρίβονται μέσα από τους θυμούς της ιστορίας τους οποίους προκαλούν και προκαλούνται από αυτούς. Όλα γίνονται φορείς μνήμης, άλλοτε ηρωικής, άλλοτε οδυνηρής άλλοτε απορημένης –ποια μνήμη άλλωστε δεν είναι έτσι;- που εξακολουθεί όμως να αναζητά πόρους, δηλαδή περάσματα σε μια νέα κατάσταση ελευθερίας.

Ο Αγγελόπουλος με τις επιλογές του αυτές αντιστέκεται στην κυρίαρχη αισθητική που αναλώνει τον χρόνο και τα θέματα της τέχνης με τον ίδιο τρόπο που καρπώνεται την εργατική δύναμη, τα συναισθήματα, την ιστορία: γρήγορα, εύκολα και απλά. Χωρίς καμιά αντίσταση, χωρίς καμιά αιδώ. Ο σκηνοθέτης θέτει έτσι σε συνεχή κριτική τους όρους δημιουργίας της κυρίαρχης αντίληψης για την τέχνη στο επίπεδο της μορφής επειδή προηγουμένως την έχει αναιρέσει στο επίπεδο του περιεχομένου της.

Η ιδιαιτερότητα του Θόδωρου Αγγελόπουλου βρίσκεται τελικά σε αυτά που ο ίδιος έχει προσδιορίσει ως μόνιμα στοιχεία του έργου του: την ποίηση, τη μουσική και την επανάσταση. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συναισθηματικά εμπλέκεται σε όλη την κινηματογραφική του περιπέτεια. Εμπλέκεται όχι μόνο με την αγωνία του δημιουργού που επιμένει να επικοινωνεί με το κοινό του, με την κοινωνία του, με τους συμπολίτες του, αλλά γιατί επικεντρώνει στην ανθρώπινη κατάσταση που πάντα ορίζεται και από τα συναισθήματα.

Μέσα από μια ποιητική αντίληψη της πραγματικότητας στοχάζεται πάνω στην ιστορία της Ελλάδας αλλά και μέσω αυτής για την ιστορία του κόσμου, του ανθρώπου. Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου κι εκείνο που έχει οδηγήσει και το έργο του στη διεθνή αναγνώριση.

Κάποιος είχε πει ότι ο καθένας κρίνεται από το μέγεθος του αντιπάλου που επιλέγει. Και από το μέγεθος των συμμάχων του θα συμπλήρωνα. Ο Αγγελόπουλος έχει αντίπαλο όλα εκείνα που οδηγούν την Ιστορία στη σιωπή και τον άνθρωπο σε αναλώσιμο της αγοράς. Έχει σύμμαχο την ποίηση και την ουτοπία. Και η Ιστορία έχει ανάγκη από τους ποιητές της Ουτοπίας.

ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ 2012

να διαβάσεις ή να μη διαβάσεις?

    ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΣΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΕΜΑΣ..

·       ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΠΟΥ

→ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΙ

→ΘΑ ΕΙΣΑΓΟΥΝ MANAGERS ΣΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ

·       ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΣΥΛΟΥ

·       ΕΝΤΑΣΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΛΑΙΚΩΝ ΜΕΤΕΡΡΥΘΜΙΣΕΩΝ ΣΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ Κ ΕΡΓΑΣΙΑ

ΑΠΑΝΤΑΜΕ ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ!!

ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ ΤΕΤΑΡΤΗ 11/1 ΣΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΝΟΜΙΚΗΣ ,  ΩΡΑ 13:00 , αμφ1

Στα ατομικά διλήμματα ας δώσουμε συλλογικές απαντήσεις...

 Με αφορμή την αδυναμία σύγκλησης γενικής συνέλευσης την Πέμπτη 12/1 τίθεται ένα αρκετά κρίσιμο ζήτημα. Λαμβάνοντας υπ' όψιν το μεγάλο χρονικό διάστημα που έχει περάσει από τη σύγκληση της τελευταίας γενικής συνέλευσης του φοιτητικού συλλόγου το ζήτημα αυτό τείνει να διογκωθεί. Πρόκειται λοιπόν για την αδράνεια στην οποία δείχνει να έχει περιπέσει το φοιτητικό σώμα κι η οποία είναι ιδιαίτερα ανησυχητική αν αναλογιστούμε τα πολιτικά τεκταινόμενα των ημερών μας και το διαρκώς μεταβαλλόμενο προς το χειρότερο πολιτικό σκηνικό.

