Αρπαγή σπιτιών με δίκες-εξπρές

Aρπαγή σπιτιών με δίκες-εξπρές ανοίγει η κυβέρνηση με τροπολογία-κόλαφο που κατέθεσε χθες το απόγευμα στη Βουλή, κατ' εντολή των δανειστών, λίγο προτού περάσει το Μνημόνιο-τέρας. Με την τροπολογία διορίζονται άρον άρον 54 δικαστές που θα στελεχώσουν ειδικού τύπου Ειρηνοδικεία, ώστε να κλείσουν σε πρώτη φάση 130.000 εκκρεμείς υποθέσεις υπερχρεωμένων νοικοκυριών. Παράλληλα, στο νέο Μνημόνιο προβλέπεται ότι για την εξαίρεση από τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας θα επιβληθούν κριτήρια που θα προσδιοριστούν με υπουργική απόφαση ύστερα από έναν μήνα, με κυριότερο αυτό της αντικειμενικής αξίας του ακινήτου.Σύμφωνα με πληροφορίες, το σχετικό όριο θα είναι πολύ χαμηλότερο από τα 300.000 ευρώ και αναμένεται να κυμανθεί στα 200.000 ευρώ ή και χαμηλότερα! Η επίμαχη τροπολογία προβλέπει «fast track» δικαστική διαδικασία για υποθέσεις υπερχρεωμένων νοικοκυριών που ζητούν να ενταχθούν στον νόμο Κατσέλη (νόμος 3869/2010), προχωρώντας στη σύσταση ειδικού τμήματος ή τμημάτων στα Ειρηνοδικεία για την εκδίκαση αποκλειστικά των υποθέσεων αυτών. Τα… Κατσελοδικεία θα στελεχωθούν από 54 ειρηνοδίκες, για την πρόσληψη των οποίων βρίσκεται σε εξέλιξη σχετικός διαγωνισμός. Ο αριθμός των οργανικών θέσεων ειρηνοδικών αυξάνεται κατά 140, στους 916, ανά την επικράτεια, ενώ θα γίνουν και προσλήψεις διοικητικών υπαλλήλων. Η αίτηση κάθε οφειλέτη προβλέπεται να εξετάζεται υποχρεωτικά εντός έξι μηνών από το δικαστήριο. Στο μεσοδιάστημα, ο δανειολήπτης θα πρέπει να πληρώνει ένα ποσό «έναντι» δόσης, το οποίο θα αντιστοιχεί στο 10% των μηνιαίων χρεών, με ελάχιστο όριο τα 40 ευρώ.

Σε έναν μήνα από τη δημοσίευση του νόμου με το νέο Μνημόνιο στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως θα εκδοθεί κοινή απόφαση των υπουργών Οικονομίας και Δικαιοσύνης, η οποία θα καθορίζει τα κριτήρια εξαίρεσης της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς.

Τα κριτήρια αυτά θα αφορούν την αντικειμενική αξία του ακινήτου, το ύψος των συνολικών οφειλών και το μεικτό ετήσιο οικογενειακό εισόδημα. 

Παρότι η κυβέρνηση είχε προαναγγείλει ως πιθανότερο όριο αντικειμενικής αξίας τα 300.000 ευρώ, όλα δείχνουν ότι ο πήχης θα μπει χαμηλότερα, ενώ το όριο για το ετήσιο οικογενειακό εισόδημα αναμένεται να οριστεί στα 35.000 ευρώ.

Με την ίδια τροπολογία ορίζεται ότι οφειλές προς την Εφορία, τα ασφαλιστικά ταμεία ή τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης (ΟΤΑ) μπορούν να ρυθμιστούν και αυτές με βάση τον νόμο Κατσέλη, υπό την προϋπόθεση ότι ο οφειλέτης έχει και χρέη προς ιδιώτες (τράπεζες).

(πηγή: www.dimokratianews.gr)

Ανακοίνωση Ε.Α.Α.Κ για το δημοψήφισμα

ΤΟ “ΟΧΙ” ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Η πολύμηνη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους “θεσμούς” (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ), η οποία κατέληξε σε “ναυάγιο” τις προηγούμενες μέρες έπειτα από τις σκληρές απαιτήσεις των δανειστών για νέα δυσβάστακτα μέτρα, επιβεβαιώνει το εξής: δεν μπορεί να υπάρξει καμία φιλολαϊκή διαπραγμάτευση και πόσο μάλλον φιλολαϊκή πολιτική, εντός των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Γίνεται ξεκάθαρο ότι Ευρωπαϊκή 'Ενωση και Ευρωζώνη σημαίνουν μνημόνια διαρκείας, φτώχεια και λιτότητα, επιτροπεία, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και κατάλυση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας. Γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε 'Έλληνα και Ευρωπαίο εργαζόμενο ότι η ΕΕ του κεφαλαίου, των πολυεθνικών και των τραπεζιτών “δεν αλλάζει” και όταν αλλάζει, γίνεται ακόμα πιο αντιδραστική, ακόμα πιο αντιλαϊκή και εκμεταλλευτική προς τους λαούς. Γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε νέο ότι η ΕΕ σημαίνει ανεργία ή μετανάστευση και στην καλύτερη περίπτωση ελαστικές σχέσεις εργασίας και μισθούς πείνας.

Η κυβέρνηση, κάτω από τα συνθήματα “ούτε ρήξη, ούτε υποταγή” και “εύρεση μιας αμοιβαίας επωφελούς λύσης”, προσπάθησε να έρθει σε συμφωνία με τους “θεσμούς”, προτείνοντας ένα νέο μνημόνιο, σε αντάλλαγμα με την ρύθμιση του ελληνικού χρέους (αφού πρώτα είχε δεσμευτεί για την αποπληρωμή του συνόλου του). Η άρνηση από πλευράς ΕΕ και ΔΝΤ και η αντιπρόταση ενός άλλου μνημονίου, ακόμα πιο σκληρού και δυσβάστακτου, δείχνει ότι το μαύρο μέτωπο του κεφαλαίου, επιδιώκει την συνέχιση της πιο βάρβαρης εκμετάλλευσης και παράλληλα την παραδειγματική τιμωρία του ελληνικού λαού, ώστε να καταστήσει σαφές σε όλους τους λαούς της Ευρώπης ότι τα μνημόνια, η λιτότητα και οι αντιλαϊκές πολιτικές είναι μονόδρομος

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια ήρθε η αναγγελία της κυβέρνησης για δημοψήφισμα με ερώτημα το “ναι ή όχι στην πρόταση των δανειστών”. Η απόφαση αυτή έρχεται κάτω από την πίεση των λαϊκών διαθέσεων να μπει τέρμα σε αυτή την πολιτική και από τη μαζική αντίσταση στο συμβιβασμό της κυβέρνησης με την ΕΕ και το ΔΝΤ, η οποία ανάγκασε την κυβέρνηση να μην δεχτεί την πρόταση των δανειστών.

Απέναντι στο δημοψήφισμα στάθηκε από την πρώτη στιγμή η “δεξιά” αντιπολίτευση των “μένουμε Ευρώπη”, των μνημονιακών ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ και λοιπών μεγαλοδημοσιογράφων, οι οποίοι επανέφεραν τα εκβιαστικά διλλήματα του τύπου “μνημόνιο ή χρεοκοπία” και “ευρώ ή χάος”. Αποτελούν το μέτωπο του “ΝΑΙ”, τους πιο ξεκάθαρους εκπροσώπους των νεοφιλελεύθερων-αντιλαϊκών πολιτικών και αυτούς που τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούν ταυτίζονται με τη συνέχιση των μνημονίων και την σκληρή εκμετάλλευση των εργαζόμενων.

Από την άλλη, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ζήτησε το “ΟΧΙ” του ελληνικού λαού, εντάσσοντας το όμως, στην λογική της συνέχισης των διαπραγματεύσεων για έναν “έντιμο συμβιβασμό”, εντός του ευρώ και της ΕΕ. Το “ΟΧΙ” που ζητάει η κυβέρνηση, αποτελεί “ΝΑΙ” στην δική της πρόταση-συμφωνία, στις 47 μνημονιακές σελίδες συνέχισης της αντιλαϊκής πολιτικής που κατέθεσε προς τους δανειστές. Η τελευταία επιστολή του Τσίπρα στους «θεσμούς»  λίγο πριν την εκπνοή του τρέχοντος «προγράμματος» με την οποία αποδέχεται τις προτάσεις των «εταίρων» με μικρο-αλλαγές, επιβεβαιώνει την κατεύθυνση αυτή.

