THE BIG BANK theory

Οι δύο κόσμοι δικαιοσύνης που συγκρούονται…

                                                                  

Σε σένα που μόλις μπήκες στη σχολή,

Περνώντας στη Νομική, θα απασχοληθείς κατά πολύ με τον νόμο, το τι ορίζει και τι επιτάσσει αυτός. Ο νόμος, ωστόσο, αντίθετα με μια γενική αντίληψη που μπορεί να υπάρχει, δεν είναι κάτι αυθύπαρκτο και «ουρανοκατέβατο». Δημιουργείται και κατασκευάζεται από τους ανθρώπους και έρχεται να εξυπηρετήσει ορισμένα συμφέροντα. Έτσι, όταν κάτι είναι νόμιμο, δε σημαίνει πως είναι και δίκαιο για την κοινωνική πλειοψηφία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι πλειστηριασμοί κατοικιών, που είναι μεν νόμιμοι, αλλά συμφέρουν μόνο τους τραπεζίτες, ένα πολύ μικρό ποσοστό της κοινωνίας και είναι κατάφορα άδικοι για όλη την υπόλοιπη κοινωνία.

Όταν το κίνημα παίρνει την κατάσταση στα χέρια του…

«Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» ήταν το σύνθημα που δονούσε το Ειρηνοδικείο Θεσσαλονίκης στις 28/9, από διαδηλωτές που εξέφραζαν την αντίθεσή τους στον πλειστηριασμό της πρώτης κατοικίας εξαμελούς οικογένειας. Μάλιστα, ο πατέρας-οφειλέτης ήταν άτομο με Ειδικές Ανάγκες, ολικά ανάπηρο, το ίδιο κι ο ένας γιός, ενώ μάλιστα η οικογένεια δεν είχε κανένα άλλο εισόδημα. Τελικώς, ο πλειστηριασμός δεν έγινε ποτέ.

Το «δικαίωμα» στην κατοικία

Σύνταγμα, άρθρο 9 παρ. 1 H κατοικία του καθενός είναι άσυλο. H ιδιωτική και οικογενειακή ζωή του ατόμου είναι απαραβίαστη. Kαμία έρευνα δεν γίνεται σε κατοικία, παρά μόνο όταν και όπως ορίζει ο νόμος και πάντοτε με την παρουσία εκπροσώπων της δικαστικής εξουσίας.

άρθρο 21 παρ. 4 H απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Kράτους.

Υποτίθεται πως το δικαίωμα στην κατοικία έχει κατοχυρωθεί συνταγματικά και προστατεύεται τόσο το απαραβίαστο σε αυτή όσο και η εξασφάλισή της σε όσους τη στερούνται. Και λέμε «υποτίθεται», γιατί σε περιόδους κρίσης του ίδιου του συστήματος δεν μετράει κανένα δικαίωμα, αφού καταπατώνται όλα, με σκοπό να ξεπεραστεί αυτή η κρίση. Όπως, λοιπόν, δεν προστατεύεται το δικαίωμα στην εργασία – η Ελλάδα έχει σήμερα πάνω από ενάμιση εκατομμύριο ανέργους- έτσι δεν προστατεύεται επ’ ουδενί και το δικαίωμα στη μόρφωση, στην κατοικία κλπ.

Και κάπως έτσι φτάσαμε οι τράπεζες να χρειάζονται τη λεγόμενη «ανακεφαλαιοποίηση» για να σωθούν, ο λαός να πληρώνει ένα χρέος που δεν δημιούργησε ο ίδιος και ταυτόχρονα οι πλειστηριασμοί των ακινήτων να απελευθερώνονται, για να σωθούν, μωρέ και οι καημένες οι Τράπεζες! Οι οποίες έχουν στήσει χορό και περιμένουν σαν τα κοράκια να ανοίξει η «αγορά» των πλειστηριασμών  για να πάρουν τα σπίτια του κόσμου για ένα κομμάτι ψωμί.

Οι τράπεζες νομοθετούν, η κοινωνία αντιδρά…

~Το κίνημα θα πει την τελευταία λέξη!!