   Ξεκινώντας λοιπόν απ' τις τελευταίες αποφάσεις που πάρθηκαν και αφορούν το φοιτητικό μας παρόν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα μέσα από ένα νόμο που ανατρέπει τη λειτουργία και τις συνθήκες του μέχρι σήμερα πανεπιστημίου. Πιο συγκεκριμένα, μιλάμε για ένα πανεπιστήμιο που θα χορηγεί διπλώματα ανεργίας αντί για ενιαία πτυχία, δε θα είναι ικανό να μεριμνά για τις ανάγκες των φοιτητών του και θα εντείνει τους ρυθμούς σπουδών, φαινόμενο πρωτόγνωρο για το ελληνικό πανεπιστήμιο, καθώς θα εσωκλείει το φόβο της διαγραφής (ν+2 χρόνια). Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθέι η προβλεπόμενη από το νέο νόμο κατάργηση του ασύλου, μιας σημαντικής κατάκτησης των φοιτητικών αγώνων του παρελθόντος.΄Οσον αφορά τώρα το εργασιακό μας μέλλον, όπως ίσως βιώνουμε ήδη από τις οικογένειές μας, οι εργαζόμενοι υφίστανται μια αδιάκοπη περικοπή των μισθών τους και ζουν πλέον με την απειλή της απόλυσης και υπό συνθήκες εργασιακής εφεδρείας. Κι όλα αυτά ως αποτέλεσμα μιας αποτυχημένης πολιτικής την οποία καλούμαστε να επωμισθούμε.

   Όλες αυτές οι εξελίξεις λοιπόν προσφέρουν στο φοιτητικό σύλλογο πληθώρα ζητημάτων προς διάλογο προκειμένου ειδικά να παρθούν συλλογικές αποφάσεις για το φοιτητικό κίνημα απέναντι στην αντιλαϊκή πολιτική που μας ασκούν. Η γενική συνέλευση έιναι το δημοκρατικότερο όργανο του φοιτητικού συλλόγου καθώς στην υγιή της μορφή περιλαμβάνει τη συμμετοχή όλων των φοιτητών μιας σχολής σε μια ανταλλαγή απόψεων και πολιτικών τοποθετήσεων για τη λήψη μιας κοινής απόφασης. Μπορεί να θέσει δηλαδή το φοιτητή προ των ευθυνών που έχει απέναντι στα θέματα που αφορούν τον ίδιο και να τον βοηθήσει να διαμορφώσει την πολιτική του συνείδηση, μια απαραιτητη προυπόθεση για τη κινητοποίηση του φοιτητικού σώματος και την επιτυχία των συλλογικών του διεκδικήσεων. Στη γενική συνέλευση τόσο οι παρατάξεις όσο και οι υπόλοιποι φοιτητές αποκτούν το δικαίωμα και βρίσκουν την ευκαιρία να ακούσουν και να ακουστούν, να ξεφύγουν από τη στείρα ατομική διεκδίκηση και να εισχωρήσουν σ' ένα μαζικό συλλογικό φορέα ο οποίος μπορεί να εγγυηθεί την κατάκτηση των διεκδικήσεών τους. Η γενική συνέλευση μπορεί να προσφέρει ένα πλουραλισμό ιδεών στον οποίο η τελική επιλογή για να μετατραπεί η θεωρία σε δράση μέσω δημοκρατικών διαδικασιών ανήκει στον κάθε φοιτητή.

Στην αρχή του ακαδημαικού έτους μεγάλο κομμάτι του φοιτητικού συλλόγου συμμετείχε στις γενικές συνελεύσεις γιατί ακριβώς αντιλαμβανόταν ότι πλήττεται τόσο ο τομέας της εκπαίδευσης όσο και εκείνος της εργασίας. ΄Ετσι και τώρα πρέπει ,εφ'όσον η σκληρή αντιλαϊκή πολιτική συγκυβέρνησης-Ε.Ε.-ΔΝΤ συνεχίζεται, ο φοιτητικός σύλλογος οφείλει να οργανώσει τη συλλογική του δράση απέναντι σε κάθε απόπειρα εφαρμογής του νέου νόμου (όπως επιχειρείται άμεσα με τα συμβούλια διοίκησης) και παράλληλα στο πλευρό κάθε αγωνιζόμενου κλάδου (ο αγώνας των Χαλυβουργών) σε αυτή την κοινωνία.

