Το νέο καθεστώς εγκαταστάθηκε στα πανεπιστήμια. Να μην εδραιωθεί !

Το νέο «καθεστώς» του αυταρχισμού, της ανεξέλεγκτης διοίκησης, του στραγγαλισμού της δημοκρατικής συλλογικής λειτουργίας, (Συμβούλια, νέοι πρυτάνεις, νέοι κοσμήτορες), έχει εγκατασταθεί στα ιδρύματα (ΑΕΙ/ΤΕΙ). Χαρακτηριστικά αυτής της «αλλαγής» είναι δύο γεγονότα που, αν και αφορούν το Πανεπιστήμιο Αθηνών, είναι αντιπροσωπευτικά. Το ένα είναι ο απολογισμός της θητείας του που παρουσίασε ο απερχόμενος πρύτανης Θ. Πελεγρίνης, ο οποίος, παρά τον εμφανή εξωραϊσμό γεγονότων και τα όσα μπορεί να του καταλογίσει κανείς, όρθωσε ανάστημα και έσυρε επαξίως την «αυλαία», αναφέροντας μεταξύ άλλων: «…τη θέση του πρύτανη, την οποία μου εμπιστεύθηκε πριν από τέσσερα χρόνια η πανεπιστημιακή μας κοινότητα στην τελευταία, πολύ φοβούμαι, ανοικτή, δημοκρατική εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη πρύτανη». Το δεύτερο γεγονός είναι ο «αγιασμός και η ανάληψη καθηκόντων του νέου πρύτανη Θ. Φορτσάκη, καθηγητή της Νομικής» - και επικεφαλής μεγάλης νομικής εταιρείας. Σύμφωνα με σχετικό δελτίο που εκδόθηκε: «Η ένταση που δημιούργησε παρενοχλώντας την τελετή - μικρή ομάδα φοιτητών έπεισε όλους τους παρευρεθέντες ακόμη περισσότερο για την ουσιαστική προοπτική που σημαίνει αυτή η αλλαγή φρουράς στην ηγεσία του Ιδρύματος».

Η κυβέρνηση της άκρας διαπλοκής και διαφθοράς, σαν απόδειξη της αναγνώρισης του «έργου» που έχουν αναλάβει οι «άνθρωποί» της στη νέα διοίκηση, τους πρόσφερε ήδη κάποια «δωράκια». Ο υπουργός παιδείας Α. Λοβέρδος, αποφάσισε, παρακάμπτοντας το νόμο Διαμαντοπούλου (το δικό τους νόμο), ότι δεν θεωρείται πλέον «ασυμβίβαστο» για τους πρυτάνεις, αναπληρωτές πρυτάνεις και κοσμήτορες, να απασχολούνται παράλληλα ως διδάσκοντες στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Τους πρόσφερε στις δύσκολες αυτές μέρες μια μικρή διπλοθεσία. Επίσης, με τροπολογία του ίδιου υπουργού, που ψήφισε η Βουλή, ικανοποιώντας αίτημα ευρύτερης ομάδας πανεπιστημιακών που δεν αρκούνται στα ακαδημαϊκά τους καθήκοντα, μειώνεται στο 7% από το 10% η παρακράτηση στις αμοιβές καθηγητών από την άσκηση ελεύθερου επαγγέλματος. Το «έργο» των νέων πανεπιστημιακών αρχών έχει οριστεί στους νόμους Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, στις σχετικές ρυθμίσεις των μνημονίων κ.ά. Έχουν να διαχειριστούν στην πράξη τη δραματική εξαθλίωση και την υποβάθμιση των ιδρυμάτων τους και να διεκπεραιώσουν τη δρομολογημένη «οικονομική αυτοτέλειά» τους, την μετάλλαξη του χαρακτήρα και του κοινωνικού τους ρόλου, αλλά και τη συρρίκνωσή τους. Για να επιβληθούν όλα αυτά χρειάζονται τώρα να συντρίψουν οποιαδήποτε αντίσταση από τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας. Το πανεπιστήμιο πρέπει να πάψει να είναι χώρος στον οποία αναπτύσσονται αμφισβήτηση, κοινωνική ευαισθησία και ριζοσπαστικά κινήματα. Στα μέλη ΔΕΠ, μετά τη σημαντική αντίδρασή τους στην εκλογή των Συμβουλίων, η συμβολή τους, τόσο στη στήριξη του αγώνα των διοικητικών όσο και στην εκλογή νέων κοσμητόρων και πρυτάνεων, ήταν περιορισμένη. Στο διοικητικό προσωπικό, με τη διαθεσιμότητα – κινητικότητα – απολύσεις, μετά το μεγάλο αγώνα τους, επιβλήθηκε «λύση» με εκατοντάδες απώλειες, εξέλιξη που, αν δεν υπονομεύει, περιορίζει τη δυνατότητα νέων μαζικών συλλογικών αντιδράσεων. Εκεί που παραμένει μια δεξαμενή απρόβλεπτων και δυναμικών αντιδράσεων είναι το φοιτητικό σώμα. Για τα αποτρέψουν τέτοιες εξελίξεις, δεν τους αρκούν η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που συνθλίβουν τους νέους, οι οποίοι σήμερα αντιμετωπίζουν μια πρωτοφανή ανεργία και τη μαζική μετανάστευση. Θέλουν να επιβάλουν ένα κλίμα φόβου για την πειθάρχηση και την υποταγή του πιο ευαισθητοποιημένου και μαχόμενου τμήματος της νεολαίας.

Για αυτό το σκοπό θα χρησιμοποιήσουν τις διαγραφές των φοιτητών. Βέβαια, για να κάνουν το μέτρο ευκολότερα αποδεκτό, μετά από την τεράστια εκστρατεία δυσφήμησης για τους «αιώνιους», αρχίζουν από εκείνους που έχουν ξεπεράσει περισσότερο την τυπική διάρκεια των σπουδών. Το μέτρο δεν θα περιορίσει τις δαπάνες λειτουργίας των ιδρυμάτων, αφού πρόκειται για φοιτητές που δεν τα επιβαρύνουν οικονομικά, θα θίξει όμως, ιδιαίτερα μέσα στις σημερινές συνθήκες κοινωνικής βαρβαρότητας, κυρίως τους νέους που βρίσκονται σε δυσμενέστερη οικονομική κατάσταση και αγωνίζονται να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Κύρια στόχευσή τους όμως είναι να εφαρμοστούν οι διαγραφές, όχι μόνο για τους «λιμνάζοντες», αλλά, όπως προβλέπει ο νόμος, για το σύνολο των φοιτητών, με τον όρο ν+2 για τη διάρκεια των σπουδών (τυπική διάρκεια συν δύο έτη). Η επιβολή ανώτατου ορίου διάρκειας σπουδών - 6 χρόνια για τις 4ετείς σχολές, 7 για τις 5ετείς και 8 για τις ιατρικές - σημαίνει ότι η συμμετοχή των φοιτητών σε μεγάλης διάρκειας φοιτητική κινητοποίηση αλλά και η έμπρακτη κοινωνική και πολιτική ευαισθητοποίησή τους θα αντιμετωπίζουν την απειλή της απώλειας της φοιτητικής ιδιότητας. Το νέο «καθεστώς» εγκαταστάθηκε στα ιδρύματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά δεν πρέπει να εδραιωθεί. Οι μαχόμενες δυνάμεις, με πρωτεργάτη τους φοιτητές, θα αναπτύξουν πρωτοβουλίες για να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη στη συλλογική δράση και στους φορείς της και θα βρουν τις κατάλληλες για τις σημερινές, πολύ αντίξοες συνθήκες, μορφές αντίστασης. Οι νόμοι Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου πρέπει να καταργηθούν και το καθεστώς που επιβάλλουν πρέπει να ανατραπεί, πριν να είναι αργά.

 του Λάζαρου Απέκη

ΠΛΑΙΣΙΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ της ΑΝΤΙΝΟΜΙΑΣ-ΕΑΑΚ για τη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου Νομικής, Τρίτη 9.9.2014

#1 για τις διαγραφές και άλλα τινά…

31/08/14 και το Υπουργείο Παιδείας προχωρά στη διαγραφή 180.000 φοιτητών από ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας.

Το πλάνο των διαγραφών έχει καταστρωθεί εδώ και πολύ καιρό από μεριάς Ευρωπαϊκής Ένωσης και Υπουργείου με όλες τις κυβερνήσεις να έχουν βάλει το χεράκι τους... Από το 2011 που ψηφίστηκε ο νόμος Διαμαντοπούλου, μέχρι πέρσι που συγχωνεύτηκαν/καταργήθηκαν δεκάδες ιδρύματα με το περιβόητο «Σχέδιο Αθηνά» και φέτος που απολύθηκαν εκατοντάδες διοικητικοί υπάλληλοι αφήνοντας γραμματείες και σχολές σε κατάσταση υπολειτουργίας και κατάρρευσης. Όλα αυτά ακόμα και για τους πιο δύσπιστους φανερώνουν μια αλήθεια: όλοι μαζί, κυβερνήσεις-ΕΕ-κεφάλαιο θέλουν την δομική μετάλλαξη του Πανεπιστημίου πάνω στα συντρίμμια αυτού που σήμερα οι ίδιοι καταστρέφουν. Θέλουν ένα Πανεπιστήμιο αυταρχικό και καταπιεστικό, ελεγχόμενο από τις εταιρίες που διψούν για κέρδος και ανταγωνιστικότητα.

Με το μυαλό στην ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα έρχονται λοιπόν σήμερα να διαγράψουν 180.000 χαρακτηρίζοντάς τους ως «λιμνάζοντες», δηλαδή κατά τα γνωστά στις μέρες μας, τεμπέληδες στο περιθώριο της κοινωνικής αποτυχίας. Και ας μην γελιόμαστε, το κόστος του κράτους για όσους φοιτητές έχουν περάσει τα ν+2 χρόνια σπουδών είναι μόνο οι κόλλες που χαλάνε στις εξεταστικές και που πλέον κι αυτές στην Νομική τις φέρνουμε από το σπίτι μας. Περαιτέρω φοιτητικά προνόμια δεν δικαιούνται. 

#2 τι θέλουν να πετύχουν με τις διαγραφές…

Ένα Πανεπιστήμιο παράδεισο για τις επιχειρήσεις-κολαστήριο για τους φοιτητές.