Το δίλλημα για τη νεολαία και τον λαό δεν πρέπει να είναι ποιο μνημόνιο θα επιλέξει: των “θεσμών” ή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Το πραγματικό δίλημμα για τη νεολαία και το λαό είναι ποια πολιτική θα επιλέξει: αυτή της συνέχισης των αντιλαϊκών μνημονίων,  όποια μορφή και αν πάρουν ή αυτή που βάζει τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα στο προσκήνιο και έρχεται σε ρήξη με το κεφάλαιο και τους μηχανισμούς του.

Το “ΟΧΙ” που πρέπει να εκφράσει ο λαός είναι διαφορετικό από της κυβέρνησης!

Είναι το “ΟΧΙ” απέναντι :

·    στους εκβιασμούς των δανειστών,

·    στην μνημονιακή πρόταση της κυβέρνησης,

·    σε ΕΕ και Ευρωζώνη.

Το αναγκαίο μαχητικό και αγωνιστικό “ΟΧΙ” της νεολαίας, των εργαζόμενων και των ανέργων είναι αυτό που διεκδικεί: κατάργηση όλων των μνημονίων, αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, πλήρη εργασιακά δικαιώματα,  παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ/Ευρωζώνη, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από εργατικό/κοινωνικό έλεγχο.

Με ένα τέτοιο πολιτικό περιεχόμενο και πλαίσιο διεκδικήσεων το λαϊκό κίνημα να γίνει ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων και ο παράγοντας που θα καθορίσει την ατζέντα των γεγονότων. Να αποκρούσει κάθε προσπάθεια τρομοκράτησης και εκτόνωσης της οργής από όσους το επιχειρούν. Το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία πρέπει να απαντήσουν με ένα αγωνιστικό και ανυπότακτο “ΟΧΙ” μέσα από τους μαζικούς και μαχητικούς αγώνες ανατροπής παλιών και νέων μνημονίων, αλλά και μέσα από όποια κάλπη στηθεί.

Ειδικά η νεολαία που αποτέλεσε το πιο σκληρά πληττόμενο κομμάτι από τις μνημονιακές πολιτικές, έχει κάθε συμφέρον να αντιπαλέψει όλα τα μνημόνια, παλιά και νέα. Τόσο η σπουδάζουσα νεολαία, που οι εφαρμοζόμενες πολιτικές της ΕΕ για τα πανεπιστήμια δυσχεραίνουν αρκετά τους όρους φοίτησής της, διαλύουν τα πτυχία της και καταστρέφουν το εργασιακό της μέλλον, όσο και η εργαζόμενη νεολαία του “60% ανεργία”, των voucher, της ελαστικής απασχόλησης, των μισθών πείνας και των ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων. Για να βρουν οι νέοι άνεργοι δουλειά με αξιοπρεπείς όρους, για να λειτουργήσουν τα δημόσια και δωρεάν πανεπιστήμια, για να κερδίσουν τα δικαιώματα και οι ανάγκες της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας, είναι απαραίτητη ανάγκη η νίκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής, η ανατροπή παλιών και νέων μνημονίων.

Το “ΟΧΙ” στα μνημόνια πρέπει να συνοδευτεί με ένα μεγάλο “ΝΑΙ” στον άλλο δρόμο που περνάει μέσα από την ρήξη με την ΕΕ και το ΔΝΤ και την αντικαπιταλιστική ανατροπή της επίθεσης του μαύρου μετώπου του κεφαλαίου. Μέσα από ένα νέο γύρο νεολαιίστικων και λαϊκών αγώνων να σταλεί μήνυμα  φόβου στους “δυνάστες” των ζωών μας και μήνυμα ελπίδας στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, για μια κοινή διεθνιστική πάλη με στόχο την απελευθέρωση από τα δεσμά του κεφαλαίου.

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ-ΤΕΙ

Τρόμος και αθλιότητα στην TV

To ιδιοκτησιακό πλέγμα στα ελληνικά ΜΜΕ

 -------

"Η από αέρος ρίψη προπαγανδιστικών φυλλαδίων σε καιρό πολέμου είναι μια παλιά τακτική που σκοπό έχει να κάμψει το ηθικό του «εχθρού», μάχιμων και αμάχων, προειδοποιώντας, τρομοκρατώντας, ζητώντας την παράδοση. Αν υπήρχε ένα Παγκόσμιο Μουσείο Προπαγάνδας, ο επισκέπτης θα ριγούσε με το μακάβριο περιεχόμενο κάποιων φέιγ βολάν όπως «Μην καίτε ξύλα για να ζεσταθείτε, θα χρειαστούν για να στήσετε σταυρούς στους τάφους σας»."

Είναι κοινός τόπος για όλους σχεδόν πλέον ότι τα συστημικά ΜΜΕ και ειδικότερα η τηλεόραση που έχει και τη μεγαλύτερη δύναμη να επιδρά έχουν ως πρωταρχικό στόχο τη συστηματική πλύση εγκεφάλου των ανθρωπων και όχι φυσικά κάποιου είδους "αντικειμενική" ενημέρωση. Στόχος είναι αφενός η διαμόρφωση ενός τύπου ανθρώπου που θα σκέφτεται, θα αισθάνεται και θα ζει με ένα συγκεκριμένο τρόπο, παραγωγικό και αποδοτικό για τα συμφέροντα του Κεφαλαίου, και αφετέρου η εμπέδωση συγκεκριμένης κατά καιρούς πολιτικής στάσης την οποία υπαγορεύουν τόσο τα ειδικότερα συμφέροντα των μεγαλοκαπιταλιστών-ιδιοκτητών των καναλιών όσο και τα "μακροσυμφέροντα" της τάξης τους. Ο τρόμος αποτελεί πάντα βασικό εργαλείο και έχει ξεκάθαρο στόχο την παθητικοποίηση του "τηλεθεατή-πολίτη", οι εργαζόμενοι, οι καταπιεσμένοι δεν πρέπει να έχουν λόγο για την επόμενη μέρα, δεν πρέπει να έχουν καν συνείδηση της κοινωνικής ταυτότητάς τους. Το λόγο πρέπει να τον έχουν οι αγορές, οι οίκοι αξιολόγησης, οι «θεσμοί», το βαθύ επιχειρηματικό κράτος. Η επόμενη μέρα δεν πρέπει να είναι δική μας, αλλά δική τους...

------

Ο ΑΝΤ1 προειδοποιεί για τις εκλογές!

Πάκοι με 50ευρα κομμένοι αν δεν κάτσετε φρόνιμα

Το αρχείο του MEGA...

Το CSI Βουλή ρεπορτάζ του Γιώργου Καραιβάζ

Je suis Συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ

ΚΟΥ-ΚΛΟΥΞ-ΚΛΑΝ εναντίον Γιώργου Μπόμπολα

Ο Γιώργος Καραιβάζ και οι ιπτάμενοι αναρχικοί

O Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε σύμφωνα με τον ΣΚΑΙ λόγω Champons League

Ολα ωραία και καλά με το να είναι κανείς φασίστας

Ερχεται βιβλική καταστροφή

Ο Αυτιάς συνομιλεί 3 φορές με το βίντεο Ψωμιάδη. Για τόσο ηλίθιους μας περνάνε

Ο συνδικαλισμός πρέπει να πεθάνει! Μόνο μνημόνια στο εξής!

Η Τρέμη κάνει νόημα στον Ευαγγελάτο να κόψει το Γλέζο όταν ξεκινάει να μιλάει για τραπεζίτες

Στο MEGA βάφτισαν «εργαζόμενους του Zara» τους αναρχικούς που έσβησαν τη φωτιά

Όταν το βίντεο που κατέγραφε τη δολοφονία του Αλέξη διασκευάστηκε με σκηνοθετική διάθεση από το MEGA

------

Συμπέρασμα

Η νεολαία λέει "ΟΧΙ" στη λιτότητα και την εξαθλίωση / "ΝΑΙ" στους αγώνες που γεμίζουν ελπίδα!

Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε θεατές σημαντικότατων πολιτικών εξελίξεων. Οι ουρές στα ATM και η τρομουστερία που διαχέουν τα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. τα οποία προσπαθούν συνεχώς να σπείρουν το φόβο στον ελληνικό λαό, “δαιμονοποιόντας” τη ρήξη με τους τοκογλύφους δανειστές, συνθέτουν εικόνες που θυμίζουν άλλες εποχές. Σε αυτή τη σύνθετη και κρίσιμη συγκυρία, ο λαός και η νεολαία έχουν χρέοςαρχικά να εξάγουν χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα και στη συνέχεια να ριχτούν στη μάχη ώστε ο λαϊκός παράγοντας να πάρει πραγματικά τη κατάσταση στα χέρια του και να επιβάλλει το μπλοκάρισμα κάθε αντιλαϊκής πολιτικής.