Για να μην αποφασίσουν για εμάς χωρίς εμάς!

"Ανένταχτοι πολίτες"

Φράση του συρμού ο τίτλος, και όπως όλες οι φράσεις του συρμού, φράση που κρύβει περισσότερα από όσα αποκαλύπτει. Τι σημαίνει "ανένταχτος πολίτης;" Σημαίνει, επιφανειακά, πολίτης ο οποίος δεν είναι μέλος κάποιου κόμματος. Το προφανές όμως δεν είναι και αναγκαστικά εύληπτο. Οι "πολίτες" των αστικών επαναστάσεων των ΗΠΑ και της Γαλλίας δεν θα διανοούνταν ποτέ να χαρακτηριστούν "ανένταχτοι"· ήταν πολίτες, είχαν κερδίσει το δικαίωμα να λέγονται πολίτες, επειδή έπαψαν να είναι απλώς "υπήκοοι" (sub-iectum). Και έπαψαν να είναι τέτοιοι επειδή εντάχθηκαν σε ένοπλα σώματα, επειδή οργανώθηκαν και πήραν θέση και συμμετείχαν ενεργά σε βίαιες αντιπαραθέσεις: με το Ηνωμένο Βασίλειο και τον βασιλέα του, με τους πιστούς σ' αυτόν (loyalists) που ζούσαν στις ΗΠΑ, με την αριστοκρατία ή το αντίπαλο κομματικό δέος, Γιρονδίνους ή Ιακωβίνους, ανάλογα της θέσης του καθένα, στη Γαλλία. Η ιδέα του "πολίτη" προϋποθέτει την στράτευση --κυριολεκτικά, την ετοιμότητα για λήψη όπλων-- σε ένα συγκεκριμένο στρατόπεδο και με έναν συγκεκριμένο σκοπό. Ο "ανένταχτος" δεν είναι πολίτης, είναι απλώς κάποιος που υπεκφεύγει των καθηκόντων του πολίτη που συνοψίζονται στη φόρμουλα: στρατευμένη μερικότητα. Αυτή τουλάχιστον είναι η ρεπουμπλικανική, όπως λέγεται διεθνώς και για ιστορικούς λόγους, παράδοση του "πολίτη".

Η έννοια του "ανένταχτου πολίτη" δεν αφορά την παράδοση αυτή, την παράδοση της αστικής δημοκρατίας ως επαναστατικής νεωτερικής επινόησης. Αφορά την αυτοκρατορία, και συγκεκριμένα τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Μεταφράζουμε τον Dominique Leydet, απ' το Stanford Encylopedia of Philosophy: 

οι απαρχές του φιλελεύθερου μοντέλου [του πολίτη] μπορούν να εντοπιστούν στην ρωμαϊκή αυτοκρατορία και στους στοχασμούς για τον ρωμαϊκό νόμο στην εποχή της πρώιμης νεωτερικότητας (Walzer 1989, 211). Η επέκταση της αυτοκρατορίας είχε ως αποτέλεσμα την προέκταση των πολιτικών δικαιωμάτων στους κατακτημένους λαούς, που μεταμόρφωσε εκ βαθέων την σημασία της έννοιας. Η ιδιότητα του πολίτη σήμαινε προστασία απ' τον νόμο και όχι συμμετοχή στην διαμόρφωση και εκτέλεσή του. Η πολιτική ιδιότητα έγινε "μια σημαντική αλλά περιστασιακή ταυτότητα, ένα νομικό στάτους και όχι μια πραγματικότητα της καθημερινής ζωής" (Walzer 1989, 215). Το επίκεντρο εδώ προφανώς έγκειται στην πρώτη διάσταση: η πολιτική ιδιότητα γίνεται αντιληπτή κυρίως ως νομικό στάτους και όχι ως πολιτικό αξίωμα. Σημαίνει πλέον "την ιδιότητα μέλους σε μια κοινωνία κοινού δικαίου, η οποία μπορεί να είναι ή να μην είναι ταυτόσημη με μια εδαφική κοινότητα” (Pocock 1995, 37). Η ρωμαϊκή εμπειρία δείχνει ότι η νομική διάσταση της πολιτικής ιδιότητας είναι δυνητικά περιεκτική και μπορεί να εκτείνεται επ' αόριστο.