 

Σήμερα πετιούνται έξω από τις σχολές εκείνοι οι φοιτητές που βιώνουν την κρίση στο υψηλότερο επίπεδο βιαιότητας, που παλεύουν για αξιοπρέπεια και επιβίωση με μία και δύο δουλειές. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν είχαν την πολυτέλεια του χρόνου να σπουδάσουν γιατί έπρεπε με μισθούς 200 και 300 ευρώ να στηρίξουν τους εαυτούς τους και την οικογένειά τους, αποτελούν το δίχως άλλο την πλειοψηφία της γενιάς μας, μιας γενιάς που εργάζεται πιο σκληρά από κάθε προηγούμενη τα τελευταία χρόνια. Οι φτωχοί λοιπόν έξω από τις σχολές... και εκεί όχι για να τεμπελιάσουν αλλά για να νοικοκυρευτούν, να κυνηγήσουν τα Ι.Ε.Κ ψευτο-κατάρτισης και τα προγράμματα μαθητείας που προσφέρει σε τόσο φθηνές τιμές η ΕΕ.

 Για την επόμενη μέρα και για όλους εμάς που καλούμαστε να σπουδάσουμε με το πιστόλι του ν+2 στον κρόταφο τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα: Οι φοιτητές των ΤΕΙ και των ΑΕΙ της χώρας μπαίνουν μαζικά στο «κρεβάτι του Προκρούστη», θα σπουδάζουν, θα ζουν και θα εργάζονται με τους ρυθμούς που οι επιχειρήσεις και η ΕΕ θεωρούν «παραγωγικούς». Με του νέους αριθμούς φοιτητών θα έρθει το κεφάλαιο να επενδύσει με ασφάλεια και ασφάλεια σημαίνει (πετσο)κομμένες χρηματοδοτήσεις από το κράτος στο Πανεπιστήμιο και φοιτητές που απλά ενημερώνονται ίσως και χαροποιούνται για τις πολιτικές που καταστρέφουν την ζωή τους και προφανώς ούτε διανοούνται να αντιδράσουν και να οργανωθούν. Στην πραγματικότητα, όμως, μας χτυπούν γιατί θέλουν να μας αλλάξουν σε αυτό που σήμερα τους είναι ό,τι πιο χρήσιμο και αναγκαίο από ποτέ: στον νέο φοιτητή, που σε συνθήκες κοινωνικής καταστροφής με την υπακοή του, την πίστη του στα ιδανικά της σάπιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του «ευρωπαϊκού ιδεώδους» και εν τέλει με σκυμμένο κεφάλι μπροστά στο αφεντικό, εντός και εκτός του Πανεπιστημίου, θα δώσει σώμα και ψυχή για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του.

#3 μπάτσοι και security στα Πανεπιστήμια;

…ή αλλιώς επιχείρηση «εκκαθάρισης» των Πανεπιστημίων από κάθε φωνή διαμαρτυρίας και αντίστασης.

Μέσα σε όλα αυτά ο νέος Πρύτανης θέλει για το πανεπιστήμιο face control και ειδική πανεπιστημιακή αστυνομία για να πετάει έξω όσους δεν «κάθονται καλά». Το νέο πανεπιστήμιο των επιχειρήσεων, των απολυμένων εργαζόμενων, της διαρκούς «επιτήρησης και τιμωρίας» των φοιτητών και των εργαζομένων θέλει και την αστυνομία του, θέλει και τον «πορτιέρη» του, θέλει εκείνον το βίαιο βραχίονα που θα μπορεί να επιβάλλει αυτό που θα θέλουν κάθε φορά το κράτος και τα αφεντικά και να δημιουργεί ένα ασφαλές επενδυτικό πεδίο χωρίς «ταραχοποιά στοιχεία».

Αυτός που πρωτοστατεί σ’ αυτήν την επιχείρηση «εκκαθάρισης» η οποία τίποτα δεν έχει να ζηλέψει από άλλες αστυνομικές επιχειρήσεις είναι ο νεοεκλεγείς Πρύτανης Θεόδωρος Φορτσάκης. Ο νέος Πρύτανης επιλέγει να αγνοήσει επιδεικτικά τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η πλειοψηφία των φοιτητών και αντίθετα ιεραρχεί ως πρωταρχικά προβλήματα το ζήτημα της ασφάλειας-φύλαξης, της διαγραφής των φοιτητών και τέλος της εισόδου των επιχειρήσεων στα Πανεπιστήμια και της ίδρυσης Ιδιωτικών Πανεπιστημίων (Μάλλον δεν έχει διαβάσει πότε του Συνταγματικό Δίκαιο ο Πρύτανης αλλιώς θα ήξερε ότι αυτό απαγορεύεται βάσει Συντάγματος. Τουλάχιστον για την ώρα…).

Χαρακτηριστικά στα Πρακτικά της Συνεδρίασης του Συμβουλίου Ιδρύματος στις 4 Ιουλίου 2014 σε συνέντευξη των υποψηφίων Πρυτάνεων, ο Φορτσάκης είναι σαφής:

- για τις διαγραφές: «Είμαι υπέρ του να καθαρίσουν τα μητρώα»,

- για την ασφάλεια και για το «ποιοι κάνουν τις φασαρίες»: «Κυρίως ομάδες εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, επίσης υπάρχει και σύνδεση με ναρκωτικά…» (Ε ναι, είναι γνωστό ότι τα ναρκωτικά στις σχολές τα διακινούν οι ΕΑΑΚίτες και όχι οι μαφίες με την ανοχή της Αστυνομίας και των διοικητικών αρχών…)

#4  νέος κώδικας δικηγόρων και εργασιακή γαλέρα

Ο νέος κώδικας δικηγόρων εισάγει νέες αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις που στόχο έχουν την άρση κάθε εμποδίου στην είσοδο του μεγάλου κεφαλαίου στο χώρο των νομικών υπηρεσιών. Η απελευθέρωση του νομικού επαγγέλματος θα επιτευχθεί με την κατάργηση των ελάχιστων αμοιβών και την καθιέρωση της ατομικής διαπραγμάτευσης στην αμοιβή, την κατάργηση των τοπικών ορίων στην άσκηση του δικηγορικού επαγγέλματος, την ελεύθερη ίδρυση δικηγορικών εταιρειών με παραρτήματα σε όλη τη χώρα και το εξωτερικο.

Επιπλέον, ο εφιάλτης των Πανελλαδικών επιστρέφει καθώς καθιερώνεται ο πανελλαδικός χαρακτήρας των εξετάσεων των ασκούμενων δικηγόρων σε κατεύθυνση αυστηροποίησης, με σκοπό να μπει ακόμα ένας ταξικός φραγμός στην άσκηση του επαγγέλματος και να δημιουργηθεί μια εφεδρεία φτηνού νομικού δυναμικού, χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, βορά στα μεγάλα δικηγορικά γραφεία, τις δικηγορικές εταιρίες και τις τράπεζες.

Τέλος, με τροποποίηση που ψηφίστηκε στη Βουλή, προκειμένου να εναρμονιστεί η νομοθεσία μας με τα ευρωπαϊκά δεδομένα, οι απόφοιτοι νομικών σχολών ευρωπαϊκών πανεπιστημίων και των συνεργαζόμενων με αυτά κολεγίων, θα εγγράφονται πλέον στους δικηγορικούς συλλόγους της χώρας με την ίδια διαδικασία που ισχύει και για τους πτυχιούχους ελληνικών νομικών σχολών, δηλαδή με απλή προσκόμιση του πτυχίου και χωρίς την αναγνώριση του ΔΟΑΤΑΠ, που ήταν έως τώρα απαραίτητη. Η κίνηση αυτή εντάσσεται στη συνολικότερη πολιτική για την «ελεύθερη» κίνηση ενός ευέλικτου και φτηνού εργατικού και επιστημονικού δυναμικού στην ευρύτερη αγορά της ΕΕ, την ιδιωτικοποίηση της παιδείας, τις πιστωτικές μονάδες, την αποσύνδεση πτυχίου – επαγγέλματος.

#5 η νεολαία και οι καταπιεσμένοι στο στόχαστρο των κυρίαρχων στην Ελλάδα και παγκόσμια…

Berkin Elvan 15 χρονών, Τούρκος νεκρός ύστερα από 269 μέρες σε κώμα μετά από επίθεση της τουρκικής αστυνομίας (11 Μαρτίου 2014)…

Michael Brown 18 χρονών, άοπλος Αφροαμερικανός πυροβολήθηκε από τον Λευκό Αστυνομικό Darren Wilson στο Ferguson των ΗΠΑ. Είχε αποφοιτήσει μια βδομάδα πριν από το σχολείο του (9 Αυγούστου 2014)…

Νταβίντε Μπιφόλκο 17 χρονών, επέβαινε σε ένα σκούτερ μαζί με δύο φίλους του και δεν σταμάτησαν σε μπλόκο των καραμπινιέρων για έλεγχο. Το δίκυκλο ανετράπη λίγο πιο κάτω και οι νεαροί άρχισαν να τρέχουν. Οι καραμπινιέροι συνέλαβαν τους δύο, αλλά ένας από τους αστυνομικούς άνοιξε πυρ κατά του Μπιφόλκο και τον τραυμάτισε σοβαρά. Ο νεαρός μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και υπέκυψε στα τραύματά του. (4 Σεπτεμβρίου 2014)…

Είναι προφανές ότι ο κόσμος της παγκόσμιας κρίσης είναι ένας κόσμος βίας και αυταρχισμού. Από τις σφαγές των εξεγερμένων στο Ντόνετσκ από τη φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου με την ανοχή ΗΠΑ-ΕΕ και τους χιλιάδες Παλαιστίνιους άμαχους νεκρούς από τους βομβαρδισμούς του κράτους του Ισραήλ μέχρι τα χιλιάδες «μεμονωμένα περιστατικά» κρατικών δολοφονιών (κυρίως) νέων ανθρώπων η δημοκρατία τους βρωμάει φασισμό και αυτό πλέον δεν κρύβεται. Το έθνος-κράτος της έκτακτης ανάγκης -είτε πρόκειται για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών εργατών στην Ελλάδα είτε πρόκειται για τα γκέτο των Αφροαμερικανών και των ισπανόφωνων στις ΗΠΑ-  δείχνουν πως η παγκόσμια αγορά για να «επαναρρυθμιστεί» πρέπει οι καταπιεσμένοι και οι αποκλεισμένοι είτε να σκύψουν το κεφάλι είτε να χάσουν ενίοτε και την ίδια τους την ζωή. Την ίδια στιγμή που στιγμή που οι νεοφιλελεύθεροι οραματιστές πιέζουν για παγκόσμια οικονομική και πολιτική ενοποίηση, καθημερινά νέα τείχη υψώνονται παγκόσμια για να κρατήσουν μακριά ή σε ελεγχόμενο περιβάλλον τους φτωχούς, τους αλλόθρησκους, τους σκουρόχρωμους, τους «μη κανονικούς». Όλους αυτούς που προκειμένου να ζήσουν είναι διατεθειμένοι να εργαστούν υπό τις πιο απάνθρωπες συνθήκες.

