Ανακοίνωση του Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων Αθήνας (1-9-2011)

Βρισκόμαστε εδώ, τη στιγμή που πάνω από 150 σχολές σε όλη την Ελλάδα βρίσκονται σε κινητοποιήσεις και καταλήψεις. Βρισκόμαστε εδώ, δείχνοντας ότι η κυβέρνηση και οι συνεργάτες της, ΝΔ και ΛΑΟΣ, όπως και το μαύρο μέτωπο ΕΕ και ΔΝΤ, ήταν γελασμένοι που νόμιζαν ότι μας βρήκαν απροετοίμαστους. Βρισκόμαστε εδώ, μαζί με όλο τον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό, και δηλώνουμε ότι θα παλέψουμε για την ανατροπή του νόμου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και την αντιλαϊκή πολιτική. Βρισκόμαστε εδώ, δείχνοντας ότι η συναίνεση των κομμάτων εξουσίας, αυτών που οδήγησαν το λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση, δεν εκφράζει την κοινωνική πλειοψηφία, που εδώ και ενάμιση χρόνο βρίσκεται στους δρόμους και τις πλατείες.

Στις 24 Αυγούστου η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με την αγαστή σύμπραξη της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ κήρυξε τον πόλεμο στη σπουδάζουσα νεολαία. Σε συνέχεια της προκλητικής της στάσης κατά τη διάρκεια της ψήφισης του μεσοπρόθεσμου προγράμματος προχώρησε σε ένα ακόμα πρωτοφανές πραξικόπημα. Αξιοποιώντας τις κατευθύνσεις της ΕΕ σε εκπαίδευση-εργασία-δημοκρατία και τις επιταγές του ΔΝΤ που θέλουν να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης τους στο λαό, ενώ ταυτόχρονα δίνουν «αγώνα» για την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Παρά την κάθετη εναντίωση σύσσωμου του φοιτητικού κινήματος, και ολόκληρου του εκπαιδευτικού κινήματος, προσπαθεί να διαλύσει την δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, ψηφίζοντας το νέο νόμο πλαίσιο, , μέσα στο καλοκαίρι. θέλοντας να εκμεταλλευτεί την απουσία των φοιτητών λόγω των εξεταστικών.

Για εμάς αυτή η κυβέρνηση δεν έχει σε καμία περίπτωση τη συναίνεση του λαού. Δε μπορεί η λυκοσυμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ που έχει οδηγήσει το λαό στη χρεοκοπία, να ορίζει τον τρόπο που θα σπουδάζουμε και θα δουλεύουμε, δεν μπορούν οι καλοπληρωμένοι υπόδουλοι του σάπιου συστήματος να αποφασίζουν για το μέλλον μας. Τώρα είναι ώρα για αγώνες, για συνελεύσεις και καταλήψεις διαρκείας μέχρι τη νίκη. Αυτή τη στιγμή η νεολαία αποφασίζει για το παρόν και το μέλλον της, το φοιτητικό κίνημα που τόσα χρόνια δε γονάτισε ποτέ, θα έχει τον τελευταίο λόγο.

ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ 24ΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ - Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΘΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ!

Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ

Η πρωτοφανής συναίνεση των τριών κομμάτων αποκαλύπτει τη βαθύτερη επιδίωξη όλων των δυνάμεων του συστήματος για υπέρβαση της οικονομικής κρίσης σε βάρος του λαού και της νεολαίας. Γι αυτό και από κοινού βάζουν στο στόχαστρο τα δικαιώματα της νεολαίας και τα συμφέροντα του πανεπιστημίου. Στην περίοδο της κρίσης, καθίσταται πιο αναγκαία παρά ποτέ η ριζική αλλαγή των χαρακτηριστικών του συλλογικού εργαζόμενου, αλλά και η βίαια αλλαγή του εκπαιδευτικού υποδείγματος.

Αυτό σημαίνει την προσπάθεια για τη διαμόρφωση ενός νέου εργαζόμενου φθηνού, ευέλικτου, άμεσα παραγωγικού και ειδικευμένου, πειθήνιου και παράλληλα χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις. Ενός εργαζόμενου, δηλαδή, πολύ πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμου από την εργοδοσία, σε μια προσπάθεια συμπίεσης των δικαιωμάτων των νέων εργαζόμενων. Η άδικη και αντιδραστική κυρίαρχη πολιτική, προστάζει μια γενιά πιο μορφωμένη από κάθε άλλη, σε κοινωνίες πιο πλούσιες από ποτέ, να είναι η πρώτη γενιά που θα ζήσει χειρότερα από κάθε προηγούμενη.

Η σφικτή δημοσιονομική λιτότητα του μνημονίου και η πολιτική κατεδάφισης των κοινωνικών παροχών, δε θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο το πανεπιστήμιο. Το νέο «πανεπιστήμιο» της δικτατορίας της αγοράς και του μνημονίου θα είναι ένα πανεπιστήμιο χωρίς φοιτητικές παροχές, με ριζικά μειωμένη χρηματοδότηση, αυταρχικό, πολύ πιο άμαζο και με έντονη την παρουσία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μέσα σε αυτό. Το κατ’ επίφαση πια Πανεπιστήμιο που δεν θα είναι πλέον ούτε δωρεάν, ούτε δημόσιο, ούτε πανεπιστήμιο. Θα είναι ένα αυταρχικό εκπαιδευτήριο που θα λειτουργεί με τους πλέον αγοραίους όρους, και με τους φοιτητές να μην έχουν κανέναν λόγο πια σε αυτό.

Ο εκτρωματικός νόμος της Διαμαντοπούλου, φέρνει τα εξής:

* Κατάργηση κάθε δημοκρατικής κατάκτησης εντός των πανεπιστημίων

Οριστική κατάργηση του Ασύλου. Πρόκειται για μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια χτυπήματος κάθε φωνής αμφισβήτησης που γεννιέται εντός των πανεπιστημίων, αλλά και συνολικά της κοινωνίας. Η κατάργηση του ασύλου, επί της ουσίας αποτελεί ευθεία κατάργηση των αγώνων της μεταπολίτευση, των πιο χρυσών σελίδων της σύγχρονης ιστορίας της ελληνικής κοινωνίας, και μια συνέχεια της έντασης της καταστολής απέναντι στον εσωτερικό εχθρό, που δεν είναι άλλος από τους αγώνες του λαού και της νεολαίας.
Προβλέπεται η κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Αναιρείται έτσι η δυνατότητα του πιο μαζικού κομματιού εντός του πανεπιστημίου, των φοιτητών, να έχει λόγο για το πώς σπουδάζει και πως ζει μέσα σε αυτό. Για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δημοκρατία σημαίνει η φίμωση κάθε κομματιού που διαφωνεί μαζί της και η ποδηγέτησή του από τις αγορές και τα επιχειρηματικά συμφέροντα. Έτσι εντός των Συμβουλίων Διοίκησης, τον κυρίαρχο λόγο τον έχουν οι εκπρόσωποι των επιχειρήσεων και των τοπικών κοινωνιών, πρεσβεύοντας έτσι με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το νέο πανεπιστήμιο

γι αυτούς, που διώχνει από τα όργανα διοίκησης τους φοιτητές για να φέρει τους επενδυτές. Ξεχνάνε όμως σκόπιμα τα στελέχη του δικομματισμού να συμπληρώσουν ότι κύριοι υπαίτιοι για όποια φαινόμενα συνδιαλλαγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ είναι οι δικές τους κομματικές νεολαίες, τσουβαλιάζοντας έτσι όλους τους φοιτητές και παρουσιάζοντας την υγιή πλειοψηφία των φοιτητών σα διεφθαρμένη.

* Ένταση επιχειρηματικής και ανταποδοτικής λειτουργίας

Διευρύνεται με το νέο νομοσχέδιο η λογική των αγοραίων κριτηρίων εντός των πανεπιστημίων και ενισχύεται η ιδιωτική πρωτοβουλία στο εσωτερικό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πιο συγκεκριμένα η χρηματοδότηση των ΑΕΙ και ΤΕΙ συνδέεται άμεσα με την ανταπόκριση στα κριτήρια της αξιολόγησης. Προφανώς υπό τη δαμόκλειο σπάθη της περικοπής της χρηματοδότησης μεθοδεύεται η πλήρης ευθυγράμμιση των ιδρυμάτων με τη στρατηγική του κράτους και με τις επιδιώξεις της αγοράς. Όχι μόνον αυτό, αλλά το νέο νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει ακόμα και τη χρηματοδότηση θέσεων καθηγητών και γνωστικών αντικειμένων από ιδιώτες, μετατρέποντας έτσι τα φοιτητικά αμφιθέατρα σε άμεσο προθάλαμο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων. Τέλος στα νέα μέτρα περιλαμβάνονται και λειτουργίες όπως τα φοιτητικά δάνεια που θα συνδέονται με την απόδοση των φοιτητών και την προσφορά εργασίας των εντός του πανεπιστημίου.

* Τσάκισμα των πτυχίων και διάλυση της εργασιακής προοπτικής.

Το ν/σ διασπά επί της ουσίας την ενιαίοτητα των τίτλων σπουδών με την εισαγωγή τριών διαφορετικών κύκλων φοίτησης (bachelor, master, διδακτορικό). Εισάγει των φοιτητή σε μια πλήρως εξατομικευμένη διαδικασία σπουδών καθώς καταργεί τον ενιαίο τίτλο σπουδών, το πτυχίο, και εισάγει το σύστημα απόδοσης πιστωτικών μονάδων και του ατομικού φακέλου προσόντων, έτσι πλέον ο απόφοιτος θα βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία ανταγωνισμού ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η ρύθμιση αυτή εισάγεται την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση καταργεί τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας και καταρτίζει το σύμφωνο πρώτης απασχόλησης. Ακριβώς για την εμπέδωση του νέου υποδείγματος εργασίας που επιβάλλει την ευέλικτη απασχόληση, η κυβέρνηση προχωρά στην πρωτοφανή συγκρότηση μονοετών και διετών κύκλων σπουδών που οδηγούν στην απόδοση πιστοποιητικών κατάρτισης, και στο δια βίου τρέξιμο συλλογής δεξιοτήτων. Τέλος, το ν/σ προχωρά σε μια κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευση, αναγνωρίζοντας επί της ουσίας τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Πιο συγκεκριμένα επιτρέπει την εισαγωγή μέσω κατατακτηρίων εξετάσεων αποφοίτων ΙΕΚ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας. Έτσι, ενώ στερεί μέσω της μείωσης των εισακτέων, το δικαίωμα στην τριτοβάθμια εκπαίδευση χιλιάδων νέων, το αποδίδει παράλληλα σε όσους έχουν την οικονομική επιφάνεια να πληρώσουν τα δίδακτρα των ΙΕΚ, παρακάμπτοντας έτσι ακόμα και την επίπονη και οικονομικά ασύμφορη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων.

* Εντατικοποίηση του ρυθμού σπουδών - Τσάκισμα κάθε φοιτητικού δικαιώματος.