Αυτοκρατορική ανεκτικότητα: αυτή είναι η βάση της δυνατότητας νόμιμης ύπαρξης του "ανένταχτου πολίτη" -- κατηγορία που, όχι τυχαία, ανθεί σε περιόδους εξειρήνευσης, δηλαδή περιόδους ισχυρής και αδιαμφισβήτητης αυτοκρατορικής ηγεμονίας. Στην σύγχρονη εποχή, το όνομα του πολιτισμού που έκανε εφικτό η αυτοκρατορική εξειρήνευση ήταν "κοσμοπολιτισμός", έννοια της οποίας τις συνδέσεις με την αυτοκρατορική ισχύ δεν ξέχασε ποτέ ο Γκράμσι (βλ. "Σημειώσεις για την ιταλική ιστορία"), αλλά ξέχασαν πολύ εύκολα οι κεντροευρωπαίοι "ευρωμαρξιστές", και για πολύ καλούς λόγους: ο κοσμοπολιτισμός έχει πολύ ωραιότερο πρόσωπο ιδωμένος από το κέντρο της αυτοκρατορίας από ότι από τη σκοπιά της περιφέρειας. Κοσμοπολιτισμός και αυτοκρατορία βέβαια στην σύγχρονη Ευρώπη σημαίνουν πάνω από όλα Ε.Ε, και είναι στα πλαίσια της ένταξης στην ευρωζώνη επί πρωθυπουγίας Κ. Σημίτη που στην Ελλάδα γνώρισε δόξες ο όρος "κοινωνία των πολιτών", ως ουσιαστική μετάφραση του όρου "κοινωνία των ιδιωτών που θεωρούν εαυτούς νομικά προστατευμένους από κάποια ανώτερη ηθική αρχή", δηλαδή, στην πράξη, "κοινωνία των ηλιθίων."

Δεν θα θεωρούσα ποτέ τιμητικό για τον εαυτό μου, προβάλλοντάς τον μάλιστα ακατάπαυστα και ως διαμαρτυρία για το "καπέλωμα", έναν χαρακτηρισμό --"ανένταχτος πολίτης!"-- που παραπέμπει άμεσα σε αυτή την γενεαλογία του εξειρηνευμένου προβάτου που παχαίνει χωρίς να διακρίνει το μαχαίρι στο βάθος της βουκωλικής πεδιάδας χορταριού. Σέβομαι τις αγνές προθέσεις των καντιανών ελπίδων για αιώνια ειρήνη, σέβομαι την αρχή της επεκτασιμότητας του δικαιώματος στην υπηκοόητα, αλλά δεν ξεχνώ τις σιωπηλές τους προϋποθέσεις, τα ιστορικά τους όρια, και τις πρακτικές τους συνεπαγωγές. Και επειδή αν ο μετανεωτερικός φιλελεύθερος "πολίτης" χτίστηκε στην βάση της λήθης για τον ρεπουμπλικάνο, ο ρεπουμπλικάνος χτίστηκε στη βάση μιας αστικής θεώρησης της αφηρημένης ισότητας των πολιτών --στη βάση μιας προταξικής δηλαδή θεώρησης της κοινωνίας ως συνόλου-- δεν μου κάνει ούτε το "ανένταχτος" ούτε το "πολίτης". Τα επιστρέφω ανέγγιχτα σ' αυτούς που τα χρειάζονται ως τίτλο τιμής και μένω με το όνομα που μου κληροδότησε το 1848 και επικύρωσε το 1871: κομμουνιστής.

από Leninreloaded

ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ -ΕΕ- ΔΝΤ- ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

Στην εποχή που το ψεύτικο δίλημμα «μέτρα ή χρεωκοπία» αποτελεί τη μόνιμη επωδό στα λόγια και τις πράξεις των κοινωνικών τρομοκρατών συγκυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, οι εργαζόμενοι ήδη χρεωκοπούν. Τα ποσοστά της ανεργίας που φτάνουν στο 26% και 40% για τους νέους (και είναι ακόμη μεγαλύτερα στην πραγματικότητα) έχουν εκτοξεύσει τον αριθμό ανέργων επάνω από το 1.000.000.