Ο τελευταίος κύκλος της “διαπραγμάτευσης” μεταξύ κυβέρνησης και Τρόικας, κυρίαρχα αναδεικνύει το γεγονός πως η Ε.Ε., σαν ολοκληρωτικός θεσμός, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από ένα όργανο των αστικών ευρωπαϊκών τάξεων που αποσκοπεί στην όσο το δυνατόν πιο μεγάλη οικονομική εκμετάλλευση των λαών. Παρά τις τεράστιες υποχωρήσεις από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, που πρόθυμα πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ, οι συζητήσεις δεν κατέληξαν επιτυχώς, λόγω της άκαμπτης στάσης των “θεσμών”. Η πρωτοβουλία για διεξαγωγή δημοψηφίσματος από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης σε καμία των περιπτώσεων δεν φανερώνει κάποια αριστερόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ή κάποιο επαναπροσανατολισμό των στρατηγικών του στόχων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παραμένει μια κυβέρνηση αστικής διαχείρισης, η οποία εκφράζει μερίδες της εγχώριας και διεθνή αστικής τάξη και συνεπώς δε μπορεί παρά να συνεχίσει πολιτικές της σκληρής λιτότητας. Στην ουσία αυτό που προσπαθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, μέσα από την επικράτηση του “ΟΧΙ”, να αποσπάσει την εκ νέου συναίνεση των λαϊκών στρωμάτων της κοινωνίας με τις δικές του αντιλαϊκές προτάσεις και το δικό του 47-σελιδο μνημόνιο.

Παρόλο όμως, που η κυβέρνηση επιθυμεί το δημοψήφισμα να πάρει τη μορφή του “ΟΧΙ στο μνημόνιο των δανειστών- ΝΑΙ στο μνημόνιο του ΣΥΡΙΖΑ”, η λαϊκή διάθεση και τα κεκτημένα των προηγούμενων αντιμνημονιακών αγώνων ξεπερνούν το εκβιαστικό αυτό δίλημμα. Σαν αντικαπιταλιστική αριστερά καλούμε το κόσμο όχι μόνο να ψηφίσει μαζικά ΟΧΙ τη Κυριακή στο δημοψήφισμα, ρίχνοντας ένα γερό χαστούκι στα κοράκια της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ., αλλά και να βγει στους δρόμους πριν και μετά το δημοψήφισμα και με οργάνωση από τα κάτω να παλέψει για την ανατροπή κάθε νέου και παλιού μνημονιακού μέτρου που του στέρησε μια σειρά από κατακτήσεις και δικαιώματα. Για μας το ΟΧΙ πρέπει να δοθεί πρώτα και κύρια από το δρόμο και με μαχητικούς όρους. Με δράσεις και παρεμβάσεις σε γειτονιές, χώρους δουλειάς, πανεπιστήμια ώστε να συγκροτηθεί ένα μάχιμο κοινωνικοπολιτικό ρεύμα με δικά του όργανα και δομές, το οποίο όχι μόνο δε θα προασπίζεται τη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αλλάδιατηρώντας το αντικυβερνητικό – αντικοινοβουλευτικό του στίγμα, θα απαιτεί το σταμάτημα κάθε έκφρασης αντιλαϊκής πολιτικής από όπου και εάν προέρχεται.

Οι τελευταίοι μήνες, ανέδειξαν τόσο τον ξεκάθαρα αντιλαϊκό χαρακτήρα της Ε.Ε. όσο και το αδιέξοδο της κυβερνητικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ. Οι πολιτικές συνθήκες ευνοούν τη ζύμωση αντικαπιταλιστικών αιτημάτων, με ευρύτερα στρώματα της νεολαίας και του λαού. Οι κινηματικές καταστάσεις που μπορεί να διαδραματιστούν τις επόμενες μέρες θα φέρουν στο επίκεντρο το ζήτημα της ρήξης – αποδέσμευσης από την Ε.Ε. και το Ευρώ, με ταυτόχρονη διαγραφή του χρέους.

Για αυτό καλούμε όλη τη νεολαία να ψηφίσει ένα μαχητικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Κυριακής. 

Ένα ΟΧΙ που σημαίνει.

• ΟΧΙ στους εκβιασμούς των δανειστών
• ΟΧΙ στην μνημονιακή πρόταση της κυβέρνησης
• ΟΧΙ στην ΕΕ και την Ευρωζώνη.

Το αναγκαίο μαχητικό και αγωνιστικό “ΟΧΙ” της νεολαίας, των εργαζόμενων και των ανέργων είναι αυτό που διεκδικεί: κατάργηση όλων των μνημονίων, αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, πλήρη εργασιακά δικαιώματα, παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, έξοδο από ΕΕ/Ευρωζώνη, εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από εργατικό/κοινωνικό έλεγχο. Μέσα από ένα νέο γύρο νεολαιίστικών και λαϊκών αγώνων να σταλεί ένα μήνυμα φόβου στους “δυνάστες” των ζωών μας και μήνυμα ελπίδας στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης και του κόσμου, για μια κοινή διεθνιστική πάλη με στόχο την απελευθέρωση από τα δεσμά του κεφαλαίου!

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για τους θανάτους των 4 εργαζομένων στα ΕΛΠΕ

Ως ΕΑΑΚ θέλουμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήριά μας στις οικογένειες των νεκρών εργατών.

Το τραγικό συμβάν του θανάτου των τεσσάρων εργατών στο εργοστάσιο των ΕΛ.ΠΕ. έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα εργατικών θανάτων που έχουν λάβει χώρα, ειδικά τα τελευταία χρόνια που οι υπάρχουσες εργασιακές συνθήκες έχουν μετατρέψει τους χώρους δουλειάς σε κάτεργα. Το τραγικό δυστύχημα για τους συγκεκριμένους εργάτες συνέβη κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης μιας παλιάς μονάδας του εργοστασίου των ΕΛ.ΠΕ.

Μετά από αυτήν την εξέλιξη, η εταιρία προσπάθησε προκλητικά να αποποιηθεί κάθε ευθύνη για το εργοδοτικό έγκλημα, δηλώνοντας μέσα από πόρισμα ότι οι θάνατοι προήλθαν από “ανθρώπινο λάθος” .

Η νεολαία και οι εργαζόμενοι δεν θα ανεχθούμε αυτή τη σκευωρία της εργοδοσίας. Με τους αγώνες μας θα αμφισβητήσουμε τους νόμους της «αγοράς» και της «παραγωγής» και θα οργανώσουμε την αντεπίθεση του κόσμου της εργασίας!

Οι συγκεκριμένες ανθρώπινες απώλειες είναι προφανές ότι βαραίνουν πλήρως την εταιρία των ΕΛ.ΠΕ, η οποία χρησιμοποιεί τους εργάτες σαν φθηνή “καύσιμη ύλη” για να παράγει μεγαλύτερο κέρδος. 'Άγρια εκμετάλλευση, σκληρή εντατικοποίηση της εργασίας με υπερωρίες, τρίμηνες και τετράμηνες συμβάσεις εργασίας και μπλοκάκια, ανειδίκευτη εργασία και μηδενική πρόληψη για μέτρα ασφαλείας είναι η πραγματικότητα μέσα στα ΕΛ.ΠΕ. Αυτός είναι ο βασικός λόγος (ο οποίος αποκρύπτεται προφανώς) που οδήγησε την εταιρία σε αύξηση των κερδών της για το 2014, όπως διατυμπανίζει όλο χαρά η εργοδοσία.

