Κείμενο κατάληξης του διημέρου της ΕΑΑΚ (9-10-11-2012)

Η ΚΡΙΣΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΕΜΑΣ.

Το κατώφλι της δεκαετίας του 21^ου αιώνα βρίσκει τον καπιταλισμό να μαστίζεται από μια ιστορικών διαστάσεων κρίση. Οι αστικές τάξεις αδυνατούν να περιγράψουν με ενιαίο τρόπο ένα δρόμο υπέρβασης της κρίσης, που θα συγκροτεί ένα νέο μοντέλο συσσώρευσης. Παρόλα αυτά, κοινή συνιστώσα των αστικών τάξεων για την υπέρβαση της κρίσης συνεχίζει να αποτελεί η ευθεία επίθεση στις δυνάμεις της εργασίας,  η μείωση του κόστους εργασίας παράλληλα με τη βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, την ίδια στιγμή που οι κοινωνικές παροχές απαξιώνονται και τα λαϊκά στρώματα φτωχοποιούνται βίαια.Σε αυτά τα πλαίσια, το βασικό ερώτημα που αναζητά απάντηση είναι: θα καταφέρει η αστική πολιτική να σταθεροποιηθεί σε νέα βάση ή οι δυνάμεις της εργασίας θα αποσπάσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων παίρνοντας το ιστορικό προβάδισμα κι αλλάζοντας το συνολικό στίγμα της εποχής;

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση κυρίαρχη τάση παραμένει η σωτηρία του Ευρώ με την Ελλάδα μέσα στην Ευρωζώνη και την επιβολή άγριων αντιλαϊκών μέτρων, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, οι οποίες δεν εξαντλούνται πια μόνο στο σχήμα «νότος-βορράς», και εμφανίζονται στους κύκλους της ΕΕ στα πλαίσια των ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Ο νέος κύκλος μέτρων που θα εφαρμοστεί από την αρχή της χρονιάς δε θα αρκεστεί στις χώρες του νότου που έχουν ενταχθεί σε μηχανισμούς στήριξης, αλλά θα επεκταθεί και στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Χαρακτηριστικά, η δημιουργία από την ΕΚΤ του μηχανισμού χρηματοδότησης των τραπεζών και διαμέσου αυτών των κρατών του σκληρού πυρήνα της ΕΕ και του Ευρώ, θα έρθει ως δούρειος ίππος να προσδέσει ακόμα πιο στενά στο άρμα των κεντρικών ευρω-μηχανισμών τις χώρες-μέλη και θα δημιουργήσει ένα ακόμα πιο ασφυκτικό πλαίσιο ελέγχου από την ΕΚΤ. Η Ε.Ε. και το Ευρώ αποτελούν στρατηγική επιλογή της ελληνικής αστικής τάξης για το ξεπέρασμα της κρίσης και την αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού. Η δυνατότητα μεταφοράς πιέσεων του διεθνούς ανταγωνισμού από το κεφάλαιο στην εργασία (η διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης), η θωράκιση της αστικής στρατηγικής δια μέσου της επιβολής-εφαρμογής της από υπερεθνικά κέντρα (ΕΚΤ, Eurogroup) αλλά και η νομισματική σταθερότητα του ισχυρού ευρώ, που διευκολύνει για κομμάτια του κεφαλαίου τις επενδύσεις στο εξωτερικό, αποτελούν κατακτήσεις που δεν μπορεί να εγκαταλείψει η ελληνική αστική τάξη.

Το Μνημόνιο 3 συμπυκνώνει ακριβώς αυτήν την στρατηγική: είναι το πιο σκληρό πακέτο μέτρων που έχει ψηφιστεί ποτέ, συνεχίζοντας στο δρόμο των σκληρών περικοπών και της φορολογικής αφαίμαξης των εργαζομένων που χάραξαν τα προηγούμενα μνημόνια, προωθώντας ακόμα περισσότερο τις ιδιωτικοποιήσεις. Ποιοτική τομή όμως αποτελεί η ολοκλήρωση της πλήρους αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων (ατομικές συμβάσεις εργασίας, κατάργηση της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με αποκορύφωμα τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες) και του οριστικού διαζυγίου του κράτους με το κομμάτι των κοινωνικών παροχών (παιδεία, υγεία, ρεύμα, νερό, συγκοινωνίες).

Ωστόσο, υπάρχει και η άλλη εικόνα: ενός λαϊκού κινήματος που τα τελευταία δύο χρόνια μπόρεσε να εισβάλλει στο πολιτικό σκηνικό και να αναδείξει πραγματικά τον λαό ως εν δυνάμει καθοριστικό παράγοντα αυτής της διαδικασίας. Οι μαζικότερες απεργίες και διαδηλώσεις από τη μεταπολίτευση, οι εικόνες της πλατείας Συντάγματος να «βουλιάζει» από κόσμο που δε φεύγει παρά τους τόνους χημικών από τις δυνάμεις καταστολής, οι πρωτότυπες μορφές οργάνωσης (λαϊκές συνελεύσεις, αντιφασιστικές πρωτοβουλίες, κινήσεις αλληλεγγύης) αλλά και οι ριζοσπαστικές μορφές πάλης («δεν πληρώνω», καταλήψεις κτιρίων, υπουργείων) ξεδιπλώθηκαν στο έδαφος της απονομιμοποίησης των παραδοσιακών αστικών κομμάτων και στην αδυναμία τους να εκπροσωπήσουν πλατιά κομμάτια οξύνοντας αυτό το κοινωνικό και πολιτικό ρήγμα. Εν τέλει κατάφεραν να παγιώσουν μια εικόνα πολιτικής αστάθειας εδώ και 1,5 χρόνο, να μην επιτρέψουν σε κυβερνήσεις συνεργασιών να είναι τόσο ισχυρές όσο αρχικά φαίνονταν. Οι αγώνες εργαζομένων και νεολαίας μετά τα αποτελέσματα των εκλογών γνώρισαν σημαντική κάμψη. Η αδυναμία ύπαρξης πολιτικής διεξόδου που θα έρχεται σε σύγκρουση με τις βασικές συντεταγμένες της αστικής στρατηγικής, οδήγησε στην καλλιέργεια εκλογικών αυταπατών. Η οριακή ψήφιση του νέου Μνημονίου από 153 βουλευτές (από 179 της τρικομματικής) δείχνει ότι μόνο η άνοδος του λαϊκού κινήματος είναι ικανή να προκαλεί σοβαρούς τριγμούς, χωρίς όμως να ξεπερνά άμεσα τους φραγμούς τόσο στην κινηματική όσο και στην πολιτική κλιμάκωση των κινητοποιήσεων. Σε αυτές τις συνθήκες, οι δυνατότητες και η αναγκαιότητα για μια νέα ανώτερη κλιμάκωση της πάλης του λαού και της νεολαίας και άμεση ανατροπή της κυβέρνησης είναι πιο αναβαθμισμένες από ποτέ. Η αποδέσμευση λαϊκών στρωμάτων από την αστική στρατηγική αφήνει ανοιχτό πεδίο για τη συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ που θα επιβάλλει τις ανάγκες των εργαζομένων και της νεολαίας ερχόμενο, σε ρήξη με τους αστικούς εκβιασμούς.

Η εικόνα μιας κυβέρνησης συνεργασίας να μην μπορεί να ψηφίσει εξ ολοκλήρου νόμους (όπως έγινε με τις αποκρατικοποιήσεις) είναι ενδεικτικές των αντιφάσεων που λόγω της πίεσης του λαϊκού κινήματος υπάρχουν στο εσωτερικό της, αλλά και εξαιρετικά ισχυρή σε επίπεδο συμβολισμού. Η ΝΔ αποτελεί το βασικό κορμό της κυβέρνησης και του σκληρού μεταρρυθμιστικού πόλου στο αναδυόμενο πολιτικό σύστημα. Η όποια νομιμοποίηση που αντλεί στηρίζεται κυρίαρχα στην αποδοχή πως δεν μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος έξω από τις κατευθύνσεις της ΕΕ ενώ φαίνεται και ως ο κεντρικός πόλος μιας ευρύτερης δεξιάς παράταξης φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων που προσπαθεί να συγκροτηθεί, χώρος που θα εκφράσει με τον πιο καθαρό πολιτικά τρόπο την ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική που επιβάλλουν αυτή τη στιγμή ΕΕ και ΔΝΤ. Την ίδια στιγμή, το ΠΑΣΟΚ βιώνει την περίοδο της πραγματικής κατάρρευσης και διάλυσής του. Η εικόνα του ως κόμμα που ανέβηκε στην εξουσία με φιλολαϊκό προφίλ απέναντι στη «σκληρή δεξιά» και κατέληξε  να προωθεί την αστική πολιτική τα τελευταία τριάντα χρόνια και να εκκινά τη διαδικασία των μνημονίων στην Ελλάδα, οδήγησε κάτω από την πίεση των λαϊκών αγώνων στη διάλυση των σχέσεων εκπροσώπησης που είχαν συγκροτηθεί με μεγάλο κομμάτι του λαού και των κατώτερων στρωμάτων. Η ΔΗΜΑΡ, δύναμη κατ’ επίφαση αριστερή, με τη συμμετοχή της στην κυβέρνηση έβαλε το χέρι της στην «επιχείρηση καλλωπισμού» της κυβέρνησης ώστε να είναι «μακράς πνοής» για να καταφέρει να τσακίσει τα κοινωνικά δικαιώματα και να πετύχει ένα ισχυρό πλήγμα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Η οικονομική βία που προωθούν Κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ  απαιτεί ως συμπλήρωμα την  αυταρχική θωράκιση του κρατικού μηχανισμού, τόσο του σκληρού πυρήνα, όσο και των παρακρατικών παρακλαδιών. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών, τη σκλήρυνση της νομοθεσίας απέναντι στους αγώνες (κάθε απεργία κρίνεται παράνομη/καταχρηστική) και τους αγωνιστές. Ο ρόλος της αστυνομίας αναβαθμίζεται αποτελώντας βασικό κλάδο υλοποίησης της αστικής στρατηγικής, τρομοκρατώντας και καταστέλλοντας. Ταυτόχρονα το αναδυόμενο αστικό πολιτικό σύστημα έχει ανάγκη τη συνολική μετατόπιση της δημόσιας σφαίρας «προς τα δεξιά», με τάσεις εκφασισμού της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Πλάι σ’ αυτά υπάρχει μια άνευ προηγουμένου ένταση της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους χώρους δουλείας. Αυτή η τάση για μια αυταρχική στροφή διαρκείας σε βάρος της εργασίας, για συνολική κοινωνική βαρβαρότητα, δεν είναι απλά μια πολιτική επιλογή των κυρίαρχων κύκλων ή κάποιο αυτόματο αποτέλεσμα των αρνητικών συσχετισμών δεν αποτελεί κάποιου είδους «εκτροπή της αστικής δημοκρατίας». Αποτελεί την ουσιαστική, θεμελιώδη και αναγκαία πλευρά των κυρίαρχων χαρακτηριστικών της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας.

Η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή αποτελεί γέννημα του νέου αστικού συστήματος, που απολαμβάνει μια έντεχνη προστασία και χρήση από τον κρατικό μηχανισμό και τα αστικά πολιτικά κόμματα. Συνεχίζοντας να αποτελεί μακρύ χέρι της κρατικής καταστολής, αποκτά σταδιακά τη δική της αυτοτέλεια αλλά και διεισδύει στους κρατικούς μηχανισμούς, ιδιαίτερα στην αστυνομία. Αποτελεί τον εκφραστή και υλοποιητή του αυταρχικού κρατισμού, χωρίς προφάσεις νομιμότητας και νομιμοποίησης, στρεφόμενη πλέον όχι μόνο απέναντι στους μετανάστες αλλά και απέναντι στο λαϊκό κίνημα. Αξιοποιείται με πολυποίκιλους τρόπους: με το χτύπημα των αγωνιστών και των πιο αδύναμων κομματιών της πληττόμενης πλειοψηφίας, τη μετατόπιση της πολιτικής ατζέντας σε αντιδραστική βάση, την προσφορά φθηνού ελληνικού εργατικού δυναμικού στους εργοδότες (γραφεία ευρέσεως εργασίας) πέραν της πολιτικής στήριξης που τους παρέχει, την ενσωμάτωση των λαϊκών στρωμάτων με την παρουσίαση της ως μια «αντισυστημική»- αντιμνημονιακή δύναμη που θα τιμωρήσει τους «κλέφτες πολιτικούς» και την συγκρότηση ενός συστήματος αξιών που έχει ως υπόβαθρο τις συνέπειες της κρίσης και βασίζεται στη λογική του ενδοταξικού εμφυλίου, πατώντας πάνω σε αντιαριστερό υπόστρωμα. Όπως και να έχει, η Χρυσή Αυγή συνεχίζει να συγκροτεί δεσμούς με σημαντικές μερίδες του λαού, ιδιαίτερα στη νεολαία, αξιοποιώντας την εικόνα του αντισυστημικού αλλά και ριζοσπαστικού κόμματος, ποντάροντας πάνω στην εξαθλίωση και την οργή, την ίδια στιγμή που κεντρικά  στηρίζει σε κομβικά ζητήματα την κυβέρνηση (Αγροτική Τράπεζα, φορολόγηση εφοπλιστών) και ετοιμάζεται να αξιοποιηθεί ως μηχανισμός επίθεσης στο λαϊκό κίνημα και τις μαχόμενες δυνάμεις τις αριστεράς. Έχει έρθει λοιπόν η ώρα για το αντίπαλό κομμάτι να συγκροτηθεί. Το νεολαιίστικο και λαϊκό κίνημα πρέπει οργανωμένα να προστατεύσει τους αγώνες του και τη δημοκρατία του ενάντια στην κρατική και φασιστική τρομοκρατία. Πρέπει να συγκροτηθεί και να εκφραστεί (αλλά και να αποκτήσει πολιτική και οργανωτική κάλυψη) μέσα από αντιφασιστικές πρωτοβουλίες σε κάθε γειτονιά, σε κάθε σχολή, όπου υπάρχει ανάγκη.