Θα ακούσεις λοιπόν για αλλαγές του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας που οδηγούν σε απελευθέρωση και διευκόλυνση των πλειστηριασμών  και, συνάμα, σε υπονόμευση των εργασιακών δικαιωμάτων και συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών. Είναι επιτακτική ανάγκη, λοιπόν, να  αντισταθούμε στους πλειστηριασμούς που επιβάλλονται στους οικονομικά εξαθλιωμένους (πχ στη Θεσσαλονίκη, που αναφέρθηκε παραπάνω ),  καθώς και να διεκδικήσουμε την κατάργηση του ν. 4335/2015. Να ορθώσουμε το ανάστημά μας, φοιτητές, εργαζόμενοι, άνεργοι και να φωνάξουμε πως κανένα σπίτι δε θα βγει στο σφυρί!

Η δικαστική εξουσία, ως αναπόσπαστο κομμάτι της κρατικής εξουσίας, και στις περιπτώσεις των πλειστηριασμών ( το ότι δεν πραγματοποιήθηκαν, στη Θεσσαλονίκη και σε πολλά άλλα μέρη, οφείλεται στη δυναμική παρέμβαση του κινήματος) μας δίνει την ευκαιρία να δούμε ότι, πίσω από μια μάσκα μεγαλοσχημόνων διακηρύξεων περί «δικαστικής ανεξαρτησίας», κρύβεται η επικύρωση πολιτικών εξαθλίωσης, πολιτικών που εν τέλει διαιωνίζουν τις κοινωνικές-ταξικές ανισότητες (δίνοντας τους τυπικό άλλοθι, καθώς τις ενδύουν με τον μανδύα της νομιμότητας ). Πρόκειται, δηλαδή, για μια δικαστική ανεξαρτησία που… τελεί υπό τις ευλογίες των Τραπεζών και εν γένει των οικονομικά ισχυρών, και η οποία συνυπάρχει με την αρχή της ισονομίας, διότι είναι πασίγνωστο ότι:

«Φυσικά και είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στο νόμο. Απαγορεύεται το ίδιο, τόσο στους πλούσιους όσο και στους φτωχούς, να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες, να ζητιανεύουν και να κλέβουν ψωμί….» (Ανατόλ Φρανς, 1844-1924 , Γάλλος συγγραφέας)

Ο πόλεμος “ξεκινά” από το Πανεπιστήμιο.

Πλέον, 8 χρόνια μετά το βίαιο ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, η διάλυση του πανεπιστημίου, όπως το ξέραμε, έχει εμπεδωθεί. Η υποχρηματοδότηση, οι προσλήψεις προσωπικού με το σταγονόμετρο, οι περικοπές αναγκαίων παροχών μας και η αρπαγή των αποθεματικών των πανεπιστημίων, είναι εκφράσεις που περιγράφουν την καθημερινότητά μας σε όλη της την έκταση.

Και όσο πετσοκόβεται η εκπαίδευση (9,5 εκατ. Ευρώ  οι κυβερνητικοί πόροι για την λειτουργία του ΕΚΠΑ το 2016, σχεδόν δυόμιση φορές κάτω από περίπου μια δεκαετία πριν) και γενικότερα κάθε δημόσια παροχή (πχ. Υγεία), ο στρατός εξακολουθεί να λαμβάνει αμείωτα δημόσιο χρήμα που αντιστοιχεί στο 2,38% του ΑΕΠ, ένα ποσό πραγματικά τεράστιο, αν λάβουμε υπ'οψιν πως οι στρατιωτικές δαπάνες της Ελλάδας είναι οι δεύτερες μεγαλύτερες μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ. 

Εδώ έρχεται το ερώτημα: “Τι σχέση έχουν οι περικοπές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τον στρατό;”

Σε αυτό το σημείο αξίζει μια σύντομη ανασκόπηση για την σχέση πανεπιστημίου-κεφαλαίου, την υπαγωγή του πρώτου στις ανάγκες που δεύτερου, με μοχλό τις επώνυμες έδρες και την δραστηριότητα γύρω από αυτές.