Βαριές ευθύνες, πέρα από την εργοδοσία, φέρουν και όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων, οι οποίες μέσα από τα μνημόνια και τις αντιλαϊκές πολιτικές που εφάρμοσαν, έχουν διαλύσει κάθε έννοια εργατικού δικαιώματος και έχουν αφήσει ανοικτό το πεδίο στο κεφάλαιο να ξεσαλώνει ανεξέλεγκτα. Είναι απαράδεκτο να έχουν δολοφονηθεί 4 εργάτες και το Υπουργείο Εργασίας να μην έχει συστήσει καν προανακριτική επιτροπή για να αποδοθούν οι ευθύνες! Είναι εμφανές ότι η περιβόητη «ανάπτυξη» την οποία ευαγγελίζονται οι κυβερνήσεις με την ΕΕ, θα έρθει πατώντας πάνω στο αίμα και στον ιδρώτα των εργαζόμενων, μέσα από τους πιο αντιδραστικούς όρους εργασίας που έχουν υπάρξει εδώ και δεκαετίες. Όροι που βαθαίνουν το καθεστώς διαιώνισης της ανεργίας και της ελαστικής – επισφαλούς εργασίας και επιχειρούν να καταδικάσουν τους εργαζόμενους και τη νεολαία στο «ρεαλισμό» των voucher, των πεντάμηνων, των αντεργατικών πολιτικών, των χαμηλών μισθών με εξαντλητικά ωράρια και των συμφώνων πρώτης απασχόλησης.

Όμως λογαριάζουν χωρίς όλους εμάς, εμάς που παράγουμε όλο τον πλούτο της κοινωνίας! Εμάς που δεν θα ανεχτούμε άλλο τέτοιο εργοδοτικό έγκλημα, που θα βάλλουμε τσακίσουμε κάθε εργοδότη, που δε διστάζει να παίξει κορόνα γράμματα με τις ζωές ανθρώπων, για να πλουτίσει ο ίδιος και το κεφάλαιο! Εμάς, που το μόνο χρέος μας είναι η ανατροπή! Εμάς, το μέλλον του κόσμου!

Ως νεολαία είμαστε μέρος του πιο πληττόμενου κομματιού της κοινωνίας, από τις πολιτικές του κεφαλαίου και της ΕΕ! Όμως, όπως ιστορικά πάντα αγωνιζόμασταν με μαχητικότητα στους δρόμους, πρέπει και τώρα να αντισταθούμε, μαζί με τους εργαζόμενους, απέναντι στην εργοδοσία και τα κέρδη της, αλλά και συνολικά ενάντια στις πολιτικές που μαυρίζουν το μέλλον μας. Να ξαναβγούμε τώρα δυναμικά στο προσκήνιο μαζί με τους εργαζόμενους και να απαιτήσουμε να ανατραπεί η νέα «συμφωνία» κυβέρνησης – ΕΕ, το νέο μνημόνιο, που πλήττει τα συμφέροντα και τις ανάγκες της πληττόμενης πλειοψηφίας της κοινωνίας. Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο σε όποιον πλήττεται ότι ο μόνος δρόμος είναι η ανατροπή, να σπάσουμε τα δεσμά των παλιών και του νέου μνημονίου, του χρέους, του ευρώ και της ΕΕ. Να παλέψουμε για σπουδές για όλους, με ανθρώπινους όρους φοίτησης και για τη μόρφωση που έχουμε ανάγκη στο σήμερα. Να ανατρέψουμε το καθεστώς της ανεργίας, των voucher και της ελαστικής εργασίας, κατοχυρώνοντας την εργασιακή προοπτική και τα εργασιακά δικαιώματα, για να ζούμε και να δουλεύουμε όπως μας αρμόζει από τις σύγχρονες δυνατότητες της εποχής μας και όχι όπως μας επιβάλλουν οι αντιλαϊκές πολιτικές κεφαλαίου - ΕΕ - ΔΝΤ.

Καλούμε την Παρασκευή 5/6 στις 18.30 συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία προς το υπουργείο Εργασίας, ως πρώτη απάντηση του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος απέναντι στη δολοφονία των εργατών στα ΕΛ.ΠΕ.

Συνδιοργανώνουμε δράσεις ταξικής αλληλεγγύης προς τις οικογένειες των νεκρών εργατών

ΕΑΑΚ σε ΑΕΙ - ΤΕΙ

Κατερίνα Γώγου: Η ποιήτρια δύο γενεών

Η ποιήτρια του δρόμου. Αυτός είναι ο χαρακτηρισμός που αρμόζει στην Κατερίνα Γώγου. Εκεί, στην Πατησίων. Πάνω-κάτω. Άλλοτε μόνη, άλλοτε με συντρόφους. Ευαίσθητη, αλλά στεκόταν μπροστά στον αόρατο εχθρό που στόχευε στο μυαλό. Δεν ξεπούλησε το τομάρι της και «έφυγε»  με την ελπίδα ότι «θα την αλλάξουμε τη ζωή!/Παρ” όλα αυτά Μαρία».

Παρούσα

Η Κατερίνα Γώγου είναι ο συνδετικός κρίκος δύο γενεών. Αυτής που νίκησε και ηττήθηκε και αυτής που προσπαθεί να νικήσει την ήττα της προηγούμενης. Ναι, τη δική μας εννοώ. Αυτή που δεν ξέρει πώς να απεγκλωβιστεί από τα δεσμά της ηττοπάθειας και δέχεται απανωτά χτυπήματα από την αστική τάξη. Ευτυχώς, η Γώγου είναι και σήμερα παρούσα. Με τα ποιήματά της. Όπως ήταν και στο χθες που μας κατατρύχει σήμερα. Ναι, δεν αρκούν λίγοι στίχοι για να έρθει η μεγάλη νίκη, όμως αρκούν για να σε κρατήσουν ξύπνιο. Έτοιμο, υποψιασμένο, αφού, όπως μας προειδοποιεί-συμβουλεύει: «Στο μυαλό είναι ο στόχος» 

Ήθελε να ζήσει τη ζωή και όχι τον σκοπό της

Η Γώγου ανήκει στη γενιά των ποιητών της δεκαετίας του ’70. Ιδανικό χρονικό πλαίσιο για να εκδηλωθεί το ποιητικό της έργο. Το πρωτογενές υλικό των νεανικών-εφηβικών της χρόνων θα «πιαστεί» από τις σπίθες των εξεγερτικών στιγμών που ακολούθησαν. Ο ποιητής πρώτα βιώνει και μετά γράφει και η Γώγου δεν αποτελεί εξαίρεση. Το βίωμα στον ποιητή μένει. Δεν φεύγει την ίδια στιγμή που μας βρίσκει. Φτιάχνει φωλιά στα σωθικά και περιμένει την κατάλληλη ευκαιρία για να μεταμορφωθεί σε ποιητικό αναγεννησιακό λόγο.

Γεννήθηκε 1 Ιουνίου 1940 στην Αθήνα. Τα πρώτα της χρόνια μύριζαν μπαρούτι και το φως περνούσε μέσα από τη χαραμάδα που άφηνε το έρεβος εκείνης της περιόδου. Ο πατέρας αυστηρός απέναντι της, αλλά η θέλησή της να σπουδάσει υποκριτική πραγματοποιείται. Σπουδάζει στη σχολή του Τάκη Μουζενίδη. Πρωτοεμφανίζεται στο θέατρο με τον θίασο του Ντίνου Ηλιόπουλου. Καλή ηθοποιός που αναδείκνυε τους δεύτερους ρόλους στις ταινίες του Φίνου. Σε όσες ήταν πρωταγωνίστρια ξεχώρισε. Πήρε το βραβείο Α’ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον ρόλο της στο «Το βαρύ πεπόνι». Στην «Παραγγελιά»δεσπόζει ως ιδιότυπος αρχαίος χορός.

Η Γώγου, όμως, δεν θα αρκούταν σε αυτού του είδους την έκφραση. Η ποίηση τής ταίριαζε καλύτερα. Ίσως, γιατί, όπως αναφέρει ο Ντοστογιέφσκι, ήθελε να ζήσει τη ζωή και όχι τον σκοπό της. Η ηθοποιία δεν την άφηνε να ανοίξει τους δρόμους που ήθελε. Ο μόνος τρόπος να τα πει χύμα ήταν ο δικός της λόγος. Και εκεί, στην ποίηση, έζησε και ζει η Κατερίνα Γώγου.

Η ποίηση της Κ.Γ

Η Γώγου κατάφερε να ξεφύγει από νόρμες, κανόνες, «πρέπει» και έγραψε τον πάνω στον δικό της λυρισμό. Η ποίησή της είναι ελεύθερη, σχεδόν αυτόνομη. Δεν οδηγείται όμως, μόνο από το πάθος και την οργή. Πάνω απ’ όλα είναι η ευαισθησία. Η ποιητική της περσόνα σπαράζει μαζί της και η διάθεση για σύγκρουση είναι αυτή που φέρνει την ισορροπία. Ο λόγος δεν είναι ΜΟΝΟ καταγγελτικός, δεν είναι ΜΟΝΟ αποκαλυπτικός, δεν είναι ΜΟΝΟ σπαρακτικός. Είναι ουμανιστικός-ανατρεπτικός που επηρέαζε και επηρεαζόταν. Η ποιητική υπόσταση της Γώγου διαπλεκόταν με αυτήν της ακτιβίστριας, της αγωνίστριας, του ανθρώπου που πήγαινε ενάντια στο σύστημα.