Στον αντίποδα αυτής της πλευράς, οι δυνάμεις της αριστεράς είναι αυτές που έχουν την ευθύνη όχι μόνο να εκφράσουν ένα κόσμο που αντιδρά και εξοργίζεται απ’ τη ζωή που του επιβάλλουν, αλλά κυρίως να θέσουν ένα πολιτικό σχέδιο που είναι ικανό να αλλάξει τη ρότα των πραγμάτων. Αυτή τη στιγμή, όμως, φαίνονται ανεπαρκείς. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί να αποτελεί εκλογικά τη μεγάλη δύναμη της αριστεράς, ωστόσο έχει ένα πολιτικό σχέδιο που αρνείται να αναμετρηθεί με τους βασικούς πυλώνες της αστικής στρατηγικής: χρέος, ΕΕ, Ευρώ καθώς και τον κοινοβουλευτικό δρόμο και την αστική νομιμότητα. Στην επόμενη φάση, η αστική τάξη στην Ελλάδα προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει τον έτερο πόλο ενός νέου διπολισμού στο αναδυόμενο πολιτικό σύστημα. Αυτό περνάει από την προσπάθεια για βαθύτερη ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα, κάτι που σε δεύτερο επίπεδο θα οδηγήσει στην ενσωμάτωση του μέρους του κινήματος που έχει εναποθέσει τις ελπίδες του σε αυτόν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ για το μαζικό κίνημα επιφυλάσσει συμπληρωματικό και όχι καθοριστικό ρόλο. Το ΚΚΕ αν και συμμετέχει και συμβάλλει στους αγώνες με προϋπόθεση την εξασφάλιση της ηγεμονίας σε αυτούς και παρά τη συνέπεια του σε αντι-ΕΕ θέσεις, βρίσκεται σε στρατηγική αμηχανία, βλέποντας την υποχώρηση των δυνάμεων του μετά τις εκλογές, ενώ η κίνησή του περιορίζεται στους μεμονωμένους κοινωνικούς χώρους που συγκροτεί δυνάμεις. Αδυνατεί να δώσει άμεση προοπτική στο λαό, καθώς δεν αντιλαμβάνεται την αναγκαιότητα ενωτικής-μετωπικής συγκρότησης γύρω από τη ρήξη με τις επιλογές του αστικού συνασπισμού εξουσίας (Ευρώ, ΕΕ, χρέος). Η αδυναμία του αυτή το έχει οδηγήσει σε μία προσαρμογή των στόχων του σε μια φαινομενική διεκδίκηση βραχυπρόθεσμων στόχων ανακούφισης την ίδια στιγμή που αναγάγει τα πάντα στην λαϊκή εξουσία και τον «σοσιαλισμό που γνωρίσαμε». Και οι δύο λογικές δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, της αδυναμίας δηλαδή σύνδεσης των άμεσων με τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας και της χάραξης πολιτικών στόχων ανατροπής στο σήμερα και της συγκρότησης αγωνιστικού μετώπου ρήξης κι ανατροπής.

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ – Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Η νεολαία αποτελεί ένα από τα βασικά θύματα της αστικής προσπάθειας υπέρβασης της κρίσης. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι και η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση που στόχο έχει τη περεταίρω ευθυγράμμιση του Πανεπιστημίου με τις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής – τόσο μέσω της έρευνας όσο, κυρίαρχα, μέσω της διαμόρφωσης ενός νέου μοντέλου εργαζόμενου στη βάση των νέων αναγκών του κεφαλαίου. Παράλληλα, η διαμόρφωση όρων ανάσχεσης της πτώσης της κερδοφορίας του κεφαλαίου εξυπηρετείται και μέσα από την απόσυρση του κράτους από τη χρηματοδότηση πολλών όψεων λειτουργίας του εκπαιδευτικού  μηχανισμού. Η γενιά μας, λοιπόν, προορίζεται είτε να γίνει η γενιά της μετανάστευσης και της ανεργίας είτε αυτή της αποδοχής όρων δουλειάς που θα θυμίζουν μεσαίωνα, να ενσωματώσει δηλαδή ένα νέο μοντέλο εργαζομένου: Ευέλικτου, με πολύ πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας (βλ. σταδιακή συρρίκνωση των μορφών σταθερής απασχόλησης και αντικατάσταση τους από ευέλικτες μορφές εργασίας). Φθηνού (βλ.  καθιέρωση της πολιτικής λιτότητας, με μισθούς πείνας, στα όρια της φτώχειας και παράλληλα, με βαριές φορολογικές και ασφαλιστικές υποχρεώσεις εν αντιθέσει με τις δυνάμεις του κεφαλαίου κ.ά). Ειδικευμένου και αναλώσιμου, ο οποίος δε θα έχει διευρυμένη αντίληψη του εργασιακού του αντικειμένου και ο οποίος ως εκ τούτου δε μπορεί να «στεριώσει» μακροπρόθεσμα σε μια θέση εργασίας (χαρακτηριστικό παράδειγμα οι εργαζόμενοι στον κλάδο πληροφορικής που μετά από μια περίοδο κορεσμού του επαγγέλματος έχουν εκτινάξει τα ποσοστά ανεργίας τους). Κινητικού, ο οποίος θα μπαίνει σε έναν ατέρμονο κύκλο επανακατάρτισης και ατομικής συλλογής προσόντων μόνο και μόνο για να είναι πιο ανταγωνιστικός ως προς τους συναδέλφους του. Πειθαρχημένου και υπάκουου, που θα δέχεται ως αντικειμενική και ουδέτερη την ιεραρχία όπου και αν αυτή ασκείται και θα αρνείται να αμφισβητήσει οποιαδήποτε «αυθεντία», εργοδοτική ή μη. Εξατομικευμένου, με παντελή έλλειψη συλλογικών κατοχυρώσεων και αναπαραστάσεων, στην προοπτική ατομικής, και άρα αναποτελεσματικής, διαχείρισης της πραγματικότητας που βιώνει. Αυτό το μοντέλο εργαζόμενου είναι δεδομένο ότι απαιτεί και ένα άλλο πρότυπο εκπαίδευσης. Χρειάζεται, δηλαδή, ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα έχουν τσακιστεί οι αντιστάσεις του φοιτητικού κινήματος και τα δικαιώματα που είχε κατακτήσει μέσα από του αγώνες του. Αυτόν ακριβώς τον ρόλο έρχεται να επιτελέσει ο νόμος Αρβανιτόπουλου – συμπλήρωμα στο νόμο Διαμαντοπούλου αλλά και όλα τα μέτρα που αφορούν τα πανεπιστήμια:

· Κατάργηση του δημοσίου – δωρεάν χαρακτήρα εκπαίδευσης

Στα πλαίσια  της σκληρής δημοσιονομικής προσαρμογής, της εφαρμογής της ίδιας της μνημονιακής πολιτικής στην εκπαίδευση, το κράτος επιχειρεί να απομακρυνθεί από την χρηματοδότηση μιας σειράς επιμέρους λειτουργιών  του Πανεπιστημίου. Αυτό οδηγεί τα ΑΕΙ-ΤΕΙ στην αναζήτηση πόρων από ιδιώτες ώστε να καλύψουν τις λειτουργίες και τις δαπάνες αυτές. Η ολοένα και μεγαλύτερη μετακύλυση του κόστους σπουδών στους φοιτητές επιτελείται μέσα από την κατάργηση των συγγραμμάτων, την επιβολή διδάκτρων, το πέρασμα των υπηρεσιών σίτισης – στέγασης σε ιδιώτες. Η πολιτική αυτή εντείνει στο έπακρο τους ταξικούς φραγμούς και δυσχεραίνει τόσο τη συνέχιση της φοίτησης για τα παιδιά των πιο πληττόμενων από την μνημονιακή πολιτική κομματιών της κοινωνίας όσο και τη διαδικασία ένταξής τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Γίνεται αντιληπτό ότι την εποχή της κρίσης το κεφάλαιο θέλει να κάνει απαγορευτικό το δικαίωμα της εισαγωγής των λαϊκών στρωμάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

·Ένταση της επιχειρηματικής και ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας των ιδρυμάτων

Άλλος ένας βασικός στόχος του νόμου-πλαίσιο είναι η υλοποίηση και επιτάχυνση της επιχειρηματικοποίησης και ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας  των πανεπιστημίων, δηλαδή την οργανική και στενή συνδεσή του με την αγορά και τις επιδιώξεις του κεφαλαίου. Πιο συγκεκριμένα, η χρηματοδότηση των ΑΕΙ-ΤΕΙ συνδέεται άμεσα με την ανταπόκριση στα κριτήρια της αξιολόγησης. Προφανώς, υπό τη δαμόκλειο σπάθη της περικοπής της χρηματοδότησης, μεθοδεύεται η ευθυγράμμιση των ιδρυμάτων με τη στρατηγική του κεφαλαίου και με τις επιδιώξεις της αγοράς, διαδικασία που είναι συνυφασμένη με την κατάργηση και συγχώνευση τμημάτων και σχολών. Πράγμα που δεν περιορίζεται στις διοικητικές υπηρεσίες αλλά και καθιερώνεται σε κυρίαρχες όψεις του Πανεπιστημίου, δηλαδή στην αποδοτικότερη για το κεφάλαιο οργάνωση της παραγωγής της έρευνας και της παραγόμενης γνώσης. Πλάι σ’ αυτά συμπεριλαμβάνεται ακόμα και η χρηματοδότηση θέσεων και γνωστικών αντικειμένων από ιδιώτες. Τέλος, στα νέα μέτρα περιλαμβάνονται και οι λειτουργίες όπως φοιτητικά δάνεια που θα συνδέονται με την απόδοση των φοιτητών και την προσφορά εργασίας τους στο Πανεπιστήμιο.

·Τσάκισμα των επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων των φοιτητών

Ο νόμος διασπά επί της ουσίας την ενιαιότητα των τίτλων σπουδών με την εισαγωγή τριών διαφορετικών κύκλων φοίτησης (bachelor, master, doctora) ενώ διασπά επίσης και την ενιαιότητα των γνωστικών αντικειμένων. Εισάγει τον φοιτητή σε μια πλήρως εξατομικευμένη διαδικασία σπουδών καθώς καταργεί τον ενιαίο τίτλο σπουδών, το πτυχίο, και εισάγει το σύστημα απόδοσης πιστωτικών μονάδων και του ατομικού φακέλου προσόντων, έτσι πλέον ο απόφοιτος θα βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία ανταγωνισμού, ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης. Η αλλαγή αυτή έρχεται στο φόντο της δημιουργίας του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων, δηλαδή ενός θεσμού που θα αλλάξει την κατανομή όλης της νέας γενιάς στην εργασία: πλέον ο νέος απόφοιτος δεν θα διαπραγματεύεται την ένταξη στην εργασία με βάση το ενιαίο πτυχίο, αλλά με βάση την κατάταξή του στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, ανάλογα δηλαδή με τους τίτλους σπουδών που θα έχει καταφέρει να μαζέψει - σεμινάρια, ξένες γλώσσες, πτυχία από ιδιωτικά πανεπιστήμια, η προώθηση της δια βίου μάθησης με σεμινάρια υψηλού κόστους (ήδη η πλειοψηφία των σχολών έχει ξεκινήσει κινήσεις τέτοιου είδους). Αυτή η κίνηση έρχεται όχι μόνο να απαξιώσει το ενιαίο πτυχίο, αλλά παράλληλα να επικυρώσει με πλάγιο τρόπο την απονομή τίτλων σπουδών από ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και να εντείνει τον ανταγωνισμό, καθώς θα αναγκαζόμαστε να μαζεύουμε συνεχώς πτυχία για να έχουμε απλά περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουμε στη σύγχρονη εργασιακή ζούγκλα.

·Διαμόρφωση ενός ακόμα πιο αντιδραστικού μοντέλου διοίκησης και λειτουργίας των ιδρυμάτων

Στην κατεύθυνση αυταρχικοποίησης της λειτουργίας των πανεπιστημίων εντάσσεται και η αυταρχικοποίηση – θωράκιση των διοικήσεων. Ο διορισμός των νέων διοικήσεων από τα Συμβούλια Διοίκησης διαμορφώνουν ένα ευνοϊκό πεδίο για την προώθηση – υλοποίηση της αντιδραστικής πολιτικής στα πανεπιστήμια, την αυταρχικοποίησή τους αλλά και την περεταίρω πρόσδεση στις ανάγκες της αγοράς.  Το συμβούλιο αυτό θα συγκεντρώνει όλες τις οικονομικές και διοικητικές αρμοδιότητες των ιδρυμάτων και θα είναι θωρακισμένο απέναντι στη φωνή των φοιτητών. Προφανώς, αυτό συνεπάγεται και μια επίθεση σε όλα τα δικαιώματα και της κατακτήσεις του φοιτητικού κινήματος. Η ύπαρξη ενός φοιτητή εκπροσώπου και μάλιστα εκλεγμένου από ενιαία λίστα παρακάμπτει πλήρως τους φοιτητικούς συλλόγους και τις δικές τους αποφάσεις, αποκλείοντας τους και θεσμικά από τη διοίκηση του πανεπιστημίου. Με αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση θα καταφέρνει να προωθεί αναίμακτα τις εκάστοτε αναδιαρθρωτικές τομές, θωρακιζόμενη απέναντι στις φοιτητικές αντιστάσεις. Η στοχοποίηση των αγωνιζόμενων φοιτητών και καθηγητών (διώξεις Πατέλη, Πολίτη, πειθαρχικά φοιτητών στο Ηράκλειο) και η προσπάθεια καταδίκης τους με κάθε μέσο αναδεικνύει την ένταση της προσπάθειας τρομοκράτησης του εκπαιδευτικού κινήματος που «πάει πακέτο» με την ένταση της καταστολής του λαϊκού κινήματος.

·Αυταρχικοποίηση της Λειτουργίας του Πανεπιστημίου και Εντατικοποίηση των Σπουδών

Διαγραφή φοιτητών στα ν+2 χρόνια ή μετά την επανειλημμένη αποτυχία σε ένα μάθημα και πειθαρχικά μέτρα εναντίον των φοιτητών. Προαπαιτούμενα, αλυσίδες μαθημάτων, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Οι εν λόγω ρυθμίσεις θα δημιουργήσουν ένα αυταρχικό πανεπιστήμιο με φοιτητές - ρομποτάκια πλήρως πειθαρχημένους χωρίς δικαιώματα και ελεύθερο χρόνο, απομακρυσμένων από τις συλλογικές διαδικασίες και με αδυναμία να πάρουν πτυχίο αν εργάζονται, οδηγώντας τους στην εξατομίκευση.

·Κατάργηση του Ασύλου

Καταργείται ο θεσμός του ασύλου, ένας θεσμός κατάκτηση του λαϊκού κινήματος, προκειμένου να αποφευχθεί η συγκρότηση πολιτικά επικίνδυνων κινημάτων και ριζοσπαστικών πρακτικών. Σκοπός της κατάργησης είναι επίσης, να σταματήσουν τα πανεπιστήμια να αποτελούν κέντρα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής και προάσπισης των φοιτητικών και λαϊκών αγώνων. Το φοιτητικό και ευρύτερα το λαϊκό κίνημα θα υπερασπιστεί και θα κατοχυρώσει το άσυλο στην πράξη.

Τα ΤΕΙ αποτελούν το πρώτο θύμα αυτής της πολιτικής, αφού μέσα σε δύο χρόνια οι προϋπολογισμοί έχουν μειωθεί πάνω από 50% συρρικνώνοντας την εκπαιδευτική διαδικασία (μείωση και απόλυση έκτακτων καθηγητών, μείωση ωρών στα εργαστήρια, λίστες αναμονής, γεμάτες αίθουσες κοκ), δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για αναλώσιμα υλικά (χαρτί κλπ) με αποτέλεσμα οι σπουδαστές να πληρώνουμε τις εργαστηριακές σημειώσεις ,ακόμα και τα σχεδιαστικά (πάνω από 50 ευρώ) ενώ επί της ουσίας το δικαίωμα στην στέγαση έχει καταργηθεί αφού πλέον οι εστίες του ΕΚΠΑ και της ΑΣΣΟΕ δεν δέχονται κανένα φοιτητή από τα ΤΕΙ, με αποτέλεσμα αρκετοί φοιτητές να είναι στο δρόμο ή να παρατάνε τις σπουδές τους.