Απέναντι στον αναδυόμενο σύγχρονο ολοκληρωτισμό των καπιταλιστικών δημοκρατιών η νεολαία έχει να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στο να τους χαλάσει τα σχέδια και να διεκδικήσει μια ζωή προσαρμοσμένη στις σύγχρονες ανάγκες της με βάση τις εκπληκτικές δυνατότητες της εποχής μας. Χωρίς να τσιμπάμε σε σχέδια διαχείρισης της κρίσης και της μιζέριας όπως προτάσσει ο ΣΥΡΙΖΑ και χωρίς να υποτασσόμαστε σε λογικές αναμονής, κατάθλιψης και κομματικού πατριωτισμού των «Μπόρα είναι θα περάσει» (ναι αλλά κάθε φορά έρχεται θύελλα…) και το «μοναστήρι να ‘ναι καλά» κι ας ζούμε σε συνθήκες κοινωνικής καταστροφής όπως προτάσσει το ΚΚΕ να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις μας.

Το φοιτητικό κίνημα θα δοκιμαστεί σε πολλές στιγμές και στις εξάρσεις αλλά και στις υφέσεις του. Ο αγώνας μας δε κρίνεται σε μια ζαριά αλλά περνάει από διάφορες φάσεις. Κάθε μάχη πρέπει να οργανώνει την επόμενη να δίνεται αποφασιστικά  να αποσπά νίκες και να προσβλέπει στην ολοκληρωτική ανατροπή της επίθεσης. Είναι ώρα το φοιτητικό κίνημα να ορθώσει ξανά το ανάστημά του, να διασφαλίσει το δικαίωμα όλων στις δωρεάν και με ανθρώπινους ρυθμούς σπουδές, στη δουλειά και στη ζωή με αξιοπρέπεια κόντρα στην διάλυση της φοιτητικής μέριμνας, στην προσπάθεια επιβολής των εσωτερικών κανονισμών-οργανισμών, στη τρομοκρατία των χαμένων εξαμήνων, στη διάλυση της εργασιακής μας προοπτικής (διάσπαση πτυχίων-Νέος κώδικας δικηγόρων). Να διεκδικήσει το δικαίωμα να αποφασίζουν οι φοιτητές για όλα τα ζητήματα που τους αφορούν στο πανεπιστήμιο και κανείς άλλος!

Πιάνοντας το νήμα των καλύτερων παραδόσεών του να γίνει «σώμα απ’ το σώμα» του εργατικού κινήματος. Με τα δικά του όργανα πολιτικής και μαχητικές, πολύμορφες δράσεις να ανατρέψει τους νόμους που διαλύουν το πανεπιστήμιο και  τσακίζουν τα δικαιώματα της νεολαίας και να ενωθεί, από τη σκοπιά του σημερινού και μελλοντικού εργαζόμενου, με τον αγώνα της υπόλοιπης κοινωνίας ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου. Ως κομμάτι του ευρύτερου λαϊκού κινήματος πρέπει να παλέψει μαχητικά για την ανατροπή των Μνημονίων και όλων των αντιλαϊκών νόμων που το συνοδεύουν, για τη διαγραφή του χρέους (δεν είναι του λαού–δεν το αναγνωρίζουμε–δεν το πληρώνουμε) σε ρήξη με την ΕΕ που αποτελεί το βασικό στρατηγό του κοινωνικού πολέμου που μας έχουν κηρύξει. Το ριζοσπαστικό φοιτητικό κίνημα έχει ακόμα πολλά να δώσει στους κοινωνικούς αγώνες για το δικαίωμα στην εκπαίδευση, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ζωή.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ: 

- Καμιά διαγραφή φοιτητή

- Ανατροπή του ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ-ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ. Άρνηση - διαγραφή του χρέους. Εξω από ΕΕ-ευρώ.

- Να καταργηθεί το επαίσχυντο Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Απασχόληση των Νέων και ο Νέος Κώδικας Δικηγόρων.

- Καμία σκέψη για επανατοποθέτηση/απόλυση ΙΔΑΧ. Πρόσληψη του αναγκαίου εργασιακού δυναμικού για την κάλυψη των αναγκών της λειτουργίας του τμήματος. 

- Ούτε ένα ευρώ από την τσέπη μας για τις σπουδές μας - καμία σκέψη για δίδακτρα και κατάργηση συγγραμμάτων. 

- Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων από φοιτητικές και εργατικές κινητοποιήσεις - κάτω ο τρομονόμος! 

- Αποκλειστική κρατική χρηματοδότηση-Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, Δημόσια Δωρεάν Παιδεία για όλους χωρίς ταξικούς φραγμούς.  

- Ένα ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.

- Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, πάσο και συγκοινωνίες για όλους - αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές. 

- Μόνιμο εκπαιδευτικό προσωπικό-μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους-κατάργηση των εργολαβιών και των ελαστικών μορφών απασχόλησης. 

ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΣΕ:

-Κατάληψη της Γραμματείας της Νομικής (Ακαδημίας 45) από Τετάρτη 10/9 μέχρι την Παρασκευή 12/9

-Πορεία την Τετάρτη 10/9 το πρωί με μαθητές στα Προπύλαια

-Πορεία την Τετάρτη 10/9 στις 18:30 στην Πανόρμου προς την Πρεσβεία της Ουκρανίας

-Κινητοποίηση στο ΔΣΑ την Παρασκευή 12/9 στις 15.30

Κάλεσμα στη συγκέντρωση για τη ΔΕΘ

Τέλος «ανακωχής»:

Ώρα να μιλήσουν τα δικαιώματα και οι ανάγκες μας!

Σάββατο 6/9, 18.00, ΚΑΜΑΡΑ

- ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

4 χρόνια σκληρών μνημονιακών πολιτικών και οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι, οι αγρότες και οι μικρομεσαίοι ξέρουμε, ότι η πολυπόθητη «ανάπτυξη» που υπόσχονται η κυβέρνηση και η ΕΕ περνάει πάνω από τα δικαιώματά μας. Πέρα από το παραμύθι για επενδύσεις, αύξηση του τουρισμού και έξοδο στις αγορές, τα παλιά μέτρα προχωρούν και θα συνοδευτούν από νέα πιο βάρβαρα (7.000 απολύσεις στο δημόσιο, μείωση κατώτατου μισθού, διάλυση ασφαλιστικού, ξεπούλημα της ενέργειας, και των δημόσιων χώρων). Όλα αυτά σφραγίζονται με το χαράτσι του ΕΝΦΙΑ, τις κατασχέσεις, την προσπάθεια κατάργησης των απεργιών, την επέκταση των ωραρίων, το χτύπημα στη φτωχομεσαία αγροτιά (εξευτελιστικές τιμές, χαράτσια, εμπάργκο από Ρωσία λόγω ΕΕ, εξισωτική αποζημίωση κτηνοτρόφων).

Από τα μέτρα δε χάνουμε όλοι: Σε αντίθεση με τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, οι ξένοι και Έλληνες επιχειρηματίες αφού ξεκοκάλισαν επιδοτήσεις ετών, αφού θησαύρισαν με τα σκάνδαλα Ολυμπιάδας και χρηματιστηρίου, έρχονται τώρα να κερδίσουν ακόμα περισσότερα με τις πολιτικές της φτηνής εργασίας και των ιδιωτικοποιήσεων. Σύμμαχός τους και βασική υπεύθυνη για την πολιτική αυτή, είναι η ΕΕ, αυτή που μαζί με τους φασίστες σκορπά το θάνατο στην Ουκρανία, αυτή που προκειμένου να σώσει τα κέρδη των πολυεθνικών, επιβάλει μεροκάματα Κίνας σε όλη την Ευρώπη.

- Σύμμαχος της κυβέρνησης αποτελεί το ανυπόληπτο στα μάτια των εργαζομένων, επίσημο εργατικό κίνημα των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Αυτοί που δεν γνωρίζουν τι θα πει μεροκάματο, φτώχεια και ανάγκη είναι συνυπεύθυνοι για την κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας: Με την αποδοχή των θυσιών από τους εργαζομένους προκειμένου να έρθει η «ανάπτυξη». Μην ξεχνάμε ότι η Εθνική ΣΣΕ των 586 ευρώ έχει την υπογραφή της ΓΣΕΕ.

Με τη διασπαστική τους επιλογή να μην γράφουν όλους τους εργαζόμενους στα σωματεία (εργαζόμενους με μπλοκάκι, εργαζόμενοι στα κοινωφελή προγράμματα, «μαύρους» εργαζόμενους). Σήμερα. στον ιδιωτικό τομέα το 92% των εργαζομένων είναι εκτός σωματείων.

Με την τακτική των σπάνιων πλέον, απεργιών-μνημόσυνων για τα χαμένα δικαιώματα μας, που δε δίνουν καμία θετική προοπτική για τους εργαζόμενους αντίθετα ενισχύουν την ηττοπάθεια και την αποδοχή των μέτρων.

- Τέρμα η περίοδος της ηττοπάθειας και της εκλογικής αναμονής!

Το δίλημμα για όλους τους εργαζόμενους, για τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία έχει τεθεί: Είτε θα μας οδηγήσουν στη διαρκή εξαθλίωση για να σώσουν τα κέρδη, τις τράπεζες, το νόμισμά και το πολιτικό τους σύστημα, είτε θα απαντήσουμε με ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό/λαϊκό κίνημα που θα ανατρέψει το μαύρο μέτωπο Κυβέρνησης- ΕΕ- Κεφαλαίου. Να συγκροτήσουμε ένα αντίπαλο δέος στην κοινωνία που θα μιλάει και θα αγωνίζεται με βάση τις ανάγκες και το δίκιο μας και όχι με κριτήριο τους δείκτες, τη σωτηρία των εργοδοτών και της δήθεν «εθνικής» οικονομίας.

- ΔΕΘ 2014: ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΝΙΚΗΦΟΡΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ

Με βάση όλα τα παραπάνω η φετινή ΔΕΘ πρέπει να αποτελέσει το πρώτο βήμα για ένα νέο γύρο κοινωνικής αναμέτρησης, για την ανατροπή του μνημονιακού εφιάλτη, για την ανάδειξη και επιβολή των δικαιωμάτων όλων αυτών που παράγουμε τον πλούτο σε αυτή τη χώρα. Αυτή την απάντηση δεν μπορεί να τη δώσει ούτε ο κυβερνητικός, υποταγμένος συνδικαλισμός της ΓΣΕΕ, ούτε οι εθιμοτυπικές συγκεντρώσεις χωρίς προοπτική συντονισμού και αγώνα του ΠΑΜΕ. Έτσι, καλούμε κάθε εργαζόμενο, κάθε αγωνιστικό σωματείο, επιτροπή αγώνα, και πρωτοβουλία, να γίνουμε ένα πραγματικό ποτάμι ανατροπής, βάζοντας τη δική μας σφραγίδα σε όλες τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της ΔΕΘ.