Τα πειθαρχικά μέτρα που εισάγει ο νέος νόμος ούτε η χούντα δεν τόλμησε να τα περάσει. Στην εποχή που όλο και περισσότεροι φοιτητές αναγκάζονται να εργάζονται για να τελειώσουν τις σπουδές τους, το υπουργείο θα διαγράφει φοιτητές μετά από ν + 2 χρόνια. Παράλληλα κάθε κινητοποίηση θα σημαίνει χαμένες εξεταστικές και χαμένα εξάμηνα ενώ οι φοιτητές που θα υπερασπίζονται τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων θα απειλούνται με άμεση διαγραφή. Ο φοιτητής θα μαθαίνει, μέσα από τη φοιτητική του ζωή, να υπακούει στον από πάνω του και να μην διεκδικεί τα αυτονόητα δικαιώματα στη ζωή του, όπως ακριβώς θέλουν να είναι ο σύγχρονος πειθήνιος εργαζόμενος στα χρόνια της κρίσης.

Εν τέλει το νέο πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζει το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου γυρνά δεκαετίες πίσω το ρολόι της δημοκρατίας στους χώρους της ανώτατης εκπαίδευσης. Θα είναι το πανεπιστήμιο των αναγκών της αγοράς, της κατάρτισης, το πανεπιστήμιο των πιστωτικών μονάδων, των τίτλων σπουδών της ανεργίας. Ας είναι σίγουροι Διαμαντοπούλου, κυβέρνηση καθώς και κάθε ένας που στέκεται στο πλάι τους, ότι θα πάρουν την απάντηση που τους αντιστοιχεί με συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις που θα ανατρέψουν το νόμο και την πολιτική που υποθηκεύει το μέλλον μας.

* Διάλυση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης

Ο νέος νόμος αλλάζει ριζικά το καθεστώς χρηματοδότησης των πανεπιστημίων. Μειώνει ριζικά το ποσοστό της απευθείας κρατικής χρηματοδότησης, κλείνει και συγχωνεύει δεκάδες σχολές, και συνδέει το υπόλοιπο με τη διαδικασία της αξιολόγησης. Οδηγεί έτσι τα πανεπιστήμια στην πλήρη εναρμόνιση με τους κανόνες της αξιολόγησης από τις δυνάμεις της αγοράς, ενώ παράλληλα πιέζει τα ιδρύματα στην αναγκαστική αναζήτηση χρηματοδότησης από ιδιώτες. Δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τίποτα περισσότερο από προσβολή, η θεσμοθέτηση διαδικασιών ίδρυσης και χρηματοδότησης εδρών από ιδιώτες,

διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο άμεσα αναλώσιμων και ειδικευμένων προγραμμάτων σπουδών, κόντρα σε ότι γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Αίσθηση προκαλούν οι ρυθμίσεις για ριζική περικοπή των συγγραμμάτων, το κλείσιμο των εστιών και η εισαγωγή της έννοιας του φοιτητικού δανείου. Πιο συγκεκριμένα το σύγγραμμα ορίζεται αποκλειστικά ως ένα βιβλίο και όχι ως το σύνολο των αναγκαίων βιβλίων για το κάθε μάθημα, ενώ καταργείται το δωρεάν σύγγραμμα για το δεύτερο πτυχίο.

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΟΛΗ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Την ώρα που η κυβέρνηση γκρεμίζει ό,τι είχε απομείνει από τη δημόσια δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση συνεχίζει την ανελέητη επίθεση και σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Μετά την ψήφιση, δια πυρός και σιδήρου, μέσα σε κλίμα πρωτοφανούς αστυνομικής βαρβαρότητας, του κατάπτυστου μεσοπρόθεσμου προγράμματος η κυβέρνηση ετοιμάζεται για έναν πρωτοφανή νέο γύρο λεηλασίας των λαϊκών στρωμάτων.

Αιχμή του δόρατος αυτής της προσπάθειας είναι η υλοποίηση του διαβόητου εφαρμοστικού νόμου, η εκκίνηση συλλογής των έκτακτων εισφορών το Σεπτέμβριο, η διαμόρφωση του ενιαίου μισθολογίου στο δημόσιο, η αύξηση του ΦΠΑ σε είδη λαϊκής κατανάλωσης και η προετοιμασία ξεπουλήματος -μέσω ιδιωτικοποιήσεων- ενός τεράστιου μέρους της δημόσιας περιουσίας.

Ο δρόμος που έχει επιλέξει η κυρίαρχη πολιτική και τα κελεύσματά της είναι ξεκάθαρα: Ένταση της λιτότητας, παραπέρα συμπίεση του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων και της νεολαίας, γκρέμισμα κάθε κοινωνικής παροχής. Απέναντι στα εκβιαστικά διλήμματα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, ήρθε η ώρα για το φοιτητικό κίνημα να πάρει θέση δίπλα στον υπόλοιπο λαό που αγωνίζεται και μοχθεί για τη συνολική ανατροπή τους.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ, ΑΓΩΝΑΣ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΕΕ-ΔΝΤ

Έχει έρθει η ώρα για το φοιτητικό κίνημα να σηκώσει το γάντι της αντιπαράθεσης που του έχουν πετάξει. Τα όνειρα μιας ολόκληρης γενιάς, της γενιάς μας, δε χωράνε στο μέλλον που μας ετοιμάζουν. Δύναμή μας είναι η συλλογικότητά μας και η μαζικότητά μας. Όλοι μαζί ενωμένοι είμαστε πολλοί, και απέναντί μας η τεχνητή πλειοψηφία της Βουλής φαντάζει πολύ μικρή. Μπορούμε να επιβάλλουμε ένα καλύτερο μέλλον για τις ζωές μας και το πανεπιστήμιο, αρκεί να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Γι αυτό η μόνη απάντηση δε μπορεί παρά να είναι οι μαζικές μας συνελεύσεις, οι καταλήψεις και οι διαδηλώσεις. Ο ανυποχώρητος αγώνας διαρκείας, εν τέλει, σε σύγκρουση με μια πολιτική που υποθηκεύει το μέλλον μας.

Σε αυτόν τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι μας. Πλάι μας στέκεται σχεδόν σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα. Οι αγωνιζόμενοι καθηγητές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που δε σκύβουν το κεφάλι απέναντι στα κελεύσματα υποταγής τόσο της κυβέρνησης, όσο και της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ, όλοι οι εργαζόμενοι στα πανεπιστήμια που ήδη έχουν ξεκινήσει και τις δικές τους κινητοποιήσεις. Ειδικά τώρα, που και οι άλλες βαθμίδες της εκπαίδευσης προκηρύσσουν κινητοποιήσεις από την έναρξη της χρονιάς, ήρθε η ώρα του από κοινού αγώνα όλης της εκπαίδευσης. Το πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της 24ης Αυγούστου ήταν μόνο η αρχή, για τη συγκρότηση ενός πανεκπαιδευτικού μετώπου ανατροπής της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης και σύγκρουσης με την πολιτική κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ.

Το φοιτητικό κίνημα από κοινού με όλα τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας θα δώσει τον αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης του μνημονίου και τη σύγκρουση με την πολιτική ΕΕ και ΔΝΤ. Τώρα που το κίνημα των πλατειών ετοιμάζεται να βγει εκ νέου ορμητικά στο προσκήνιο, ας γνωρίζουν καλά όσοι καταστρέφουν το παρόν και το μέλλον μας, ότι οι φοιτητές θα είναι στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων των πλατειών, αλλά και πλάι σε κάθε άλλο αγωνιζόμενο κλάδο. Όλοι μαζί μπορούμε να τους ανατρέψουμε!!!

ΔΕ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ-ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ

ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Σε κάθε γωνιά του κόσμου η νεολαία εξεγείρεται. Από τη μακρινή Χιλή και τις συγκρούσεις των φοιτητών επί τρεις μήνες για τη δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση, μέχρι τους συγκλονιστικούς αγώνες των Άγγλων φοιτητών απέναντι στα δίδακτρα, μια ολόκληρη γενιά αγωνίζεται για το μέλλον της. Πιάνοντας το νήμα από τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος στον τόπο μας τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια ας τολμήσουμε συνεχίσουμε.

Δίπλα μας στέκουν όσοι αγωνίστηκαν το ’79 ανάντια στο ν.815 και κατάφεραν να τον οδηγήσουν στην απόσυρση. Όσοι το ’90-’91 αγωνίστηκαν απέναντι στον Κοντογιαννόπουλο και τον οδήγησαν στην παραίτηση από τη θέση του Υπουργού Παιδείας. Όσοι το ’98 εξασφάλισαν την αποτυχία της μεταρρύθμισης Αρσένη. Αλλά και όλοι εμείς, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε αγωνιστεί ενάντια νόμο Γιαννάκου και έχουμε ανατρέψει την αναθεώρηση του άρθρου 16, χρωστάμε στους εαυτούς μας να υπερασπιστούμε το δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο.

Αν κάποιες προηγούμενες γενιές δώσανε τη μάχη για ανεξαρτησία και ελευθερία εβδομήντα χρόνια πριν. Αν κάποια γενιά αγωνίστηκε και έδωσε τη ζωή της για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, και πάλεψε για δημοκρατικές και κοινωνικές κατκτήσεις. Ήρθε η ώρα για τη δική μας γενιά να γράψει τη δική της ιστορία.

Δεν συναινούμε. Δεν υποχωρούμε. Δεν τρομοκρατούμαστε. Θα νικήσουμε!!!

Απαιτούμε:

* Ανατροπή του νόμου-εκτρώματος ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Καμία σκέψη για εφαρμογή του.

* Ανατροπή του Μνημονίου, της κυβέρνησης. ΠΑΣΟΚ και κάθε άλλης που θα συνεχίζει τον πόλεμο ενάντια μας. Ανυπακοή στις κατευθύνσεις ΕΕ-ΔΝΤ σε εργασία, εκπαίδευση, δημοκρατία. Έξω η τρόικα

* Κατάργηση των Κολλεγίων και κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης.Ανατροπή του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων. Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος.Απόσυρση των νόμων για Αξιολόγηση, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ.

* Να καταργηθεί το επαίσχυντο Σύμφωνο πρώτης Απασχόλησης για τη νεολαία που ορίζει πρώτο μισθό τα 592€

* Ανατροπή της εγκυκλίου για την περικοπή των συγγραμμάτων. Καμία μείωση των φοιτητικών παροχών.

* Καμία σκέψη για δύο κύκλους σπουδών, για bachelor και master και την εισαγωγή πιστωτικών μονάδων (credits)

* Κάτω τα χέρια από το άσυλο, απαιτούμε την πλήρη κατοχύρωσή του, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό. Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων και των μαχητικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος.

* Να μην εφαρμοστούν οι αποφάσεις Μπολώνια, Πράγα, Βερολίνο, Λονδίνο. Να γινεί η Ελλάδα ο σπασμένος κρίκος του Κοινού Ευρωπαικού Χώρου Ανώτατης Εκπαίδευσης

* Καμία επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες.

* Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθέντων από φοιτητικές και εργατικές κινητοποιήσεις. Κάτω ο τρομονόμος.

Διεκδικούμε:

* Ένα ενιαίο και αδιάσπαστο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό. Όχι σε ειδικεύσεις, διασπάσεις, κατατμήσεις.

* Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών.Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους. Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.

* Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα. Μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

* Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης. Γενναία αύξηση των συντάξεων και των μισθών. Γενναία μείωση της εργατικής εισφοράς για την ασφάλιση.