Το 2013, ο νόμος Διαμαντοπούλου δίνει την δυνατότητα δημιουργίας επίσημων εδρών, με την συμφωνία ΔΕΗ και Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Οι επίσημες έδρες, τα συνέδρια, οι χορηγίες, και οι υποτροφίες παρουσιάζονται, πλέον, σαν μια ευκαιρία για τα ιδρύματα και τους μεγαλοκαθηγητές να λάβουν χρήματα από δημοσίους φορείς και ιδιωτικές επιχειρήσεις. Ένα χρόνο μετά, το 2014 εγκαινιάζεται συμφωνία μεταξύ ΕΜΠ και Πολεμικού Ναυτικού, η οποία μέσω ερευνητικών προγραμμάτων JASON-POSEIDON, προσβλέπει στην βελτίωση της ασφάλειας των συνόρων, αποφέροντας τεχνογνωσία στους μέν, υπέρογκα ποσά στους δε.  Άξιο αναφοράς είναι ότι σε κάθε πανεπιστημιακό ίδρυμα, τα ερευνητικά προγράμματα, τα επιστημονικά συνέδρια, οι δωρεές αυξάνονται ολοένα και περισσότερο, όλο αυτό το διάστημα. Και φτάνουμε λίγους μήνες πριν, το καλοκαίρι του 2016, όπου ο Ιβάν Σαββίδης-μεγαλοεπιχειρηματίας- στο ΑΠΘ, με δύο επώνυμες έδρες, αλλάζουν τα πάντα στην Φιλοσοφική Σχολή.  Η μια έδρα θα αφορά στις Ποντιακές Σπουδές και η δεύτερη στη Ρωσική Γλώσσα και τον Πολιτισμό. Όλα αυτά δείχνουν με άμεσο τρόπο πως η κερδοφορία του κεφαλαίου, καθορίζεται μέσω της έρευνας που παράγουν τα Πανεπιστήμια, η οποία είναι χαμηλού κόστους λόγω της απλήρωτης - ή σχεδόν απλήρωτης- εργασίας, που αναλαμβάνουν φοιτητές κάθε βαθμίδας. Φανερώνουν, επίσης, την τάση “μοριοποίησης”  της εφαρμοσμένης έρευνας και επιστήμης, που πρακτικά σημάνει την μονομερή ανάπτυξη και το πετσόκομμα της εργασιακής προοπτικής.

Με δεδομένα τα παραπάνω, έρχεται η απάντηση, στο αρχικό ερώτημα για την σχέση πανεπιστημίου-στρατού. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αποφάσισε να χρηματοδοτήσει επώνυμες έδρες στο ΕΚΠΑ και στο ΠΑΜΑΚ. Συγκεκριμένα εξέδωσε έναν σχεδιασμό που περιλαμβάνει τα εξής:

• Ίδρυση της έδρας «Στρατιωτικής Ιστορίας και Γεωπολιτικής Αναλύσεως του Ελληνισμού στη ΝΑ Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο, Ηρόδοτος» του Τμήματος Τουρκικών Σπουδών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του ΕΠΑ, σε συνεργασία με τη ΣΕΘΑ.
• Ίδρυση έδρας «Στρατηγικών Σπουδών ΓΕΕΘΑ, Θουκυδίδης» του Τμήματος ΔΕΣ του ΠΑ.ΜΑΚ., σε συνεργασία με την ΑΔΙΣΠΟ.
• Οι έδρες να λειτουργήσουν για τέσσερα έτη, με δυνατότητα ανανεώσεως από το ΓΕΕΘΑ εφόσον κριθεί επιτυχής η λειτουργία τους.
• Αίτημα για να συμπεριληφθούν αντίστοιχα με τις έδρες μαθήματα στο εκάστοτε Τμήμα των δύο Πανεπιστημίων.