Να ανατρέψουμε άμεσα την επικίνδυνη κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Να πετάξουμε στα σκουπίδια τα Μνημόνια, τη δανειακή σύμβαση και τα δημοσιονομικά σύμφωνα της ΕΕ.

Να επιβάλλουμε τη διαγραφή του χιλιοπληρωμένου χρέους, την έξοδο από την ΕΕ και την απελευθέρωση από τις πολιτικές της.

Έξοδος από το ευρώ και απαγόρευση της μεταφοράς των επιχειρήσεων και των κεφαλαίων στο εξωτερικό.

Εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο.

Για πραγματική δημοκρατία ενάντια στον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, ενάντια στη δράση του κράτους, των ΜΑΤ και του ναζιστικού παρακράτους της Χ.Α.

Απαιτούμε δουλειές για όλους με αξιοπρεπείς μισθούς & όρους εργασίας, συντάξεις & συλλογικές συμβάσεις τώρα. Απαγόρευση των απολύσεων, προστασία των ανέργων.

Δημόσια, δωρεάν εκπαίδευση και υγεία, πρόσβαση για όλους σε ρεύμα, νερό, θέρμανση.
Εξασφάλιση της πρώτης κατοικίας για όλες τις οικογένειες. Κατάργηση του ΕΝΦΙΑ.

Να γίνουν οι σχολές μας κατειλημμένα κέντρα αγώνα για να μη διαγραφεί κανείς!

όλοι-όλες στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου την Τρίτη 9 Σεπτέμβρη στις 3.30!

31/08/14 και το Υπουργείο Παιδείας προχωρά στη διαγραφή 180.000 φοιτητών από ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Η είδηση φτάνοντας στα αυτιά των φοιτητών πυροδότησε αντιδράσεις και έντονες συζητήσεις σε φοιτητικούς κύκλους και στο διαδίκτυο. Βέβαια, το πλάνο των διαγραφών έχει καταστρωθεί εδώ και πολύ καιρό από μεριάς Ευρωπαϊκής Ένωσης και Υπουργείου με όλες τις κυβερνήσεις να έχουν βάλει το χεράκι τους... Από το 2011 που ψηφίστηκε ο νόμος Διαμαντοπούλου, μέχρι πέρσι που συγχωνεύτηκαν/καταργήθηκαν δεκάδες ιδρύματα με το περιβόητο “Σχέδιο Αθηνά” και φέτος που απολύθηκαν εκατοντάδες διοικητικοί υπάλληλοι αφήνοντας γραμματείες και σχολές σε κατάσταση υπολειτουργίας και κατάρρευσης. Όλα αυτά ακόμα και για τους πιο δύσπιστους φανερώνουν μια αλήθεια: όλοι μαζί, κυβερνήσεις-ΕΕ-κεφάλαιο θέλουν την δομική μετάλλαξη του Παν/μίου πάνω στα συντρίμμια αυτού που σήμερα οι ίδιοι καταστρέφουν. Θέλουν ένα Πανεπιστήμιο αυταρχικό και καταπιεστικό, ελεγχόμενο από τις εταιρίες που διψούν για κέρδος και ανταγωνιστικότητα.

Με το μυαλό στην ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα έρχονται λοιπόν σήμερα να διαγράψουν 180.000 χαρακτηρίζοντάς τους ως «λιμνάζοντες», δηλαδή κατά τα γνωστά στις μέρες μας, τεμπέληδες στο περιθώριο της κοινωνικής αποτυχίας. Και ας μην γελιόμαστε, το κόστος του κράτους για όσους φοιτητές έχουν περάσει τα ν+2 χρόνια σπουδών είναι μόνο οι κόλλες που χαλάνε στις εξεταστικές και που πλέον κι αυτές στην Νομική τις φέρνουμε από το σπίτι μας. Περαιτέρω φοιτητικά προνόμια δεν δικαιούνται. 

Πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά όχι μόνο του τι φέρνει τώρα και για ποιον αλλά και τι διαμορφώνει για το αύριο.

·   - Σήμερα λοιπόν, πετιούνται έξω από τις σχολές εκείνοι οι φοιτητές που βιώνουν την κρίση στο υψηλότερο επίπεδο βιαιότητας, που παλεύουν για αξιοπρέπεια και επιβίωση με μία και δύο δουλειές. Αυτοί οι άνθρωποι που δεν είχαν την πολυτέλεια του χρόνου να σπουδάσουν γιατί έπρεπε με μισθούς 200 και 300 ευρώ να στηρίξουν τους εαυτούς τους και την οικογένειά τους, αποτελούν το δίχως άλλο την πλειοψηφία της γενιάς μας, μιας γενιάς που εργάζεται πιο σκληρά από κάθε προηγούμενη τα τελευταία χρόνια. Οι φτωχοί λοιπόν έξω από τις σχολές... και εκεί όχι για να τεμπελιάσουν αλλά για να νοικοκυρευτούν, να κυνηγήσουν τα Ι.Ε.Κ ψευτο-κατάρτισης και τα προγράμματα μαθητείας που προσφέρει σε τόσο φθηνές τιμές η ΕΕ.

·   - Για την επ΄ αύριον ημέρα και για όλους εμάς που καλούμαστε να σπουδάσουμε με το πιστόλι του ν+2 στον κρόταφο τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα: Οι φοιτητές των ΤΕΙ και των ΑΕΙ της χώρας μπαίνουν μαζικά στο «κρεβάτι του Προκρούστη», θα σπουδάζουν, θα ζουν και θα εργάζονται με τους ρυθμούς που οι Επιχειρήσεις και η ΕΕ θεωρούν «παραγωγικούς». Με του νέους αριθμούς φοιτητών θα έρθει το κεφάλαιο να επενδύσει με ασφάλεια και ασφάλεια σημαίνει κομμένες χρηματοδοτήσεις από το Κράτος στο Πανεπιστήμιο και φοιτητές που απλά ενημερώνονται ίσως και χαροποιούνται για τις πολιτικές που καταστρέφουν την ζωή τους και προφανώς ούτε διανοούνται να αντιδράσουν και να οργανωθούν. Στην πραγματικότητα, όμως, μας χτυπούν γιατί θέλουν να μας αλλάξουν σε αυτό που σήμερα τους είναι ό,τι πιο χρήσιμο και αναγκαίο από ποτέ: στον νέο φοιτητή, που σε συνθήκες κοινωνικής καταστροφής με την υπακοή του, την πίστη του στα ιδανικά της σάπιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του «ευρωπαϊκού ιδεώδους» και εν τέλει με σκυμμένο κεφάλι μπροστά στο αφεντικό, εντός και εκτός του Πανεπιστημίου, θα δώσει σώμα και ψυχή για να ξεπεράσει ο καπιταλισμός την κρίση του.

Μέσα σε όλα αυτά ο νέος Πρύτανης θέλει για το πανεπιστήμιο Face control και ειδική πανεπιστημιακή αστυνομία για να πετάει έξω όσους δεν «κάθονται καλά». Το νέο πανεπιστήμιο των επιχειρήσεων, των απολυμένων εργαζόμενων, του εργασιακού μεσαίωνα, των διαγραφών, της διαρκούς επιτήρησης των φοιτητών και των εργαζομένων θέλει και την αστυνομία του, θέλει και τον «πορτιέρη» του, θέλει εκείνον το βίαιο βραχίονα που θα μπορεί να επιβάλεται απέναντι στις αντιστάσεις.

Κάτω λοιπόν από τις δυσμενέστερες συνθήκες για τον κόσμο των σχολών αλλά και για το φοιτητικό κίνημα καλούμαστε να βρούμε τις κατάλληλες απαντήσεις και τα αντίστοιχα μέσα πάλης για να διεκδικήσουμε ότι μας παίρνουν. Πολλοί ελπίζουν στην Δικαιοσύνη και προσπάθησαν να καταθέσουν ασφαλιστικά μέτρα. Άλλοι πιστεύουν πως ο Φορτσάκης είναι καλός άνθρωπος, απαντάει και στα απεγνωσμένα mail των φοιτητών θα μεσολαβήσει και δεν θα διαγραφούμε. Εμείς εδώ απαντάμε ότι η μεν δικαιοσύνη κρίνει σήμερα 9 στις 10 απεργίες παράνομες( και την απεργία των διοικητικών) και ο δε Φορτσάκης είναι πολιτικό παιδί της Ν.Δ , μέλος του Δ.Σ της ΝΕΡΙΤ και μέλος της επιτροπής της Ε.Ε για την επιχειρηματικότητα και την παιδεία. Οι επιλογές και των δύο φαίνεται να καθορίζονται «από τα πάνω». Με την κυρίαρχη πολιτική τα τελευταία χρόνια να ακολουθεί δόγματα «Σοκ και Δέους» για την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, εμείς ως φοιτητές πρέπει να ριχθούμε στην μάχη εκ νέου με αιτήματα και μέσα πάλης που θέλουν να ξεπεράσουν την αναποτελεσματικότητα των πρόσφατων φοιτητικών αγώνων.

Η βαρβαρότητα αλλά και η με την οποία εξαπολύεται το μέτρο των διαγραφών μας αποδεικνύει περίτρανα ότι Πρυτάνεις, υπουργεία, κυβερνήσεις και Ε.Ε έχουν βρει την δική τους «ενότητα». Η δική μας ενότητα είναι η ενότητα των φτωχών φοιτητών που μοχθούν είτε στα αμφιθέατρα είτε στους χώρους δουλειάς με τους απολυμένους διοικητικούς υπαλλήλους που βρίσκονται στο περιθώριο, με τις απολυμένες καθαρίστριες της ΝΟΠΕ, με τους εργολαβικούς εργαζόμενους στη σίτιση αλλά και με κάθε εργαζόμενο που μάχεται να επιβιώσει εντός και εκτός Πανεπιστημίου.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι χρονικά περιθώρια για αναμονή και μοιρολατρία δεν υπάρχουν, γιατί η αλήθεια των 180.000 διαγραφόμενων φοιτητών είναι κυνική και μας καλεί να οργανωθούμε.

Στη Γενική Συνέλευση της Τρίτης συζητάμε-οργανωνόμαστε-δίνουμε μαχητική απάντηση σε αυτούς που πάνε να διαγράψουν τη γενιά μας!

Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 26/08, μέρα ψήφισης των τροπολογιών στις 5μμ στο Σύνταγμα

Κυβέρνηση και υπουργείο Παιδείας μέσα στον Αύγουστο απειλούν ότι θα διαγράψουν τους φοιτητές, που «περισσεύουν» από ΑΕΙ και ΤΕΙ. Το μέτρο αυτό εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη προσπάθεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά και στην πρόσφατη φάση την απόλυση διοικητικών υπαλλήλων και τη συγκρότηση νέων Οργανισμών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Αυτή τη φορά στοχοποιούν με πάσης φύσεως ιδεολογήματα για άχρηστους και τεμπέληδες νέους τους ‘λιμνάζοντες φοιτητές’ για να βρουν πάτημα και να μιλήσουν για διαγραφές ώστε να διαμορφώσουν ένα πλήρως ανταγωνιστικό και αποστειρωμένο περιβάλλον, ώστε να μπει έπειτα σε πλήρη εφαρμογή ο νόμος του ν+2 και να μας πετάνε δεκάδες χιλιάδες εκτός σχολών, ώστε να ξεμπερδεύουν με όσους ονειρεύονται σπουδές στο μεσαίωνα της κοινωνίας της κρίσης, με όσους παλεύουν για δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση.

Μέσα από τους Οργανισμούς μας σερβίρουν ένα πανεπιστήμιο απόλυτα προσαρμοσμένο στις κατευθύνσεις της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένο με το νέο μοντέλο εργαζόμενου στον καιρό της κρίσης. Σε αυτό θα βρίσκουν ολοένα και περισσότερο χώρο ιδιωτικές εταιρίες που θα εμπορεύονται τις στοιχειώδεις φοιτητικές παροχές και τη μέριμνα, αγαθά που μας ανήκουν. Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο θέλει τρομοκρατημένο φοιτητικό κίνημα και φοιτητές προσηλωμένους στους εντατικούς ρυθμούς σπουδών που δεν θα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, που δεν θα μπορούν να διεκδικούν συλλογικά μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους. Σε όλα αυτά βάζουν το χεράκι τους οι διαγραφές. Θα αποκλείσουν από την Ανώτατη Εκπαίδευση όσους δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στους εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών ή στο κόστος διαβίωσης. Θα αποκλείσουν πρώτα και κύρια αυτούς που προέρχονται από πληττόμενες λαϊκές οικογένειες για τους οποίους το νοίκι, το ρεύμα, το φαγητό έξω από τη λέσχη αποτελεί ασήκωτο βάρος. Θα αποκλείσουν φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με την φοίτηση τους είτε συμπληρωματικά προς το οικογενειακό εισόδημα, είτε για την οικονομική τους επιβίωση. Θα μας οδηγήσουν να παρατάμε τις σπουδές μας για να ένα πτυχίο-διαβατήριο για την ανεργία στα δύο ή τρία χρόνια. Παράλληλα, με τη συνολική αναδιάρθρωση στο χώρο της παιδείας οι ταξικοί και εξεταστικοί φραγμοί οξύνονται διαρκώς και τα πιο φτωχά στρώματα πετιούνται έξω από σχολεία και σχολές και καταδικάζονται από νωρίς σε ένα μεσαίωνα.

Στις βλέψεις τους εμείς απαντάμε ξεκάθαρα: Αυτοί που περισσεύουν είναι το υπουργείο, η κυβέρνηση και η ΕΕ, που προσπαθούν να βγάλουν κερδισμένο απ’ την κρίση το κεφάλαιο που υπηρετούν, και χαμένους τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Κοιτάμε λοιπόν κατάματα τον εχθρό και γνωρίζουμε ότι λύση θα έρθει μόνο από εμάς τους ίδιους και μόνο με μαχητική επιβολή και σύγκρουση. Αυτοί που περισσεύουν στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και οι φορείς της. Γι’ αυτό στόχος μας είναι η συνολική ανατροπή των Νόμων Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου που έχουν θεσμοθετήσει αυτές τις αναδιαρθρώσεις και που θα φέρουν ακόμα πιο βίαια μέτρα στο άμεσο μέλλον μέσω των οργανισμών. Αυτοί που περισσεύουν είναι τα Όργανα Διοίκησης και οι πρυτάνεις. Αυτοί που βάζουν πλάτη στη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας σαν σωστοί υπάλληλοι της πολιτικής του κεφαλαίου μέσα στα πανεπιστήμια. Αυτοί που περισσεύουν εν τέλει είναι όλοι αυτοί, που προσπαθούν να μας στερήσουν το δικαίωμά μας στις δωρεάν σπουδές, την αξιοπρεπή εργασία και τη ζωή που μας αξίζει.

Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να στραφούμε στον ατομισμό και την αδιέξοδη προσπάθεια να φάμε το διπλανό μας. Δεν θα αφήσουμε να μας διαχωρίσουν σε ενεργούς-ανενεργούς-αιώνιους-λιμνάζοντες και ό,τι άλλη αηδία σκεφτούν. Δε μας χωράει καμία τροπολογία που «σώζει» πρόσκαιρα κάποιους, ενώ στην ουσία μεταθέτει το πρόβλημα και εκβιάζει κάθε κινητοποίηση που θα προκύψει για να μη διαταραχθεί η διεξαγωγή των 2 εξεταστικών. Δε μας χωράει γιατί χιλιάδες άλλους τους πετάνε έξω με ειλημμένες διαδικασίες, σαν μια κακή ανάμνηση.

Τώρα είναι αναγκαίο όλοι οι φοιτητές να οργανωθούμε μέσα από τους συλλόγους τους και τις γενικές συνελεύσεις, να μπούμε μπροστά στον αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους. Μέσα από μαζικούς, ενεργούς, μαχητικούς φοιτητικούς συλλόγους να επιβάλλουμε τις αποφάσεις μας κόντρα σε κάθε νομιμότητα που προβάλλουν υπουργείο και συγκλητικοί. Με όπλα τις μαζικές και νικηφόρες Γενικές Συνελεύσεις να εμποδίσουμε οποιαδήποτε προσπάθεια διαγραφής φοιτητών, να πάρουμε τις σπουδές και τις ζωές μας στα χέρια μας!

Όλοι στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Τρίτη 26/08, μέρα ψήφισης των τροπολογιών στις 5μμ στο Σύνταγμα


Όλοι την Πέμπτη 28/08 στο Υπουργείο Παιδείας στις 12μμ

Μίλησε κανείς για "Ολοκληρωτισμό";

Σύμφωνα με τα όσα δημοσιεύει το Βήμα της Κυριακής, το σχέδιο του νέου Ποινικού Κώδικα που προτείνει η επιστημονική επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης πρόκειται να επιφέρει ανατροπή σε τομείς της Δικαιοσύνης και της Δημόσιας Τάξης.

Μεταξύ των αλλαγών που προτείνονται είναι οι μετατροπές ποινών από ισόβια σε 20 χρόνια κάθειρξη (με κατάργηση του νόμου 1608/1950) για τους καταχραστές του δημοσίου χρήματος και παράλληλο ...εξευρωπαϊσμό των ποινών για τα εγκλήματα διαφθοράς, ενώ προβλέπεται και η εισαγωγή νέων θεσμών, όπως η κοινωφελής εργασία, αλλά και η έκτιση ποινών κατ' οίκον, η οποία θα συνοδεύεται με ηλεκτρονική επιτήρηση. Μην ξεχνάμε ότι ο θεσμός με το «βραχιολάκι» έχει ήδη εισαχθεί.

Ταυτόχρονα, με ισόβια θα τιμωρείται όποιος προσβάλει το πολίτευμα, ενώ με 10 χρόνια όποιος προκαλεί τη διάπραξη παρόμοιων πράξεων μέσω αναρτήσεων στο ίντερνετ.

Οι διατάξεις θα κριθούν από τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου, την ηγεσία του υπουργείου, αλλά και τους δύο κυβερνητικούς εταίρους, αφού κάποιες αποτελούν πολιτική επιλογή.

Το νομοσχέδιο αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή τον Οκτώβριο ή τον Νοέμβριο.

Φάκελος Διαγραφές Φοιτητών: Αντρέα ρώτα τι σε περιμένει…

10/8/2014 και το υπουργείο παιδείας μέσα από ανακοίνωσή του προαναγγέλλει τη διαγραφή των «λιμναζόντων» όπως λέει φοιτητών. Οι διαγραφές αυτές θα έρθουν να γίνουν βάση νόμων που έχουν ψηφιστεί το 2007 και το 2011 όπως τονίζει για να καλλιεργήσει εκείνον τον κοινωνικό αυτοματισμό που τόσο πολύ χρειάζεται και ο όποιος κινείται στη λογική του ότι όποιος ήθελε μπορούσε να έχει τελειώσει όλα αυτά τα χρόνια.

Μπορεί, λοιπόν, κάποιοι να απορούν « Μα καλά τόσα χρόνια δεν τελείωσαν? ». «Πόσο ακόμα θα είναι φοιτητές στη πλάτη του Έλληνα φορολογούμενου?» . «Ως πότε θα πληρώνουμε για το κόστος φοίτησης όλων αυτών? ». Μπορεί απ’ την άλλη κάποιοι να λένε ότι τα λέει μεν όλα αυτά το υπουργείο για να τραβήξει το αυτί από διάφορους αλλά εν τέλει θα καταφέρουν οι φοιτητές να συμφωνήσουν σε μία μέση λύση με τους αρμόδιους πρυτάνεις και συγκλητικούς και όλοι να μείνουν ευχαριστημένοι. Τέλος κάποιοι άλλοι μπορεί να εναποθέτουν τις ελπίδες τους στους εσωτερικούς κανονισμούς και οργανισμούς που έρχονται, νομίζοντας ότι αυτοί θα βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.