* Δεν πληρώνουμε το χρέος τους. Λεφτά για την Παιδεία, την Υγεία, τις κοινωνικές παροχές, όχι για τις τράπεζες και τους επιχειρηματίες

Αποφασίζουμε:

* Νέο Γύρο Συνελεύσεων και Καταλήψεων σε όλες τις σχολές. Καλούμε όλους τους φοιτητές σε όλη την Ελλάδα να συνεχίσουν με συνελεύσεις- καταλήψεις- διαδηλώσεις

* Πορεία το Σάββατο 3 Σεπτέμβρη από τα Προπύλαια στο Σύνταγμα και στήριξη της νέας έναρξης του κινήματος των πλατειών. Ο αγώνας μας είναι κοινός. Όλη η πλατεία μια σχολή, κάθε σχολή και μια πλατεία.

* Συμμετοχή στις κινητοποιήσεις στη ΔΕΘ. Πανελλαδική εμφάνιση του φοιτητικού κινήματος μαζί με τον υπόλοιπο αγωνιζόμενο λαό.

* Πανεκπαιδευτική διαδήλωση στην Αθήνα την Πέμπτη 8 Σεπτέμβρη

* Ανασυγκρότηση, βελτίωση και διεύρυνση του Πανελλαδικού Συντονιστικού Γενικών Συνελεύσεων και Καταλήψεων πάνω στις Γενικές Συνελεύσεις. Καλούμε τους Φοιτητικούς Συλλόγους και τις Συντονιστικές Επιτροπές Κατάληψης να συζητήσουν για τη δημοκρατική ανασύγκροτηση του Οργάνου.

* Καλούμε σε διοργάνωση εξώστρεφων δράσεων ενημέρωσης και στη δημιουργία κέντρων αγώνα του Φοιτητικού Κινήματος

Συντονιστικό Γενικών Συνελεύεων

και Καταλήψεων Αθήνα

Το Πανεπιστήμιο μας ανήκει!

Δεν πάει και πολύς καιρός από την προσφυγή του ελληνικού κράτους στον υποτιθέμενο μηχανισμό ''στήριξης'', και το Διεθνές Νομισμάτικό Ταμείο. Μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα ο ελληνικός λαός δέχτηκε μία άνευ προηγουμένου επίθεση, υποκείμενος σε οικονομική αφαίμαξη, αν όχι σε ωμή, φυσική καταστολή τις ημέρες και τις νύχτες που έκανε να υψώσει το ανάστημά του, όταν φώναζε βροντερό παρόν στις εργατικές απεργίες και όταν προσπαθούσε, με τα όποια μέσα, να αρθρώσει αντίσταση κατά του Μεσοπρόθεσμου και της ψήφισής του.

Η υπηρεσιακή κυβέρνηση του Πασόκ, καθόλα πιστή στην υπαλληλική σχέση που έχει αναπτύξει με τους εγχώριους-ξένους τοκογλύφους και λοιπούς ευρωπαικούς μονοπωλιακούς ομίλους, εκτελεί συμβόλαια θανάτου πριν ''εκπνεύσει'' στην αγκαλιά της αστικής συγκυβέρνησης η οποία από καιρό δρομολογείται. Ο ένας μετά τον άλλο, οι διάφοροι εργασιακοί χώροι στοχοποιούνται, αφού πρώτα μεσολαβήσει η απαραίτητη ''ειδησεογραφική'' προπαγάνδα που συκοφαντεί τους εργαζομένους του κάθε κλάδου. Την ώρα λοιπόν που, με αριστοτεχνικό και πάνω από όλα με ''δίκαιο'' τρόπο, έχουν καταργηθεί οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, την ώρα που δημόσιος και ιδιωτικός τομέας δέχονται απανωτά τα χτυπήματα, σειρά έχει το ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Το ελληνικό Πανεπιστήμιο είχε μείνει λοιπόν παράταιρα δημόσιο, παράταιρα δημοκρατικό, παράταιρα όρθιο ανάμεσα στα ερείπια της ελληνικής κοινωνίας. Η αντίφαση του πανεπιστημίου με την αγορά εργασίας, η αντίφαση του δημόσιου δωρέαν χαρακτήρα, των ισχυρών πτυχίων και της συλλογικής δράσης των νέων,με την αγορά εργασίας της εργοδοτικής τρομοκρατίας, του ατομικισμού, και της ελαστικής εργασίας, αυτή η αντίφαση πρέπει να επιλυθεί βίαια.

Πόσο μάλλον το Πανεπιστήμιο, που αποτελεί προθάλαμο της αγοράς εργασίας, ετοιμάζοντας τους αυριανούς, ''ικανούς και πρόθυμους'' υπηρέτες των εργοδοτών. Κάποτε το καπιταλιστικό σύστημα είχε ανάγκη το δημόσιο και δωρέαν Πανεπιστήμιο, καθώς δεν μπορούσε να αναλάβει το εκπαιδευτικό κόστος από το οποίο είχε μόνο μακροπρόθεσμα οφέλη, και καθώς για το κεφάλαιο ήταν απαραίτητο μεγάλες μάζες του πληθυσμού να έχουν μέση και ανώτατη εκπαίδευση, ώστε να μπορούν να στελεχώνουν τις θέσεις εργασίας. Συν τοις άλλοις, με το δημόσιο και δωρέαν Πανεπιστήμιο, οικοδομήθηκε μια συναίνεση κυβερνώντων και κυβερνώμενων, την οποία προήγαγαν με την παλιά, καλή, πελατειακή τους ''ιδεολογία'' οι παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, που τώρα ξιφουλκούν κατά του νομοσχεδίου (εναντίον ποιού? Του Πασοκ και της ΝΔ, των κατοπτρικών τους ειδώλων που όταν μεγαλώσουν θέλουν να μιμηθούν, σε κάτι άλλο πέρα απ'το κομματικό χρώμα.)

Σήμερα που το κεφάλαιο δεν έχει ανάγκη την μαζική εκπαίδευση αλλά την ευθεία αντιστοίχιση άβουλων τεχνοκρατών με απολύτως εξειδικευμένα καθήκοντα, το κράτος και ο δημόσιος χαρακτήρας πισωπατούν και υπαναχωρούν, για να αναλάβουν οι managers και οι μη αιρετοί εξωπανεπιστημιακοί. Καθιερώνονται συμβούλια διοίκησης αποτελούμενα από πανεπιστημιακούς και προσωπικότητες εκτός πανεπιστημίου τα οποία θα εκλέγουν τον παντοδύναμο Πρύτανη-μάνατζερ. Θεσπίζεται το όριο φοίτησης ν+2 (!) για τους μη εργαζόμενους και 2ν για τους φοιτητές οι οποίοι μπορούν να τεκμηριώσουν ότι εργαζόνται 20 ώρες την εβδομάδα (άραγε πώς, όταν δεν τους κολλούν ένσημα;). Προβλέπεται η δυνατότητα διαγραφής (...) ''άτακτων'' φοιτητών (αδιευκρινίστων λοιπών κριτηρίων). Περνάμε στον ατομικό φάκελο προσόντων και την διάλυση των επαγγελματικών δικαιωμάτων, με την εισαγωγή του νέου κύκλου σπουδών και του συστήματος των πιστωτικών μονάδων. Εφαρμόζεται δηλαδή η χομπσιανή αρχή ''πόλεμος όλων εναντίον όλων'', με φοιτητές πολλών ταχυτήτων που θα αλληλοσπαράσσονται απλώς και μόνο ''για μια θέση στον ήλιο'', αν και είναι αμφίβολο πόσο φωτεινό μπορεί να διαγράφεται ένα τέτοιο μέλλον. Καταργείται το άσυλο και ο Άδωνις Γεωργιάδης πανηγυρίζει δημόσια γιατί τα Ματ θα μπορούν να μπουν κανονικά και με το νόμο στη Βουλή, και η ΝΔ ζητάει η κατάργηση αυτή να διατυπωθεί ακόμη πιο κατηγορηματικά. Ο σκοπός είναι ξεκάθαρος: όταν το φοιτητικό κίνημα θα φουντώνει και θα τείνει να ενωθεί με το εργατικό, τότε θα επέμβουν οι δυνάμεις καταστολής αποκαθιστώντας εκείνη την ''τάξη'' που υπάρχει στην ελληνική κοινωνία, δηλαδή την αταξία. Αλλά και πέρα από αυτό, οι συλλογικές διαδικασίες θα μαραζώσουν και οι φοιτητές θα ομιλούν δια του ενός (1) εκπροσώπου τους.

Σαν να μην έφτασαν όλα αυτά, η χρηματοδότηση έχει ήδη κοπεί στο μισό για όλα τα ελληνικά πανεπιστήμια. Εκτός αυτού, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα πανεπιστήμια, θα πρέπει να κλείνουν τετραετείς προγραμματικές συμφωνίες με την εκάστοτε κυβέρνηση, αλλιώς θα ''αναστέλλεται''(sic) η λειτουργία τους. Παράλληλα θα μπορούν να ''συνάπτουν συμφωνίες με ιδιωτικούς φορείς Ελλάδας και εξωτερικο'' με το αζημίωτο βέβαια για τους τελευταίους. Ιδιωτικοποίηση της παιδείας, ante portas. Και μετά μας λένε δήθεν ότι με την μείωση της χρηματοδότησης θα εξοικονομήσουμε, από το 2% της παιδείας επί του ΑΕΠ, χρήματα για να αποπληρώσουμε το χρέος τους! Που αυτοί δημιούργησαν! Την ίδια ώρα, ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου δηλώνει στην Βουλή πως δεν έχει καμία σχέση με την κρίση το νομοσχέδιο, πως σκοπεύει καθαρά στην αναβάθμιση της Παιδείας...Πόσα θέλουν να μας τρελάνουν;;;

Οι κατευθύνσεις του ευρωπαικού κεφαλαίου (Μπολόνια, συνθήκη του Μάαστριχτ κλπ) υλοποιούνται με επαγγελματική προσήλωση από το Πασόκ, αλλά και από όλο το αστικό μπλοκ του Κουνοβουλίου (αυτό με πάσα ειλικρίνεια διέκρινε στην από κοινού ψήφιση του νομοσχεδίου από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Μ.Βορίδης). Θέλουν τον φοιτητή με σκόρπιες και αποσπασματικές γνώσεις, ώστε να μπορεί να επιτελέσει μόνο συγκεκριμένες υπερεξειδικευμένες λειτουργίες (αν αντέξει την ''διά βίου'' εξουθένωση που του ετοιμάζουν), για μικρά χρονικά διαστήματα ανάλογα με τον κύκλο εργασίας και τις στρατηγικές των ιδιωτικών κεφαλαίων, που μετά θα τον πετούν στον κάλαθο τον αχρήστων παραλαμβάνοντας έναν επόμενο, σε σειριακή ακολουθία, από το εργοστάσιο παραγωγής αναλώσιμων, το Πανεπιστήμιο. Οι ανομοιμοποίητοι και ανεξέλεγκτοι managers, αλλά και εκείνη η φοβερή ''ανεξάρτητη'' αρχή που θα αξιολογεί με ποσοτικά, επιχειρηματικά κριτήρια, χωρίς καμία έγνοια για τις ανάγκες της κοινωνίας, θα κάνουν το πανεπιστήμιο αίθουσα αναμονής πριν από την είσοδο στην εργασιακή ζούγκλα της καπιταλιστικής κοινωνίας.