Έδρες που θα συνδέονται με την Σχολή Εθνικής Άμυνας και την Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου. Από τότε έχει διαφοροποιηθεί ο σχεδιασμός σε κάποια σημεία και έχει καταλήξει ,στην πρόσφατη απόφαση της Βουλής, το ΥΠΕΘΑ να μην ιδρύσει αλλά να χρηματοδοτήσει μόνο παρόμοιες έδρες με το λόγο για το τι θα διδάσκεται και το ποιος θα διδάσκει να τον έχει η Κοσμητεία-Σύγκλητος. Αυτό όμως δεν κάνει την κατάσταση καλύτερη. Οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν  πλεόνασμα και “επενδύουν” στο Πανεπιστήμιο. Και μάλιστα οι “επενδύσεις” αυτές, δεν κάποιο project της Ε.Ε, αλλά επιλογή του ελληνικού κράτους. Οι κόποι και τα χρήματα των φτωχότερων κοινωνικών στρωμάτων, χρηματοδοτούν τα γεωπολιτικά παιχνίδια του ελληνικού κράτους και της αστικής τάξης. Μάλιστα, η ανάμειξη του πανεπιστημίου με τον στρατό ξεπερνά και τα εθνικά όρια.   Λίγο πριν το 2016, έλληνες ακαδημαϊκοί επισκέφτηκαν το Ισραήλ όπου συνομίλησαν με τους αντίστοιχους ακαδημαϊκούς για την επιχειρηματικότητα στα πανεπιστήμια, και την σύνδεση τεχνογνωσίας, στρατού  και πανεπιστημιακής έρευνας.

Στο όνομα του οικονομικού οφέλους, το Πανεπιστήμιο δέχεται τον στρατό με “ανοιχτές αγκάλες”, βοηθώντας τον να αναπτυχθεί υλικοτεχνικά, ώστε να διατηρήσει το αξιόμαχο και να εμπλακεί σε κάθε ιμπεριαλιστικές αποστολές, πολεμικές συρράξεις και καταστάσεις αντιμετώπισης ασύμμετρων απειλών (απεργίες, εξεγέρσεις κλπ.).  Ο μιλιταρισμός, παράλληλα, εισέρχεται στα εκπαιδευτικά ιδρύματα σαν κυρίαρχη αφήγηση για την γνώση και την αξιοποίησή της στην παραγωγή, δείχνοντας την τροπή της επιστήμης σε μια κατεύθυνση που έρχεται να εξυπηρετήσει την αυταρχικοποίηση του κράτους και να ενισχύσει την εμπέδωση της πολεμικής απειλής.

Τα δυο τμήματα που επιλέγει ο στρατός- σε στάδιο πειραματικό για αρχή- να χρηματοδοτήσει, προαγγέλλουν τους διαύλους επικοινωνίας που θεμελιώνονται, από το κεφαλαίο,τον στρατό και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ώστε να ωφεληθούν στις πλάτες των εργαζομένων, των φοιτητών, των ανέργων και των μεταναστών.

Είναι υποκριτικό να βιώνουμε τις συνέπειες της κρίσης, που έχουν οδηγήσει σε πολέμους, σφαγές, ξεριζωμούς, φτώχεια ,εξαθλίωση, ανεργία και ότι άλλο στιγματίζει την καθημερινότητά μας, την στιγμή που το ελληνικό κράτος (κυβέρνηση-υπουργεία-στρατός) στις πλάτες μας, προσπαθεί να εδραιωθεί στην γεωπολιτική σκακιέρα για να φέρει κέρδη στους ντόπιους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Τα χρήματα και ο κόπος μας πρέπει να πηγαίνουν στην εκπαίδευσή μας, στην υγεία, στις δημόσιες παροχές μας, που έχουν πετσοκοπεί, και όχι στην πολεμική μηχανή του κράτους!  Οφείλουμε, τουλάχιστον, μέσα στα Πανεπιστημιακά Ιδρύματα να εμποδίσουμε, την προσπάθεια εδραίωσης των επώνυμων εδρών, τόσο των επιχειρήσεων, όσο και του Στρατού. Είναι αναγκαίο να φέρουμε τον κοινωνικό πόλεμο μέσα στις σχολές μας, ενάντια σε όσους υπηρετούν την εξαθλίωση, το κράτος και τον πόλεμο που θερίζει λαούς.

                                                         ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ - ΕΑΑΚ

3 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα

"Μου είπαν να μην κάνω όνειρα τρελά
να μην τολμήσω να κοιτάξω τ' αστέρια
μα εγώ ποτέ μου δεν τους πήρα σοβαρά
πήρα τον κόσμο ολόκληρο στα δυο μου χέρια!"