Σε αυτή την νέα περίοδο που το ζήτημα επιβίωσης αγκαλιάζει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια τις σπουδάζουσας νεολαίας,  το ζήτημα της φοιτητικής μέριμνας (σίτιση-στέγαση-συγγράμματα) είναι κομβικό για το φοιτητικό κίνημα. Το επόμενο διάστημα η ΕΑΑΚ θα πρέπει να είναι μέσα στους συλλόγους, πρωτοπόρα στη μάχη ενάντια στις περικοπές της φοιτητικής μέριμνας και σε δυναμικές κινητοποιήσεις (π.χ καταλήψεις λεσχών σίτισης) που θα κατοχυρώνουν στην πράξη συγκεκριμένες κατακτήσεις.

Η έναρξη της νέας χρονιάς σηματοδοτήθηκε από την εκ νέου εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος, το οποίο μέσα από την πάλη του, έδωσε καύσιμα για περαιτέρω όξυνση στις επικείμενες μάχες. Από τη μία, η πάλη για να μην περάσει τις πύλες του Πανεπιστημίου το Μνημόνιο της Παιδείας, έχει καταφέρει να μπλοκάρει σ’ ένα βαθμό μία σειρά τομών για το κεφάλαιο, όπως την εκλογή ΣΔ. Μετά από αυτό το πρώτο βήμα, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να συνεχίσει μέχρι την ανατροπή του νόμου. Ταυτόχρονα μέσα από μαζικούς γύρους συνελεύσεων το φοιτητικό κίνημα κατάφερε και συνεχίζει να βρίσκεται ενεργά στο πλάι του εργατικού κινήματος, στα πλαίσια του λαϊκού ξεσηκωμού για την ανατροπή της μαύρης συγκυβέρνησης, της ΕΕ και του ΔΝΤ, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο τη βαθύτερη συμμαχία της σπουδάζουσας νεολαίας που μπορεί και πρέπει να χτιστεί με τους εργαζόμενους. 

ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΝΕΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ

Απέναντι στην αντιδραστική πολιτική Κυβερνήσεων – ΕΕ που διαλύει το παρόν και προετοιμάζει ένα εφιαλτικό μέλλον, καταστρατηγώντας τα σύγχρονα δικαιώματα σε εκπαίδευση και εργασία, η κλιμάκωση της πάλης της σπουδάζουσας νεολαίας είναι επιτακτική ανάγκη να συνοδευτεί από την ανασυγκρότηση και ανάταση του Φοιτητικού Κινήματος. Ένα φοιτητικό κίνημα  που θα παλεύει ενάντια στην καταστρατήγηση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης και στον εργασιακό μεσαίωνα που μας ετοιμάζουν. Αυτή τη στιγμή η νεολαία βρίσκεται σ’ ένα σημαντικό μεταίχμιο: αυτό της βίαιης εξατομίκευσης ή του συλλογικού αγώνα. Απέναντι στον ατομικισμό και την αυταπάτη της μετανάστευσης ως λύση, θα γίνουμε η γενιά που θα παλέψει για το δικαίωμά της να σπουδάσει, για το δικαίωμά της να εργαστεί, για το δικαίωμά της να μην αφήσει τον χώρο που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Αυτός  ο αγώνας του Φοιτητικού θα πρέπει να ενοποιηθεί με τον ηρωικό αγώνα του εργατικού, λαϊκού κινήματος ενάντια στα νέα μέτρα και το σφαγείο Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ. 

ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ:

Αντικυβερνητικό, αντιμνημονιακό, αντιΕΕ, ανατρεπτικό, αντιαναδιαρθρωτικό, που θα διαμορφώνει ένα πλειοψηφικό ρεύμα αμφισβήτησης, που θα αρνείται το μέλλον ανεργίας και μετανάστευσης που διαμορφώνουν για τη γενιά μας, που θα αρνείται να ζήσει σ’ ένα πανεπιστήμιο όπως αυτό που περιγράφουν οι νόμοι Αρβανιτόπουλου-Διαμαντοπούλου και τα νέα μέτρα. Αντικυβερνητικό στη βάση της αντιπαράθεσης με την κυβερνητική πολιτική στο εσωτερικό του πανεπιστημίου, το μπλοκάρισμά της και την ανατροπή της, αλλά και στη βάση της αντιπαράθεσης με τη μνημονιακή πολιτική μαζί με το λαό, που θα ανατρέψει κυβέρνηση και μνημόνια. Με αντιΕΕ στίγμα από τη σκοπιά της σύγκρουσης με όλες τις πολιτικές επιλογές της ΕΕ για το χώρο της εκπαίδευσης (Μπολόνια, Λισαβόνα,ΚΕΧΑΕΕ), τη συνολικότερη αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική αλλά και από τη διαμόρφωση της συνείδησης ότι άλλη πορεία για την Ελλάδα χωρίς να απεμπλακεί από την πολιτική της ΕΕ δεν υπάρχει. Έμφαση σε μια διαδικασία με κινηματικό και όχι διαχειριστικό χαρακτήρα, με συμβολή του κάθε φοιτητή σε όλες τις δράσεις και τις κινητοποιήσεις, και όχι με τη λογική της ανάθεσης είτε σ’ ένα πολιτικό δυναμικό είτε σε μια κυβέρνηση που ως «από μηχανής θεός» θα καταργήσει αυτές τις κατευθύνσεις. Περιγραφή ενός ανατρεπτικού φοιτητικού κινήματος γιατί η επανεμφάνισή του στο προσκήνιο, η συντριβή της αναδιάρθρωσης θα απελευθερώσει μια δυναμική συνολικά στο χώρο της νεολαίας που θα είναι ικανή να εμφανίσει τη γενιά μας στο δρόμο με αίτημα την ανατροπή όλης αυτής της πολιτικής της κοινωνικής βαρβαρότητας που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.

Μετωπικό και Σύμμαχο με το σύνολο των χώρων της εκπαίδευσης. Που θα αποτελεί τον κρίκο ενοποίησης των επιμέρους αγώνων της νεολαίας, για την εμφάνιση ενός ριζοσπαστικού πα νεολαιίστικου κινήματος κόντρα στην πολυδιάσπαση της. Που θα προσπαθεί  να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Που θα παλεύει για έναν ενιαίο και δημοκρατικό συντονισμό των φοιτητικών και σπουδαστικών συλλόγων, που θα προσπαθεί να συντονίζεται με άλλες αγωνιζόμενες μερίδες της εκπαίδευσης και της κοινωνίας. Φοιτητικό κίνημα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ γιατί τα συμφέροντα φοιτητών-σπουδαστών είναι κοινά, κοινά με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζομένων και όχι του καθηγητικού κατεστημένου. Με απεύθυνση και κάλεσμα σε κοινό αγώνα προς το μαθητικό κίνημα και τους μαθητές που προετοιμάζονται να γίνουν η γενιά της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης

Αμεσοδημοκρατικό και ανεξάρτητο, που θα δημιουργεί τις δικές του μορφές οργάνωσης, αυτοτελείς και ανεξάρτητες από την κατεστημένη πολιτική των εκπροσώπων και των επιτελείων, που θα στηρίζεται στις γενικές συνελεύσεις και στις συντονιστικές τους επιτροπές όπου οι ίδιοι οι φοιτητές θα παράγουν πολιτική με βάση τις ανάγκες και τα δικαιώματα τους. Που λειτουργεί σαν ζωντανό κύτταρο πολιτικής και ζύμωσης του κόσμου του αγώνα, του κάθε αγωνιστή που θα κάνει κτήμα του το συλλογικό συμπέρασμα στη βάση της συνδιαμόρφωσης και της σύνθεσης. Που θα συνδυάζει την παράδοση του νικηφόρου τριπτύχου Συνελεύσεις-Καταλήψεις- Διαδηλώσεις με νέες πολυποίκιλες μορφές που αναδείχτηκαν και στη μάχη των πλατειών.

Πανελλαδικό, που θα ενοποιεί το σύνολο της σπουδάζουσας νεολαίας πάνω στη βάση των κοινών αναγκών και δικαιωμάτων της, ενώ θα δρα ενάντια σε κάθε προσπάθεια των καθεστωτικών παρατάξεων να διαπραγματευτούν, στο όνομα του φοιτητικού κινήματος, τους όρους υποταγής των φοιτητών. Κόντρα στη λογική της ΔΑΠ για συγκρότηση του ΕΣΥΦ (Εθνικό Συμβούλιο Φοιτητών), με ένα φοιτητικό κίνημα διαρκείας του οποίου η πανελλαδική δράση θα κατοχυρώνεται μέσα από τις ανοιχτές διαδικασίες του πανελλαδικού Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων, καθώς και των ανοιχτών συντονιστικών επιτροπών τους σε περίοδο όξυνσης. Ενός φοιτητικού κινήματος που θα συμβάλλει στο συνεχή συντονισμό των Γενικών Συνελεύσεων και στην ποιοτική αναβάθμιση του Πανελλαδικού Συντονιστικού. Ενάντια σε οποιαδήποτε προσπάθεια συγκρότησης της ΕΦΕΕ και των τοπικών οργάνων της που θα κινείται στην προοπτική γραφειοκρατικοποίησης του φοιτητικού κινήματος και των διαδικασιών του και θα παίζει το ρόλο επίσημου συνομιλητή με την κυβέρνηση. Ένα φοιτητικό κίνημα που θα συγκροτείται σε ζωντανούς φοιτητικούς συλλόγους, με κοινό δημοκρατικό εκλογικό κανονισμό.

Πολύμορφο, που θα αξιοποιεί και θα συνθέτει όλο τον πλούτο των αγωνιστικών πρωτοβουλιών στο εσωτερικό των σχολών. Που θα συντονίζεται και θα επικοινωνεί με όλα τα πληττόμενα κομμάτια της κοινωνίας, ιδιαίτερα σε μια εποχή που αυτά πολλαπλασιάζονται λόγω της κρίσης. Που δίνει ριζοσπαστική προοπτική στη δημιουργικότητα μέσα από ζωντανές διαδικασίες και δρώμενα. Που θα πειραματίζεται με δράσεις αλληλεγγύης στο εσωτερικό των φοιτητικών συλλόγων, και θα ανοίγει αντίστοιχα το ζήτημα του φασισμού συνολικά στη νεολαία.

Βασικός μοχλός και πυροκροτητής του φοιτητικού κινήματος αποτελεί το επιτυχημένο εγχείρημα των σχημάτων της Ενιαίας Ανεξάρτητης Αριστερής Κίνησης. Με ξεκάθαρο ηγεμονικό – πρωτοπόρο ρόλο στις πρόσφατες μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του, με διακριτό, ριζοσπαστικό και ανεξάρτητο λόγο και παρέμβαση μέσα στις σχολές κόντρα στις συντεχνιακές λογικές, κόντρα στις παρατάξεις – ιμάντες μεταβίβασης κομματικών οδηγιών. Με πρόταση κοινής δράσης και πρωτοβουλιών αγώνα σε όλες τις ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις στο εσωτερικό των φοιτητικών συλλόγων αλλά και στους ανένταχτους αριστερούς φοιτητές, για την οικοδόμηση ενός φοιτητικού κινήματος ανατροπής του μνημονίου της εκπαίδευσης και συνολικά της μνημονιακής πολιτικής.

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΡΗΞΗΣ ΚΙ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ

ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ– ΕΕ – ΔΝΤ

Μπροστά στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού και τις εκρηκτικές καταστάσεις που δημιουργεί η κρίση αλλά και με τους αγώνες που αναπτύχθηκαν, όλα είναι διαφορετικά. Όλα δείχνουν πως μπαίνουμε στην καρδιά μιας αναμέτρησης που όμοιά της δεν έχει ξαναγνωρίσει η Ελλάδα μεταπολεμικά. Το μεγάλο ζητούμενο είναι ξαναβρεθεί στο προσκήνιο ο εργαζόμενος λαός, η νεολαία και το κίνημα τους. Μπροστά στον κοινωνικό κανιβαλισμό που γεννά η επίθεση του κεφαλαίου, η ανάγκη μαζικού λαϊκού κινήματος ανατροπής της πολιτικής αυτής φαντάζει μεγαλύτερη από ποτέ. Από τη μία, η βίαη φτωχοποίηση μπορεί να φέρει βίαιη εξατομίκευση και ανταγωνισμό, τις βάσεις πάνω στις οποίες ο φασισμός σήμερα εξαπλώνεται δηλαδή, στο βαθμό που οι συλλογικοί αγώνες δεν καταφέρουν να εγγυηθούν τα συμφέροντα των κατώτερων λαϊκών στρωμάτων. Απ΄ την άλλη,  τα δυόμιση χρόνια μνημονίου σημαδεύτηκαν από αγώνες τέτοιας ένταση που δείχνουν ότι μια τέτοια συνεύρεση εργαζομένων και νεολαίας στο δρόμο σε μια διαδικασία μαζικής ανυπακοής και σύγκρουσης με τις κυρίαρχες επιταγές κυβερνήσεων-ΕΕ-ΔΝΤ μπορεί να γίνει το επόμενο διάστημα, όσο η οργή και η αγανάκτηση συσσωρεύονται ως εκρηκτικά υλικά στους κόλπους του λαού.

Κομβικός σε αυτό το σημείο ο ρόλος του εργατικού κινήματος. Τα τελευταία χρόνια, έγινε περισσότερο έκδηλο από ποτέ ότι οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, η λογική της μόνιμης συνδιαλλαγής με το κράτος και της εργασιακής ειρήνης δεν μπορούν να απαντήσουν στα ερωτήματα και στις αγωνίες του μεγαλύτερου κομματιού των εργαζομένων, και ειδικά στις στιγμές όξυνσης των κινητοποιήσεων ξεπερνιούνται απ’ την οργή και την αγανάκτηση του ίδιου του λαού. Παράλληλα, φάνηκε ότι σχέδια περιχαράκωσης και σεχταρισμού και ηττοπάθειας, δημιουργίας πιο σκληρών πολιτικών και κομματικών μπλοκ όπως το ΠΑ.Μ.Ε. μπορεί να έχουν μαχητικότερο πολιτικό λόγο αλλά δεν μπορούν να πρωταγωνιστήσουν σε μια διαδικασία κοινωνικών και εργατικών εκρήξεων όπως αυτές του προηγούμενου χρονικού διαστήματος: το ΠΑ.Μ.Ε. δεν κατάφερε, εν τέλει, οι δικές του κινητοποιήσεις να γίνουν το σημείο αναφοράς για το εργατικό και λαϊκό κίνημα, ούτε κατάφερε να οξύνει την πάλη των εργαζομένων με περισσότερες απεργίες, αντιμετωπίζοντας και τα δικά του αντικειμενικά όρια.