Οι στίχοι της είναι σκληροί και όταν ακουμπούν στην ανθρώπινη επιφάνεια εκρήγνυνται. Εκεί στοχεύει. Σαν να θέλει να αποκρούσει-προστατέψει τον άνθρωπο από τα ύπουλα χτυπήματα.

Γράφει:

«Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά/σε κανονισμένες απεργίες/ρουφιάνους και περιπολικά»

Συλλαμβάνει τον κόπο και την αγωνία εστιάζοντας σε αυτό που μένει μετά από έναν χαμένο αγώνα. Τονίζει την ψυχική απόληξη ενός σώματος και μιας ψυχής που έχει εξουθενωθεί για το τίποτα. Γι” αυτό και ακολουθεί η αποδόμηση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και των κατασταλτικών μέσων.

Η Γώγου έγραφε αδιαμεσολάβητα. Αυτό που σκεφτόταν το αποτύπωνε. Κατά κάποιον τρόπο έχουμε τη δική της «αυτόματη γραφή». Η «μετάφραση» των εικόνων που λάμβανε δεν χωρούσε δεύτερες σκέψεις. Δεν την ένοιαζε η σύνταξη και το μέτρο. Να εκφραστεί ήθελε, δίχως να κάνει την παραμικρή παραχώρηση σε αξίες, ήθος, συναίσθημα. Οι στίχοι σμιλεύονταν πάνω σε αυτές τις βάσεις. Η φωνή της Γώγου τούς έδινε το τελικό σχήμα και τους τοποθετούσε στο κατάλληλο πλαίσιο. Κατάφερνε να ελέγξει το αυθόρμητο και την ένταση του θυμικού. Γι” αυτήν ήταν το καταφύγιο και το εφαλτήριο της.

Παρ” όλα αυτά, ασφυκτιούσε. Οι εποχές ήταν ζόρικες. Οι καιροί οπισθοδρομούσαν. Προσδοκίες, ελπίδες, διαψεύδονταν και μερικές φορές δεν αρκούσε η ποίηση. Οι μεταπτώσεις της εμφανείς και στα ποιήματα. Μολαταύτα, πόσες φορές να σε σώσει ένας στίχος, μια σκέψη περασμένη στο χαρτί; Η πραγματικότητα ήταν αδυσώπητη και γι” αυτήν δυσβάσταχτη. Τόσο που δεν άντεξε. Η μοναξιά που δεν βιώνεις σε πρώτο χρόνο, αλλά την αισθάνεσαι, ήταν το τσεκούρι που γυρνούσε πάνω και από το δικό της κεφάλι και απέφυγε τη σύγκρουση με την σκουριασμένη λεπίδα. Αυτοκτόνησε στις 3 Οκτωβρίου 1993.

Έργα της ίδιας:

-Τρία κλικ αριστερά, Εκδόσεις Καστανιώτη

-Ιδιώνυμο, Εκδόσεις Καστανιώτη

-Το ξύλινο παλτό, Εκδόσεις Καστανιώτη

-Απόντες, Εκδόσεις Καστανιώτη

-Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών, Εκδόσεις Καστανιώτη

-Νόστος, Εκδόσεις Λιβάνη

Μεταθανάτιες εκδόσεις:

-Με λένε Οδύσσεια, Εκδόσεις Καστανιώτη

-Νόστος, εκδόσεις Καστανιώτη

-Τώρα να δούμε εσείς τι θα κάνετε, Εκδόσεις Καστανιώτη

 Βιβλία για την Κ.Γ:

 -Κατερίνα Γώγου: Έρωτας Θανάτου, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος

 Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

 -Ποιητές στη σκιά, Εκδόσεις Γαβριηλίδης

Πηγή

-toperiodiko.gr

25 ΜΑΪΟΥ

                                     Κατερίνα Γώγου

Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
–αυτά που μ’ άφησαν–
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας «φασίστες!»
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ’ ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ’ ανοίξω την πόρτα
και είναι –όχι πως φοβάμαι–
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
– γιατί εγώ δεν πρόλαβα–
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
«έτσι» «αόριστα»
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ’ όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό –μην τους πιστέψεις!–
Προβοκάτορας.

Για τους διωκόμενους συντρόφους μας…

Στον επίλογο μιας αγωνιστικής ακαδημαϊκής χρονιάς και κοντά στην ώρα του απολογισμού, θέλουμε να αναφέρουμε τα εξής:  Οι πρώτες φετινές κινητοποιήσεις από πλευράς φοιτητικού κινήματος όπως αυτές αναπτύχθηκαν και στον Φ.Σ. Νομικής, μέσα από μια σειρά αγωνιστικών αποφάσεων και μετά από συνεχόμενες Γενικές Συνελεύσεις συγκρούστηκαν με την αυταρχικοποίηση των πρυτανικών αρχών, που ήρθε να επιταχύνει την εμπέδωση του δόγματος «τάξη και ασφάλεια» (ΜΑΤ, security, επίδειξη ταυτοτήτων), στο επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο επί κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και πρυτανείας Φορτσάκη. Η σημαντική αυτή μάχη δόθηκε μαζικά και αποκορύφωμά της αποτέλεσε ο τραυματισμός δύο συντρόφων από τις δυνάμεις των ΜΑΤ, έξω από την αποκλεισμένη Νομική.

Την ίδια περίοδο, ένα από τα αιτήματα του φοιτητικού κινήματος ήταν η πρόσληψη καθαριστριών  με μόνιμες και σταθερές συμβάσεις εργασίας που λόγω της υποχρηματοδότησης των Παν/μιων και των εφαρμοστικών μέτρων των μνημονίων, έχουν εκλείψει. Έτσι, οι Φοιτητικοί Σύλλογοι προέβησαν σε κινητοποίηση το Νοέμβρη του ‘14 στην Πρυτανεία του ΕΚΠΑ, όπου ρίφθηκαν σκουπίδια από τις σχολές μας. Η συνέχεια που έμελλε να γραφτεί, περιέλαβε τη χυδαία στοχοποίηση του συντρόφου μας και συναγωνιστή του ετέρου σχήματος της ΕΑΑΚ, της ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ στη Νομική, Χρήστου Ξαγοράρη, με αποτέλεσμα σήμερα να διώκεται με την κατηγορία της «απρόκλητης έμπρακτης εξύβρισης» του άρθρου 361Α ΠΚ.  Πρωταγωνιστής της στοχοποίησης αναδείχθηκε η φασιστοφυλλάδα του Θέμου Αναστασιάδη, «Πρώτο Θέμα» που αναπαρήγαγε προσωπικά δεδομένα του συντρόφου μας και ξεκίνησε μια επίθεση άνευ προηγουμένου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο και δεν αποτελεί έκπληξη για μας που η ίδια φυλλάδα αποκάλυψε τα στοιχεία των μαρτύρων κατηγορίας στη δίκη της Χρυσής Αυγής που διεξάγεται αυτό το διάστημα.

Το παραπάνω παράδειγμα όμως είναι ένα από τα εκατοντάδες παραδείγματα διωκόμενων αγωνιστών. Βλέπουμε πως το κράτος έχει συνέχεια και δεξιές κι «αριστερές» κυβερνήσεις κινούνται στην ίδια κατεύθυνση στοχοποίησης και καταστολής κάθε αγωνιζόμενης φωνής που αντιτίθεται και παλεύει για αξίες και ιδανικά μακριά απ’ όσα υπόσχεται αυτό το σάπιο σύστημα. Είναι η απόφαση κατηγορίας του συντρόφου μας από το Μαθηματικό για 14 μήνες με αναστολή για «διατάραξη της κοινής ειρήνης» από την πορεία στο μεσοπρόθεσμο, που πάρθηκε δυο βδομάδες πριν επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ (!). Είναι η δίωξη του συντρόφου μας από τη Φιλοσοφική για «αντίσταση κατά της αρχής» στην πορεία για τον Παύλο Φύσσα, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε αναβολή. Είναι οι διωκόμενοι φοιτητές και σύντροφοί μας από το Ιόνιο που στοχοποιήθηκαν από τον ίδιο τους τον καθηγητή Ιωάννη Σαριδάκη για τη συνδικαλιστική τους δράση!