Συμπληρώνονται τρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τη φασιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Η 18η Σεπτέμβρη δεν αποτελεί απλά ημέρα μνήμης, γιατί αυτή η δολοφονία δεν ήταν ένα μεμονωμένο, τυχαίο γεγονός. Για μας είναι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι στη συγκαλυμμένη φασιστική δράση της ΧΑ, η οποία για χρόνια δρούσε ανενόχλητη διαπράττοντας ξυλοδαρμούς  και δολοφονίες εναντίον μεταναστών, τραμπούκικες επιθέσεις εναντίον ανθρώπων του κινήματος. Κυβέρνηση και ΜΜΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι τελειώσαμε με τον φασισμό επειδή τάχα οι φασίστες της χρυσής αυγής βρίσκονται στα χέρια της δικαιοσύνης. Μιας δικαιοσύνης, βέβαια, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να τους απαλλάξει, να περιγράψει το γεγονός ως «μεμονωμένο και ασύνδετο με τη φύση της ΧΑ», να αφαιρέσει από τη δίκη το πολιτικό της πρόσημο. Δε μας εκπλήσσει, όμως, αφού ο φασισμός δεν νικήθηκε ποτέ από «θεσμοθετημένες, νομότυπες διαδικασίες» του ίδιου του κράτους. (από ΠΑΦ-ΕΑΑΚ)

Όλοι και όλες σήμερα Σάββατο 17 Σεπτέμβρη, στις 18:00 στο Κερατσίνι, οδός Αντιφασίστα Παύλου Φύσσα (πρώην Π.Τσαλδάρη)

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΝΕ

Καταγγέλουμε την απαράδεκτη στάση των δυνάμεων της ΚΝΕ στο ΤΕΙ Πάτρας, που με μεθοδεύσεις που θα ζήλευαν ακόμα και οι αστικές παρατάξεις, αφού συγκρότησε το ΔΣ του συλλόγου της Σ.Ε.Υ.Π χωρίς να καλέσει τις υπόλοιπες δυνάμεις, απέκλεισε από το ΔΣ το σχήμα της ΑΠΣ-ΕΑΑΚ, που με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών και τον εκλογικό κανονισμό, δικαιούται μια έδρα.

Σαν ΕΑΑΚ, όπου και να παρεμβαίνουμε, ποτέ δεν μπήκαμε στο "τρυπάκι" της αέναης καταγγελιολογίας, παρά τις πολλές προκλήσεις από τις δυνάμεις της ΚΝΕ που έχουμε δεχτεί κατά καιρούς. Ίσα ίσα που πάντα πρεσβεύουμε και καλούμε στην ανατρεπτική κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της αριστεράς στο κίνημα, για την υπεράσπιση των αναγκών του λαού και της νεολαίας. Ωστόσο το συγκεκριμένο ζήτημα έχει πολύ σοβαρές προεκτάσεις και γι' αυτό αποφασίσαμε να το καταγγείλουμε.

Το πρώτο ζήτημα που θέλουμε να θίξουμε είναι το ζήτημα της δημοκρατίας μέσα στους συλλόγους. Η στάση των δυνάμεων της ΚΝΕ δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την διαμόρφωση φοιτητικών συλλόγων που θα μπορούν να κουβεντιάζουν μέσα από αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, να αποφασίζουν και να συντονίζονται προκειμένου να συγκρουστούν και να ανατρέψουν την επίθεση του αντιπάλου. Περισσότερο προσομοιάζει σε λογική τσιφλικά, ότι "εδώ κάνω κουμάντο εγώ" και καταλήγει να απονεκρώνει και να γραφειοκρατικοποιεί τους συλλόγους. Είναι συμπεριφορά που βάζει την κομματική οικοδόμηση πάνω από την ανασυκγρότηση του φοιτητικού κινήματος και καταλήγει σε τέτοιες πρακτικές. Επιπλέον, για να δικαιολογήσουν τις παραπάνω κινήσεις, οι δυνάμεις της ΚΝΕ έφτασαν στο σημείο να επικαλεστούν το καταστατικό της ξεφτιλισμένης ΓΣΕΕ, τις πρακτικές δηλ. με τις οποίες ,τόσα χρόνια, η συνδικαλιστική γραφειοκρατεία και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός προσπαθούν να διαλύσουν το εργατικό κίνημα και που οι ίδιες οι δυνάμεις του ΚΚΕ καταγγέλουν στα σωματεία.