Στη συγκεκριμένη συγκυρία, άμεσος στόχος για το εργατικό κίνημα είναι η συγκρότηση ενός πόλου στο εσωτερικό του που θα παλεύει για την ταξική ανασυγκρότησή του. Ο οποίος στον πυρήνα του θα έχει τον Συντονισμό Πρωτοβάθμιων Σωματείων, θα παλεύει για την ανατροπή των συσχετισμών στο εργατικό κίνημα υπέρ των δυνάμεων της εργασίας και αυτές, σε ενότητα και διαπάλη μεταξύ τους, θα μπορούν να σχεδιάσουν τον αγώνα τους υπερβαίνοντας τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Ενός πόλου μαζικού, μαχητικού και ανεξάρτητου από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τις δυνάμεις της εργοδοσίας και το κράτος, που θα παλεύει για τη συγκρότηση ενός νέου εργατικού κινήματος που στη βάση του οριζόντιου συντονισμού των σωματείων, ομοσπονδιών και απεργιακών επιτροπών θα μπορέσει να ανατρέψει τους ταξικούς συσχετισμούς. Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων μπορεί και έχει συμβάλλει σ’ αυτή την κατεύθυνση, τον ποιοτικό μετασχηματισμό του οποίου επιδιώκουμε μέσα από τη διεύρυνση και με άλλα σωματεία, ομοσπονδίες και συνδικάτα. Η δημιουργία λαϊκών επιτροπών και αντιφασιστικών πρωτοβουλιών στις γειτονιές, οι Λαϊκές Συνελεύσεις, οι δομές αυτοργάνωσης και αλληλεγγύης, μακριά από τις λογικές διαχείρισης της φτώχειας, αποτελούν επιπλέον μορφές όπου το λαϊκό κίνημα μπορεί με μαχητικό τρόπο να συγκροτεί κοινωνικές αντιστάσεις και σε τοπικό επίπεδο.

Για να γίνει αυτή η αναγκαιότητα πράξη, χρειάζεται να οικοδομηθεί άμεσα ένα πολιτικό αντίπαλο δέος μέσα στην ελληνική κοινωνία, ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής για την ανατροπή της κυβέρνησης, των μέτρων της, των μνημονίων και των πολιτικών εκφραστών της. Ένα μέτωπο που θα συμμετέχουν όλα τα ρεύματα και οι δυνάμεις που θέλουν να συγκρουστούν πραγματικά  με την Κυβέρνηση, τα Μνημονία και τις πολιτικές της Ε.Ε του κεφαλαίου. Η συμμετοχή και αυτοτέλεια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς θα παίξει καθοριστικό ρόλο για την συγκρότηση  του μετώπου ρήξης και ανατροπής με την ταυτόχρονη πάλη για ανάδειξη και ηγεμονία του προγράμματος αυτού που θα συγκρούεται με όλους τους πυλώνες της αστικής στρατηγικής και θα ανοίγει δρόμους συνολικής ανατροπής.

ΜΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ – ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ, ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΧΩΤΗΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

Η ΕΑΑΚ και τα σχήματα της έχουν ιστορικά παίξει πρωτοπόρο ρόλο για μια Άλλη Αριστερά, που θα είναι νικηφόρα, θα αλλάζει συνειδήσεις και θα λειτουργεί ανεξάρτητη από την αστική πολιτική ιδεολογία, σε μορφές και περιεχόμενο, που θα έρχεται σε ρήξη με την κυρίαρχη πολιτική τόσο σε άμεσο, όσο και σε στρατηγικό επίπεδο. Η ΕΑΑΚ θα πρέπει το επόμενο διάστημα να πάρει πρωτοβουλίες κοινού πολιτικού συντονισμού με όλα τα σχήματα στους εργασιακούς, εκπαιδευτικούς και μαθητικούς χώρους ώστε η αντικαπιταλιστική αριστερά να εμφανιστεί ενιαία με τους καλύτερους δυνατούς όρους στους κοινωνικούς αγώνες της επόμενης περιόδου.

Η εποχή αυτή της δομικής κρίσης του καπιταλισμού και της σκληρής επίθεσης της αστικής τάξης σε εργαζόμενους και νεολαία επιβάλλει την παρουσία μιας αριστεράς που θα στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Σήμερα, η Αριστερά ή θα μιλήσει ανοιχτά για την κρίση, την ΕΕ και το Ευρώ, το χρέος και για την ίδια την  φύση της ταξικής εκμετάλλευσης ή δεν υπάρχει πραγματικά Αριστερά χρήσιμη για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Θα εμπνέει και θα εμπνέεται από τους μεγάλους αγώνες του λαϊκού κινήματος και θα συμβάλλει σε αυτούς με όλες της τις δυνάμεις. Θα είναι χρήσιμη για το λαό και για το κίνημα στο βαθμό που θα το ενοποιεί, θα το μπολιάζει με επαναστατικά στοιχεία και θα το βοηθάει να αντέχει στις δύσκολες στιγμές της ταξικής πάλης και να υπερβαίνει τους εκβιασμούς και την τρομοκρατία του καπιταλιστικού συστήματος. Αλλά μια τέτοια Αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι Ενωτική. Θα οικοδομείται πάνω στη συσπείρωση δυνάμεων γύρω από τα ζητήματα της διαγραφής του χρέους, της εξόδου από την Ε.Ε. και το Ευρώ, την εθνικοποίηση των τραπεζών και όλων των στρατηγικών τομέων της παραγωγής. Αυτή η Αριστερά θα συγκροτεί τους όρους ανατροπής της αστικής κυριαρχίας. Πυρήνας αυτής της διαδικασίας είναι η Αντικαπιταλιστική Αριστερά.

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Το παρών κείμενο διαμορφώθηκε και αποτελεί απόφαση του πανελλαδικού συντονιστικού της Ε.Α.Α.Κ που έγινε στην Αθήνα στις 10 και 11 Νοεμβρίου 2012.

Οταν το κρέας βαφτίζεται ψάρι και η δουλειά "απασχόληση"

Σχέδιο απασχόλησης νέων by Nick Chevotarevich

Αντιφασιστική Πορεία

(ακολουθεί ανακοίνωση της   Κίνησης “ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ”)

STOP ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΦΛΕΒΑΡΗ

1 μ.μ., Λ. ΚΗΦΙΣΙΑΣ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ

H Χρυσή Αυγή, άνοιξε τα κεντρικά της γραφεία στους Αμπελόκηπους στη Λεωφόρο Μεσογείων. 5/ώροφο, με παντοπωλεία “για έλληνες”, γιατρούς με σύνορα και άλλες ρατσιστικές αηδίες, γαρνιτούρα στο επιχειρησιακό τμήμα της συμμορίας. Πλέον θα βρίσκονται ανάμεσα στην Αλεξάνδρας (ΓΑΔΑ) και την Κατεχάκη (Υπουργείο Προ.Πο.), ακριβώς απέναντι από τη σχολή αστυφυλάκων και θα επιχειρήσουν να εξορμούν στα σχολεία και στις γύρω γειτονιές σπέρνοντας το ναζιστικό δηλητήριό τους και επιχειρώντας να τρομοκρατησουν την τοπική κοινωνία. Σε μια περιοχή που ως τώρα έχουν κηρυχθεί ήδη ανεπιθύμητοι με μαζικές αντιφασιστικές κινητοποιήσεις και δεν είχαν καταφέρει να πατήσουν πόδ, αφού μέχρι σήμερα πολλές φορές κάτοικοι και φορείς του Γκύζη, των Αμπελοκήπων, του Ζωγράφου, κ.λ.π. έχουν οργανώσει μαζικές αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές κινητοποιήσεις και έχουν αποτρέψει την παρουσία των ταγμάτων εφόδου των νεοναζί σε πανηγύρια της περιοχής. Κινήσεις των γύρω περιοχών και αντιφασιστικές συλλογικότητες από γειτονιές της Αθήνας, μαζί με σωματεία, συλλόγους, αντιρατσιστικές οργανώσεις και τοπικούς πολιτικούς φορείς, ετοιμάζουμε διαδήλωση στις 9 Φλεβάρη με στόχο να δηλώσουμε κατηγορηματικά πως οι νεοναζί είναι ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ. Κάποιοι λένε πως ο καθένας έχει δικαίωμα να ανοίγει γραφεία και κάποιοι άλλοι ότι με την πορεία τους δίνουμε σημασία. Εμείς απαντάμε πως η ύπαρξη της κεντρικής γιάφκας των νεοναζί στην Μεσογείων, απέναντι από την παλιά Χωροφυλακή (νυν σχολή αστυφυλάκων) μας ανατριχιάζει και δεν θα μείνουμε απαθείς. Την ώρα που τα ΜΑΤ μπουκάρουν σε στέκια, κοινωνικούς χώρους και καταλήψεις, οι μαχαιροβγάλτες επεκτείνονται, ανενόχλητοι από τους “Προστάτες του Πολίτη”….

Μετά την άγρια δολοφονία του 27/χρονου Σαχτζάτ Λουκμάν από το Πακιστάν από δύο νεοναζί, για άλλη μια φορά αποδείχτηκαν τα δύο μέτρα και σταθμά της κυβέρνησης και των ΜΜΕ όσον αφορά την πολυδιαφημισμένη “καταδίκη της βίας”. Όταν η βία προέρχεται από φασίστες, ακόμα και η στυγερή δολοφονία ενός μετανάστη, δεν αποτελεί “πρωτεύον ζήτημα” της πολιτικής ατζέντας. Έτσι, σε αντίθεση με τις οροθετικές γυναίκες που διαπομπεύονταν επί μήνες από την ασφάλεια και αθωώθηκαν πρόσφατα στα δκαστήρια, καμία φωτογραφία των δολοφόνων των Πετραλώνων δεν κυκλοφόρησε από την Αστυνομία. Τα ονόματά τους δεν έγιναν γνωστά όπως του Πακιστανού που κατηγορείται για την κακοποίηση της κοπέλας στην Πάρο. Η σύλληψή τους δεν έγινε λόγω της “μεγάλης κινητοποίησης της αστυνομίας” που ισχυρίζεται ο κ. Δένδιας, αλλά επειδή ένας ταξιτζής ακολούθησε το μηχανάκι των δολοφόνων και τηλεφώνησε στην αστυνομία δίνοντας στοιχεία για την διαδρομή τους. Ακόμα και μετά τη σύλληψή τους, οι πρώτες “διαρροές” της αστυνομίας έκαναν λόγο περί “διαπληκτισμού”, επειδή – σύμφωνα με τους δολοφόνους – το ποδήλατο του Πακιστανού τους έκλεινε το δρόμο! Ενώ ο προϊστάμενος ενός από τους δολοφόνους που είναι πυροσβέστης, δήλωσε πως ουδέποτε είχε εκφράσει ρατσιστικές απόψεις! Μόνο μετά από 17 ολόκληρες ώρες, και αφού πλήθος κοινωνικών και πολιτικών φορέων είχε ήδη καταδικάσει το ρατσιστικό έγκλημα, η αστυνομία εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, ενημερώνοντας πως στο σπίτι του ενός από τους δύο νεοναζί βρέθηκε ολόκληρο οπλοστάσιο και 50 φυλλάδια “πολιτικού κόμματος”. Το “πολιτικό κόμμα” δεν είναι φυσικά άλλο από τη νεοναζιστική Χρυσή Αυγή.

Επειδή – όπως είναι φανερό – η ….ανομία των νεοναζί δεν πρόκειται να παταχθεί από τον κ. Δένδια, η μαζική αντιφασιστική κινητοποίηση είναι στοιχειώδης προϋπόθεση απομόνωσης των φασιστών. Την ώρα των μνημονίων και της γενικευμένης καταστολής των κοινωνικών αγώνων, η φασιστική τρομοκρατία εξυπηρετεί αφάνταστα τη “σιωπή νεκροταφείου” που επιχειρούν οι “από πάνω” να επιβάλλουν στην κοινωνία. Γι’ αυτό το σύστημα θα προστατέψει όσο μπορεί τα αγαπημένα του τα ορφανά του Χίτλερ, προκειμένου να κάνουν τη βρώμικη, παρακρατική δουλειά τους. Χρέος όλων όσοι αντιστέκονται στη μνημονιακή εξαθλίωση, είναι να απονομιμοποιήσουμε τους φασίστες στους δρόμους, τις γειτονιές, τις πόλεις και τα χωριά, σε χώρους δουλειάς και εκπαίδευσης. Να τους απομονώσουμε κοινωνικά και πολιτικά, να τους στείλουμε πίσω στους υπονόμους της ιστορίας, από όπου έχουν ξεμυτίσει επικίνδυνα.

(Στην κινητοποίηση της 9 Φλεβάρη, μέχρι στιγμής καλούν: Β’ ΕΛΜΕ Αθήνας, Α’ Σύλλογος Εκπαιδευτικών ΠΕ Αθήνας, 5μελής ΕΙΝΑΠ Ερυθρού Σταυρού, Σωματείο Εργαζομένων Αγ. Σάββα, Σύλλογος Υπαλλήλων ΓΓ Βιομηχανίας & Ενέργειας, Συσπείρωση ΔημοσιογράφωνΑντιφασιστική Κίνηση 7ου διαμερίσματος, Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Αγ. Παρασκευής – Χολαργού – Παπάγου, Αντιφασίστες-ριες Γκύζη,  Αντιφασιστικό Μέτωπο Ζωγράφου, Αντιφασιστική ΕΜΠ Πολυτεχνείου, Αντιφασιστική Πρωτοβουλία γειτονιών κέντρου, Αντιφασιστική Πρωτοβουλία Νέας Σμύρνης, Πρωτοβουλία Καλλιθέας ενάντια στο φασισμό και τη ρατσιστική βία, ΚΕΕΡΦΑ, Κίνηση “Απελάστε το Ρατσισμό”, φοιτητικοι σύλλογοι, Κίνημα στην Πόλη του Ζωγράφου, Δίκτυο Αντίστασης και Αλληλεγγύης 7ου Διαμερίσματος, ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ. (κατάληψη προσφυγικών), ΑΝΤΑΡΣΥΑ Αμπελοκηπων – Γκύζη – Πολυγώνου, ΑΝΤΑΡΣΥΑ Χαλανδρίου – Βριλλισίων – Ψυχικού, ΑΝΤΑΡΣΥΑ Εξαρχείων, ΣΥΡΙΖΑ Γκύζη, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΔΕΑ, Ξεκίνημα, ΣΕΚ, ΟΚΔΕ Σπάρτακος)

από Κίνηση “ΑΠΕΛΑΣΤΕ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ”

Δελτίο Τύπου σωματείων εργαζομένων Αττικό Μετρό(ΣΕΑΜ – ΣΜΑΜ)

Παρά την απαράδεκτη και αντισυνταγματική έκδοση του Φύλλου Επίταξης που αφορά τη χρήση των Κτηρίων της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε., με σκοπό να εκφοβίσει και να κάμψει το ηθικό των εργαζομένων της, η Γενική Συνέλευση αποφάσισε με ισχυρή πλειοψηφία τη συνέχιση των κινητοποιήσεων με νέα (Σημ.:5η) 48ωρη απεργία των εργαζομένων στις 28 και 29 Ιανουαρίου 2013. Μετά από ήδη τέσσερα 48ωρα επιτυχημένων και δυναμικών κινητοποιήσεων, οι εργαζόμενοι της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. καταγγέλλουν τη συνεχή άρνηση της πολιτικής ηγεσίας του αρμόδιου Υπουργείου να προσέλθει σε διάλογο, προκειμένου να δοθούν λύσεις στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων.