Σαν μην έφταναν τα λουκέτα και οι χιλιάδες απολύσεις στον ιδιωτικό τομέα, η μη ανανέωση συμβάσεων στο δημόσιο, τώρα η εφεδρεία οξύνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Η αποθήκη των ανέργων δίνει την καλύτερη ευκαιρία στους εργοδότες και το κράτος (το πιο μεγάλο αφεντικό) να κατοχυρώσουν τους μισθούς των 500€ για όλους, όπως δήλωσαν και ρητά πως επιδιώκουν.

Έχουμε πλέον όλοι καταλάβει πως η κατάσταση της ανεργίας ή της ελαστικής υπο-απασχόλησης θέλουν να είναι μόνιμη κατάσταση. Έτσι, δουλεύει ήδη η νέα γενιά των εργαζομένων. Και ο υποταγμένος συνδικαλισμός –στη λογική του «εταίρου» πάντα– αρνείται να ασχοληθεί, δεν μπορεί να εκφράσει τις ανάγκες των ανέργων, συχνά δεν τους δίνει το δικαίωμα να είναι γραμμένοι ακόμα και στα σωματεία.

Έχει έρθει η στιγμή οι άνεργοι να αποκτήσουν φωνή, να διεκδικήσουν ζωή. ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, μαζί με τους εργαζόμενους αλλά και διακριτά για αναδείξουν τις ανάγκες τους.

ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ ΚΑΙ ΛΙΓΟΤΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΟΥΛΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΜΙΣΘΟΙ
ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΤΟΜΕΙΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΜΕ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ, ΥΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΠΟΡΩΝ
ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΑΣΦΑΛΙΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ, ΟΧΙ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ

®    Νομοθετική απαγόρευση των απολύσεων. Δέσμευση των περιουσιακών στοιχείων του ιδιοκτήτη της εταιρίας που πτωχεύει ή κλείνει.

®    Επίδομα ανεργίας, για όλο το διάστημα ανεργίας, που να καλύπτει τις ανάγκες μας. Πλήρης ιατροφαρμακευτική και ασφαλιστική κάλυψη των ανέργων. Προσμέτρηση του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια.

®    Κατάργηση των επιδοτήσεων στις επιχειρήσεις, τα λεφτά απευθείας στους άνεργους. Δωρεάν μετακίνηση. Όχι δημοτικά τέλη , διαγραφή των χρεών των ανέργων.

®    Ελεύθερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ελεύθερη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά γνώσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.

®    Κανένα χαράτσι, καμία διακοπή ρεύματος, νερού, επικοινωνίας. ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ

®    Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Κανονικές προσλήψεις στους συμβασιούχους, απασχολούμενους με Δελτίο Παροχής Υπηρεσιών και γενικά κατάργηση της επισφαλούς εργασίας. Κατάργηση της μαθητείας ως απλήρωτης εργασίας.

Στηρίζουμε τη συγκέντρωση και πορεία ενάντια στην ανεργία

Πέμπτη 15 Δεκέμβρη, στις 6 μ.μ.

από την πλ. Συντάγματος στο Υπουργείο Εργασίας

Είμαστε καταδικασμένοι να πεινάσουμε;

Τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης βομβαρδίζουν καθημερινά την κοινή γνώμη με το στερεότυπο μιας Ελλάδας- μεταμοντέρνας Ψωροκώσταινας, που δεν παράγει τίποτα, είναι αναγκασμένη να τείνει διαρκώς το καπέλο του ζητιάνου στους δανειστές της για να πληρώσει μισθούς και συντάξεις, επομένως δεν της μένει καμιά επιλογή παρά να σφίγγει διαρκώς το ζωνάρι και να υπακούει αγόγγυστα στους όποιους όρους των Γερμανών. Το ίδιο στερεότυπο έρχεται να στηρίξει την ιδεολογική τρομοκρατία για το ενδεχόμενο εξόδου από το ευρώ, που εμφανίζεται περίπου ως επιστροφή στη Λίθινη Εποχή, αφού μια Ελλάδα που δεν θα παράγει τίποτα και δεν θάχει να δανειστεί κι από κανένα, δεν θα μπορεί να εισάγει ούτε τρόφιμα, ούτε πετρέλαιο και θα πρέπει να επιβιώσει ως έθνος τροφοσυλλεκτών, που θα φοράνε προβιές και θα ζεσταίνονται γύρω από τη φωτιά.