Τελικά, η ΚΝΕ με την στάση που κρατάει συνολικά στο φοιτητικό κίνημα, σε μια περίοδο που αυτό θα έπρεπε να ανασυγκροτείται και να προετοιμάζει την απάντηση του στα αντιλαϊκά μέτρα που έρχονται, καταλήγει να το διασπά, να το αποπροσνατολίζει και άρα να το αποδυναμώνει. Έτσι, παρά την ρητορεία της και την προσπάθειά της να πείσει ότι η ΕΑΑΚ φταίει μέχρι και για την υπογραφή των μνημονίων, μάλλον είναι η ΚΝΕ αυτή που παίζει ένα πολύ χρήσιμο ρόλο για την κυβέρνηση, σε μια περίοδο που η ένταση της επίθεσης μπορεί να φέρει στο προσκήνιο εκ νέου λαϊκές και νεολαιίστικες αντιστάσεις.

Εμείς από την πλευρά μας, δεν λογοδοτούμε ούτε μας νοιάζει να απαντήσουμε στην ΚΝΕ και στην προκλητική συμπεριφορά της. Λογοδοτούμε όμως στους συμφοιτητές μας, στον κόσμο που μας στήριζε και μας στηρίζει, ακόμα και στον κόσμο που περιμένει πολύ περισσότερα από εμάς. Γι' αυτό, απαιτούμε από τη μία το αυτονόητο, που είναι η απόδοση της έδρας στο σχήμα της ΑΠΣ-ΕΑΑΚ και από την άλλη παλεύουμε ώστε συμπεριφορές σαν κι αυτές να εκλείψουν μια και καλή από τους συλλόγους, ώστε αυτοί να μην είναι "κομματικά παράσημα" της μιας ή της άλλης παράταξης, αλλά όπλα επιβολής και αντεπίθεσης για την σπουδάζουσα νεολαία.

Μεταπτυχιακά στη Νομική, ή αλλιώς, πώς οι τσέπες μας θα "ξηλωθούνε" πάλι..!

Στα «κλεφτά» πήγε να περάσει πάλι η Κοσμητεία της Νομικής Σχολής τα δίδακτρα στα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών (Π.Μ.Σ.), ανακοινώνοντας στις 29 Ιουλίου ότι από εδώ και πέρα η γνώση κοστίζει, και μάλιστα ακριβά. 1.200 ευρώ σε δύο δόσεις (η πρώτη κατά την εγγραφή και η δεύτερη στην έναρξη του εαρινού εξαμήνου) ζητάει η Κοσμητεία από τους φοιτητές και τις φοιτήτριες που επιθυμούν (και συνάμα αναγκάζονται από τις ανάγκες της εύρεσης εργασίας) να κάνουν ένα Μεταπτυχιακό, την ίδια ώρα που το Πανεπιστήμιο προσφέρει υπερογκώδη ποσά για τις ανάγκες του κεφαλαίου, των επιχειρήσεων και των μεγαλοκαθηγητάδων. Όλο αυτό μάλιστα γίνεται ένα χρόνο μετά την επιβολή διδάκτρων στο Π.Μ.Σ. του τομέα Διεθνούς Δικαίου, τα οποία ήταν απαραίτητα κατά την κυρία Γαβουνέλη και θα επωφελούνταν και οι ίδιοι οι φοιτητές από αυτό (π.χ. κωδικοί για πρόσβαση σε βάση δεδομένων, συγγράματα, κλπ.). Ωστόσο οι φοιτητές, όπως οι ίδιοι ομολογούν, ουδέποτε είδαν τα 60.000 ευρώ που συγκεντρώθηκαν από τα δίδακτρα!!! Καμία εντύπωση δεν μας προξενεί, αφού όπως μάθαμε, τουλάχιστον τα μισά από αυτά (30.000 ευρώ) πήγαν σε ξενοδοχεία για τη διαμονή “guest- star” καθηγητών από το εξωτερικό!