Οι εργαζόμενοι της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε., ως Έλληνες φορολογούμενοι πολίτες θέτουμε, ενδεικτικά και μόνο, στην αρμόδια Πολιτική Ηγεσία που οφείλει να ενδιαφέρεται για το δημόσιο συμφέρον, τα ακόλουθα ερωτήματα:

• Γνωρίζει ο κ. Κωστής Χατζηδάκης ότι η εκπόνηση της Μελέτης της Νέας Γραμμής 4 από τους εργαζόμενους της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. θα κοστίσει μόνο το 1/10 σε σχέση με την αντίστοιχη δαπάνη εκπόνησης  της ίδιας Μελέτης από ιδιώτες
• Επιθυμεί ο κ. Υπουργός, όπως έχουμε ήδη επισημάνει:

·         να γίνονται «φιλικοί» διακανονισμοί με τους μεγαλοεργολάβους καταστρατηγώντας τη νομοθεσία εκτέλεσης δημοσίων έργων, διασπαθίζοντας δημόσιο χρήμα;

·         να εκτελούνται έργα Μετρό από ακριβοπληρωμένους Συμβούλους με μισθούς από 12.000 έως 22.000 Ευρώ έκαστος μηνιαίως, όταν οι θέσεις/ειδικότητες καλύπτονται ενδοεταιρικά από μηχανικούς της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. με μεγαλύτερη εμπειρία και εξειδίκευση καίτοι η εταιρεία διαθέτει διαχειριστική επάρκεια;

• Γνωρίζει ο κ. Υπουργός, ότι η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. καταβάλλει για χρόνια εκατομμύρια ΕΥΡΩ ως ενοίκιο των γραφείων της σε Ιερά Μονή, ιδιωτική τράπεζα και πρώην βουλευτή της Κυβέρνησης; Είναι λοιπόν οι εργαζόμενοι αυτοί που «εκτροχιάζουν» το Μετρό;
• Επιθυμεί ή όχι ο κ. Υπουργός η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε. διατηρώντας τον ευέλικτο χαρακτήρα της ως Α.Ε. του Δημοσίου, να συνεχίσει να συνεισφέρει πάνω από 1% του ΑΕΠ στα επόμενα χρόνια εκτελώντας έργα υψηλού επιπέδου ή αποτελεί λύση ο τεμαχισμός, η ιδιωτικοποίηση και η παράδοση της εταιρείας βορά στα ξένα και εγχώρια ιδιωτικά συμφέροντα;

Οι εργαζόμενοι της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε., διεκδικούν:

Ø      Να απενταχθεί η εταιρεία από τις ΔΕΚΟ, με άμεση επαναφορά στο προηγούμενο καθεστώς λειτουργίας της, βάσει του ιδρυτικού της Νόμου 1955/1991.

Ø      Να διασφαλισθούν οι ατομικές και συλλογικές συμβάσεις εργασίας.

Ø      Να δοθεί τέλος στις συνεχείς περικοπές των αποδοχών τους (μετά και την Πέμπτη συνεχή περικοπή) που πλέον θα υπερβαίνουν το 50% σε σχέση με το 2009.

Ø       Να διαφυλαχθεί η ποιότητα και η ασφάλεια των Μεγάλων Έργων που κατασκευάζει η εταιρεία μας.


Η συνεχής απαξίωση στην οποία οδηγείται η ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ Α.Ε.  μόνο ζημιές θα επιφέρει στο Δημόσιο συμφέρον.

Συνεχίζουμε το δίκαιο αγώνα μας για το συμφέρον της Εθνικής οικονομίας, το συμφέρον των κατοίκων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και το συμφέρον της ίδιας της ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ και των εργαζομένων της !

Συμπαραστεκόμαστε και στηρίζουμε με όλες τις δυνάμεις μας τον αγώνα των εργαζομένων στα μέσα Μαζικής Μεταφοράς, που πλήττονται βάναυσα από τις αντιαναπτυξιακές πολιτικές της Κυβέρνησης.

ΜΕΤΡΟ: Όταν τραγουδάνε οι δρόμοι, υπάρχει ελπίδα

Αντισυνταγματική η επιστράτευση των απεργών.

Ο πρωθυπουργός βγήκε μέσα στη βροχή για  να ανακοινώσει την επίταξη των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ. Δεν είναι και απλό πράγμα. O πολύς κύριος Σαμαράς ούτε που πάτησε στο ‘’ναό της δημοκρατίας’’, στη Βουλή, όταν γινόταν συζήτηση για τη λίστα Λαγκάρντ. Άφησε τότε ένα θλιβερό Βενιζέλο να βγάλει τα μάτια του. Αλλά τώρα ο εχθρός λαός είναι προ των πυλών και είναι πιο επικίνδυνος φαίνεται από τους κοινοβουλευτικούς διαξιφισμούς που λύνουν τις διαφορές με χαρτάκια σε κάλπες.

Είχε προηγηθεί ο Υπουργός Μεταφορών για να υπερηφανευτεί ότι αυτός  πρότεινε την επιστράτευση. Και αυτό έχει τη σημασία του. Τόσες και τόσες φορές, οι υπουργοί ούτε που πατάνε στη Βουλή, για να απαντήσουν σε επερωτήσεις βουλευτών που τους αφορούν άμεσα. Και αποκρίνονται στους ελαχιστότατους παρόντες, οι ορντινάτσες τους και οι τοίχοι. Αλλά τώρα, το θέμα ήταν σοβαρό, τα ερωτήματα τα έθεταν εργάτες με συλλογικό τρόπο.  Έπρεπε λοιπόν ο εθνικός ήρωας που κατάφερε να χαρίσει την Ολυμπιακή στο Βγενόπουλο, να βγει στο κυνήγι της κατουρημένης ποδιάς.

Πόσο γελοίοι ακουγόταν αλήθεια! Ο φυσιολογικός άνθρωπος,  για να καταφερθεί εναντίον  κάποιου, με οποιοδήποτε τρόπο,  πρέπει πρώτα να έχει θυμώσει, σωστά ή δίκαια. Αλλά για να θυμώσεις, πρέπει να υπάρχουν πράγματα που αγαπάς πολύ  και άλλα τόσα που τα μισείς με το  αντίστοιχο πάθος, έχοντας  αρχές και αξίες.  Αλλά ο πρωθυπουργός, ο υπουργός και όλο το σινάφι τους,  δεν γνωρίζουν  τι είναι αυτά τα πράγματα. Δεν είναι ικανοί ούτε και να παραστήσουν το θυμωμένο. Φωνές άτονες, νεκρές,  επίπεδες, σαν computerized μηνύματα σε ΑΤΜ Τράπεζας.  Πρόσωπα ανέκφραστα, να σου θυμίζουν τις πλαστικές της Τρέμη. Καρτούνς από ξεφτισμένο κόμικς, χωρίς υπόσταση. Ξανακούστε τους, θα το διαπιστώσετε….

Αλλά ήταν και τα κανάλια εκεί. Με τη συκοφαντία ‘’παρά πόδα’’.  Να προλάβουν να ρίξουν από μια πέτρα… Την προηγούμενη μέρα, ένας θλιβερός από δαύτους, επικαλείτο την  θητεία  του στο εργατικό ρεπορτάζ αριστερής εφημερίδας πριν τριάντα χρόνια, για να βεβαιώσει ότι γνωρίζει πολύ καλά πως  ‘’οι απεργοί τρώνε και πίνουν στα σπίτια τους, στην υγεία των κορόιδων’’. Αυτός, είναι αλήθεια, ξεχώριζε από τον Σαμαρά και τον Χατζηδάκη. Ξεχείλιζε το στόμα του από μίσος.  Οι απλώς αξιοπρεπείς άνθρωποι, οι κάθε άλλο παρά ήρωες,  κάνουν τους γενίτσαρους να νοιώθουν τόσο μα τόσο τιποτένιοι και αθεράπευτα ελεεινοί.

Και όμως, ο Σταματόπουλος, ο πρόεδρος των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ, με την απλότητα, την καθαρότητα  του,  ‘’δουλεύει για αυτούς’’, άθελά του βέβαια ο άνθρωπος. Κάνει όλους αυτούς τους σκυμμένους καραγκιόζηδες να φαίνονται τόσο μα τόσο απαραίτητοι, τολμηροί και αδίστακτοι στο βρώμικο ρόλο τους. Για να εφαρμόσουν την οικονομική και κοινωνική γενοκτονία για χάρη της τρόικας και της οικονομικής ολιγαρχίας. Για να στεριώσουν μια σύγχρονη χούντα και να οργανώσουν την ταφή των λαϊκών ελευθεριών.  Για να σταυρώσουν όσους αγωνίζονται. Όσο πιο άγρια εμφανίζεται η απεργία των εργαζομένων, όσο πιο εξωφρενική παρουσιάζουν την απλή απαίτηση ‘’κάτω τα χέρια από τη ζωή μας, δεν παραδινόμαστε’’, τόσο αυτοί εμφανίζονται ως χρήσιμοι. Χρήσιμοι ηλίθιοι, αλλά χρήσιμοιι. Θυμηθείτε τον πρίγκηπα Harry: ''Σκότωσα και γω Ταλιμπάν''...

Από δίπλα όμως, υπάρχουν και άλλοι επιστρατευμένοι, εκτός από τους απεργούς. Είναι οι ‘’αγαναχτισμένες επιβάτες’’, να ξερνάνε από το στόμα ότι γλυκά γλυκά και καταχθόνια  τους βάζει στο μυαλό ο κάθε χρυσοπληρωμένος Πρετεντέρης που τολμά να ρωτάει πόσα παίρνει ο  μηχανοδηγός. ‘’Δεν είναι τσιφλίκι τους τα μέσα μεταφοράς. Τα έχουμε χρυσοπληρώσει’’, είπε μια κυρία. Θα ρωτήσει άραγε πόσο θα ξεπουληθεί η ΕΥΔΑΠ;  Θα το ξέρει όταν θα λέει το νερό νεράκι;

Αυτή η φιγούρα είναι πράγματι η πιο τραγική.  Δεν την μισούμε, μας πληγώνει. Είναι οι πελάτες, οι καταναλωτές,  που έχουν δικαίωμα να είναι ανοιχτά τα μαγαζιά 24 ώρες και ας μην έχουν λεφτά. Οι οδηγοί που πάντα βιάζονται, να πάνε πού; Οι άνθρωποι της ουράς που βρίζουν τους υπαλλήλους του ΙΚΑ, τη χιλιοταπεινωμένη νοσοκόμα που δίνει την ψυχή της, τον απλήρωτο ειδικευόμενο γιατρό, αλλά που κάθονται κλαρίνο στο ΥΓΕΙΑ, την στιγμή που τα σκάνε. Είναι οι νταλικιέρηδες που μισούν τους αγρότες ή τους ναυτεργάτες, που κλείνουν δρόμους ή σταματούν πλοία. Αλλά και οι μαγαζάτορες που απεχθάνονται τους μεταφορείς, όταν αυτοί με τη σειρά τους διεκδικούν. Είναι οι γονείς που τους φταίει η δασκάλα και  οι καθηγητές που ξεσπάνε στα παιδιά. Είναι, όλοι αυτοί, που διασκεδάζουν τον συμβιβασμό τους,  με την καταγγελία της αδιαφορίας του ‘’άλλου’’. ‘’Πάντα για τους άλλους μιλάμε’’, που λέει και το τραγούδι… Είναι οι κομματιασμένοι άνθρωποι. Που όλοι έχουν το δικό τους δίκιο, αδυνατώντας να αναγνωρίσουν και σημαδέψουν το ουσιαστικό και πραγματικό άδικο.

Και αυτοί όμως χρωστάνε πολλά, πάρα πολλά. Και στον ξεχασμένο Σιφωνιό της Χαλυβουργίας, και στον Σταματόπουλο του ΜΕΤΡΟ. Σε αυτό που τους έλαχε να αντιπροσωπεύουν: Την προσπάθεια να γίνονται οι αγαναχτισμένοι, οι αδικημένοι, οι ανήμποροι, οι χαμένοι του κοινωνικού κανιβαλισμού,  από άμορφη μάζα αλληλο-κατηγορούμενων και άρα χειραγωγούμενων  ατόμων, συλλογικό υποκείμενο αγώνα, περηφάνιας, αξιοπρέπειας και ανατροπής. Και το ξέρουν ότι χρωστάνε πολλά. Για αυτό και πίσω από τις κατηγορίες του συρμού ενάντια στον εκάστοτε απεργό ή διαδηλωτή, κρύβεται στον θλιβερό κατήγορο και ένας λυγμός, μια καταχωνιασμένη δειλή ελπίδα να νικήσει και για αυτόν ο αγωνιζόμενος.  Και όταν ‘’οι δρόμοι τραγουδάνε’’, όπως μας έλεγε ο Θ. Αγγελόπουλος, όλα είναι δυνατά..

από αριστερό μπλογκ

*

(...)

Μια απεργία, μια διαδήλωση, μια διαμαρτυρία, στοχεύει να προκαλέσει πρόβλημα στους εκπροσώπους της πολιτικής που

άλλοτε συκοφαντεί τους αγρότες σαν «μπαταξήδες»,

άλλοτε συκοφαντεί τους δημόσιους υπάλληλους σαν «ρετιρέ»,

άλλοτε συκοφαντεί τους λιμενεργάτες σαν «αριστοκράτες»,

άλλοτε συκοφαντεί τους συνταξιούχους σαν «τραμπούκους» (!),

άλλοτε συκοφαντεί τους μαθητές σαν «ταραξίες»,

άλλοτε συκοφαντεί τους μικροεπαγγελματίες σαν «φοροφυγάδες»,

άλλοτε συκοφαντεί τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ σαν «συντεχνίες»,

άλλοτε συκοφαντεί τους βιομηχανικούς εργάτες σαν «ανεύθυνους»

και άλλοτε συκοφαντεί όλο το λαό ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε»!

(...)

από  βαθύ κόκκινο

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΜΕΤΡΟ (ΣΕΛΜΑ)

Το σωματείο του ΜΕΤΡΟ καλεί σε συνέλευση για κέντρο αγώνα

Το σωματείο του ΜΕΤΡΟ (ΣΕΛΜΑ) καλεί κάθε σωματείο, συνδικάτο, συλλογικότητα σε συνέλευση για κέντρο αγώνα και για να συντονίσουμε την απεργιακή μάχη, στο αμαξοστάσιο του ΜΕΤΡΟ  την Παρασκευή 25/1 στις 17.30.

Οι εργαζόμενοι του Μετρό καλούν κάθε εργαζόμενο, άνεργο, συνταξιούχο, τη νεολαία, να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να ενώσουν τη φωνή και τους αγώνες τους με τους εργαζόμενους απεργούς των μεταφορών. 

Η τρομοκρατία της επίταξης δε θα περάσει.

  

Να σπάσουμε στους δρόμους την προσπάθεια της κυβέρνησης να φιμώσει κάθε μαχητικό αγώνα. 

Να σπάσουμε το στρατιωτικό νόμο που επιδιώκει να επιβάλλει.

Οι ώρες είναι κρίσιμες για ολόκληρο το εργατικό κίνημα!

Τώρα είναι η ώρα των μεγάλων αποφάσεων! 

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΑ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ, ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΑ

ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΔΟΥΛΟΙ

ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ!

                              ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ. Σ.Ε.Λ.Μ.Α.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ   

Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΜΑΝΘΟΣ ΤΣΑΚΟΣ

(η  προηγούμενη ανακοίνωση ΔΕΝ ήταν του σωματείου της ΣΕΛΜΑ)

Για την απεργία στο Μετρό

Ανήκω στους «ταλαιπωρημένους». Στους «εγκλωβισμένους» στο κέντρο της Αθήνας. Στους «όμηρους» των απεργών. Στους ανθρώπους που δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους. Σε αυτούς που καθυστερούν γιατί πρέπει να αλλάξουν δύο λεωφορεία για να φτάσουν στον προορισμό τους. Σε αυτούς που περιμένουν με τις ώρες σε μια στάση μέχρι να έρθει γεμάτο το λεωφορείο που θα τους πάει στο σπίτι.