1358 πανεπιστημιακοί από όλο τον κόσμο (Chomsky, Zizek κ.α), ακόμη και με κριτήρια ''ακαδημαϊκότητας'', χωρίς κανένα ''ιδιοτελές συμφέρον'' στη χώρα μας, τάσσονται κατά του νομοσχεδίου Διαμαντοπούλου. Έχοντας ζήσει τις εμπειρίες εφαρμογής ανάλογων μέτρων, έχοντας δει τα οικτρά αποτελέσματα που αυτά είχαν για το παρόν και το μέλλον των φοιτητών, μας προειδοποιούν για το μέλλον που έρχεται. Δεν πρόκειται να ανεχτούμε τα ψέματα και την υποκρισία τους. Όχι για λόγους αξιοπρέπειας, παίζεται το μέλλον μας, το συμφέρον μας στα καλοκαιρινά τμήματα της Βουλής, για να γλιτώσουν τις αντιδράσεις. Αλλά, σε τελευταία ανάλυση, παίζεται το μέλλον μας πίσω από τις πλάτες μας, στον καιρό του Μνημονίου, του ΔΝΤ, της Ε.Ε, του καπιταλισμού που έχει αρχίσει να τρώει από τις σάρκες τους, θυσιάζοντας εμάς, την πηγή της κερδοφορίας του.

Και ποιά πρέπει να είναι η απάντηση σε όλα αυτά; Δεν αρκεί το τρίπτυχο συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις, το οποίο βέβαια είναι μονόδρομος. Να βρούμε τον εαυτό μας μέσα στην αγωνιστική συλλογική δράση μαζί με τους συμφοιτητές μας, στο κοινό μας μέτωπο με τους εργαζομένους που πλήττονται. Να συντριβούν τα κόμματα εξουσίας και τα δεκανίκια τους, που υπηρετούν Έλληνες και ξένους δυνάστες-εκφραστές της εξουσίας του κεφαλαίου. Να αρνηθούμε το χρέος μας, υπάρχουν ιστορικά προηγούμενα, να διατηρήσουμε και να διεκδικήσουμε πάση θυσία τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα του Πανεπιστημίου και των άλλων ζωτικής σημασίας χώρων. Να ανοίξουμε το δρόμο για την επανάκτηση της λαικής εξουσίας, έξω από την Ε.Ε. Τα χειρότερα έρχονται. Αλλά ας δείξουμε χαρακτήρα.

Ενας χρόνος μνημονίου και έρχονται κι'άλλα...

Μετά από ένα χρόνο εφαρμογής των μέτρων του μνημονίου τα αποτελέσματα της πολιτικής ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ-ΔΝΤ φαίνονται ξεκάθαρα. Μετά τις αλλεπάλληλες αναθεωρήσεις του μνημονίου συνεχίζεται το τσάκισμα εργασιακών δικαιωμάτων ενός αιώνα σε μια προσπάθεια για την πλήρη αναδιάρθρωση της παραγωγής και των εργασιακών σχέσεων. Στα πλαίσια αυτά έχουμε περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, διάλυση του κοινωνικού κράτους, επιβολή λιτότητας διαρκείας, εκτίναξη της ανεργίας. Όσες και να είναι οι μεταρρυθμίσεις, ‘‘τυχαία’’ το χρέος δε μοιάζει να συρρικνώνεται. Αντιθέτως, μπαίνουμε συνεχώς σε έναν νέο κύκλο λιτότητας, ενώ αυξάνονται τα σενάρια αναδιάρθρωσης-επιμήκυνσης αποπληρωμής του χρέους προς όφελος των δανειστών( και όχι των δανειζομένων). Κοινώς θέλουνε να οδηγήσουν το λαό στη χρεοκοπία. Θέλουν να είμαστε εμείς αυτοί που θα πληρώσουμε την κρίση τους. Άλλωστε τα λεφτά από το δανεισμό και τα μέτρα δίνονται στις τράπεζες και πριμοδοτούν τις επιχειρήσεις (120 δις ευρώ) και όχι για μισθούς, συντάξεις και κοινωνικές παροχές.

Πλέον το μέλλον μας θεωρείται αβέβαιο. Οι αλλαγές στο χώρο της εργασίας έρχονται να το επιβεβαιώσουν με το χειρότερο τρόπο και να οδηγήσουν τη γενιά μας στην ανεργία και την εργασιακή ανασφάλεια. Η κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας είναι πλέον όχι απλά θεσμικά κατοχυρωμένη αλλά και πραγματικότητα. Ταυτόχρονα, η ελαστική απασχόληση και η ανεργία έχουν αυξηθεί κατακόρυφα. Η νεολαία χτυπιέται με έναν πιο έντονο τρόπο, αφού τα μέτρα Λοβέρδου που έχουν ψηφιστεί ορίζουν μειωμένους μισθούς και ανασφάλιστη εργασία για τους νέους μέχρι 25 ετών. Παράλληλα, το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων, όπως αυτό των μηχανικών, είναι πραγματικότητα. Η κατάληξη για όλους τους εργαζόμενους σε αυτά τα επαγγέλματα είναι η απελευθέρωση ωραρίων, η κατάργηση κατώτατων αμοιβών, η αναίρεση προστατευτικών συμβάσεων, η απαξίωση των ίδιων των επαγγελμάτων και η άλωση τους από τα ιδιωτικά συμφέροντα. Μαζί με όλα αυτά έρχονται να ξεπουλήσουν όλο το δημόσιο τομέα. 50 δις αποκρατικοποιήσεις είναι ο στόχος τους. Ξεπούλημα των ΔΕΚΟ, των συγκοινωνιών και όλων των πτυχών του αποκαλούμενου κοινωνικού κράτους με αποκορύφωμα αυτού της ΔΕΗ.

Για να τα καταφέρει, όμως, όλα τα παραπάνω μια κυβέρνηση βαθιά απονομιμοποιημένη από την πλειοψηφία του λαϊκών στρωμάτων επιστρατεύει την καταστολή σε όλα τα επίπεδα. Από τη δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στην πανεργατική πορεία στις 11/5 και τον σχεδόν θανατηφόρο τραυματισμό διαδηλωτή, μέχρι τα «στραβά μάτια» της αστυνομίας για τα φασιστικά πογκρόμ των αυτόκλητων «τιμωρών», η στάση απέναντι στον κόσμο της εργασίας σκληραίνει. Προσπαθούν να χτυπήσουν τα κινήματα είτε μέσω της φυσικής βίας, είτε με το να στρέψουν την κοινή γνώμη απέναντι στους μετανάστες ώστε να παραγκωνιστεί το γεγονός ότι είναι η ίδια τους η πολιτική που έφερε μετανάστες και ντόπιους στην εξαθλίωση.

Εκτός από τα βάρβαρα μέτρα υπάρχει και η φωτεινή όψη της συγκυρίας. Και αυτό γιατί όλο και περισσότερος κόσμος εκφράζει την αγανάκτησή του μέσα από μαζικούς ανυποχώρητους και ελπιδοφόρους αγώνες. Όλο το προηγούμενο διάστημα χαρακτηρίστηκε από μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις, από μαζικά κινήματα ανυπακοής όπως το «Δεν Πληρώνω», από τη νίκη των 300 μεταναστών. Αποκορύφωνα της τεράστιας λαϊκής αγανάχτησης είναι αυτό που ζούμε μια εβδομάδα τώρα στην πλατεία Συντάγματος, αλλά και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Οι χιλιάδες κόσμου που κάθε βράδυ γεμίζουν τις πλατείες, οργανώνονται, συζητάνε και αποφασίζουν μέσα από τις μαζικές λαϊκές συνελεύσεις, όχι μόνο αποτελούν κάτι πρωτόγνωρο, αλλά και το πρώτο μεγάλο βήμα για την κλιμάκωση των αγώνων και την ανατροπή της πολιτικής που έχει ρημάξει τις ζωές μας. Ζητούμενο είναι να μεταφέρουμε το κλίμα της πλατείας Συντάγματος σε όλες τις σχολές και τους εργασιακούς χώρους και ταυτόχρονα να μπολιάσουμε το κίνημα αυτό με τις εμπειρίες και τα αιτήματα των Φοιτητικών Συλλόγων και των σωματείων, να το μαζικοποιήσουμε, κάνοντας το ταυτόχρονα πραγματικά πολιτικά επικίνδυνο. Αποδεικνύεται λοιπόν πως οι εργαζόμενοι και η νεολαία δεν έχουν πια τίποτα να περιμένουν από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και βγαίνουν μαχητικά στο προσκήνιο διεκδικώντας ένα καλύτερο μέλλον μακριά από την λαιμητόμο του Μνημονίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ. Ενώ παράλληλα δεν έχουν να περιμένουν και τίποτα από την προδοτική στάση της ξεπουλημένης και γραφειοκρατικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Οι ώρες της κυβέρνησης είναι μετρημένες…Το βάρος της λαϊκής αγανάχτησης θα τους ανατρέψει.

Νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου

Σε συνέχεια με τις μεταρρυθμίσεις στην εργασία, στόχος της πολιτικής της Τρόικας, με υλοποιητή την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. γίνεται τώρα η εκπαίδευση, καθώς απαραίτητη προϋπόθεση έτσι ώστε να γίνει πραγματικότητα το νέο μοντέλο εργαζόμενου (ευέλικτος, φθηνός, πειθήνιος) είναι η αναδιάρθρωση του συνόλου της εκπαίδευσης.

Καταργείται η έννοια του πανεπιστημίου όπως την ξέραμε μέχρι σήμερα και αλλάζει η δομή και η λειτουργία του στα πρότυπα της Μπολόνια και πλήρως εναρμονισμένο με την αγορά, όπως άλλωστε προοικονομούσαν και οι προηγούμενες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Πρωτεύοντα ρόλο στη συγκυρία της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης παίζει το κομμάτι της υποχρηματοδότησης και της απαξίωσης της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Ο «Καλλικράτης» στην εκπαίδευση έρχεται να βάλει λουκέτο σε περίπου 150 τμήματα και να συγχωνεύσει 10 πανεπιστήμια πανελλαδικά. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν αποσκοπεί στο «συμμάζεμα» του χάρτη των ιδρυμάτων και των οικονομικών τους, αλλά στοχεύει σε ένα δημόσιο πανεπιστήμιο πιο κλειστό, πιο συρρικνωμένο, πιο ταξικό. Ταυτόχρονα ούτε λόγος να γίνεται για διατήρηση σχολών και τμημάτων ανθρωπιστικού-κοινωνικού περιεχομένου αφού μέσω των συγχωνεύσεων θα καταργηθούν. Σημαντικά παραδείγματα σχολών που κλείνουνε με αγωνιστικές αποφάσεις φοιτητών και καθηγητών γιατί δεν μπορούν να λειτουργήσουν εξ’ αιτίας ελλείψεων σε πόρους και σε προσωπικό, είναι η Αρχιτεκτονική ΕΜΠ, η ΑΣΚΤ, το ΤΕΙ Πειραιά κ.ά..