Αφήνουμε στην άκρη τον προβληματισμό αν ακόμη κι αυτή η προοπτική είναι περισσότερο ζοφερή από την εγγυημένη βεβαιότητα των μνημονίων, των μεσοπρόθεσμων και των μακροπρόθεσμων να μετατραπούμε σε έθνος κανιβάλων, που θα τρώνε ο ένας τις σάρκες του άλλου με έπαθλο την απλή επιβίωση. Για οικονομία της συζήτησης ας δεχτούμε ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» από τον καπιταλισμό και  τη συμμετοχή στην ευρωζώνη (που καταστρέφει τον παραγωγικό, βιομηχανικό και αγροτικό ιστό) κι ας δούμε τι λέει η ψυχρή λογική των αριθμών.

Η σημερινή Ελλάδα, με όλα της τα χάλια, παράγει πλούτο αξίας 232 δις ευρώ το χρόνο. Τόσο ήταν το Ακαθάριστο Εγχώριο  Προϊόν της χώρας το 2010, σύμφωνα με τη Eurostat. Ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, η Ελλάδα συμπεριλαμβάνεται στην προνομιούχα λέσχη των αναπτυγμένων χωρών, έρχεται 31η ανάμεσα σε 183 χώρες του κόσμου και 16η μεταξύ των 27 χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όχι κάτι εξαιρετικό, πάντως αρκετά μακριά από την εποχή του ρόπαλου και του ακόντιου. Ας πάρουμε λοιπόν αυτά τα στοιχεία ως βάση αναφοράς, ξεχνώντας την απότομη πτώση του ΑΕΠ για τρία συνεχή χρόνια λόγω Δρακόντειων μέτρων και λησμονώντας προς το παρόν τι θα μπορούσε να συμβεί αν οι άνεργοι έβρισκαν δουλειά κλπ.

Το ΑΕΠ μιας χώρας είναι το άθροισμα τεσσάρων συνιστωσών: Ιδιωτική κατανάλωση των νοικοκυριών (ένα πολύ χονδρικό μέτρο για την τάξη μεγέθους του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος των πολιτών, μετά από φόρους, εισφορές κλπ)- Επενδύσεις παγίου κεφαλαίου (ιδιωτικές και κρατικές)- Κρατική κατανάλωση (λειτουργικές δαπάνες του κράτους)- Εξαγωγές μείον εισαγωγές (δηλαδή, εμπορικό πλεόνασμα ή έλλειμμα). Στην Ελλάδα, η ιδιωτική κατανάλωση κάλυπτε το 2010 το 75,4% του ΑΕΠ. Επομένως το πραγματικό, διαθέσιμο για κατανάλωση εισόδημα των Ελλήνων ήταν 173,889 δις ευρώ.

Βεβαίως, το ΑΕΠ δεν μοιράζεται, έστω και πολύ άνισα, σε όλους τους κατοίκους της χώρας. Υπάρχουν τα παιδιά, οι νοικοκυρές, οι άνθρωποι που για το άλφα ή βήτα λόγο δεν δουλεύουν αλλά και δεν ψάχνουν για δουλειά και οποίοι συγκαταλέγονται (μαζί με τους συνταξιούχους) στον μη ενεργό οικονομικά πληθυσμό (4.385.584 άτομα).