Ανήκω και σε αυτούς που εργάζονται άπειρες ώρες για 700 ευρώ. Ανήκω σε αυτούς που δεν ξέρουν τι θα απογίνουν όταν σε λίγες εβδομάδες τελειώσει η σύμβασή τους. Σε αυτούς που εργάζονται απλήρωτοι για πέντε ή έξι μήνες. Σε αυτούς που πρέπει να πληρώσουν το μετρό 1,40. Σε αυτούς που έχουν περάσει άπειρες ώρες σε μια ουρά του ΟΑΕΔ. Σε αυτούς που πληρώνουν την ΔΕΗ, την εφορία, τα χαράτσια. Σε αυτούς που στο τέλος του μήνα έχουν άδειο ψυγείο και πολλές φορές άδειο στομάχι. Σε αυτούς που έχουν φίλους, γονείς, συγγενείς άνεργους. Σε αυτούς που γνωρίζουν κάποιον που αυτοκτόνησε ή που σκέφτεται να το κάνει. Σε αυτούς που περνάνε κατάθλιψη. Σε αυτούς που η ιδέα και μόνο να αποκτήσουν παιδιά τους προκαλεί τρέμουλο στα πόδια. Σε αυτούς που καταδικάζονται να ζουν με λιγότερα. Σε αυτούς που μαθαίνουν σε έναν τρόπο ζωής όπου μοναδική ανάγκη θεωρείται η επιβίωση. Σε αυτούς που θέλουν να πάνε θέατρο, κινηματογράφο ή συναυλία αλλά δεν μπορούν. Σε αυτούς που οι παππούδες τους κλαίνε γιατί δεν μπορούν να συντηρήσουν τους εαυτούς τους. Σε αυτούς που τρέμουν μήπως αρρωστήσουν και δεν έχουν να πληρώσουν τα φάρμακα. Σε αυτούς που κοντεύουν να ξεχάσουν πώς είναι μια μέρα χωρίς άγχος. Σε αυτούς που γνωρίζουν ότι οι μισθοί που τους περιμένουν στο μέλλον είναι ακόμα μικρότεροι. Σε αυτούς που αναγκάζονται να υπακούσουν σε όποια τρελή απαίτηση του αφεντικού για να μη χάσουν τα ψίχουλα που αποκαλείται μισθός. Σε αυτούς που κάποιοι θέλουν να τους κάνουν να πιστεύουν ότι για το πόνο τους ευθύνεται ο διπλανός τους.

Εσύ που ανήκεις;

Πηγή: 2310 net

Ανακοίνωση-Καταγγελία

Σε μια συγκυρία που η επικοινωνιακή κουβέντα περί «τρομοκρατίας» καλά κρατεί, η πραγματικότητα έρχεται να επιβεβαιώσει ξανά το σύνθημα: «αυτοί που δέρνουν φοιτητές κι εργάτες είναι οι μόνοι τρομοκράτες!»…

Σήμερα Τετάρτη 23/01 στον προαύλιο χώρο του Ε.Μ.Π (σε χώρο ασύλου) ένας φοιτητής ο Δ.Φ., μέλος του Συλλόγου Φοιτητών ΗΜ/ΜΥ του Ε.Μ.Π και ενεργός συνδικαλιστής- μέλος της Ε.Α.Α.Κ, ξυλοκοπήθηκε άγρια κι αναίτια από μέλη της ομάδας ΔΙΑΣ με αποτέλεσμα να μεταφερθεί με βαριά τραύματα στο νοσοκομείο. Η επίθεση αυτή συνέβη μεσημέρι όταν τα συγκεκριμένα μέλη της ομάδας ΔΙΑΣ μπήκαν στο Ε.Μ.Π καταπατώντας το χώρο του ασύλου, με μόνο στόχο να επιτεθούν στον φοιτητή ο οποίος έτυχε να βρίσκεται εκεί και να είναι μάρτυρας στην αυθαιρεσία, τον τσαμπουκά και τον τραμπουκισμό που δέχονταν συμφοιτητές του λίγο έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου από τους ένστολους.

Το γεγονός αυτό για εμάς σίγουρα δεν επαφίεται απλά και μόνο στην κλασσική ρητορική περί «μεμονωμένων περιστατικών» ή «τυχαίων διαπληκτισμών». Αντίθετα δείχνει τον τρόπο που λειτουργεί η ΕΛ.ΑΣ και το κράτος απέναντι σε μια προσπάθεια ακόμη και της πιο αυτονόητης υπεράσπισης των συναδέλφων μας. Δείχνει το τι συνεπάγονται οι προσπάθειες αυτής και των προηγούμενων κυβερνήσεων να καταργήσουν το άσυλο. Δείχνει το μέχρι που μπορεί να φτάσει η σύγχρονη επίθεση στον λαό και τη νεολαία. Δείχνει πως οι δυνάμεις καταστολής «νιώθουν άνετα» όχι απλά να καταπατούν το άσυλο αλλά να δέρνουν φοιτητές και αγωνιστές εντός του. Αν έτσι έχουν τα πράγματα τότε μάλλον η τακτική της κυβέρνησης και το δόγμα «Δένδια» αποσκοπεί στο να ξεμπερδεύουν με κάθε κινηματικό και δημοκρατικό κεκτημένο μη διστάζοντας ακόμη και να στέλνουν αιμόφυρτους φοιτητές στο νοσοκομείο.

Καταδικάζουμε την επίθεση απέναντι στον Δ.Φ. και ως τέτοια αλλά και ως επίθεση φυσική και συμβολική στη γενιά μας. Η καταστολή ειδικά στην τωρινή συγκυρία με τις χιλιάδες συλλήψεις, την ένταση της κρατικής τρομοκρατίας, το χτύπημα κάθε κοινωνικού αγώνα δεν θα μείνει αναπάντητη. Όπως τόσες δεκαετίες ο λαός και η νεολαία διέλυαν την καταστολή και τις κρατικές επιθέσεις στο κίνημα έτσι και τώρα θα απαντήσουμε:

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ!!!

ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΙ ΣΥΛΛΟΓΟΙ Ε.Μ.Π.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ!ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ!

Σήμερα, η κυβέρνηση έδειξε το κυνικό αντεργατικό της πρόσωπο, διατάσσοντας την επίταξη των ηρωικών απεργών του ΜΕΤΡΟ. Στόχος της είναι να σκύψουν το κεφάλι μπροστά στο φόβο της απόλυσης για να γίνουν «παράδειγμα» προς αποφυγή για όλους όσους θέλουν να παλέψουν πραγματικά ενάντια σε αυτή την πολιτική, που θέλει όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία δούλους, με μισθούς – ψίχουλα, χωρίς συλλογικές συμβάσεις.

Συμπαραστεκόμαστε στους αγώνες των εργαζομένων στο Μετρό και τις συγκοινωνίες.Ο αγώνας τους είναι και δικός μας. Γιατί είναι αγώνας ενάντια στις μειώσεις μισθών και τη λιτότητα, για την υπεράσπιση του δικαιώματος στις συλλογικές συμβάσεις, που θέλουν να τις καταργήσουν αφήνοντας τους εργαζόμενους ολοκληρωτικά αδύναμους απέναντι στην εργοδοσία. Γιατί είναι αγώνας για την υπεράσπιση φτηνών ποιοτικών συγκοινωνιών που όπως η παιδεία, η υγεία, η ασφάλιση ξεπουλιούνται και εμπορευματοποιούνται, αγώνας για την υπεράσπιση τoυ δικαιώματος στον αγώνα, ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό, για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες.

Η κυβέρνηση χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα (απειλές, δικαστικές αποφάσεις, ψέματα και συκοφαντίες) προσπαθεί να σπάσει τον αγώνα αυτό. Χρησιμοποιώντας τα ΜΜΕ προσπαθεί με τον «κοινωνικό αυτοματισμό» να στρέψει τους εργαζόμενους ενάντια στους απεργούς του Μετρό και των συγκοινωνιών.

Δείχνει για μια ακόμα φορά ότι είναι μια κυβέρνηση που επιχειρεί να διαιρέσει το λαό, για να είναι πιο αδύναμος, πιο ευάλωτος στις επιθέσεις. Την πρακτική αυτή την ξέρουμε, την αναγνωρίζουμε και την απορρίπτουμε. Εξάλλου, αν πράγματι τους ενδιέφερε η ταλαιπωρία των επιβατών, δε θα μείωναν τα δρομολόγια και δε θα αύξαναν τα εισιτήρια, κάνοντας τα Μ.Μ.Μεταφοράς, πολυτέλεια για την εργαζόμενη πλειοψηφία!

Απέναντι στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-τρόικας- επιχειρηματιών, που θέλουν μέσα από τα τερατώδη μνημόνια να φορτώσουν το βάρος της δικής τους κρίσης στους εργαζόμενους και η νεολαία, συντρίβοντας κάθε δικαίωμα πρέπει να αντιτάξουμε τον ενιαίο αγώνα όλων των εργαζόμενων και της νεολαίας για να ανατραπεί αυτή η πολιτική.

Ο αγώνας των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ και στις συγκοινωνίες μας αφορά όλους και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ. Δεν ξεχνούμε ότι οι εργαζόμενοι στο μετρό, από τις διαδηλώσεις μέχρι την «άνοιξη» της Πλατείας Συντάγματος, στάθηκαν στο πλάι του λαού και της νεολαίας. Δεν θα τους αφήσουμε εμείς τώρα χωρίς την έμπρακτη αλληλεγγύη μας.Η επόμενη περίοδος είναι κρίσιμη για τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας. Δεν πρέπει να αφήσουμε να μας «κατασπαράζουν» έναν έναν. Δεν πρέπει να περιμένουμε «ήσυχα» να έρθει η σειρά μας.

ΦΟΙΤΗΤΕΣ-ΕΡΓΑΤΙΑ-ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ!

- Oλοι τώρα στο αμαξοστάσιο του μετρό στα Σεπόλια!


- Απαντάμε με γενίκευση των απεργιών, διαδηλώσεις, καταλήψεις!


- Η επίταξη δεν περνά! Κάτω τα χέρια από τους απεργούς!


- Νίκη στον αγώνα των εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ, κάτω η συγκυβέρνηση της εξαθλίωσης και της τρομοκρατίας!

από Σύλλογος εκπαιδευτικών Ν.Σμύρνης

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΜΑΤ ΣΤΟ ΙΟΝΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Την Πέμπτη 17 Ιανουαρίου μετά από εντολή της πρυτάνεως του Ιονίου Πανεπιστημίου τα ΜΑΤ εισέβαλαν στο χώρο του Πανεπιστημίου και πραγματοποίησαν πάνω από 25 προσαγωγές φοιτητών/τριών. Οι διωκόμενοι φοιτητές είχαν προβεί, νωρίτερα, σε παράσταση διαμαρτυρίας στην Πρυτανεία προκειμένου να μιλήσουν με την πρύτανη για θέματα που αφορούν τα τμήματα Ξένων γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας και Τεχνών Ήχου και Εικόνας. Η πρύτανης αρνήθηκε για πολλοστή φορά να τους ακούσει και να συζητήσει μαζί τους και κλειδώθηκε στο γραφείο της δίνοντας εντολή για προσαγωγή τους.

Η συγκεκριμένη επίθεση της αστυνομίας χερί-χέρι με τους Πρυτάνεις αποτελεί τη δεύτερη σε σειρά μετά την καταπάτηση του ασύλου στην ΑΣΟΕΕ  στις 28/12 και πραγματοποιείται σε μία περίοδο όπου τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι ελευθερίες έχουν μπει στο στόχαστρο της κυβέρνησης. Απέναντι στην ολοένα και αυξανόμενη κοινωνική αντίδραση κόντρα στον κοινωνικό μεσαίωνα, το κράτος  θωρακίζεται εκ νέου αναβαθμίζοντας την κρατική – κυβερνητική, εργοδοτική και φασιστική τρομοκρατία. Έτσι βλέπουμε μια γενικευμένη προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός ασφυκτικού απολυταρχικού πλέγματος όπως αυτό εκφράζεται μέσα από τις εισβολές στο άσυλο, τις επιθέσεις σε καταλήψεις-αυτοδιαχειριζόμενους χώρους και τις διώξεις αγωνιστών.

Φυσικά οι επιθέσεις στο άσυλο έχουν ως ξεκάθαρο στόχο το συντριπτικό χτύπημα του φοιτητικού κινήματος, την τρομοκράτηση των αγωνιζόμενων φοιτητών και αποτελούν κομμάτι της ευρύτερης προσπάθειας που πραγματοποιεί η κυβέρνηση μαζί με τους πρυτάνεις και τα νέο-συσταμένα Συμβούλια Διοίκησης για να διαμορφώσουν το πανεπιστήμιο όπως απαιτείται την περίοδο των μνημονίων, δηλαδή το πανεπιστήμιο της αγοράς. Άλλωστε, η συγκεκριμένη περίοδος σημαδεύεται από τη συνέχεια των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων τόσο μέσα από  το σχέδιο Αθηνά και τις συγχωνεύσεις μιας σειράς σχολών, που είναι προ των πυλών ,όσο και με την ισοτίμηση των τίτλων σπουδών των ιδιωτικών κολλεγίων (ακόμα και σε επίπεδο μεταπτυχιακών ή διδακτορικών) με αυτά του δημοσίου πανεπιστημίου. Με αυτό τον τρόπο καταργείται κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης ενώ παράλληλα στέλνεται όλη η σπουδάζουσα νεολαία στην ανασφάλεια και την ανεργία, αφού διαλύονται  τα πτυχία, υλοποιώντας τελικά με τον πιο σκληρό τρόπο όλη τη πολιτική των μνημονίων και της ΕΕ στην εκπαίδευση. Επιδιώκουν να δημιουργήσουν ένα πανεπιστήμιο στο οποίο δεν θα χωράνε κινηματικές διαδικασίες.  Ένα πανεπιστήμιο δίχως φοιτητικές Γενικές Συνελεύσεις, δίχως καταλήψεις, το οποίο δεν θα αποτελεί χώρο πολιτικοποίησης, αντίστασης και αγώνα. Ένα πανεπιστήμιο στο οποίο οι φοιτητές δεν θα σηκώνουν κεφάλι, θα αναλώνονται στον μεταξύ τους ανταγωνισμό, στην λογική του ατομικού δρόμου έναντι του συλλογικού αγώνα, θα διαμορφώνουν δηλαδή τον απαιτούμενο πειθήνιο και ευέλικτο εργαζόμενο που έχει ανάγκη το κεφάλαιο αυτήν την περίοδο για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Ακόμα και με αυτόν τον τρόπο όμως αδυνατούν να εδραιώσουν τη κυριαρχία τους! Καταγγέλλουμε την εισβολή των ΜΑΤ στο χώρο του Ιόνιου Πανεπιστημίου και τις συλλήψεις σε βάρος φοιτητών και δηλώνουμε ότι ως φοιτητικό κίνημα και μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους θα είμαστε εκεί κάθε στιγμή να υπερασπιστούμε το άσυλο σε οποιαδήποτε προσπάθεια άρσης του από την Κυβέρνηση και τις Πρυτανικές Αρχές. Δηλώνουμε ότι θα τους χαλάσουμε τα σχέδια που τσακίζουν τις ζωές μας και μας καθιστούν τη γενιά της ανεργίας, της μετανάστευσης και της ελαστικής απασχόλησης των 400 €. Η μαχόμενη σπουδάζουσα νεολαία μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες της και με την υιοθέτηση ριζοσπαστικών δράσεων θα ανατρέψει το μνημόνιο της εκπαίδευσης και στο πλάι του εργατικού και λαϊκού κινήματος θα διαλύσουν την πολιτική ΕΕ- ΔΝΤ- συγκυβέρνησης, τους πολιτικούς εκφραστές της καθώς και κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης-ποινικοποίησης του λαού.

ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ
σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Χωρίς πολλά σχόλια

Μία μέρα μετά την άγρια δολοφονία 27χρονου ποδηλάτη Σαχτζάτ Λουκμάν που πήγαινε ξημερώματα στη δουλειά του, από ένστολο Έλληνα νεοναζιστή, κάποιοι νοσηροί εγκέφαλοι στο Πρώτο Θέμα αποφάσισαν να βγάλουν ένα τέτοιο τίτλο σε πρωτοσέλιδο.

Νίκη στους εργαζόμενους στο ΜΕΤΡΟ!

Η ANTINOMIA-EAAK είναι αλληλέγγυα στους αγώνες των εργαζόμενων για φθηνές μεταφορές για όλους και αξιοπρεπείς μισθους για τους εργαζόμενους στο μετρό.

Ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων χαιρετίζει τους αγώνες των εργαζομένων στο Μετρό και τις συγκοινωνίες. Ο Αγώνας τους είναι και δικός μας. 

Είναι αγώνας:

• ενάντια στις μειώσεις μισθών, την λιτότητα και την φτώχια σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
• για την υπεράσπιση του δικαιώματος στις συλλογικές συμβάσεις, που θέλουν να τις καταργήσουν αφήνοντας τους εργαζόμενους ολοκληρωτικά αδύναμους απέναντι στην εργοδοσία.
• για την υπεράσπιση φτηνών ποιοτικών συγκοινωνιών και συνολικά των δημόσιων αγαθών, που ξεπουλιούνται βάναυσα και εμπορευματοποιούνται.
• για την υπεράσπιση στο δικαίωμα στον αγώνα, ενάντια στον κυβερνητικό-κρατικό αυταρχισμό, τα ίδια τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες.

Η τρικομματική κυβέρνηση χρησιμοποιώντας τον «κοινωνικό αυτοματισμό» προσπαθεί να στρέψει την πλειοψηφία των εργαζόμενων ενάντια στους απεργούς του Μετρό και των συγκοινωνιών. Δείχνει για μια ακόμα φορά με την κήρυξη της απεργίας σε παράνομη ότι μια κυβέρνηση ολοκληρωτική απέναντι στον εχθρό λαό και τους αγώνες του. Τη πρακτική αυτή την ξέρουμε, την αναγνωρίζουμε και την απορρίπτουμε.

Απέναντι στο μαύρο μέτωπο κυβέρνησης—τρόικας- επιχειρηματιών, που θέλουν μέσα από τα τερατώδη μνημόνια να φορτώσουν το βάρος της δικής τους κρίσης στους εργαζόμενους συντρίβοντας κάθε δικαίωμά τους πρέπει να αντιτάξουμε τον ενιαίο αγώνα όλων των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων για να ανατραπεί αυτή η πολιτική.Η κυβέρνηση χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα (απειλές, δικαστικές αποφάσεις, ψέμματα και συκοφαντίες των ΜΜΕ) προσπαθεί να σπάσει τον αγώνα. Αυτό τους καίει όχι η «ταλαιπωρία των επιβατών».

Ο αγώνας αυτός μας αφορά όλους ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ!

- Αλληλεγγύη στους απεργούς του Μετρό και όλων των συγκοινωνιών.

- Κοινός αγώνας όλων των εργαζόμενων για να ανατραπεί ο μνημονιακός εφιάλτης.

Ολοι στην συγκέντρωση συμπαράστασης, την Τετάρτη 23/1 στις 5 το απόγευμα στο ΜΕΤΡΟ (αμαξοστάσιο Σεπολίων) και στις άλλες ενέργειες και δράσεις αλληλεγγύης.

Κανένας Μόνος του!!! - Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε!!!

Πενήντα φυλλάδια πολιτικού κόμματος

Τα παιδιά στην Ελλάδα μένουν στο σπίτι των γονιών ως τα τριάντα τους, γι’ αυτό και συνεχίζουμε να τα λέμε «παιδιά». Τους κάνουμε δώρα, τα χαρτζιλικώνουμε, κι αν κάνουν και καμιά βλακεία, κάνουμε τα στραβά μάτια. Τα παιδιά είναι παιδιά.

Ο Σερντάρ ήταν εικοσιεφτά χρονών, δηλαδή παιδί. Χτες το βράδυ στα Πετράλωνα, με άλλα λόγια, δολοφονήθηκε ένα παιδί. Απλά, για παιδιά σαν τον Σερντάρ, το πράγμα είναι πιο περίπλοκο. Ο χρόνος δεν μετράει το ίδιο. Ο Σερντάρ δεν ήταν ακριβώς παιδί – όπως κανένας εργάτης δεν είναι παιδί. Δεν ήταν ούτε «παιδί από το Πακιστάν». Ήταν απλά Πακιστανός. Χτες το βράδυ στα Πετράλωνα, λοιπόν, δολοφονήθηκε ένας Πακιστανός. Και για να μη δραματοποιούμε καταστάσεις, ας πούμε απλά όπως η ΝΕΤ ότι ο 27χρονος Πακιστανός «έχασε τη ζωή του».

Ο Σερντάρ βέβαια δεν πέθανε από αδέσποτα πυρά ή από τρακάρισμα. Ο Σερντάρ δολοφονήθηκε από δύο άλλα παιδιά, εικοσιπέντε ο ένας και εικοσιεννιά ο άλλος – κανονικά παιδιά αυτά, δικά μας: με τις δουλειές τους, τα μηχανάκια τους, πολιτικοποιημένα.

Αυτό το τελευταίο, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα είχε τόση σημασία. Όταν μιλάμε για ανθρώπινες ζωές, καλό είναι να μην μπαίνουν τα κόμματα στη μέση, γιατί αυτό είναι μικροπολιτική, δηλαδή ασέβεια στη μνήμη του νεκρού. Το επεσήμανε, ευτυχώς, ο Νίκος Δένδιας. Απευθύνοντάς το στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, παρέλειψε να εξηγήσει τι οφέλη μπορεί να προσδοκά κανείς από παιδιά σαν τον Σερντάρ, αφού ως γνωστόν τα παιδιά αυτά δεν ψηφίζουν.

Τα κόμματα, λοιπόν, πάνε και φυτρώνουν εκεί που δεν τα σπέρνεις –πράγμα που, προς γενική έκπληξη, παραδέχτηκε και η Αστυνομία, σε ανακοίνωσή της για τη δολοφονία του Σερντάρ. Τα παιδιά αυτά –τα δικά μας, τα κανονικά, τα πολιτικοποιημένα–, είχαν στο σπίτι τους «50 προεκλογικά φυλλάδια πολιτικού κόμματος», και μαζί σφαίρες, αεροβόλα, σιδηρογροθιές και στιλέτα. Κι εδώ, πάλι, μολονότι η Αστυνομία αναφέρει ως εύρημα τα τόσα φυλλάδια του «πολιτικού κόμματος», ο πολιτικός της προϊστάμενος σπεύδει να αποπολιτικοποιήσει τη συζήτηση. Μάλλον από σεβασμό στη μνήμη του νεκρού.

«50 φυλλάδια πολιτικού κόμματος» είναι πολλά, όμως, ακόμα και για συλλέκτες φυλλαδίων. Ακόμα κι αν αυτά τα φυλλάδια είχαν συναισθηματική αξία, καθ’ ότι προεκλογικά, ακόμα κι αν είναι πάντα επίκαιρα, όπως οι λόγοι του Γκέμπελς, πενήντα φυλλάδια, όπως και να το κάνουμε, δεν τα μαζεύεις από το δρόμο για έξι μήνες. Είναι υπερβολικό. Παίρνεις τέσσερα-πέντε από τις στάσεις του μετρό, μήπως κι ο χριστιανός που τα μοιράζει τελειώσει τη δουλειά του μια ώρα αρχύτερα. Αλλά μέχρι εκεί.

Κακός μπελάς, λοιπόν, αυτά τα κόμματα. Αλλά η Αστυνομία δείχνει τακτ και δεν αναφέρεται σε άλλες λεπτομέρειες, συντονιζόμενη με τον πολιτικό της προϊστάμενο, που πάση θυσία θέλει να αποτρέψει την πολιτική εκμετάλλευση.

Σε άλλες περιπτώσεις, η Αστυνομία θα έβγαζε στο σάιτ της τις φωτογραφίες των δύο παιδιών (των δικών μας, των πολιτικοποιημένων), για λόγους ασφαλείας. Και κακώς. Αν ήταν άλλος, ο πολιτικός της προϊστάμενος θα έσπευδε να κατονομάσει το κόμμα, ακόμα κι αν οι δράστες του περιστατικού δεν είχαν καμιά σχέση μαζί του. Εν προκειμένω, όμως, έχουν. Αν ήταν άλλος, επίσης, ο ίδιος θα έσπευδε να προειδοποιήσει ότι οι ακρότητες του κόμματος αυτού συνιστούν απειλή για τη δημοκρατία και ως τέτοιες θα αντιμετωπιστούν. Και το πράγμα ασφαλώς δεν θα τελείωνε εκεί.

Ο πρωθυπουργός, αν δεν ήταν αυτός που είναι, θα ζητούσε από το εν λόγω κόμμα να σταματήσει επιτέλους να υποθάλπει την τρομοκρατία και να πολιτεύεται ως περιθώριο. Ο δε κυβερνητικός εκπρόσωπος, αν δεν ήταν αυτός που είναι επίσης, θα κατονόμαζε έναν προς έναν τους βουλευτές του κόμματος που έχουν πάρει μέρος σε ανάλογες ακρότητες. Θα στήνονταν δελτία ειδήσεων με τις δηλώσεις του, ενώ ακαδημαϊκοί θα προσπαθούσαν να εξηγήσουν ποιες ακραίες εκφράσεις οπλίζουν τα χέρια ιδεοληπτικών. Να όμως που η θεωρία των άκρων έπαψε ξαφνικά να ισχύει.

Αυτά, λοιπόν, δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα. Η βία είναι βία, δηλαδή κοινωνικό φαινόμενο – αλλά αυτό ισχύει μόνο για μια ορισμένη βία, τη ρατσιστική. Ως κοινωνικό δε φαινόμενο, δεν είναι φυσικά δυνατό να αξιοποιείται για μικροπολιτικούς σκοπούς – ούτε καν για πολιτικούς. Εν πάση περιπτώσει, η πολιτική ζωή του τόπου δεν μπορεί να δηλητηριάζεται, ούτε ο δημόσιος διάλογος να εκφυλίζεται και κοινοβουλευτικά κόμματα να αντιμετωπίζονται σαν εγκληματικές οργανώσεις. Το εν λόγω πολιτικό κόμμα εξάλλου, αυτό του οποίου τα πενήντα προεκλογικά φυλλάδια βρέθηκαν στο σπίτι του ενός από τους δολοφόνους του Σερντάρ, είναι γνωστό για την αφοσίωσή του στη δημοκρατία και την ισότητα. Αν δεν ήταν, φυσικά δεν θα εκπροσωπούσε τη χώρα στην Επιτροπή για την Ισότητα και τον Αγώνα κατά των Διακρίσεων του Συμβουλίου της Ευρώπης. Κι αν δεν είχε τις αγωνιστικές περγαμηνές που έχει, στελέχη περί τον πρωθυπουργό δεν θα του απηύθυναν ενωτικά καλέσματα, ούτε το 1/3 των βουλευτών θα στήριζε χτες στη Βουλή την πρότασή του για την προανακριτική. Και φυσικά ο Νίκος Δένδιας δεν θα αρνούνταν να το συσχετίσει με κατά συρροήν εγκληματικές ενέργειες – μολονότι αυτές γίνονται απροσχημάτιστα, σε γνώση ακόμα και διεθνών ενημερωτικών δικτύων, ενίοτε μάλιστα πανηγυρίζονται στο facebook ή βιντεοσκοπούνται…

***

Τα παιδιά είναι παιδιά. Και παίζοντας το απεχθές παιχνίδι που παίζουν καιρό τώρα ανενόχλητα, χτες το βράδυ στα Πετράλωνα έκαναν κάτι που ήταν θέμα χρόνου να συμβεί. Δεν ήταν η κακιά στιγμή. Ακόμα και η Διεθνής Αμνηστία, που κανείς δεν θα σκεφτόταν να την κατηγορήσει για μικροπολιτική εναντίον της κυβέρνησης, χρεώνει τη δολοφονία του Σερντάρ στις Αρχές, γνωρίζοντας ότι παιχνίδια βίας σαν αυτό στα Πετράλωνα παίζονται καθημερινά: στους δρόμους, σε αστυνομικά τμήματα, σε στρατόπεδα κράτησης. Συνέβη, λοιπόν, ό,τι ήταν θέμα χρόνου να συμβεί: η πρώτη ρατσιστική δολοφονία που συνδέεται, ανοιχτά πια, με ένα «πολιτικό κόμμα». Με τη Χρυσή Αυγή. Και ξαφνικά, η θεωρία των άκρων έπαψε να ισχύει.

Υ.Γ.: Μέχρι τη στιγμή που δημοσιεύτηκε το κείμενο, ξημερώματα Παρασκευής, το όνομα του δολοφονημένου παιδιού που κυκλοφορούσε στο Ίντερνετ ήταν Σερντάρ Γιακούμπ. Με τη βοήθεια των Μαρίας Καλαντζοπούλου, Θανάση Κούρκουλα και Πέτρου Κωνσταντίνου, βεβαιώσαμε ότι το παιδί λεγόταν Σαχτζάτ Λουκμάν. Το κείμενο, λοιπόν, αφιερώνεται στη μνήμη του Σαχτζάτ -στη μνήμη μίας ρατσιστικής δολοφονίας, που δεν μπορεί παρά να είναι μνήμη πολιτική.

από τη Λέσχη

Θεματικό Σχήμα

[  Το Σχήμα ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ λόγω της προσπάθειας για συγκρότηση Γενικής Συνέλευσης την Πέμπτη 17/1 στη 13.00   ]

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ!