Σε αυτό το φόντο και με το σύνολο της ακαδημαϊκής κοινότητας (φοιτητές-καθηγητές-εργαζόμενοι) να διαφωνεί με τον νόμο Διαμαντοπούλου, το υπουργείο Παιδείας κάνει την ύστατη προσπάθεια απόσπασης συναίνεσης, έτσι ώστε να κατορθώσει να επιβάλλει το νομοσχέδιο, το οποίο δήλωσε πως θα κατεβάσει προς ψήφιση μέσα στο καλοκαίρι. Οι θέσεις για την Παιδεία που κατέθεσε η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ –που είναι πανομοιότυπες αν όχι ίδιες με αυτές του Υπουργείου- έρχονται να δώσουν χείρα βοηθείας στην Διαμαντοπούλου που αυτήν την περίοδο φαίνεται να είναι πλήρως απομονωμένη και να αναδείξουν την ΔΑΠ σε εγγυητή της προώθησης και υλοποίησης της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης.

Απέναντι στο παρόν και το μέλλον που μας ετοιμάζουν, μόνος δρόμος οι συλλογικοί μας αγώνες...

Μπροστά σε αυτή τη ριζικά ανατροπή του σήμερα και του αύριο μας, απαιτείται η συστράτευση όλων μας, γύρω από τα αυτονόητα δικαιώματά μας. Η μόνη απάντηση, απέναντι στο γενικευμένο καθεστώς ανασφάλειας και λιτότητας που βιώνουμε, δεν είναι η ατομική διαπραγμάτευση και το διαρκές τρέξιμο, αλλά οι συλλογικοί ανατρεπτικοί αγώνες για κατοχύρωση ενιαίων πτυχίων ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα κατοχυρωμένα σε αυτά, και για την υπογραφή των αντίστοιχων ανά κλάδους συλλογικών συμβάσεων εργασίας που θα εξασφαλίζουν μια αξιοπρεπή ζωή από μια δουλειά και μόνο. Τίποτα δε χαρίζεται, όλα κατακτούνται στους δρόμους του αγώνα. Από το οκτάωρο περισσότερο από έναν αιώνα πίσω, μέχρι και την ανατροπή του άρθρου 16, μονόδρομος είναι το κίνημα και ότι αυτό επιβάλλει.

Αν και ο διάλογος για την εκπαίδευση και οι εξελίξεις στο μέτωπο αυτό έχουν παραταθεί ύστερα από την πίεση του αγώνα που δώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα, η κυβέρνηση με δηλώσεις της κάνει ξεκάθαρες τις προθέσεις της να προχωρήσει σε ψήφιση του νομοσχεδίου μέσα στον Ιούλιο. Είναι φανερό ότι με την πρόθεσή τους για ψήφιση του νόμου σε ανενεργή περίοδο για τους συλλόγους δείχνουν ότι φοβούνται την αντίδραση της νεολαίας και ένα μαζικό φοιτητικό κίνημα, που όπως κατάφερε και στο παρελθόν, θα επιφέρει μεγάλο πλήγμα στην πολιτική τους. Απέναντι λοιπόν σε όλα αυτά δεν εφησυχαζόμαστε. Είναι τώρα που πρέπει να σηκώσουμε το γάντι της αντιπαράθεσης, να προσδώσουμε στον αγώνα μας το χαρακτήρα διαρκείας και ανατροπής που με Συνελεύσεις-Καταλήψεις-Διαδηλώσεις θα απαιτεί τη μη κατάθεση του νόμου έκτρωμα. Είναι δυνατό και αναγκαίο ένα φοιτητικό κίνημα πυροκροτητής ευρύτερων αντιστάσεων, όπου σε σύμπλευση με τον κόσμο της εκπαίδευσης και τους εργαζόμενους θα ανατρέψει την επίθεση που δεχόμαστε.

ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ-ΕΑΑΚ

Φοιτητικές εκλογές 2011

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ…

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ…

ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ…

Απαντάμε με:

Αγώνες των εργαζομένων:

·        Για να μην πληρώσει ο λαός το χρέος και την κρίση

·        Για την ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής που επιβάλλουν Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ.- Ε.Κ.Τ. και ο συνασπισμός ΠΑΣΟΚ-ΝΔ ΛΑΟΣ

·        Για να υπερασπιστούν τα κεκτημένα δικαιώματά τους σε εργασία- υγεία- κοινωνική πρόνοια

·        Για να μην δουλεύουν οι νέοι με 500ευρώ και ανασφάλιστοι

Αγώνες της νεολαίας:

·        Για να μην περάσει το νομοσχέδιο που δημιουργεί το πανεπιστήμιο της κρίσης και καταργεί τη δημόσια και δωρεάν παιδία

·        Για να μην απαξιωθούν τα πτυχία τους και η εργασιακή τους προοπτική

·        Για να μην στερηθούν τα δημοκρατικά δικαιώματά τους

·        Για την αναζωογόνηση και μαζικοποίηση των Γ. Συνελεύσεων, που θα πολιτικοποιήσουν τους Συλλόγους και θα κάνουν την υπεράσπιση των συμφερόντών των φοιτητών ξανά ζήτημα δικό τους

Αγώνες για την αριστερά:

·        Για να ξεπεραστούν η ηττοπάθεια και τα πολιτικά αδιέξοδα

·        Για να εκφράσει ζωντανό, ενιαίο, μάχιμο πολιτικό λόγο που θα απαντά στα ερωτήματα του σήμερα

·        Για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της πληττόμενης πλειοψηφίας

• Για να δώσει νικηφόρα προοπτική στα κινήματα ανατροπής που μας περιμένουν

ΣΤΙΣ 18 ΜΑΗ

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ- ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

σχήμα της Ε.Α.Α.Κ.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Ε.Α.Α.Κ. ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Μια εβδομάδα μετά την Σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις Βρυξέλες η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έρχεται να εξαγγείλει νέα μέτρα λιτότητας ακολουθώντας πιστά τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ μέσω του μνημονίου 4. Περαιτέρω μείωση των μισθών, νέο γύρο ιδιωτικοποιήσεων, περικοπές παροχών σε παιδεία, υγεία, ασφάλιση. Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση δωρίζει στις τράπεζες και στις μεγαλοεπιχειρήσεις νέο πακέτο χρηματοδότησης για την σωτηρία τους, κλείνει σχολεία και πανεπιστημιακά ιδρύματα ελέω Καλλικράτη και «συγχωνεύσεων», δρομολογώντας της υποταγή τους στην ιδιωτική χρηματοδότηση. Έτσι δίνει σάρκα και οστά στο όραμα του «νέου σχολείου» της αγοράς, ετοιμάζοντας παράλληλα αντίστοιχες, αντιδραστικές αλλαγές στα πανεπιστήμια μέσω του νέου νόμου της Διαμαντοπούλου. Όπως και σε κάθε πτυχή της ζωής μας(εργασία-ασφάλιση-υγεία-δημοκρατικά δικαιώματα-περιβάλλον) έτσι και στην εκπαίδευση η πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ-ΔΝΤ θα προελάσει λεληλαντώντας αν δε βρει ισχυρό αντίπαλο δεος.  

                                             

Απέναντι σε αυτήν την πολιτική το φοιτητικό κίνημα έχει δώσει τις πρώτες απαντήσεις του από την αρχή της χρονιάς. Μαζικές γενικές συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις δείχνουν στην κυβέρνηση και την Διαμαντοπούλου πως το κίνημα είναι έτοιμο να συμβάλει νικηφόρα για την ανατροπή αυτής της πολιτικής. Όσο και αν τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ και ο «διάλογος» του Υπουργείου προσπαθούν να αποσιωπήσουν την παρέμβαση του φοιτητικού κινήματος, δεν μπορούν να συγκαλύψουν το γεγονός ότι  παρά της μεγαλεπήβολες εξαγγελίες της Διαμαντοπούλου, η εκπαιδευτική αναδιάρθρωσή βρίσκει σθεναρή αντίσταση. Τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ μέσα από τις οργανωμένες και δυναμικές διαδικασίες και κινητοποιήσεις τους δεν έχουν γίνει ακόμα παρανάλωμα του πυρρός των επιχειρήσεων και του αυταρχισμού όπως θα ήθελε η κυβέρνηση και το ΔΝΤ. 

Οι δυνάμεις του δικομματισμού περνούν με σαφή τρόπο την επιλογή να αποσυγκροτήσουν και να αποπολιτικοποιήσουν το φοιτητικό κίνημα. Θέλουν πανεπιστήμια και ΤΕΙ χωρίς ανατρεπτική συνδικαλιστική δράση, χωρίς οργανωμένους Συλλόγους Φοιτητών, χωρίς Γενικές Συνελεύσεις, όπου ακόμα και οι εκλογές που αποτελούσαν εν μέρει προνομιακό πεδίο για τις δυνάμεις της κυρίαρχης πολιτικής θα παραπέμπονται στις καλένδες. Οι καθεστωτικές παρατάξεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ είναι εναρμονισμένες σε αυτό το σχέδιο για το φοιτητικό κίνημα. Προσπαθούν με κάθε τρόπο να μην βρει οργανωμένη και ανατρεπτική έκφραση η διογκωμένη οργή της σπουδάζουσας νεολαίας απέναντι στην πολιτική των κομμάτων τους. Γι αυτό με κάθε μέσο από την αρχή της χρονιάς σαμποτάρουν τις διαδικασίες των Συλλόγων, προβάλλουν τον ατομικό δρόμο και την προσωπική ανέλιξη ως μόνο τρόπο επιβίωσης για τη νέα γενιά.

Βέβαια δεν θα περίμενε κανείς διαφορετική στάση από τις δυνάμεις αυτές. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι η στάση της ΚΝΕ που φαίνεται ότι  με τις πολιτικές της επιλογές και τη στάση της όλη τη χρονιά μάλλον κινείται στο ίδιο μήκος κύματος με τις καθεστωτικές παρατάξεις. Η μεθοδευμένη απουσία της από τις γενικές συνελέυσεις, το ανοιχτό σαμποτάρισμά τους, η λασπολογία και ο χαρακτηρισμός τους ως εκφυλιστικές διαδικασίες θέτει πολλά ερωτήματα σε σχέση με το κατά πόσο μια τέτοια γραμμή θέλει και μπορεί πραγματικά να «ανασυγκροτήσει το φοιτητικό κίνημα.            

Η ΚΝΕ με την γραμμή αυτή εδώ και 2 χρόνια εντοπίζει γενικευμένο «εκφυλισμό». Εκφυλισμός είναι λοιπόν το ότι το φοιτητικό κίνημα από το ‘90 μέχρι και τώρα βρίσκεται σε διαρκή μάχη με τις κυβερνητικές επιλογές; Το ότι μέσα από τις συνελεύσεις, τις καταλήψεις και τις διαδηλώσεις το φοιτητικό κίνημα κατάφερε να δημιουργήσει αναχώματα σε μια σειρά μέτρων που προσπάθησε να περάσει το εκάστοτε υπουργείο παιδείας και αποτέλεσε εμπνευστή για μια ολόκληρη γενιά αλλά και πυροδότη για ευρύτερους νεολαιίστικους αγώνες (καταφέρνοντας να μπλοκάρει το νόμο Γιαννάκου το 2006, να ανατρέψει την αναθεώρηση του άρθρου 16 το 2007, να κάνει την χώρα μας σπασμένο κρίκο του ΚΕΧΑΕ και της Μπολόνια); Φυσικά επιμέρους προβληματικές σε Συλλόγους και Σχολές εμφανίζονται, εκεί που πλειοψηφούν οι καθεστωτικές παρατάξεις και σαμποτάρουν κάθε συλλογική, ανατρεπτική διαδικασία. Όμως η ΚΝΕ, πάρα τα αλλεπάλληλα κάλεσμα των σχημάτων της ΕΑΑΚ, δεν μπαίνει καν στον κόπο να μαζικοποιηθούν οι διαδικασίες και να αλλάξουν οι συσχετισμοί υπέρ του κινήματος.  Παραμένει οχυρωμένη γύρω  από την  ηττοπαθή λογική ότι στο σήμερα και μέσα από αυτούς τους συσχετισμούς δεν μπορούμε να πετύχουμε νίκες απέναντι στη κυρίαρχη πολιτική. 