Προς αποκατάσταση λοιπόν της αλήθειας, πρώτον ας μην έχει κανένας αυταπάτες ότι τα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου θα δράσουν υπέρ των φοιτητών. Είναι ξεκάθαρη η θέση του υπουργείου ότι οι διαγραφές θα γίνουν με τη συνεργασία του ιδίου και των συντονιστικών οργάνων του πανεπιστημίου. Είναι καλό να θυμόμαστε το ρόλο των πρυτάνεων και των συγκλητικών όλα αυτά τα χρόνια στην προώθηση κάθε αντιδραστικής μεταρρύθμισης και στη στοχοποίηση κάθε κινηματικής διαδικασίας εντός των πανεπιστημίων είτε από φοιτητές είτε από διοικητικούς είτε από εργολαβικούς υπαλλήλους. Προτού εναποθέσουμε, λοιπόν, τις ελπίδες μας στον πρόσφατα εκλεγμένο «καλοθελητή» και σωτήρα Πρύτανη του ΕΚΠΑ Θ. Φορτσάκη καλό είναι να θυμηθούμε τις προεκλογικές προγραμματικές του θέσεις. Για τις διαγραφές, για τους οργανισμούς, για τις απολύσεις και την «κινητικότητα», για τη φύλαξη, για τις ιδιωτικές εταιρίες και τις εργολαβίες, για τις παρατάξεις και την αριστερά που φταίνε για o,τι κακό υπάρχει στα ιδρύματα. Αλλά για να μην είμαστε και υπερβολικοί η αλήθεια είναι ότι ο κ. Φορτσάκης ενδιαφέρεται. Απαντά ακόμα και σε mail και tweets «λιμναζόντων» φοιτητών του Πανεπιστημίου αποδεικνύοντας το ενδιαφέρον του και διαβεβαιώνοντας ότι τίποτα δε θα συμβεί. Μήπως βέβαια ακολουθεί σαν τίμιος κυβερνητικός υπάλληλος τη γνωστή διαιρετική τακτική όπου τη μία εβδομάδα μιλά για εξαιρέσεις και την άλλη για μαζικές διαγραφές. Καλό είναι, τέλος, να θυμόμαστε τη στάση είχε κρατήσει την περασμένη χρονιά απέναντι στις κινητοποιήσεις των φοιτητικών συλλόγων και του συλλόγου των διοικητικών, όντας πρόεδρος της Νομικής Σχολής. Αντίστοιχα για όλους τους νεοεκλεγμένους και μη πρυτάνεις…

Δεύτερον , οι οργανισμοί δεν πρόκειται να είναι αυτοί που θα διασφαλίσουν την μη διαγραφή των φοιτητών. Είναι αντιθέτως αυτοί που προσπαθούν να περάσουν τις πιο αντιδραστικές τομές νομοσχεδίων και μη που δεν μπόρεσαν να περάσουν παλιότερες κυβερνήσεις κάτω από τη πίεση του φοιτητικού κινήματος. Οι οργανισμοί είναι αυτοί που έρχονται να επισπεύσουν την επιχειρηματικοποίηση του πανεπιστημίου, είναι αυτοί που έρχονται να διαμορφώσουν καινούργιες και σαφώς χειρότερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους εντός του, είναι αυτοί που ήδη απ’ το προσχέδιο τους ορίζουν κατακερματισμό των γνωστικών αντικειμένων, σπάσιμο των πτυχίων, εισαγωγή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά και άλλα πολλά. Είναι οι οργανισμοί που μετατρέπουν το πανεπιστήμιο σε πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου ξεπουλώντας έρευνα, προσωπικό, εξοπλισμό και επώνυμες έδρες σε εταιρίες. Είναι οι οργανισμοί που επιβάλλουν μια σειρά από ταξικά φίλτρα στα ιδρύματα προκειμένου να παράγεται εκείνος ο ευέλικτος αυριανός εργαζόμενος των πολλαπλών βαθμίδων και δεξιοτήτων που θα στελεχώνει την παράγωγη με βάση τις ανάγκες της αγοράς και του κέρδους μεγάλων πολυεθνικών εταιριών. Πειθήνιος, υποταγμένος, με εκείνες τις γνώσεις που θα τον καθιστούν χρήσιμο, χωρίς καμία εποπτεία επί του αντικειμένου του και χωρίς κανένα συλλογικό δικαίωμα. Αυτά οι ταξικοί φραγμοί ξεκινούν ήδη από το σχολείο και πετούν, όπως και οι διαγραφές χιλιάδες παιδιά λαϊκών οικογενειών έξω από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ωθούν όλο και περισσότερους νέους στην ιδιωτική εκπαίδευση ή στα προγράμματα μαθητείας, δηλαδή τζάμπα εργασίας για ένα πιστοποιητικό κουρελόχαρτο.

Τρίτον και χωρίς αυτό να είναι το σημαντικότερο άλλα αξίζει να αναφερθεί λόγω της παραφιλολογίας που έχει ξεκινήσει. Το κόστος του κράτους για όσους φοιτητές έχουν περάσει τα ν+2 χρόνια σπουδών είναι μόνο οι κόλλες που χαλάνε στις εξεταστικές και που πλέον κι αυτές τις μοιράζουν σε όλους μας με την εξής προσφώνηση : « Με μέτρο και να μη γράφετε πολλά γιατί το πανεπιστήμιο δεν έχει λεφτά». Περαιτέρω φοιτητικά προνόμια δε δικαιούνται.

Αλλά αφού μπαίνουμε σε αυτή την κουβέντα ας δούμε ποιος εν τέλει είναι βάρος για την πρόσβαση στις δωρεάν σπουδές και ποιος πραγματικά εμποδίζει τους φοιτητές να σπουδάζουν? Μήπως είναι αυτή η σάπια κανιβαλική πολιτική που προωθούν κυβερνήσεις – ΕΕ – ΔΝΤ όλα αυτά χρόνια και που έχει φέρει τα φτωχά λαϊκά στρώματα στο απόγειο της εξαθλίωσης? Μήπως είναι η συνολική επίθεση στην εκπαίδευση που προσπαθεί να εναρμονιστεί με τα ευρωπαϊκά πρότυπα? Μήπως η επιβολή των επιταγών της Μπολόνια και του ΚΕΧΑΕΕ για να φτάσουμε το «επίπεδο» των ευρωπαϊκών πανεπιστημίων? Μήπως το γεγονός ότι το πανεπιστήμιο δεν τους χωράει όλους πλέον αλλά προωθείται μια μορφή παιδείας για λίγους κι εκλεκτούς? Μήπως το γεγονός ότι τεράστια ποσά περιουσίας του πανεπιστημίου (τόσο χρηματικής όσο και υποδομών, κτιριακών εγκαταστάσεων κλπ) κλάπηκε μέσα σε μια νύχτα με το λεγόμενο PSI για να πραγματοποιηθεί ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών?

Όχι? Μήπως τότε φταίει το ότι με βάση όλη αυτή την κατάσταση το κόστος σπουδών μετακυλύεται στους φοιτητές? Ας βάλουμε όλοι λίγο το χέρι στην τσέπη για να λειτουργούν τα εργαστήρια, για να έχουμε θέρμανση στα αμφιθέατρα, για να μπορούμε να έχουμε αναλώσιμα και εξοπλισμό... Μήπως φταίει το ότι όλο και πιο έντονα μπαίνουν οικονομικά κριτήρια στις φοιτητικές παροχές? Μήπως φταίει η ιδιωτικοποίηση πολλών πλευρών της λειτουργίας του πανεπιστημίου? Μήπως το ότι παρά το πάσο η τιμή του εισιτηρίου στα ΜΜΜ διαρκώς αυξάνεται? Μήπως όλα αυτά μας ωθούν στο να δουλεύουμε από πριν καν μπούμε σε κάποια σχολή και μάλιστα με τις χειρότερες συνθήκες, ελαστικά και ανασφάλιστα? Με ωράρια που καθιστούν απαγορευτική την παρακολούθηση μαθημάτων πολλές φορές. Μήπως τον Έλληνα φορολογούμενο τον βαραίνει περισσότερο το να πληρώνει εργολαβίες για τη φύλαξη, την καθαριότητα και τη θέρμανση αφού αποδεδειγμένα κοστίζουν πολύ περισσότερο από εργαζόμενους με μόνιμη και σταθερή εργασία? Αυτούς τους εργαζόμενους που δεν ήταν «ωφέλιμοι» και γι’ αυτό βγήκαν σε διαθεσιμότητα ή απολύθηκαν…

Συμπεράσματα? Το ένα είναι ότι οι διαγραφές έχουν σαν μόνο στόχο να πετάξουν έξω από το αμφιθέατρο τους φοιτητές με οικονομικά προβλήματα καθώς αν κάποιος φοιτητής εργάζεται για να μπορεί να πληρώνει τις σπουδές του δεν θα του μένει χρόνος για να σπουδάσει. Το άλλο είναι ότι με τις διαγραφές αυξάνεται στο φοιτητικό σώμα τόσο πολύ η εντατικοποίηση και η λογική του ατομικού δρόμου που καταλήγει στο ότι ο καθένας φοιτητής πρέπει να κοιτάξει να συμβιβαστεί σε αυτή τη κατάσταση ή στη καλύτερη να παλέψει μόνος του με αποτέλεσμα και να χάσει. Κανένας λόγος για συλλογικό αγώνα οργανωμένο από τους φοιτητές για τον εαυτό τους. Μαθαίνουμε να κυνηγάμε μια ζωή μαθήματα, πιστοποιήσεις και εξειδικεύσεις πατώντας πάνω στους άλλους μπας και επιβιώσουμε.Υποτασσόμαστε στην παντελή έλλειψη ελεύθερου χρόνου, στην απαγόρευση της πολιτικοποίησης, κοινωνικοποίησης, πολιτισμικής αναβάθμισης και διεύρυνσης συνολικά της σκέψης, της γνώσης και της κριτικής μας γιατί διαρκώς ζούμε με κάποιο βούρδουλα πάνω από τα κεφάλια μας που δε μας το επιτρέπει ( πανελλήνιες, διαγραφές, διαθεσιμότητες, απολύσεις και πολλά άλλα τέτοια ). Άρα οφείλουμε να υπερβούμε αντιπαραθέσεις για ενεργούς και μη φοιτητές. Για αυτούς που μπήκαν το ’00 και αυτούς που μπήκαν το ’05. Πρέπει να εξετάσουμε το ζήτημα από τη σκοπιά όχι μόνο του τι φέρνει τώρα και για ποιον αλλά και τι διαμορφώνει για το αύριο. Άρα όχι απλά να μη διαγραφεί κανείς αλλά να αποσυρθούν και το όρια φοίτησης συνολικά.

Τέλος το σίγουρο είναι πως οι φοιτητές που ζούμε το πρόβλημα στο πετσί μας μέρα με τη μέρα, μαζί με τα υπόλοιπα πληττόμενα κομμάτια του πανεπιστημίου και της κοινωνίας συνολικά πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Ήρθε η ώρα να οικοδομήσουμε ένα νέο πολιτικό φοιτητικό κίνημα που δεν θα αφήσει κανένα φοιτητή να διαγραφεί, κανέναν οργανισμό να περάσει, κανέναν εργαζόμενο να απολυθεί. Δε θα αφήσουμε καμία συμμαχία κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, αλλά και κανέναν υπουργό, πρύτανη ή αφεντικό την επόμενη μέρα να ορίζουν πως θα σπουδάζουμε, θα εργαζόμαστε, θα ζούμε. Καμία διαπραγμάτευση, λοιπόν. Αγώνας τώρα ! Αγώνας για μια παιδεία που δεν είναι προνόμιο των λίγων που δεν θα αποκλείει τα πληττόμενα κομμάτια και θα τα αφήνει αμόρφωτα να αποδέχονται καρτερικά μια πραγματικότητα που θέλουν να μας επιβάλλουν, μια πραγματικότητα αναντίστοιχη των δυνατοτήτων της εποχής.