Το κυβερνητικό έργο της διαμόρφωσης ενός κλίματος τρομοκρατίας για το σύνολο του λαϊκού κινήματος και κάθε φωνής αμφισβήτησης της μνημονιακής πολιτικής, της κυβέρνησης και της Τρόικας συνεχίζεται με αυξανόμενη ένταση. Προκειμένου να συνεχιστεί η πολιτική των μνημονίων και της συνεχούς λιτότητας, που βυθίζει την νεολαία και τους εργαζόμενους στη φτώχεια και την ανεργία για να σωθεί το μεγάλο κεφάλαιο, επιχειρείται να καταργηθεί κάθε αυτονόητο δημοκρατικό δικαίωμα του λαού στο να αμφισβητεί, να οργανώνεται και να αγωνίζεται για μια ζωή με αξιοπρέπεια και για το δικαίωμά του να είναι κυρίαρχος στον ίδιο του τον τόπο. Έτσι, η ΕΛΑΣ σε αγαστή συνεργασία με τα ΜΜΕ και την κυβέρνηση, έπειτα από την εισβολή στο άσυλο της ΑΣΟΕΕ και τον κατειλημμένο χώρο στη βίλα Αμαλίας προχώρησαν την προηγούμενη βδομάδα σε νέο χουντικής έμπνευσης χτύπημα εκ νέου στη βίλα Αμαλίας και στην κατάληψη Σκαραμαγκά. Πέρα από την αντιδραστική τους προπαγάνδα είναι προφανές ότι ο τελικός στόχος τους είναι η καταστολή και εξάλειψη κάθε συλλογικότητας σε πανεπιστήμια, γειτονιές και χώρους εργασίας που αντιστέκεται στην πολιτική τους και κάθε δημοκρατικού κεκτημένου που με αίμα κατέκτησε ο ελληνικός λαός.Επόμενος στόχος της αστυνομίας όπως φαίνεται από την στάση της είναι ο χώρος ασύλου στο κάτω Πολυτεχνείο και τη Νομική, καθώς την ημέρα της εισβολής στις καταλήψεις οι πρυτάνεις αυτόκλητα προχώρησαν σε lock out των δύο σχολών προκειμένου να αποκλείσουν την πρόσβαση των αγωνιστών στο χώρο του ασύλου.

Το πανηγύρι και οι ζητοκραυγμασμοί που στήθηκαν για την πάταξη της «ανομίας» αποδεικνύουν πως κυβέρνηση-ΜΜΕ-αστυνομία κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν ότι ο Αντώνης Σαμαράς ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο δυνατός, τόσο δημοφιλής, τόσο λατρεμένος εντός και εκτός ΕΕ ,προσπαθώντας να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία από τα πραγματικά επίδικα της εποχής μας: που δεν είναι άλλα από τις εφαρμοστικές διτατάξεις του μνημονίου 3 που έρχονται να περάσουν τα τσιράκια του κεφαλαίου με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, διατάξεις που αφορούν απολύσεις χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, νέα αύξηση της φορολογίας, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Την προηγούμενη βδομαδα η Ελλάδα «κατέκτησε» την πρώτη θέση πανευρωπαικά στην ανεργία με ποσοστό 27%, η φτώχεια χτυπά το 22% των οικογενειών , την ίδια στιγμή που το μεγάλο κεφάλαιο μένει ανέπαφο.

Τη χαρά της για την πάταξη της ανομίας δεν θα μπορούσε να μην εκφράσει και ο βραχίονας της κυβέρνησης στις σχολές η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ. Με το μότο «η βία δεν είναι πολιτισμός» στηρίζει την εισβολή στις καταλήψεις, τους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους και το πανεπιστημιακό άσυλο φανερώνοντας σε όλο τον κόσμο που ο ρόλος της στο πανεπιστήμιο δεν είναι άλλος από την υλοποίηση της πολιτικής της τρόικας εσωτερικού.Την ώρα που ορδές της κρατικής καταστολής προσπαθούν να τρμοκρατήσουν το λαό και τη νεολαία εισβάλλοντας στη βίλα Αμαλίας και άλλες καταλήψεις στέγης, ξεχνά μάλλον η ΔΑΠ πως άλλες πραγματικές βίλες των βορείων και νοτίων προαστίων κάνουν πάρτυ! Όχι δε θα βρείτε τα κέρδη τους σε στικάκια,αλλά θα δείτε τη νόμιμη φοροαπαλλαγή τους να κατοχυρώνεται στο φορολογικό τερατούργημα φαστ-τρακ που ψηφίστηκε τις προηγούμενες μέρες στη βουλή.Ε, βέβαια γι’αυτό υπάρχει η η κυβέρνηση και η νεολαία της, η ΔΑΠ ΝΔΦΚ, για να μετατρέπει τα αρπαχτικά συμφέροντα του κεφαλαίου σε νόμο και το δικαίωμα στην αντίσταση σε παρανομίας.

Εμείς δεν δίνουμε "διαπιστευτήρια νομιμότητας" στο σκυλολόι της Τρόικας. Η αντίσταση είναι το μόνο "νόμιμο" καθήκον και μας βρίσκει στην πρώτη γραμμή στους εργασιακούς χώρους, τις λαϊκές συνελεύσεις, στην οργάνωση των ανέργων, στα κινήματα πόλης ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης-της τρόικας και της Ευρωπαικής Ενωσης.

Το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα και ο εκφασισμός του δημόσιου λόγου μας αφορούν όλους και όλες. Καλούμε κάθε νεολαίο, κάθε αγωνιζόμενο, κάθε δημοκράτη να αντισταθούν στην διάλυση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των συνδικαλιστικών ελευθεριών να αγωνιστεί για το παρόν και το μέλλον του.. Οι αγώνες του εργαζόμενου λαού θα γκρεμίσουν τα Μνημόνια, την Τρόικα και τα ασθμαίνοντα μαντρόσκυλά τους, κατοχυρώνοντας στην πράξη τη δημοκρατία και την ελευθερία.

ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ!

ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ!

ΣΥΣΤΗΜΑ-ΚΡΑΤΟΣ-ΦΑΣΙΣΜΟΣ-ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Λίγα λόγια σχετικά…

Φασισμός σήμερα...

Για την ανεργία στην Ελλάδα, υπεύθυνοι είναι οι μετανάστες, σύμφωνα με τα ΜΜΕ και την κάθε Κυβέρνηση. Προσπαθούν να στρέψουν την απογοήτευση του κόσμου και το φόβο για το αύριο στο μίσος και την αγανάκτηση απέναντι στον πιο αδύναμο. Μέσα από τη μισάνθρωπη λογική, ότι η αιτία της εξαθλίωσης βρίσκεται στο διπλανό που δεινοπαθεί, κρύβεται η ιδεολογία του φασισμού, που έρχεται να δώσει απαντήσεις από το σκοτεινό παρελθόν: βασανισμό μεταναστών, στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ξυπνάει τα πιο ταπεινά ένστικτα του να βρεις έναν εχθρό στον πιο κοντινό σου, τον διαφορετικό και αφήνει ανέπαφους τους πραγματικούς φταίχτες: τους ισχυρούς και πλούσιους, μάλλον γιατί είναι Έλληνες βιομήχανοι και αφεντικά, συμπατριώτες εφοπλιστές.

Οι φασίστες κάνουν τους μάγκες στους μετανάστες αλλά στα αφεντικά και την αστυνομία στέκονται προσοχή...

Ο λόγος των φασιστών και της Χρυσής Αυγής παρόλο που πολλές φορές, χρησιμοποιώντας ακραίο λαϊκισμό, φτάνει μέχρι και στην καταγγελία του συστήματος, στην πραγματικότητα είναι κούφιος. Δεκάδες δηλώσεις βουλευτών της Χρυσής Αυγής, αλλά και η στάση τους σε κρίσιμες ψηφοφορίες στη βουλή είναι αποκαλυπτικές για τη θέση της απέναντι στους εφοπλιστές και τους τραπεζίτες. Η Χρυσή Αυγή είναι το μακρύ χέρι του συστήματος και του κράτους: Στηρίζει τις φοροαπαλλαγές προς τους πλούσιους, το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου (αρκεί αυτό να γίνεται σε Έλληνες επιχειρηματίες) και παράλληλα δε λέει κουβέντα για τους μισθούς πείνας, για τα δικαιώματα των εργαζόμενων και όσων απολύονται, αλλά καταγγέλλει τις απεργίες (της Χαλυβουργίας, των εργαζόμενων στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης). Χαϊδεύουν τα αφεντικά, ενώ χτυπάνε τους ξένους, τους πιο αδύναμους. Κουβέντα δεν τολμάνε να εκστομίσουν για την Ευρωπαϊκή Ένωση, τη στιγμή που οργανώνουν πογκρόμ στις φτωχογειτονιές της Αθήνας και της Αττικής, δέκα και είκοσι ατόμων που επιτίθενται σε μεμονωμένους μετανάστες εργάτες που επιστρέφουν από τον τόπο δουλειάς τους στο σπίτι τους.

Την ίδια στιγμή, επιτίθενται μαζί με τα ΜΑΤ σε αγωνιστές, όπως το Δεκέμβρη του 2008. Προσπαθούν με συμμορίτικο τρόπο, με τη μαγκιά και το νταϊλίκι, να κερδίσουν με το μέρος τους μαθητές, αλλά η στάση τους απέναντι στους μαθητικούς αγώνες δεν κρύβεται πια: με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, και της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, η Χρυσή Αυγή ζητά μέσα στην βουλή να «παταχθούν τα φαινόμενα παραβατικής συμπεριφοράς μαθητών και καθηγητών». Για τις μαθητικές καταλήψεις ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Α. Γρέγος δηλώνει ότι «Η εγκληματική αυτή συμπεριφορά πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα κι αποτελεσματικά και να δοθεί οριστικά ένα τέλος στο απαράδεκτο αυτό φαινόμενο» ενώ ζητά την επέμβαση της αστυνομίας και την παραπομπή μαθητών και γονιών στο αυτόφωρο.

Ψευτοαλληλεγγύη ή καλύτερα δουλεμπόριο...

Και ενώ ο κλοιός στενεύει γύρω μας, ενώ στερούν απ' τη γενιά μας το παρόν και το μέλλον, η απάντηση της Χρυσής Αυγής στο 26% ανεργία, στα μνημόνια και την απλήρωτη εργασία είναι τα

«γραφεία ευρέσεως εργασίας μόνο για Έλληνες», εργασίας με 20 ευρώ μεροκάματο, χωρίς ασφάλιση, χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Τόσο με τη «φιλανθρωπία» όσο και με τις επιθέσεις σε αγωνιστές εργαζόμενους και μετανάστες στόχος τους είναι να ρίξουν ακόμα πιο χαμηλά τα μεροκάματα και μας ετοιμάζουν μια ζωή με σκυμμένο το κεφάλι σ' αυτούς που μας εκμεταλλεύονται, χωρίς προοπτική και αξιοπρέπεια.

Φασισμός, λογοκρισία και ανορθολογισμός…

Ο φασισμός σα φιλοσοφικό ρεύμα επικοινωνούσε πάντα με τις πιο σκοταδιστικές και οπισθοδρομικές αντιλήψεις. Σήμερα αυτό αποδεικνύεται και από τα περιστατικά του θεάτρου «Χυτήριο» και του «γέροντα Παστίτσιου». Οι φασίστες της Χρυσής Αυγής εναντιώνονται σε οποιαδήποτε «παρεκκλίνουσα» φωνή, σε οποιαδήποτε διάθεση αμφισβήτησης. Το μόνο που υπάρχει είναι η δική τους αλήθεια περί καθαρότητας της φυλής και ανωτερότητας του ελληνικού πολιτισμού. Θυμίζουν τους ναζί και το Χίτλερ (ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος τον έχει αποκαλέσει Μεγάλο Άνδρα του 20ου αιώνα) που τσάκισαν κάθε τι που αμφισβητούσε το φασιστικό στερεότυπο του Άρειου υπεράνθρωπου από την τέχνη και την επιστήμη έως τις σεξουαλικές προτιμήσεις. Τέλος επιδίδονται σε μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια παραποίησης της παγκόσμιας και ελληνικής ιστορίας. Λένε ευθαρσώς πως δεν υπήρξε Ολοκαύτωμα των Εβραίων  στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τολμάνε να ισχυρίζονται πως το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ) ήταν προδοτικό για την χώρα, τη στιγμή που ήταν το μόνο που οργάνωσε με σοβαρούς όρους την Αντίσταση του λαού απέναντι στους Ναζί και τους ντόπιους προδότες.

Η ηθική του μισανθρωπισμού και της βαρβαρότητας...

Δήλωση Μιχαλολιάκου: «Δε θέλουμε τους ξένους ακόμα κι αν είναι ήσυχοι. Ο λευκός Ευρωπαίος είναι αδερφός ακόμα κι αν είναι εγκληματίας.» Χιλιόμετρα μακριά, στη Γερμανία οι “αδελφές” οργανώσεις της Χρυσής Αυγής κυνηγούν Έλληνες μετανάστες. Τα παιδιά Ελλήνων μεταναστών της Γερμανίας στέλνουν ένα μήνυμα σε μας εδώ: «...κάθε φορά που η ναζιστική Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα κυνηγά μετανάστες και χτυπά μαθητές που αγωνίζονται, δίνει πάτημα σε αντίστοιχες φασιστικές οργανώσεις στην Γερμανία να επιτεθούν με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο σε εμάς και τους γονείς μας.»

Ο φασισμός δεν θα πεθάνει από μόνος του…

..χρειάζεται να τον τσακίσουμε. Μην έχουμε αυταπάτες. Το κράτος και οι κυβερνήσεις  δεν θα χτυπήσουν το φασισμό επειδή χρειάζονται τη Χρυσή Αυγή και τον κάθε φασίστα για να κάνει τη βρώμικη δουλειά τους. Είναι όπλο στα χέρια τους ενάντια στους εργαζόμενους και τη νεολαία, είναι ιδιαίτερα χρήσιμοι στο να τρομοκρατούν όποιον σηκώνει κεφάλι και παλεύει για τις ανάγκες του. Ταυτόχρονα, ο φασισμός αποτελεί άλλοθι για τα «μετριοπαθή» κυβερνητικά κόμματα ώστε να εφαρμόζουν τις πιο ακραίες πολιτικές. Η έφοδος στη Βίλα Αμαλίας και η παρουσία αστυνομίας έξω από τις σχολές ήταν πάγια αιτήματα στο πρόγραμμα της Χ.Α.. Η άνοδος της φασιστικής συμμορίας έδωσε άλλοθι στο νομιμόφρονα Σαμαρά να προχωρήσει στην υλοποίηση αυτών των πολιτικών. Για εμάς η πάλη απέναντι στο φασισμό και τις αξίες του είναι υπόθεση όλων όσων πλήττονται από τις πολιτικές της φτώχειας, είναι κοινό ζήτημα ντόπιων και ξένων, εργαζόμενων και νεολαίας. Πρόκειται για κομμάτι της συνολικότερης μάχης για δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, για την ανάγκη του λαού να οργανώνει την πάλη του και να ορίζει τη μοίρα του.

Αυτό τον αγώνα φοβούνται κυβέρνηση και τρόικα όταν μας ζητούν να σκύψουμε το κεφάλι και να «τους αφήσουμε να κάνουν τη δουλειά τους». Τις δημοκρατικές κατακτήσεις του κινήματος φοβούνται και οι νεοναζί Χρυσαυγίτες γιατί ξέρουν ότι αυτές διαμορφώνουν τους όρους για την εξαφάνιση τους. Μέσα από τις μαζικές συνελεύσεις σε πανεπιστήμια, γειτονιές και χώρους δουλειάς συγκροτείται κίνημα απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού και κατοχυρώνεται το δικαίωμα να παλεύουμε απέναντι στις πολιτικές της φτώχειας.