Μάλιστα η επιλογή του Μετώπου Αγώνα Σπουδαστών που άλλοτε ανομολόγητα κι άλλοτε ανοιχτά στοχεύει στη διάσπαση των συλλόγων έρχεται να ενταθεί και να ολοκληρωθεί από τη στρεβλή αντίληψη για τον ορισμό των φοιτητικών εκλογών μέσα από εκλογοαπολογιστικές συνελεύσεις. Η επιλογή αυτή οδηγεί στο να κάνει ο κάθε σύλλογος μόνος του εκλογές με αποτέλεσμα να χτυπιέται ο πανελλαδικός και ενιαίος χαρακτήρας της δράσης και της απόφασης των συλλόγων, που είναι κεκτημένο του φοιτητιτικού κινήματος απο τα χρόνια της αντι-δικτατορικής πάλης ως σήμερα.

Η Ε.Α.Α.Κ. υπερασπίζεται την ενότητα στη βάση των συμφερόντων της πλειοψηφίας των φοιτητών και την πανελλαδικότητα του φοιτητικού κινήματος και όλων των διαδικασιών του. Με αυτό τον τρόπο το μεταπολιτευτικό φοιτητικό κίνημα κατάφερε να έχει παν-κοινωνική και παλλαϊκή εμβέλεια, να πετυχαίνει νίκες και να συμπορεύεται με το μαχητικό εργατικό κίνημα.  Υπερασπιζόμαστε τις μαζικές, ενιαίες Γενικές Συνελεύσεις των συλλόγων ως το βασικό όργανο στο οποίο μπορούν να συμμετέχουν, να βγάζουν τα συμπεράσματα τους αλλά και να παίρνουν θέση οι φοιτητές. Αυτές οι διαδικασίες δίνουν την δυνατότητα έκφρασης των πιο αγωνιστικών διαθέσεων της νεολαίας, είναι διαδικασίες στις οποίες εκτίθενται οι κυβερνητικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ. Από την άλλη μεριά, οι φοιτητικές εκλογές ως ένα πεδίο στο οποίο πρέπει με συνολικό τρόπο η νεολαία να πάρει θέση, για να μπορέσει να σταλεί μήνυμα ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ κυβέρνησης – ΔΝΤ –ΕΕ   πρέπει να πραγματοποιούνται ίδια μέρα και πανελλαδικά σε όλους τους συλλόγους, πρέπει με μαζικό τρόπο να ενισχύουν τα ρεύματα ανατροπής που υπάρχουν στη νεολαία.            

Η μαχητική και εργατοδημοκρατική ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος φυσικά βρίσκει πολλούς εχθρούς και δυστυχώς η ΚΝΕ από ότι φαίνεται δεν διαλέγει να σταθεί αρωγός σε ένα τέτοιο σχέδιο παρά διαλέγει να κορυφώσει την χυδαία επίθεση στις δυνάμεις της ΕΑΑΚ αλλά και της αντικαπιταλιστικής αριστεράς γενικότερα. Αυτή η  επιλογή όχι μόνο δεν ευνοεί το φοιτητικό κίνημα αλλά επίσης υπονομεύει και την αναγκαία κινηματική κοινή δράση που πρέπει να ακολουθήσουν οι δυνάμεις της αριστεράς, που όπως φάνηκε και το 2007 μπορεί να φέρει νικηφόρα αποτελέσματα. Είναι μια επιλογή που είχε σαν αφετηρία τη σκευωρία απο την ηγεσία της ΚΝΕ και του ΚΚΕ απέναντι στις δυνάμεις της ΕΑΑΚ με αφορμή τη δήθεν «βεβήλωση» του μνημείου της ηρωικής αγωνίστριας Σ. Βασιλακοπούλου. Η συνέχεια δίνεται μέσα από χυδαία άρθρα στον Ριζοσπάστη και ως επιστέγασμα έρχεται η στοχοποίηση των δυνάμεων της ΕΑΑΚ ως τραμπούκων και απόγονων της ΕΚΟΦ.  Η νέα επίθεση στους πραγματικούς, από ότι φαίνεται, εχθρούς της ΚΝΕ  (δηλαδή τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς) έρχεται με την τελευταία κατηγορία πως η ΕΑΑΚ δε λογαριάζει τις αποφάσεις των γενικών συνελεύσεων (!!!). Με βάση την τεράστια προσπάθεια που καταβάλλουν πανελλαδικά οι δυνάμεις της ΕΑΑΚ για να πραγματοποιηθούν κινηματικές γενικές συνελεύσεις μέσα σε όλους τους συλλόγους από την αρχή της χρονιάς θα αναρωτιόταν οποιοσδήποτε κι εμείς μαζί ΣΕ ΤΙ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ Η ΓΚΕΜΠΕΛΙΤΙΚΗ ΑΥΤΗ ΛΑΣΠΟΛΟΓΙΑ και ΤΙ ΡΟΛΟ ΒΑΡΑΕΙ Η ΚΝΕ; 

Απαράκλητα και χωρίς αυταπάτες, εχθρός δικός μας είναι η κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της, είναι η πολιτική της ΕΕ και του ΔΝΤ που έρχονται να διαλύσουν το μέλλον και το δικαιώματα της νεολαίας και των εργαζομένων. Απευθύνουμε κάλεσμα στο κόσμο των σχολών και στις δυνάμεις της αριστεράς -και της ΚΝΕ συμπεριλαμβανομένης- για μια νέα συνολική πολιτική επανεξόρμηση του φοιτητικού κινήματος, με στόχο την εκ νέου μαζικοποίηση και πολιτικοποίηση των διαδικασιών του. Σ’ αυτό το πεδίο, της κοινής πάλης για την απόκρουση και την ανατροπή τηε κυβερνητικής πολιτικής να γίνει και η διαπάλη των διαφορετικών λογικών για το κίνημα. Μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει νέος γύρος αναμέτρησης με την κυρίαρχη πολιτική συνολικά.                

                

Όσον αφορά τις φοιτητικές εκλογές καλούμε όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς σε κοινή πάλη ώστε να αναδειχτεί ο πολιτικός τους χαρακτήρας, να γίνουν βήμα για την καταδίκη της κυρίαρχης αντιλαικής πολιτικής. Στην κατεύθυνση αυτή να σταθούμε ενιαία απέναντι στις καθεστωτικές δυνάμεις και το όργιο νοθείας που αυτές επιβάλουν. Να απαιτήσουμε να μην αλλάξει κανένας εκλογικός κανονισμός σε συλλόγους που η Αριστερά επέβαλε διαφανείς και δημοκρατικές φοιτητικές εκλογές και ενιαία να παλέψουμε ώστε να μην υπάρχει νοθεία σε σχολές όπου η ΔΑΠ και η ΠΑΣΠ ελέγχουν την διαδικασία των εκλογών. Αυτό απαιτεί το να παλέψουμε ενιαία ώστε σε κάθε σύλλογο για την συγκρότηση ευφορευτικών επιτροπών με ισότιμη παρουσία αντιπροσώπων από κάθε παράταξη, να υπάρχει  παραβάν και να διασφαλίζεται η μυστικότητα της ψήφου, να υπάρχουν λευκά ψηφοδέλτια και αυτά να καταμετρούνται στα έγκυρα. Στόχοι που θα δώσουν δυναμική απάντηση στην εκτεταμένη νοθεία και στις αντιδημοκρατικές διαδικασίες που ακολουθούν οι καθεστωτικές παρατάξεις σε μια σειρά από συλλόγους (βλ. ΑΣΟΕΕ, ΠΑ.ΠΕΙ., ΠΑ.ΜΑΚ., ΤΕΦΑΑ, κτλ). Σε κάθε άλλη περίπτωση να υπάρχει κοινή καταγγελία απο τις δυνάμεις της Αριστεράς και καθολική μη αναγνώριση του αποτελέσματος.          

                                  

Παράλληλα, με συνείδηση ότι και οι εκλογές είναι μια μόνο στιγμή του κινήματος, καλούμε τον κόσμο του αγώνα και κάθε φοιτητή και σπουδαστή  να πρωτοστατήσουμε σε μια νέα φάση με συνελεύσεις, καταλήψεις και διαδηλώσεις ώστε η σπουδάζουσα νεολαία, στο πλάι των εργαζομένων,  να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα στην κυβέρνηση και το υπουργείο παιδείας: Η πολιτική που διαλύει το μέλλον μας θα γίνει παρελθόν, θα ανατραπεί! 

ΕΝΙΑΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ

σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ…

Στις 6 Μάη συμπληρώνεται ένας χρόνος από την ψήφιση του μνημονίου στη Βουλή από την κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟΚ., την Ντόρα και τα μπουμπούκια του ΛΑΟΣ. Μέσα σε ένα χρόνο είναι ηλίου φαεινότερο πως η τρόικα του Δ.Ν.Τ.- Ε.Ε.- ΠΑ.ΣΟΚ. έχουν καταφέρει ισχυρά πλήγματα αφ’ ενός στις κοινωνικές παροχές και αφ’ ετέρου στις εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα.

Είναι κοινή παραδοχή πως ένας χρόνος μνημόνιο είχε σαν αποτέλεσμα: κατάργηση 13^ου- 14^ου μισθού και έντονη μείωση του λαϊκού εισοδήματος(αγγίζει το 25%), άρση συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων και πετσόκομμα των συντάξεων, φοροληστρικές επιδρομές στα λαϊκά εισοδήματα με παράλληλες φοροαπαλλαγές στις μεγάλες επιχειρήσεις, κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, μειωμένη χρηματοδότηση σε Υγεία- Παιδεία- Συγκοινωνίες, χαράτσια σε νοσοκομεία/ Μ.Μ.Μ./ διόδια;, Ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας…

Καταστροφικό αποτέλεσμα αυτής τη πολιτικής είναι η δημιουργία ενός φαύλου κύκλου έντονης ύφεσης, μεγάλης ανεργίας και κοινωνικής εξαθλίωσης που σε καμιά περίπτωση δεν θα οδηγήσουν στο λεγόμενο ξεπέρασμα της κρίσης. Μεγάλη απόδειξη αυτού είναι πως οι υπαίτιοι της πολιτικής αυτής και τα παπαγαλάκια τους έρχονται να μας πουν ότι ίσως τα μνημόνια απέτυχαν και να πρέπει να συζητάνε για μια αναδιάρθρωση του χρέους με ότι αυτό συνεπάγεται για την παγίωση μιας εικόνας οικονομικού και κοινωνικού μεσαίωνα.