Να μπούμε σε θέσεις μάχης με επιθετικά αιτήματα για μια ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση δημόσια και δωρεάν για όλους. Για να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση στην εκπαίδευση για όλους χωρίς ταξικούς οικονομικούς, εξεταστικούς φραγμούς. Για να παίρνουμε ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτό. Για να επιβάλλουμε την αύξηση των κρατικών δαπανών για την παιδεία, με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες. Να επιβάλλουμε μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τους φοιτητικούς μας συλλόγους την κάλυψη των δικαιωμάτων - οικονομικών και μη - όλων των εργαζόμενων και άνεργων φοιτητών. Έτσι ώστε να μπορούμε να σπουδάζουμε, να εργαζόμαστε και να ζούμε με αξιοπρέπεια, έτσι όπως μας αξίζει.

Στη μάχη της γενιάς μας ή θα χάσει ο καθένας μόνος του ή θα νικήσουμε όλοι μαζί !

Τζενίν Τζενίν (2002)

«Πού είναι ο Θεός;» αναρωτιέται μες στην απελπισία του ένας ηλικιωμένος, καθώς ατενίζει τα χαλάσματα του παλαιστινιακού προσφυγικού καταυλισμού του Τζενίν...

Η ταινία περιλαμβάνει μαρτυρίες κατοίκων της Τζενίν αμέσως μετά την επιχείρηση «Αμυντικό Τείχος» του ισραηλινού στρατού, κατά την οποία η πόλη και ο καταυλισμός υπήρξαν πεδία σκληρών μαχών. Η επιχείρηση έληξε με την ισοπέδωση της Τζενίν και το θάνατο δεκάδων Παλαιστινίων. Οι Παλαιστίνιοι καθώς και πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις κατηγόρησαν τους Ισραηλίτες για εγκλήματα πολέμου κατά την επίθεσή τους τον Απρίλιο του 2002. Η ταινία δείχνει μέχρι ποιου σημείου η παρατεταμένη καταπίεση κι ο τρόμος έχουν επηρεάσει την ψυχολογία των Παλαιστινίων κατοίκων της Τζενίν. Ο πόνος και η πικρία είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. 

Ταινία απαγορευμένη στο Ισραήλ, είναι αφιερωμένη στον Ιγιάντ Σαμούντι, συμπαραγωγό της ταινίας, που έπεσε νεκρός από σφαίρα καθώς έφευγε με τρεις φίλους του από μια περιοχή ελεγχόμενη από τον στρατό.

ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ ΠΟΥ ΥΠΟΦΕΡΕΙ-ΓΙΑ ΤΗ ΓΑΖΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΕΤΑΙ !

Νέος Πρύτανης: το παιδί για όλες τις δουλειές

και Habemus Papam! 

Με τούς φοιτητές μακριά από τις εξελίξεις και με την πλήρη θεσμοποίηση της αυταρχικότητας από πλευράς θεσμικών οργάνων στις 11/07/14 εξελέγη με ηλεκτρονική ψηφοφορία  ο νέος πρύτανης του ΕΚΠΑ, ο Θεόδωρος Φορτσάκης ο οποίος συγκέντρωσε την πλειοψηφία των ψήφων έναντι του αντιπάλου του Γιώργου Χρούσου...

Σε ένα πανεπιστήμιο με απολυμένους διοικητικούς υπαλλήλους, με πενιχρή κρατική χρηματοδότηση και απονεκρωμένες λειτουργικές δομές κάθε δημοκρατικό επικάλυμμα στην διαδικασία ανάδειξης του πρύτανη πέφτει και οι πάντες υποτάσονται στην εμπέδωση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που έχει ήδη ξεκινήσει με το Νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου και συνεχίζεται με τους «εφαρμοστικούς νόμους», τους Οργανισμούς. Το πραξικοπηματικά εκλεγμένο-ορισμένο Συμβούλιο Ιδρύματος με τριμελή επιτροπή του απέκλεισε τους κριτικά στεκόμενους απέναντι στην αναδιαρθρωση υποψηφίους και υπέδειξε τους υπόλοιπους προς ψήφιση. Τι άλλωστε να προσμένουν οι φοιτητές απο το Συμβούλιο, ενα μάτσο ρετάλια που συνδιαλέγονται με κυβερνήσεις και μεσολαβούν σε μία στρατηγικού τύπου σύνδεση  επιχειρήσεων και πανεπιστημίου(μεταξύ άλλων εκπρόσωποι της Nestle και της Εθνικής Τράπεζας μέλοι στα συμβούλια ιδρύματος).

ή αλλιώς ο κατάλληλος άνθρωπος σε μία θέση που τον έχει πολλή ανάγκη...

Ο Θεόδωρος Φορτσάκης, καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στην σχολή μας και  επί πολλά χρόνια πρόεδρος της Νομικής έχει μακρύ ιστορικό εκβιασμών απέναντι στους φοιτητές και το φοιτητικό κίνημα. Υπέρμαχος του επιχειρηματικού πανεπιστημιου είναι μέλος του ΔΣ του Ευρωπαικού Συνδέσμου για την Παιδεία, μέλος της εποπτικής επιτροπής της ΝΕΡΙΤ και πολιτικό παιδί της Ν.Δ (σύμβουλος μητσοτάκη 1990-1991). Το δικηγορικό γραφείο-εταιρεία που κατέχει απάσχολεί 40 έμμισθους δικηγόρους και διατηρεί ένα από τα καλύτερα ονόματα στην πιάτσα. Ως επιχειρηματίας λοιπόν μεταξύ άλλων ο Κος Φορτσάκης ξέρει πως παίζεται το παιχνίδι στην αγορά, έτσι τις ίδιες ελαστικές και καταπιεστκές σχέσεις εργασίας που εφαρμόζει ο ίδιος ονειρεύεται και για τους φοιτητές της Νομικής αλλά και του ΕΚΠΑ γενικότερα. Ως πρόεδρος της Νομικής είναι ο άνθρωπος-φάντασμα που είτε θα βρίσκεται στη Γαλλία για δουλειές, είτε στις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές στη βουλή(για να σχεδιάζει τους αντεργατικούς νόμους της κυβέρνησης), είτε στην τηλέοραση, είτε φυσικά στο δικηγορικό γραφείο του στο Μοναστηράκι, ποτέ όμως στο γραφείο του στη σχολή μας για να ακούσει έστω και το πιο μικρό αίτημα από την πλευρά των φοιτητών. 

Ο Κος Φορτσάκης δεν είναι όμως μόνο πολυάσχολος άνθρωπος αλλά και εξαιρετικά πιστός σε αυτόν που του δίνει δουλειά. Ο Κος Φορτσάκης είναι αυτό που λέμε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, είναι ο άνθρωπος που θα υπακούσει χωρίς δεύτερη σκέψη στις εντολές της εκάστοτε κυβέρνησης, ο "τεχνοκράτης" που δεν θα μετρήσει πολτικό ή επικοινωνακό κόστος προκειμένου να χτίσει το πανεπιστήμιο που κυβερνήσεις-ΕΕ-κεφάλαιο ονειρεύονται για την Ελλάδα χρόνια τώρα. Το πανεπιστήμιο που μία σειρά από λειτουργίες του θα καλύπτονται από εργολαβίες με εργαζόμενους-σκλάβους του εκάστοτε αφεντικού, το πανεπιστήμιο στο οποίο τις αποφάσεις θα παίρνουν οι μεγάλες επιχειρήσεις προκειμένου οι απόφοιτοι που θα παράγει να είναι ακριβώς στα μέτρα τους: πειθήνιοι, εξατομικευμένοι, χωρίς συνολική εποπτεία του αντικειμένου τους, έτοιμοι να μεταπηδούν κάθε τρεις και λίγο από την ελαστική κακοπληρωμένη ή απλήρωτη εργασία στην ανεργία. Αυτό είναι το μέλλον που ορματίζονται για τη γενιά μας και ηδη πτυχές αυτού του μέλλοντος βλέπουμε και τώρα. Αυτό το μέλλον θα φροντίσει να εξασφαλίσει για μας και ο νέος πρυτανής από κοινού με τους τεχνοκράτες-ανθρώπους της αγοράς του συμβουλίου ιδρύματος.

Σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τις σχέσεις αλλα και τον ρόλο του νέου Πρύτανη στο βάθεμα της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης πρέπει να σκεφτούμε τα εξής: Η μετάλλαξη των Παν/μιων σε ναούς της αγοραίας ιδεολογίας και εκμετάλλευσης αποτελεί πάγια και μεγαλεπίβολη στόχευση του κεφαλαίου εδω και κάποιες δεκαετίες. Στις συνθήκες της παγκόσμιας και εγχώριας οικονομικής κρίσης  με τους πανταχού καπιταλιστές να ψάχνουν αδημονώντας νέα πεδία κερδοφορίας,  το όνειρο αυτό μοιραία μετατρέπεται σε ζωτική ανάγκη. Στο τώρα λοιπόν, με την αντιδραστική μετάλλαξη του Παν/μιου να βαίνει στον Πυρήνα της υπάρχει ζωτική ανάγκη απο πλευράς κυρίαρχης πολιτικής να διασφαλιστεί η ακώλυτη πορεία προς το νέο Επιχειρηματικό Παν/μιο , μια πορεία που περνάει από την εκλογή Πρυτάνεων-Επιχειρηματιών, ιδεολογικών εκφραστών των πιο βίαιων εκμεταλευτικών βλέψεων. Συνακολούθως αναδύεται η ανάγκη για θεσμικά όργανα πολιτικά-ιδεολογικά και πρακτικά στρατευμένα στην πολιτική αντζέντα του μνημονίου και της Ε.Ε για την ανώτατη εκπαίδευση. Όπως είπε και ο Φορτσάκης προεκλογικα "το Παν/μιο θα περάσει σε μια φάση νομιμότητας και κανονικότητας με την συνέχιση της εκπαιδευτικής μεταρύθμισης". Δηλαδή, συμπληρώνουμε εμείς, με διαγραφές χιλιάδων φοιτητών , εταιρίες να καθορίζουν τα προγράμματα σπουδών, και  τους φοιτητές χωρίς δυνατότητα πολιτικής και κινηματικής διεκδίκησης.