… «Δεν μας τρομοκρατούν μηνύσεις, δακρυγόνα, νόμος είναι το δίκιο του αγώνα…»!!!

Εμείς απέναντι σε όλα αυτά φωνάζουμε δυνατά: NO PASARAN!!! Η στοχοποίηση αγωνιστών δεν θα περάσει! Δεν τρομοκρατούμαστε, δεν σταματάμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά που μας ανήκουν!Προς την κατεύθυνση, μιας αντίληψης που προσεγγίζει συνολικά τον κοινωνικό πόλεμο στα πολλά διαφορετικά του επίπεδα, βλέπουμε ως γόνιμο το παράδειγμα της εκδήλωσης-συνέλευσης του Οικονομικού Νομικής, σε μια περίοδο όξυνσης της καταστολής,μαζί με αγωνιστές του φοιτητικού κινήματος αλλά και κοινωνικούς αγωνιστές(π.χ διωκόμενες καθαρίστριες υπουργείου οικονομικών,διωκόμενα μέλη του δικτύου ελεύθερων φαντάρων Σπάρτακος) το φετινό Νοέμβρη, στο πλαίσιο της οποίας ήταν το εξής: 

"Με σκοπό το δημόσιο διάλογο για την οργάνωση ενός από τα κάτω οργανωμένου κινήματος που θα θέσει ζήτημα, όχι μόνο υπεράσπισης-αλληλεγγύης των διωκόμενων αγωνιστών-κινημάτων, αλλά υπεράσπισης-διεύρυνσης των σύγχρονων λαϊκών ελευθεριών. Ζήτημα συνολικής αναμέτρησης και ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης πραγμάτων στην ελληνική κοινωνία." 

Τέτοιες πρωτοβουλίες πρέπει να είναι στην καρδιά της δράσης μας ενάντια στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό και στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης που νομιμοποιούν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου με στόχο την ταξική αντεπίθεση και εργατική αντιπολίτευση του κινήματος, για να βγουν οι ανάγκες μας στο προσκήνιο!

Οργή και αξιοπρέπεια είναι οι γέφυρες μας, οργή και αξιοπρέπεια είναι τα λόγια μας.

ΚΑΜΙΑ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ!

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ  ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ!

Κείμενο Συμβολής στο Συντονιστικό ΕΑΑΚ Αθήνας

Κόντρα στο ψέμα και την λασπολογία,

Μια πολιτική πρόταση για τους φοιτητικούς συλλόγους 

και το κίνημα με τα μάτια στραμμένα στην κοινωνία

Το κείμενο αυτό δεν έχει απλώς ως στόχο να απαντήσει στις άτοπες και ανεδαφικές καταγγελίες της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ αλλά κυριότερα να συμβάλλει στη συζήτηση του συντονιστικού ΕΑΑΚ Αθήνας την ερχόμενη βδομάδα με ορίζοντα πάντοτε τις συνελεύσεις του αντικαπιταλιστικού δυναμικού στις σχολές. Δεν αποτελεί μια πιο αριστερή έκδοση αντικαπιταλιστικής δημοσιογραφίας, ούτε ακόμη μια προσπάθεια εμβάθυνσης, θεωρητικών εξηγήσεων και παραθέσεων, αλλά επικεντρώνεται στην κατάληξη σε πρωτοβουλίες και προτάσεις δράσης, δεδομένου του κρίσιμου ρόλου που καλείται να επιτελέσει το μόρφωμα στους αγώνες της περιόδου.

Για τις νέες τάσεις που αναπτύσσονται μέσα στο πανεπιστήμιο.

Η κρίση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού -τόσο η πορεία της μέχρι τώρα όσο και οι υποσχέσεις του αστικού μπλοκ με τα εναλλασσόμενα πολιτικά πρόσημα του- είναι κάτι που έχει γίνει βίωμα και έχει βρει λέξεις στο στόμα κάθε εργαζόμενου, διαφορετικές κάθε φορά, μέσα από την εμπειρία της καθημερινής ζωής του. Καθήκον της επαναστατικής αριστεράς, δεν είναι να παλέψει για την εξασφάλιση μιας καλύτερης θέσης άμυνας απέναντι στην σφοδρή επίθεση, κάνοντας ουσιαστικά μια εκ των προτέρων καταδικαστική εκτίμηση των δυνατοτήτων και της έκβασης του αγώνα. Για μας καρδιά της κρίσης δεν είναι η προσπάθεια του κεφαλαίου απλά να πάρει πίσω όλες τις κατακτήσεις των τελευταίων ετών, αλλά η συνολική αλλαγή των όρων εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της νεολαίας, συνολικά σε κάθε πτυχή της κοινωνικής τους ζωής. Τόσο η χωρίς προηγούμενο μείωση των μισθών με την ταυτόχρονη αύξηση των ωραρίων, το νέο ασφαλιστικό και οι συντάξεις οίκου τελετών, κυρίως όμως η παγίωση των ελαστικών σχέσεων ως καθολική συνθήκη εργασίας δείχνουν ότι αυτή η πραγματικότητα δεν αποτελεί μια προσωρινή θυσία, κάτι που θα πάρουν πίσω στο μέλλον.

Το πανεπιστήμιο και η εκπαίδευση συνολικά, είναι κομβικός πυλώνας αυτών των αλλαγών, ως γνωστό πεδίο επενδύσεων, ερευνητικών προς πώληση που απασχολούν με όρους μισθωτής εργασίας μεταπτυχιακούς και φοιτητές, αλλά και ως χώρος παραγωγής των εργαζομένων του αύριο, με συγκεκριμένα δικαιώματα, μοντέλα εργασίας, τρόπο σκέψης και κουλτούρα. Αυτό δείχνει με τον πιο εμφατικό τρόπο την ανάγκη ουσιαστικής και οργανικής συμμετοχής του φοιτητικού κινήματος στο εργατικό, όχι απλά ως ένα ακόμα επικουρικό «αγωνιστικό στοιχείο». Αν και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλες οι πολιτικές δυνάμεις της αριστεράς (ακόμα και σημαντικό κομμάτι των φοιτητικών μπλοκ), αντιλαμβάνονται αυτούς τους παράγοντες, η κουβέντα μέχρι τώρα στα φοιτητικά αμφιθέατρα σε σχέση με τις εργατικές κινητοποιήσεις είναι αναντίστοιχη.

Εδώ βρίσκεται το πρώτο σημείο που θέλουμε να συζητηθεί ειδικότερα στο συντονιστικό και στα σχήματα το επόμενο διάστημα. Η δική μας αριστερά δεν μπορεί παρά να είναι αυτή που, από ταξική σκοπιά, παλεύει για τα συμφέροντα της εργατικής τάξης, όπου κι αν αυτή βρίσκεται, με όποιους όρους κι αν αυτή εντάσσεται στην παραγωγή. Δεν μπορεί δηλαδή να μιλάμε μόνο για μια «ενδεχόμενη» ταξική προοπτική του φοιτητικού δυναμικού. Αναγνωρίζουμε πως το γεγονός ότι 60% των φοιτητών εργάζονται (και τις περισσότερες φορές όχι απλά για το χαρτζιλίκι τους ή «από χόμπυ»), ή ότι στις περισσότερες σχολές είναι υποχρεωτική η πρακτική άσκηση που ουσιαστικά αποτελεί μορφή απλήρωτης εργασίας και δοκιμαστικό σωλήνα των εργασιακών σχέσεων που θέλει το κεφάλαιο, αλλά και ουσιαστικά ο «εκπαιδευτικός» τους ρόλος δεν έγκειται παρά στη διδαχή κι εμπέδωση των πιο μαύρων όρων εκμετάλλευσης του εργαζόμενου, δεν μπορούμε παρά να τους δούμε σαν κομμάτι που ήδη έχει πάρει ρόλο στην ίδια την παραγωγή. Πλάι-πλάι, η πλειοψηφία των μεταπτυχιακών φοιτητών οι οποίοι με αυτούς τους όρους εργάζονται εντός του πανεπιστημίου, αποτελούν και αυτοί μαζί με τους «πρακτικάριους» σκληρά εκμεταλλευόμενο κομμάτι της νέας εργατικής βάρδιας. Μαζί με αυτούς πρέπει να συμπεριλάβουμε όλο εκείνο το εργατικό δυναμικό που δουλεύει στο πανεπιστήμιο. Αυτοί οι εργαζόμενοι δουλεύουν κυρίαρχα με ελαστικές σχέσεις εργασίες (υπενοικίαση εργαζομένων, voucher, μπλοκάκια, ελαστασφαλείς εργαζόμενοι κτλ).