Η πραγματικότητα για εμάς( και αυτό δεν είναι κοινή παραδοχή) είναι πως με αιτία την οικονομική κρίση και με αφορμή το δημόσιο χρέος που δημιούργησε το κεφάλαιο μαζί με τις κυβερνήσεις της τελευταίας 30ετίας κατόρθωσαν να άρουν νίκες του λαϊκού κινήματος ενός ολόκληρου αιώνα. Εντέλει, η επιτυχημένη μνημονιακή πολιτική- ένα χρόνο μετά- θέτει νέους στόχους εις βάρος των δικαιωμάτων των εργαζόμενων και της νεολαίας. Το δίλημμα πλέον δεν είναι μνημόνιο ή χρεοκοπία αλλά η Σκύλλα του μνημονίου και η Χάρυβδη της αναδιάρθρωσης.

…ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟΣ

Για μας το δίπολο δεν είναι ούτε μνημόνιο-χρεοκοπία ούτε μνημόνιο- αναδιάρθρωση χρέους. Το επαχθές χρέος το οποίο καλούμαστε να πληρώσουμε ποτέ δεν επισυνάφθηκε από τον ελληνικό λαό και ποτέ τελικά δεν τα ‘φάγαμε μαζί’. Για μας το πραγματικό δίπολο είναι από τη μια η βίαιη επίθεση του κεφαλαίου απέναντι στις λαϊκές μάζες για να διασφαλίσει τα συμφέροντά του και από τη άλλη οι κοινωνικοί αγώνες ως ασπίδα και λόγχη για μια καλύτερη μοίρα του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας.

Κοινωνικοί αγώνες που δεν θα κάνουν μνημόσυνο ενός χρόνου στα δικαιώματα μας αλλά θα αντλούν τη δυναμική και την ελπίδα από τα κινήματα που εμφανίστηκαν: της Κερατέας και του ‘ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ’, των πανεργατικών απεργιών και των φοιτητικών καταλήψεων, των κινητοποιήσεων στα ΜΜΜ, στα ΜΜΕ, των συμβασιούχων, των λιμενεργατών, των συμβασιούχων και των γιατρών…

Κοινωνικοί αγώνες που δεν θα περιοριστούν στη απλή διαμαρτυρία ενάντια στο μνημόνιο αλλά θα δημιουργήσουν εκείνο το διαρκές και μαχητικό λαϊκό κίνημα που θα εισβάλλει στην κεντρική πολιτική σκηνή και θα επηρεάσει τις εξελίξεις υπέρ των συμφερόντων του: θα ανατρέψει την μνημονιακή πολιτική, θα απαιτήσει διαγραφή του χρέους, θα απεμπλακεί από τη θηλιά του Ευρώ και της Ε.Ε., θα έρθει σε ρήξη με τον πυρήνα της καπιταλιστική κρίσης…

Με την προοπτική που μας θέτουν τα παραπάνω δεν γίνεται παρά να βλέπουμε σαν το πρώτο κινηματικό ραντεβού την πανεργατική απεργία και πορεία στις 11 Μάη και να καλούμε όλο το Σύλλογο να συμμετέχει με απόφαση του από Γ. Συνέλευση στις 10 Μάη…

Νομοθεσία ΑΕΙ

Νόμοι

1. Ν.4076/2012: Ρυθμίσης θεμάτων Α.Ε.Ι και άλλες διατάξεις.
2. N.4009/2011:  Δομή, λειτουργία, διασφάλιση της ποιότητας των σπουδών και διεθνοποίηση των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
3. Ν.3848/2010: Αναβάθμιση του ρόλου του εκπαιδευτικού – καθιέρωση κανόνων αξιολόγησης και αξιοκρατίας στην εκπαίδευση και λοιπές διατάξεις.
4. N.3794/2009: Ρύθμιση θεμάτων του πανεπιστημιακού και τεχνολογικού τομέα της ανώτατης εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις.
5. N.3685/2008: Θεσμικό πλαίσιο για τις μεταπτυχιακές σπουδές.
6. N.3549/2007: Μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
7. N.3404/2005: Ρύθμιση θεμάτων του Πανεπιστημιακού και Τεχνολογικού Τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης και λοιπές διατάξεις.
8. N.3374/2005: Διασφάλιση της ποιότητας στην ανώτατη εκπαίδευση. Σύστημα μεταφοράς και συσσώρευσης πιστωτικών μονάδων – Παράρτημα διπλώματος.
9. Ν.3369/2005: Συστηματοποίηση της δια βίου μάθησης και άλλες διατάξεις.
10. N.3205/2003: Μισθολογικές ρυθμίσεις λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου, Ν.Π.Δ.Δ.. ΟΤΑ μονίμων στελεχών των ενόπλων δυνάμεων και αντιστοίχων της Ελληνικής Αστυνομίας, του Πυροσβεστικού και Λιμενικού σώματος και άλλες συναφείς διατάξεις (ΦΕΚ 297/23-12-2003 τ. Α’).
11. N.3027/2002: Άρθρο 3: Θέματα Πανεπιστημίων & ΤΕΙ και Άρθρο 4: Ίδρυση ΑΣΠΑΙΤΕ και Κατάργηση της ΣΕΛΕΤΕ.
12. Ν.2916/2001: Διάρθρωση της ανώτατης εκπαίδευσης και ρύθμιση θεμάτων του τεχνολογικού τομέα αυτής.
13. N.2690/1999: Κύρωση του Κώδικα Διοικητικής διακασίας και άλλες διατάξεις.
14. N.2621/1998: Ρύθμιση θεμάτων οργάνωσης και λειτουργίας των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και άλλες διατάξεις.
15. N. 2454/1997:  Ρύθμιση θεμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και άλλες διατάξεις» (αυτονομία Τμημάτων), ΦΕΚ 7/30-1-1997 τ. Α’.
16. Ν.1404/1983: Δομή και Λειτουργία των Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.

Προεδρικά διατάγματα

1. Π.Δ.160/2008 (ΦΕΚ 220-Τευχ. Α/3-11- 2008): Πρότυπος Γενικός Εσωτερικός Κανονισμός Λειτουργίας των Α.Ε.Ι.
2. Π.Δ. 226/2007: Περί καθορισμού του τρόπου δωρεάν προμήθειας και επιλογής διδακτικών συγγραμμάτων από τους φοιτητές ή σπουδαστές των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων.
3. Π.Δ. 163/2002: Διαδικασία και προϋποθέσεις πρόσληψης επιστημονικών συνεργατών, εργαστηριακών συνεργατών, εκπαιδευτικών ειδικών μαθημάτων (ΕΕΜ) και ειδικών συνεργατών στα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΤΕΙ).

Υπουργικές αποφάσεις

1. YA Φ.122.1/311/125673α/Β2, ΦΕΚ 2503/ Τεύχος Β’/ 4-11-2001: Εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη των εσωτερικών μελών του Συμβουλίου κάθε Α.Ε.Ι.
2. YA 46350/E5, ΦΕΚ 625Β/18-05-2006: Καθορισμός Γενικών Ενιαίων Κανόνων για την κατάρτιση των Προγραμμάτων Σπουδών των ΤΕΙ.
3. Αριθ. Φ5/89656/Β3, ΦΕΚ 1466/13-08-2007: Εφαρμογή του Συστήματος Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων.
4. Αριθ.93336/Ε5: Καθορισμός του περιεχομένου σπουδών των Τμημάτων της ΑΣΠΑΙΤΕ.
5. Αριθ.Φ1/8018/Ε5: Κατανομή και ανακατανομή των οργανικών θέσεων ΕΠ των Τμημάτων της ΑΣΠΑΙΤΕ.
6. Aριθ. Φ2/121871/Β3: Κατάταξη πτυχιούχων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
7. Αριθμ. 83464/Ε5: Έγκριση λειτουργίας Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών (Π.Μ.Σ.) στην Α.Σ.ΠΑΙ.ΤΕ σε σύμπραξη με το Πανεπιστήμιο του Roehampton University, London του Ην. Βασιλείου (U.K.) με τίτλο «Σπουδές στην Εκπαίδευση» (Master of Arts in Education).
8. Αριθμ. 65115/Ε5: Ίδρυση Ινστιτούτου Δια Βίου Εκπαίδευσης (Ι.Δ.Β.Ε.) στην Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε.).
9. Αριθμ. Φ5/72535/Β3: Καθορισμός Παραρτήματος Διπλώματος.
10. Αριθμ. 38913/Β1: Συγκρότηση εκλεκτορικών σωμάτων από μέλη ΔΕΠ ή ΕΠ άλλων Τμημάτων του ιδίου ή άλλων A.E.I, και άλλα συναφή ή λεπτομερειακά θέματα σχετικά με την εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 24 του Ν. 3549/2007.
11. Αριθ. Φ5/122975: Μεταγγραφές φοιτητών και σπουδαστών εσωτερικού.
12. Αριθμ. 60671/Ε5 (ΦΕΚ 771, τ.Β’, 21-06-2002): Σύμπραξη των Τμημάτων των ΤΕΙ στη λειτουργία προγραμμάτων μεταπτυχιακών σπουδών (Π.Μ.Σ.), την ευθύνη οργάνωσης και εκτέλεσης των οποίων έχουν ομοταγή Πανεπιστήμια του εξωτερικού αναγνωρισμένα από το ΔΙΚΑΤΣΑ.

ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ... ...ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ

1ος δρόμος : ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ

Εδώ και 6 μήνες ερχόμαστε αντιμέτωποι καθημερινά με δημοσιεύματα, ρεπορτάζ, δελτία τύπου κτλ, που μας πληροφορούν ποιά επιπλέον δικαιώματα αποφάσισαν το ΔΝΤ, η ΕΕ και το ΠΑΣΟΚ να καταστρατηγήσουν. Αρχές Μάρτη πια και μετράμε ήδη το μνημόνιο νούμερο 4 και ένα πολυνομοσχέδιο που δεν έχει ψηφιστεί. Το περίφημο πολυνομοσχέδιο για την εκαίδευση, ένα νομοσχέδιο που ακριβώς λόγω του αντικειμένου και της κοινώνικης ομάδας,την οποία αφορά, εκκρεμεί. Γιατί στην Ελλάδα καμιά κυβέρνηση και κανένα υπουργείο δεν επέλεγε με έναν εύκολο τρόπο να πλήξει τα δικαιώματα της νεολαίας και να βρεθεί αντιμέτωπη με αυτό που φοιτητές και μαθητές ξέρουν να κάνουν πολύ καλά: να ορθώνουν μαχητικά κινήματα συμπαρασύροντας και τα στρώματα των εργαζομένων.

Όσον αφορά στους φοιτητικούς συλλόγους παρ'όλο που οι περισσότεροι ασχολούνται με ημερίδες, πάρτι και χώρους για αφίσσες, πραγματοποιείται πολιτική διαπάλη για τη καυτή πατάτα του πολυνομοσχεδίου. Μόνο που όταν αύτο έχει να κάνει με τις καθεστωτικές παρατάξεις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, η πολιτική δε γίνεται στους μαζικούς χώρους των γενικών συνελεύσεων αλλά πίσω από τις πλάτες των φοιτητών μέσω internet και facebook.