Υποθέτουμε, απλά για αποκτήσουμε μια πρώτη, εντελώς χονδρική ιδέα, ότι όλοι οι απασχολούμενοι έχουν το ίδιο πραγματικό εισόδημα, το ύψος του οποίου μένει να προσδιοριστεί. Επίσης υποθέτουμε (και θα δούμε στην πορεία αν "βγαίνουμε" ή όχι) ότι το κράτος εγγυάται για καθέναν από τους 793.685 ανέργους καθαρό μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ, χωρίς προϋποθέσεις και χρονικούς περιορισμούς (σήμερα το επίδομα του ΟΑΕΔ, που δίνεται υπό προϋποθέσεις και το πολύ για 12 μήνες είναι 461 ευρώ το μήνα μικτά συν 10% αύξηση για κάθε προστατευόμενο μέλος της οικογένειας). Επιπλέον, υποθέτουμε ότι όλα τα άτομα ηλικίας 65 ετών (1.873.243) έχουν δικαίωμα σύνταξης, και εξασφαλίζουν εισόδημα 1.500 ευρώ καθαρά κατά μέσον όρο (σήμερα η κατώτατη σύνταξη του ΙΚΑ είναι 487 ευρώ μικτά και η τρόικα θέλει να το κατεβάσει στα 350, αυξάνοντας το όριο συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, ενώ η μέση σύνταξη των τριών ασφαλιστικών ταμείων που καλύπτουν την πλειονότητα των συνταξιούχων- ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΟΑΕΕ- είναι 770 ευρώ μικτά). Τέλος, υποθέτουμε το ίδιο εισόδημα, κατά μέσον όρο 1.500 ευρώ, για τους 55.192 συνταξιούχους κάτω των 65 ετών.

Με αυτά τα δεδομένα, το συνολικό, ετήσιο καθαρό εισόδημα των συνταξιούχων ανέρχεται σε 43,621 δις ευρώ και των ανέργων σε 5,534 δις ευρώ. Αν αφαιρέσουμε αυτά τα ποσά από τα 173,889 δις που είναι το συνολικό καθαρό εισόδημα του πληθυσμού, μας μένουν για το σύνολο των απασχολούμενων (μισθωτών, αυτοαπασχολούμενων, εργοδοτών) 124,734 δις. Αν αυτό το διαιρέσουμε με το πλήθος των απασχολούμενων 15- 65 ετών (αφαιρώντας τους περίπου 78.000 εργαζόμενους άνω των 65 ετών που πρέπει να συνταξιοδοτηθούν, όπως υποθέσαμε), μας δίνει ένα καθαρό, κατά κεφαλήν εισόδημα 30.959 ευρώ το χρόνο ή 2.580 το μήνα. Σημειωτέον ότι σήμερα ο κατώτατος μισθός είναι στα 751 ευρώ μικτά στον ιδιωτικό τομέα, για δε τους νέους απασχολούμενους και τους εργαζόμενους με επιχειρησιακές συμβάσεις 601 ευρώ, ενώ στο δημόσιο είναι 780 ευρώ μικτά.

Ανακεφαλαιώνουμε: Δεν κάναμε καμία υπόθεση για αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων στην Ελλάδα (οι καπιταλιστές παραμένουν καπιταλιστές, οι εργάτες εργάτες, οι νοικοκυρές νοικοκυρές, οι άνεργοι άνεργοι κλπ). Επομένως, δεν μιλήσαμε για την επίλυση των θεμελιωδών προβλημάτων των εργαζομένων, αλλά μόνο για καταπραϋντικά μέτρα στο πλαίσιο του συστήματος.  Και τι βρήκαμε; Ότι η σημερινή Ελλάδα, με όλα τα χάλια της, «αντέχει» να δίνει εισόδημα 2.580 ευρώ το μήνα σε κάθε απασχολούμενο, 900 ευρώ σε κάθε άνεργο και 1.500 σε κάθε συνταξιούχο. Αυτό σημαίνει ότι μια μέση τετραμελής οικογένεια με ένα ζευγάρι απασχολούμενων, ένα μικρό παιδί και ένα μεγαλύτερο στην ανεργία θα είχε εισόδημα 6.060 ευρώ το μήνα, ενώ ένα ζευγάρι ηλικιωμένων άνω 65 ετών θα ζούσε με 3.000 ευρώ το μήνα κατά μέσον όρο. Η μόνη προϋπόθεση είναι ότι θα πραγματοποιηθεί μια δραστική αναδιανομή εισοδήματος και, βέβαια, ότι θα αντιμετωπιστεί αποφασιστικά το εθνικό σπορ της ελληνικής αστικής τάξης, η φοροδιαφυγή (ενδεικτικά, μόλις το 3,1% των νοικοκυριών δηλώνει ετήσιο, ακαθάριστο οικογενειακό εισόδημα άνω των 65.000 ευρώ και μόλις 1.3% άνω των 100.000 ευρώ).