Κατά συνέπεια ένα τέτοιο περιεχόμενο πρέπει να υπηρετείται και από τις αντίστοιχες μορφές πάλης, από τις αντίστοιχες πολιτικές διαδικασίες και μορφές δράσης της ΕΑΑΚ. Θεωρούμε πως είναι επιτακτική ανάγκη η έναρξη μιας καμπάνιας στο εσωτερικό κάθε ιδρύματος για όλα αυτά τα παραπάνω όχι μόνο σε επίπεδο σχημάτων αλλά στο επίπεδο του ίδιου του φοιτητικού συλλόγου των ίδιων των πρωτοβουλιών που πρέπει να παρθούν από τους φοιτητές και τους εργαζόμενους των εκάστοτε ιδρυμάτων. Ένας από τους στόχους μας πρέπει να είναι οι φοιτητικοί σύλλογοι να συνευρίσκονται να συζητάνε και να συναποφασίζουν μαζί με αυτούς τους εργαζόμενους για δράσεις (εκδηλώσεις, διοργάνωση «αντιμαθημάτων», διεύρυνση της μέριμνας συνολικά για όλους τους εργαζόμενους και την νεολαία,διεύρυνση του ασύλου.)Αυτή η προσπάθεια θέλουμε να μην περιχαρακώνεται αποκλειστικά στο κάθε ίδρυμα, αλλά να προσανατολίζεται εξ αρχής σε ένα ενιαίο συντονισμό και συνεύρεση όλων αυτών των προσπαθειών, για παράδειγμα τα σχήματα της ΕΑΑΚ να συνευρίσκονται με τα εργατικά σχήματα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς αλλά και επιτροπές αγώνα, συλλογικότητες και συνελεύσεις εργαζομένων.

Όλη αυτή η προσπάθεια δεν μπορεί να βλέπει την πάλη για τις λαϊκές ελευθερίες σαν κάτι ξέχωρο ή αυτονομημένο από την ίδια πάλη του εργατικού κινήματος. Το τελευταίο διάστημα από την μεριά του κεφαλαίου διεξάγεται μια ενορχηστρωμένη επίθεση η οποία αποτυπώνεται σε κομβικά ζητήματα όπως στο άσυλο, την καταστολή, τον ρόλο της δικαιοσύνης κλπ. Χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα της εισβολής στην Πρυτανεία, η καταδικαστική απόφαση σε βάρος σφου ΕΑΑΚίτη για τη κινηματική του δράση, οι νέες υποθέσεις τύπου Χωριάτικο/Everest, η δίκη της Χρυσής Αυγής, η αστυνομοκρατούμενη Αθήνα τη μέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς κ.α.

Λιγα λόγια για τις φοιτητικές εκλογές.

Σε μια εποχή που επιχειρείται από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. να οσμωθεί η κοινωνική συναίνεση  και να καλλιεργηθεί ένα κλίμα εθνοενωτικής διεκδικητικότητας «κόντρα στους κακούς ξένους εταίρους» που προσδοκούν στην ήττα της πρώτης «αριστερής» κυβέρνησης (που a priori εκλογικής αναμέτρησης είχε κάνει τα κομπρεμί της με τον ΣΕΒ και το εγχώριο κεφάλαιο), η σπουδάζουσα νεολαία και στις φοιτητικές εκλογές επιχείρησε να σπάσει αυτό το κάδρο σιωπηρής αποδοχής και αγωνιστικής νηνεμίας. Για ένατη συνεχόμενη χρονιά η ΕΑΑΚ αύξησε τα ποσοστά της και αναδείχθηκε 3η δύναμη στις φετινές εκλογές. Αναδείχθηκε μάλιστα 1η δύναμη σε μια σειρά ιδρυμάτων και σχολών (ΕΜΠ, Πολυτεχνείο Κρήτης, ΦΜΣ Αθήνας, Ψυχολογία Ρεθύμνου) που το προηγούμενο διάστημα έσπασαν τη βιτρίνα της αναμονής και συγκρούστηκαν με κάθε λογής Φορτσάκηδες, βάζοντας στο προσκήνιο τις ανάγκες και τα δικαιώματα μιας γενιάς που ασφυκτιά στη θηλιά των μνημονίων, της λιτότητας, της ανεργίας και της επισφάλειας.

Η σπουδάζουσα νεολαία απέδειξε πως στο εσωτερικό της όχι απλά δεν υποχωρεί, αλλά ενισχύεται το ρεύμα της αναζήτησης, των αγωνιστικών πρωτοβουλιών, της ανατρεπτικής αριστεράς. Δεν συμβιβάζεται ούτε στο δήθεν εφικτό ούτε στις υποσχέσεις μιας ανάπτυξης που βρίσκεται στο τέλος του στραγγαλισμού της αξιοπρέπειάς της. Η ΕΑΑΚ εκφράζει με τον πιο μαχητικό τρόπο την πάλη για μια ριζικά διαφορετική προοπτική για τη νεολαία αλλά και συνολικότερα για την κοινωνία.

Ειδικότερα στη συγκυρία αυτή που κομμάτι της ΕΑΑΚ επιστρέφει –και μάλιστα με τρόπο εγκλητικό- στα ιστορικά χρεοκοπημένα σενάρια ενότητας «πάση θυσία και χωρίς πολιτικό περιεχόμενο» της Αριστεράς. Ενότητα με τη ρεφορμιστική Αριστερά από τα πάνω και έξω από κινηματικούς όρους είναι πάντα ενότητα ηγεμονευόμενη από τον ισχυρότερο πόλο, δηλαδή το ρεφορμισμό. Όσο και αν μας εγκαλεί η ΡΑΠαν-ΣΑΦΝ για προειλημμένη άρνηση συμμετοχής στα Ενιαία Αγωνιστικά Πλαίσια, εμείς έχουμε να αντιπαραθέσουμε ότι πηγαίναμε σε κάθε Γενική Συνέλευση με τα πλαίσια μας, πρόθυμοι να συνδιαμορφώσουμε με τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις του συλλόγου βάσει όμως πολιτικού περιεχομένου. Ωστόσο, η ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ θεωρώντας τα ενιαία αγωνιστικά πλαίσια ως στρατηγικό στόχο(!) του σχήματός της ήταν έτοιμη να συμφωνήσει σε κοινό πλαίσιο που έλεγε ότι η συμφωνία του Φεβρουαρίου που υπέγραψε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν ήταν συνέχεια των μνημονιακών δεσμεύσεων(!) αλλά κάτι άλλο, απροσδιόριστο, που προφανώς έβρισκε σύμφωνους τους αγωνιστές της ΑΡ.ΕΝ όχι όμως και την πραγματικότητα της ταξικής πάλης που αποδεικνύει περίτρανα ότι η κυβέρνηση αυτή έχει χαρακτήρα αστικής διαχείρισης χωρίς γυρισμό.

Προϋπόθεση, λοιπόν, για την ηγεμονία μιας αντικαπιταλιστικής-επαναστατικής γραμμής είναι η αυτοτελής της πολιτική συγκρότηση και η δημιουργία ανατρεπτικής-αντικαπιταλιστικής πτέρυγας στο κίνημα. Μια τέτοια ενότητα –με το αντίστοιχο περιεχόμενο αλλά και τις μορφές που θα το υλοποιήσουν και αναπτύξουν– είναι αναγκαία σήμερα για τον κόσμο της εργασίας. Συντονισμός «από τα κάτω» σε κάθε επίπεδο, για την προώθηση της εργατικής αντεπίθεσης και αντιπολίτευσης. Με περιεχόμενο που θα αμφισβητεί συνολικά τον καπιταλισμό και θα συνδέει τον αγώνα ενάντια στην σύγχρονες μορφές εργασιακής ελαστασφάλειας και τις μειώσεις των μισθών με τη συνολική ανατροπή. Με παρέμβαση σε όλους τους χώρους που ζει, εργάζεται και διαμορφώνει συνείδηση ο κόσμος της εργασίας όσο και η νεολαία. Με αντιθεσμούς, όργανα της εργατικής πολιτικής στο κίνημα –με συνελεύσεις σωματείων, επιτροπές στους χώρους δουλειάς και διαδικασίες βάσης, με πανεργατικό συντονισμό τους που μπορούν σήμερα να ενοποιηθούν σε ανεξάρτητα κέντρα αγώνα σε αντιπαράθεση με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, με πρωτοβουλίες συντονισμού φοιτητών-εργαζομένων για μία νέα συνδικαλιστική παρέμβαση στην κατεύθυνση της εργασιακής προοπτικής.  Επιβάλλεται να ανοίξει με νέους όρους η συζήτηση και η δράση για την εργατική πολιτική εντός/εκτός σχολών και να μην αρκεστούμε στις χρεοκοπημένες «ενωτικές» συνταγές του παρελθόντος.