Σήμερα, ως φοιτητές και μέλλοντες εργαζόμενοι, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε οτι βρισκόμαστε στον πυρήνα μιας μάχης που αφορά το παρον και το μέλλον μας. 

Για εμάς ως ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ-ΕΑΑΚ η μάχη αυτή είναι διπλή: μάχη με όπλο το φοιτητικό κίνημα και εμπιστοσύνη σε νέες μορφές πάλης που θα επιδιώκουν πλατιά συμμαχία, στην βάση ενιαίων συμφερόντων, φοιτητών και εργαζομένων εντός και εκτός του Παν/μιου για την ανατροπή των μεταρρυθμιστικών νόμων και του μαύρου μετώπου κεφάλαιο-Ε.Ε-ΔΝΤ. Αλλα και Μάχη για ένα Πανεπιστήμιο που θα λειτουργεί με γνώμονα τις δικές μας ανάγκες και όχι τα δικά τους συμφέροντα και μια πανεπιστημιακή εκπαίδευση στο πνεύμα των γνωσιολογικών μας απαιτήσεων, δηλαδή της απελευθερωτικής παιδείας.

Φυλακές απομόνωσης και "βραχιόλια": το νέο αστικό όραμα για τους καταπιεσμένους

*της Αντωνίας Λεγάκη , δικηγόρου και μέλους της Αντιπολεμικής Διεθνιστικής Κίνησης

Οι φυλακές απομόνωσης αποτελούν ακόμη έναν εκσυγχρονισμό της ελληνικής «δημοκρατίας». Η γενική κατακραυγή μιλά για ελληνικό Γκουαντανάμο. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο «ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός» έχει προηγηθεί, επιδεικνύοντας «λευκά» κελιά ήδη από τη δεκαετία του ’70, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ισπανία και αλλού, μέχρι σήμερα που εμφανίζεται μια τάση γενίκευσής τους σε όλο το χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η απομόνωση, ο αποκλεισμός της επικοινωνίας, έχει αποδειχθεί εξοντωτική. Είναι ευρέως γνωστό ότι οι κρατούμενοι σε καθεστώς απομόνωσης αναπτύσσουν ψυχικά νοσήματα σε ποσοστά 25% τουλάχιστον. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό όμως, ότι τα όργανα του ανθρώπινου σώματος παύουν να λειτουργούν μετά από μακρόχρονη απομόνωση. Τύφλωση, κώφωση, καρδιακή ανεπάρκεια και ένας καρκίνος για το τέλος, είναι συνήθης «πορεία» για ένα σώμα του οποίου οι αισθήσεις και τα όργανα δεν χρησιμοποιούνται για το σκοπό που προορίστηκαν, δηλ. την κοινωνικά οργανωμένη ζωή.

Η καταδίκη σε απομονωτικό εγκλεισμό αποτελεί καταδίκη σε θανατική ποινή η οποία εκτελείται αργά και βασανιστικά, παράγοντας αποτελέσματα (αναπηρίες) σε όλο το διάβα της. Γι’ αυτό άλλωστε, αναγνωρίστηκε ως βασανιστήριο από όλους τους διεθνείς οργανισμούς (στους οποίους βέβαια συμμετέχουν και οι χώρες που την επιβάλουν).

Ποιους όμως αφορά; Αφορά κατά κύριο λόγο τους χαρακτηριζόμενους ως τρομοκράτες, αντιπάλους του καθεστώτος. Στην Ισπανία, στη χώρα των Βάσκων, δημοσιογράφοι και απλοί πολίτες, φυλακίζονται σε καθεστώς απομόνωσης, διότι υπερασπιζόμενοι δημοσίως τα δικαιώματα των Βάσκων πολιτών, κρίνεται ότι «ενισχύουν την ΕΤΑ». Το γεγονός ότι στη χώρα των Βάσκων εδρεύουν τα πιο ισχυρά Ισπανικά κεφάλαια και τα περισσότερα εργοστάσια ενώ οι μισθοί των εργαζομένων είναι οι χαμηλότεροι της χώρας, μας οδηγούν σε άλλες σκέψεις…

Στην ελληνική πραγματικότητα, το κείμενο του νομοσχεδίου αναφέρεται κατά κύριο λόγο στη συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση ως το κυριότερο από τα αδικήματα που δικαιολογούν τον απομονωτικό εγκλεισμό, αλλά ισχύει και για τους κρατουμένους «που κρίνονται ιδιαίτερα επικίνδυνοι για τη χώρα ή τη φυλακή»! Αυτή η γενική διατύπωση δίνει, σε ολόκληρο το μηχανισμό (αστυνομία, δικαστές, φυλακή) δικαίωμα ζωής και θανάτου επί οποιουδήποτε κρατουμένου.

Και ενώ οι καταδικασθέντες για συμμετοχή στη «17Ν» εκτίουν ποινές ισοβίων σε καθεστώς απομόνωσης και οι εικοσάχρονοι καταδικασθέντες για συμμετοχή σε άλλες οργανώσεις ένοπλης βίας εκτίουν επίσης ποινές πολλών δεκαετιών (χωρίς ποτέ από τη δράση τους να έχει πληγεί άνθρωπος) ή παραμένουν παράνομα προφυλακισμένοι πολύ περισσότερο του 18μήνου, για τους επίσης κατηγορούμενους για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση Χρυσαυγίτες Ζαρούλια και Κουκούτση, διετάχθη κατ’ οίκον περιορισμός!

Προφανώς προσχηματικά τίθενται στο νομοσχέδιο τα «αντικειμενικά» κριτήρια. Ούτε βέβαια χτίζεται μια ολόκληρη φυλακή, επενδύονται εκατομμύρια και υφίσταται η κυβέρνηση πολιτικό κόστος, μόνο και μόνο για ήδη πολιτικούς κρατούμενους, τους περισσότερους από τους οποίους εξοντώνουν ήδη, με πολλούς τρόπους.

Όλη η ουσία βρίσκεται στην κρίση «ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη χώρα ή τη φυλακή» … Μια φράση που αντιστοιχεί στον ορισμό του τρομοκράτη κατά τον ευρωπαϊκό τρομονόμο: «όποιος επιχειρεί τη σοβαρή μετατροπή των κοινωνικών, πολιτικών ή οικονομικών δομών της χώρας ή διεθνούς οργανισμού που αυτή συμμετέχει»…

Στην εποχή της γενικευμένης καπιταλιστικής κρίσης και για την υπέρβασή της, όλες οι κυβερνήσεις της Ε.Ε. αναβαθμίζουν την καταστολή ως απάντηση στις εκρηκτικές κοινωνικές αντιθέσεις που οι ίδιες δημιουργούν και όχι μόνο στο νότο. Αυτές τις ημέρες βίαια κατεστάλησαν κινητοποιήσεις ενάντια στη λιτότητα, τόσο στο Λονδίνο όσο και στο Βερολίνο. Προνοητικά δε, ιδρύθηκε ήδη η «Ευρωπαϊκή Στρατο-χωροφυλακή» (European Gendarmerie Force) με κύριο καθήκον την επέμβαση στο εσωτερικό των κρατών μελών (για να λέμε πάντα «φταίνε οι ξένοι»…).

Στο ελληνικό έδαφος η κυβέρνηση προχωρά τη διαδικασία της απαλλαγής του κράτους και των εταιριών από κάθε υποχρέωση και της αποστέρησης του λαού από κάθε δικαίωμα. Ήδη, εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς που μόλις «χθές» αισθάνονταν «πολίτες», διολισθαίνουν στο κοινωνικό περιθώριο και αντιμετωπίζουν με βεβαιότητα την προοπτική της φυλακής (συνήθως για χρέη). Όλοι αυτοί αποτελούν εν δυνάμει επικίνδυνη εκρηκτική ύλη, μια που πλησιάζει η στιγμή που δεν θα έχουν να χάσουν τίποτε άλλο από τις αλυσίδες τους.

Γι’ αυτό η κυβέρνηση απαντά με την προοπτική της φυλακής όχι μόνο στην εξαθλίωση αλλά και στην κοινωνική αγανάκτηση. Εντάσσει στο «έγκλημα» όχι μόνο την παραβατικότητα αλλά και τους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες. Στοχεύει όχι μόνο να εξοντώσει τους φυλακισμένους, αλλά επιπλέον να διαμορφώσει όρους φυλακής για ολόκληρη την κοινωνία. Γι αυτό φτιάχνει νέες μορφές διαβαθμισμένης φυλακής: α) «βραχιόλια» στα πόδια και κατ’ οίκον περιορισμός, β) ιδιωτικές φυλακές που ετοιμάζονται στη Μακεδονία γ) φυλακές απομόνωσης.

Η φυλακή είναι το νέο αστικό «όραμα» για τους καταπιεσμένους. Μια φυλακή «εντός και εκτός». Μια νέα κοινωνική ιεραρχία… Η φυλακή φεύγει από τους τοίχους και τα κτίρια και διαχέεται στην κοινωνία. Τα περίφημα «βραχιολάκια» που δένονται στο πόδι του καταδικασμένου που κατά τα άλλα μένει στο σπίτι του, εφ’ όσον αυτός είναι συνεργάσιμος ή ίσως και ….χρήσιμος. Η φυλάκιση για τους φτωχούς, στην οποία θα εργάζονται καταναγκαστικά για να παράγουν κέρδη για το κράτος ή τον ιδιώτη ιδιοκτήτη της φυλακής. Η απομόνωση και η φυσική εξόντωση για τους ανυπάκουους, απείθαρχους και μη συνεργάσιμους με τη χώρα και την υπηρεσία. Για τους πολιτικούς κρατούμενους, αλλά και όλους όσους αντιστέκονται στην αδικία και διεκδικούν το σεβασμό των δικαιωμάτων τους. Για όλους δε τους υπόλοιπους, τους «αξιοποιήσιμους», τους «νοικοκυραίους», αυτή η τεράστια φυλακή θα αποτελεί πάντοτε φόβητρο που θα πιέζει για ακόμη μεγαλύτερη υπακοή και αποδοτικότητα και υπόδειγμα εργασίας και ζωής…

Αυτός ο αγώνας λοιπόν δεν μπορεί να είναι ο αγώνας μόνο των κρατουμένων στους οποίους συμπαραστεκόμαστε. Αυτό τον αγώνα πρέπει να τον δώσουμε στην κοινωνία και όχι έξω από αυτήν.. Γιατί αφορά κι εμάς. Εμάς που πρέπει να διαγνώσουμε σωστά το ερώτημα που μας θέτει η ιστορία που γράφουμε οι ίδιοι (ακομη και με την απουσία μας). Εξαθλίωση, εξόντωση ή εξέγερση….