Για τη ΠΑΣΠ, τη κυβερνητική παράταξη, τα λόγια είναι περιττά. Ενώ έχει βουήξει ο τόπος από την κεντρική ανακοίνωση της ΠΑΣΠ-ΤΕΙ που υποστηρίζει το νομοσχέδιο, ποτέ και πουθενά η ΠΑΣΠ δεν διέψευσαι τίποτα. Όμως ξέρουμε καλά οτί σε τέτοιες περιόδους η σιωπή για αυτά τα ζητήματα σημαίνει συναίνεση και υποταγή στις επιλογές του υπουργείου.

Βασιλικότερη του βασιλέως εμφανίστηκε σε κεντρική της εκδήλωση η “ανεξάρτητη” ΔΑΠΝΔΦΚ με χειροκροτητή της το Σαμαρά. Στη συνάντηση αυτή η ΔΑΠ δε περιορίστηκε στο να υιοθετήσει τις προτάσεις του υπουργείου που δυσχεραίνουν τους όρους φοίτησης μας και απλά διαγράφουν την εργασιακή μας προοπτική αλλά επέκτεινε το αντιδραστικό της σχέδιο μέχρι και στις συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες των φοιτητών. 

 

• Πιο συγκεκριμένα τα βασικά σημεία της πρότασης ΔΑΠ ΑΕΙ για τη παιδεία είναι:
• Ιδιωτική χρηματοδότηση των προπτυχιακών και μετατυχιακών σπουδών
• Αξιολόγηση των πανεπιστημίων από την οποία θα εξαρτάται και η χρηματοδότηση
• Μη κρατικά πανεπιστημία
• Κατάργηση δωρεάν διανεμόμενων συγγραμμάτων και αντικατάσταση τους από το e-reader
• Κατάργηση ασύλου
• Διάλυση της ΕΦΕΕ και φοιτιτηκές εκλογές ανά 2 χρόνια με δικαστικό αντιπρόσωπο

Ένα είναι το σίγουρο, λοιπόν, ότι πολύ περισσότερο από τα συμφέροντα των φοιτητών που την ψηφίζουν η ΔΑΠ ΑΕΙ βάζει πλάτες και είναι στυλοβάτης του υπουργείου παιδείας. Και ένα είναι το ερώτημα αν η ΔΑΠ εγγυάται ότι:

• θα έχουμε διασφαλισμένα και ενιαία επαγγελματικά δικαιώματα με βάση το πτυχίο μας και όχι μια εργασιακή προοπτική που θα κρίνεται με βάση τις διαθέσεις της αγοράς και εργασιακά δικαιώματα με βάση τις διαθέσεις των εργοδοτών
• θα φοιτούμε με ανθρώπινους όρους, θα παίρνουμε ενιαία πτυχία από ένα πανεπιστήμιο που θα χρηματοδοτείται σταθερά ανεξάρτητα από τη βαθμίδα στην οποία θα το κατατάσει ο εκάστοτε ειδήμων
• θα παίρνουμε δωρεάν το αντίστοιχο με την ύλη του μαθήματος σύγγραμμα, το οποίο θα μπορούμε να το σημειώνουμε, να το υπογραμμίζουμε κτλ και όχι μια ολόκληρη ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, από την οποία δεν εξασφαλίζεται η ενιαία για όλους τους φοιτητές και συγκεκριμένη για το κάθε μάθημα ύλη ή ένα ηλεκτρονικό μέσο λες και διαβάζουμε τα e-mail μας.
• Θα μπορούμε να προβαίνουμε σε μαζικές διαδικασίες και κινητοποιήσεις χωρίς τη φυσική και ιδεολιγική καταστολή απο πλευράς αστυνομικών και πανεπιστημιακών αρχών και θα εξασφαλίζουμε εμείς οι ίδιοι τα συμφέροντά μας με συνεχείς και δυναμικές πολιτικές διαδικασίες και δε θα αποφασίζει ο άρχοντας εκλογικά των συλλόγων, ο οποίος μάλιστα θα κρίνεται ανά 2 χρόνια.

Ή απλά εγγυάται τη μακροπρόθεσμη και συνολική υλοποίηση της αναδιάρθρωσης που επιβάλλει το υπουργείο παιδείας υπό τη σκιά του μνημονίου και με την επίβλεψη της τρόικας.

2ος δρόμος: ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Είναι σαφές ότι υποψιασμένοι πλέον από όλες τις μεταρρυθμίσεις που έχει ψηφίσει η κυβέρνηση διαγράφοντας με αυτό τον τρόπο το μέλλον πολλών κλάδων των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των ανέργων, δεν θα έχει ένα λαμπρό σχέδιο για τη νεολαία. Το πολυνομοσχέδιο για την εκπαίδευση, το οποίο ελλείψει στιβαρής και σοβαρής κυβερνητικής παράταξης προσπαθεί να υπερασπίσει η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, επιχειρεί να αναδιαρθρώσει τη λειτουργία του ελληνικού πανεπιστημίου με ριζικό τρόπο. Το ζήτημα είναι οτί όπως μας δίδαξε ο ένας χρόνος διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ αύτο δε γίνεται για να καλυτερέψει τη μοίρα της νεολαίας αλλά για να αποδεκατίσει ολόκληρες γενιές, τις οποίες προσφέρει ως καύσιμα στους εργοδότες για να κινηθεί ο μηχανισμός της λεγόμενης αποπληρωμής του λυστρικού χρέους που δε δημιουργήσαμε εμείς. Γιατί τι άλλο μπορεί να δημιουργήσει αυτό το νομοσχέδιο τερατούργημα πέρα από φοιτητές που θα σπουδάζουν με τους χειρότερους και πιο εντατικούς ρυθμούς για να πάρουν ένα πτυχίο που δεν θα αντιστοιχεί σε ένα συγκεκριμένο επάγγελμα και δεν θα τους εξασφαλίζει κανένα εργασιακό δικαίωμα.

Αυτό που απαιτείται είναι η συστράτευση όλων των δυνάμεων του κινήματος... Πρέπει να ξεπεραστούν λογικές τύπου ΠΚΣ, που παρ'όλο που βρίσκονται με την πλευρά αυτών που έρχονται αντιμέτωποι με το υπουργεί επιλέγουν να διασπούν το σύλλογο και να καλούν σε καθαρές κομματικές επιτροπές( δηλαδή αυτός που δεν υποστηρίζει το πολιτικό περιεχόμενο του ΜΑΣ δεν αξίζει να πάρει δωρεάν σύγγραμμα?????) και λογικές εύκολης λύσης όπως το ασφαλές τρίπτυχο συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις. Χρειάζεται η συμμετόχη όλου του δυναμικού του συλλόγου και όλων των παραγόντων της πανεπιστημιακής κοινότητας, που με μαζικές και αγωνιστικές συνελεύσεις και αποφάσεις θα υψώσουν εκείνο το μαχητικό κίνημα και θα δημιουργήσουν εκείνες τις ριζοσπαστικές δομές που θα σταθουν στο ύψος των περιστάσεων: την συγκρότηση ενός ευρύτερου λαικού κινήματος που θα ανατρέψει την πολιτική του ΠΑΣΟΚ- ΔΝΤ-ΕΕ.... Επιλέγουμε να θεωρούμε πως η Τυνησία των χιλιάδων μορφωμένων- ανέργων που κατάφεραν με μερικές εβδομάδες να ανατρέψουν την τυραννία δεκαετιών είναι πιο κοντά μας από ότι θέλουν να μας παρουσιάζουν...Μια πραγματικότητα, δυο δρόμοι!

QUIZ:

το πρωί γλάστρα σε πρωινάδικα...

το μεσημέρι τηλεπωλητής βιβλίων...

το απόγευμα υπέρμαχος του Δ.Ν.Τ. ...

Το βράδυ μπουμπούκος...

ποιός είναι???

επειδή σε περιόδους κρίσης, εύκολα, μας φαίνονται σωστές τοποθετήσεις, που ρίχνουν τις ευθύνες είτε στον εξωτερικό είτε στον εσωτερικό εχθρό, φασιστικές ιδεολογίες και λαικίστικα τσιτάτα...

...απλά θα υπενθυμίσουμε ποιοι ψήφισαν το μνημόνιο:

ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑΝ... ...ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΑΦΘΟΝΙΑΣ

αντί αυτού...

• κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας
• δημιουργία στρατιάς άνεργων πτυχιούχων
• κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους
• ξεπούλημα 50 δις δημόσιας περιουσίας

Όσο εμείς διαβάζουμε, Υπουργείο και πρυτανεία αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς..

 ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΘΕΣΜΟΥ ΤΟΥ 'ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ'?

Εν κρυπτώ με διαβουλέσεις κάτω από το τραπέζι ο πρύτανης του ΕΚΠΑ απλά μας ανακοίνωσε την απόφαση πρυτανικού συμβουλίου για την εφαρμογή διάταξης του καταδικασμένου από το φοιτητικό κίνημα νόμου- πλαίσιο της Γιαννάκου: αυτής που πρβλέπει τη σύσταση επιτροπής από τον Κοσμήτορα, δυο μέλη ΔΕΠ, ένα μεταπτυχιακό και ένα προπτυχιακό φοιτητή εκλεγμένους στη σύγκλητο και δυο διοικητικούς υπαλλήλους με στόχο την εξέταση ζητημάτων που αφορούν διοικητικά και ακαδημαικά προβλήματα των φοιτητών.

Το ζήτημα όμως είναι πως τα προβλήματα δεν είναι στείρα διοικητικά και ακαδημαικά, τις περισσότερες φορές είναι πολιτικά. Ενώ δεν αφορούν μόνο ένα φοιτητή ατομικά αλλά το σύνολο του φοιτητικού σώματος. Για αυτό ακριβώς τον λόγο υπάρχει η συνδιοίκηση στα ιδρύματα. Πράγμα που σημαίνει πως τέτοιου είδους ζητήματα οφείλουν να λύνονται στα θεσμοθετημένα όργανα (σύγκλητος,τμήματα) με τη συμμετοχή των φοιτητών μετά από δημόσια και συλλογική συζήτηση, κατά την οποία ανοιχτά και πολιτικά παίρνουν όλοι τις ευθύνες τους και επιλύουν τα προβλήματα με τρόπο που να ισχύει καθολικά για όλους τους φοιτητές.

Η θεσμοθέτηση του συνηγόρου του φοιτητή υπερπηδά τα όργανα αυτα, δίνει μόνο ατομικές λύσεις, αποκρύπτει την πολιτική υπόσταση των προβλημάτων που ανακύπτουν και δεν εγγυάται ότι θα δεσμεύεται από τις συλλογικές αποφάσεις οργάνων, όπως οι Γ. Συνελεύσεις φοιτητών.

Η πραγματικότητα είναι πως για μια σειρά προβλημάτων που προκύπτουν όπως: το άδικο κόψιμο σε ένα μάθημα, καθυστέρηση μιας μεταγραφής, χάσιμο γραπτών, αντιδημοκρατικός λόγος καθηγητή, αυθαιρεσίες επιτηρητών και καθηγητών, δεν χρειαζόμαστε για συνήγορο τον κοσμήτορα, ένα μέλος ΔΕΠ και ένα τυχαίο φοιτητή. Είναι προβλήματα που αφορούν τα δικαιώματα μας για μια αξιοπρεπή φοιτητική καθημερινότητα και ο μόνος 'συνηγόρός' μας είναι οι συλλογικές αποφάσεις και δράσεις των φοιτητικών συλλόγων!