Για το κατέβασμα της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ από κοινού με τους αγωνιστές του ΑΡιστερού ΔΙκτύου Νεολαίας δεν σκοπεύουμε να επανέλθουμε. Κατηγορούμαστε για άλλη μια φορά ότι «δεν πληρούσαμε τις απαιτούμενες ποσοστώσεις πολιτικής βούλησης» στη συντονιστική / ενωτική διαδικασία που διεξήχθη ούτε μισή εβδομάδα πριν τις φοιτητικές εκλογές. Θα επιμένουμε να λέμε ότι κόντρα σε όσους αντιλαμβάνονται τις εκλογές ως «την κορυφαία συμπύκνωση της πολιτικής διαπάλης» και ως όξυνση της παρέμβασης και της πολιτικής τους δραστηριοποίησης αντιλαμβάνονται τους αμφιβόλου πολιτικής αποτελεσματικότητας (και ηθικής..) εκλογικούς μηχανισμούς, εμείς αρνούμαστε να γίνουμε εκλογολάγνοι και ψηφοθήρες. Όσο για τους συναγωνιστές τους ΑΡΔΙΝ, επίσης επιμένουμε να λέμε ότι τα σχήματα μας είναι ανοιχτές διαδικασίες που υποδέχονται τα αγωνιστικά υποκείμενα που έχουν όρεξη για πολιτικό διάλογο και συντονισμό από τα κάτω πάνω στα επίδικα του κινήματος και της ταξικής διαπάλης εντός/εκτός φοιτητικών συλλόγων.

Τέλος, κοινή γνώμη και άποψη είναι προφανώς ότι σε καιρούς δύσκολους και ρευστούς, όπου το κίνημα και το αριστερό -και ευρύτερα εξεγερτικό- φάσμα δεν έχει έτοιμες απαντήσεις και στέκεται εν μέρει αμήχανο απέναντι στις συγκυρίες, αντιθέσεις-διαφωνίες-χρόνιες παθογένειες όπως αυτές που χαρακτηρίζουν από συγκροτήσεως του το μέτωπο της ΕΑΑΚ θα οξύνονται ξεβράζοντας ακόμη και στο χώρο της πρακτικής τις θεωρητικοπολιτικές αποκλίσεις. Κάπως έτσι κινήθηκαν τα πράγματα και στις φετινές εκλογές. Κατόπιν πολλαπλών εκβιαστικών πιέσεων από μεριάς της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ για ενσωμάτωση της Αντινομίας-ΕΑΑΚ στο από τα πριν αποφασισμένο εκλογικό της κατέβασμα με το ΑΡΔΙΝ οι όροι πολιτικής παρέμβασης ήταν εξαιρετικά προβληματικοί, δεδομένου ότι η όλη πολιτική διαμάχη διεξαγόταν με όρους μικροπολιτικής και οργανωτικής επιβολής από τα πάνω. Λαμβάνοντας υπόψη και την διαχρονικά «ηγεμονίστικη» στάση της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ κατά τη διαδικασία της κατανομής χώρων την παραμονή της εκλογικής αναμέτρησης αλλά και τους προπηλακισμούς που είχε δεχτεί στο προεκλογικό ΔΣ μέλος του σχήματος μας, συντροφοι της Ε.Α.ΑΚ από άλλους συλλόγους ήρθαν να περιφρουρήσουν την πανελλαδική απόφαση του διημέρου της Ε.Α.Α.Κ για τις φοιτητικές εκλογές, που έλεγε ξεκάθαρα πως η όποια πολιτική συμπόρευση σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να αποσκοπεί στην δημιουργία άλλου μετώπου και στον κατακερματισμό της Ε.Α.Α.Κ. Σε αυτό το σημείο, να σημειώσουμε ότι ήταν παρόντες αγωνιστές από όλες τις οργανώσεις της Ε.Α.Α.Κ στη νομική εκείνο το βράδυ και είναι αστείο να μας κατηγορούν οι σύντροφοι από τη ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ απλά και μόνο επειδή ήμασταν περισσότεροι από αυτούς.

Για την τακτική της θυματοποίησης.

Είναι προφανές ότι δεν υπήρξε στιγμή που να χειροδίκησε οποιοσδήποτε εναντίον σε μέλος της ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ ασχέτως του τι ειπώθηκε από το ίδιο βράδυ προς τα έξω. Ακόμη και στη διευθέτηση της κατανομής οι σύντροφοι από τις άλλες σχολές τήρησαν ρόλο παρακολουθητή των εξελίξεων και σε στιγμές ακραίας λεκτικής –και κατά στιγμές σωματικής- επιθετικότητας από πλευράς ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ, ρόλο διαιτητή, διασφαλίζοντας ότι θα διατηρηθεί ο στοιχειώδης πολιτικός πολιτισμός που αρμόζει στους αγωνιστές της Ε.Α.Α.ΑΚ. Οι χουλιγκανισμοί δεν ήταν ποτέ σύμφυτοι στην πολιτική μας αντίληψη και φυσιογνωμία.Η προσπάθεια της ΡΑΠαΝ-ΣΑΦΝ να θυματοποιηθεί για να υποκρύψει τα πολιτικά φάουλ της κάτω από το χαλάκι, δεν αρμόζει στους αγωνιστές της που έχουν δώσει τόσους αγώνες το προηγούμενο διάστημα και αν μη τι άλλο θα έπρεπε να αποτιμούν τις πολιτικές τους επιλογές με ειλικρίνεια και συντροφικότητα!Ίσως η ΡΑΠΑΝ-ΣΑΦΝ θα έπρεπε να προβληματιστεί γύρω από τα εξαιρετικά χαμηλά ποσοστά που κατέγραψε η αντίληψή της όπου κατέβηκε σε συνεργασία με το ΑΡΔΙΝ, όσο και από την μετεκλογική ανακοίνωση του ΑΡΔΙΝ που δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν επιθυμούν να μπουν στην Ε.Α.Α.Κ (όπως είχαμε επισημάνει και προεκλογικά) αντί να λοιδωρεί με ψέματα και συκοφαντίες τους συντρόφους της.Το μόνο που καταφέρνει μια τέτοια λογική είναι να «κιτρινίζει» μια σοβαρή πολιτική κουβέντα που πρέπει οπωσδήποτε να γίνει επιτέλους ανοιχτά, χωρίς υπεκφυγές για τον χαρακτήρα της Ε.Α.Α.Κ και του φοιτητικού κινήματος που θέλουμε να οικοδομήσουμε.


Καμμία λύση για το κοινωνικό ζήτημα δεν μπορεί να υπάρξει αν η μισή καρδιά μας βρίσκεται στο δρόμο και η άλλη μισή στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ ή στην οποιαδήποτε κοινοβουλευτική κυβέρνηση.

Για την Ε.Α.Α.Κ. και την αντικαπιταλιστική αριστερά συνολικά είναι πολύ λίγο να προχωράει φοβούμενη να κοιτάξει κατάματα τις δυνατότητες που κυοφορούνται στο παρόν και την αναγκαιότητα του μέλλοντος που θέλει να χτίσει. Για την Ε.Α.Α.Κ. είναι πολύ μικρός όποιος πνίγεται στον πανικό της εποχής και ξεχνά τι σημαίνει μαχητική πρωτοπορία, αντικαπιταλιστική πολιτική και αποφασιστικότητα στη δυνατότητά μας να θέτουμε σε κίνηση μαζικά πολιτικά ρεύματα με πανελλαδικό τρόπο. Επειδή δε συνηθίσαμε να περπατάμε με τα μάτια στο έδαφος, να ακολουθούμε το εφικτό και εύκολο όταν ο κλοιός έσφιγγε καλούμε όλους τους συντρόφους μας να μπουν σε θέσεις μάχης τώρα. Γνωρίζουμε καλά πως η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όμως όχι και γι’ αυτό είμαστε εδώ για να ταράξουμε τα νερά της ομαλότητας και του συμβιβασμού τους.

Εργατική Αντιπολίτευση διαρκείας λοιπόν και ας καγχάζουν οι αντίπαλοι μας, δεν ξέρουν ότι το τέλος της ιστορίας δεν θα γραφτεί από αυτούς…