Με τέτοια εισοδήματα, η Ελλάδα θα μπορούσε να εξυπηρετεί και ολόκληρο το εμπορικό της έλλειμμα (εισαγωγές- εξαγωγές), το οποίο περιλαμβάνεται στο ΑΕΠ. Ας σημειωθεί ότι οι λογαριασμοί μας είναι μάλλον "τσιγκούνικοι" και ότι το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα είναι ακόμη μεγαλύτερο, καθώς στις ιδιωτικές δαπάνες δεν υπολογίζονται τα ποσά που επενδύονται από τα νοικοκυριά (π.χ. με στεγαστικά δάνεια). Όπως και ότι δεν υπολογίζεται στο ΑΕΠ η οικιακή παραγωγή (π.χ. των αγροτών), η ανταλλαγή μεταξύ νοικοκυριών σε είδος και ό,τι παράγεται μεν, αλλά δεν μπαίνει στον κύκλο της εμπορευματικής κυκλοφορίας.

Φυσικά, η ισοκατανομή του πραγματικού εισοδήματος είναι αδύνατη. Ας υποθέσουμε ότι η αναλογία του συνολικού εισοδήματος του πλουσιότερου 20% των απασχολούμενων  προς το φτωχότερο 20% είναι 4.2:1- δηλαδή, όσο στη σημερινή Γερμανία και Γαλλία (στην Ελλάδα με τις μεγαλύτερες ανισότητες είναι 6:1). Τότε, το φτωχότερο 20% θα κυμαινόταν γύρω από τα 1.000  ευρώ το μήνα ανά άτομο και το πλουσιότερο γύρω από τα 4.200, πάντα κατά μέσον όρο, με το υπόλοιπο 60% να κυμαίνεται γύρω  από τα 2.600 ευρώ το μήνα. Ακόμα κι έτσι, τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα από σήμερα, που, σύμφωνα με τη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου Οικονομικών, το 33% των νοικοκυριών (όχι των ατόμων, των νοικοκυριών!) έχει ακαθάριστο ετήσιο εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ, δηλαδή κάτω από 833 ευρώ το μήνα και το 63.5% των νοικοκυριών έχει ετήσιο ακαθάριστο εισόδημα κάτω των 20.000 ευρώ, δηλαδή κάτω των 1.666 ευρώ το μήνα.

Επομένως είναι απολύτως ρεαλιστικό, ακόμη και με τις σημερινές τρομερά δύσκολες συνθήκες που έχει δημιουργήσει η ολιγαρχία και οι ξένοι σύμμαχοί της, από αύριο κιόλας, να εξασφαλίζει ο μεγάλος όγκος των απασχολουμένων και των συνταξιούχων πολύ μεγαλύτερες απολαβές από τις σημερινές, και μάλιστα με ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας που θα εγγυάται ότι ακόμη κι αν μείνει κανείς άνεργος για μεγάλο διάστημα, θα συνεχίζει να παίρνει ένα επίδομα που θα του εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή.

Προφανώς, το πρόβλημα δεν είναι αριθμητικό- λογιστικό, αλλά ταξικό- πολιτικό. Μια τεράστια αναδιανομή εισοδήματος της τάξης που αναφέρουμε και ένα δίχτυ κοινωνικής προστασίας που θα μείωνε κατά πολύ τον τρόμο της απόλυσης και της ανεργίας δεν θα το δεχόταν η αστική τάξη παρά μόνο με το πιστόλι του λαϊκού κινήματος στον κρόταφο, καθώς θα ανατίναζε τις βάσεις της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Άλλωστε, αν το εργατικό κίνημα ήταν τόσο δυνατό ώστε να επιβάλει μια τέτοια λύση, ασφαλώς και δεν θα σταμάταγε στη μέση του δρόμου (αλλά και η ίδια η αστική τάξη δεν θα ανεχόταν για πολύ μια τέτοια κατάσταση, η οποία θα έθετε γρήγορα επί τάπητος το πρόβλημα της εξουσίας). Επομένως, το μοντέλο που περιγράψαμε είναι καθαρά ιδεατό- ικανό όμως, πιστεύουμε, να καταδείξει την ιδεολογική αγυρτεία των απολογητών της αιώνιας λιτότητας. 

Από το "Πριν" 11/12/2011