Είναι προφανές πως άμα αφήσουμε να καθιερωθούν τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, ανοίγει ο δρόμος για να γίνει το ίδιο και σε προπτυχιακό επίπεδο. Τότε θα μιλάμε για ένα πλήρως ιδιωτικοποιημένο Πανεπιστήμιο, για λίγους κι εκλεκτούς, με ελάχιστες κοινωνικοπολιτικές διεργασίες,  αποστειρωμένο από τα προβλήματα της κοινωνίας.

Μία άλλη κατεύθυνση που μπαίνει από την ανακοίνωση της Κοσμητείας, όσον αφορά τα Π.Μ.Σ., είναι η πλήρης εξειδίκευση για τις ανάγκες της αγοράς εργασίας (χαρακτηριστικό είναι πως τα 8 από τα 22 Μ.Δ.Ε. αφορούν ειδικεύσεις του Αστικού Δικαίου). Κάτι τέτοιο βέβαια θα οδηγήσει σε ένα διαρκή κύκλο επί πληρωμή, ειδίκευσης και επανειδίκευσης των φοιτητών, ανάλογα με τις ανάγκες της εκάστοτε εταιρίας και των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, δεν θα μας αναγνωρίζονται τα σημερινά επαγγελματικά δικαιώματα, καθώς αυτά θα κατακερματιστούν λόγω της μεγάλης εξειδίκευσης.

Τέλος, θεώρησαν ότι με το να βγάλουν την ανακοίνωση τελευταία στιγμή, όλα αυτά θα περνούσαν απαρατήρητα από τους φοιτητές, αλλά έκαναν μεγάλο λάθος. Δε θα κάτσουμε να τους κοιτάμε να καταστρέφουν το μέλλον μας! Ζητάμε την άμεση κατάργηση των διδάκτρων σε όλα τα Π.Μ.Σ. της Νομικής Σχολής, καθώς και η πανεπιστημιακή έρευνα να γίνεται με βάση τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι για τα συμφέροντα της κάθε εταιρείας. Θέλουμε σφαιρική και ολόπλευρη γνώση και όχι την –ακριβή πλέον- γνώση που μας πλασάρουν για τα κέρδη τους. Το κόστος των μεταπτυχιακών και όλων των σπουδών μας να καλύπτεται αποκλειστικά από το κράτος και για το σκοπό αυτό να αυξηθεί η χρηματοδότηση για την παιδεία. 

Όλοι/όλες οι φοιτητές/-τριες στην κινητοποίηση στη Γραμματεία της Νομικής Σχολής τη Δευτέρα 12/09 στις 12:30 ενάντια στην κατεύθυνση που μπαίνει για τα Μεταπτυχιακά. 

Να είσαι ήσυχος όταν κοιμούνται τα παιδιά, όχι όταν βιάζονται-Για το 14χρονο κορίτσι στην Λάρισα

Μια είδηση, από αυτές που είτε δεν περνάνε πια στις στήλες των ΜΜΕ, είτε περνάνε στα ψιλά, ως μια ακόμα «ενημέρωση» της κανονικότητάς μας. Μιας κανονικότητας που ορίζει τον βιασμό απλά ως μια ατυχή στιγμη ή ακόμα χειρότερα ρίχνοντας την ευθύνη στο θύμα.

Ένα 14χρονο κορίτσι απήχθη από τα μέσα Αυγούστου, κακοποιήθηκε, βιάσθηκε συστηματικά και ομαδικά,φυλακίστηκε σε ένα διαμέρισμα και εξαναγκάστηκε να εκδίδεται σε πορνοπελάτες.Πόσα ύματα χρειαζόμαστε μέχρι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ως κοινωνία.Πόση βία βιωμένη από ένα ανήλικο παιδί;

Ήδη έχουν συλληφθεί οι Ιωάννης Γιολδάσης του Βασιλείου, Κωνσταντίνος Καψάλης του Ευαγγέλου, Αχιλλέας Τσακίρης του Νικολάου και Aliu Krenar του Rapo που οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Λάρισας, κρίθηκαν προφυλακιστέοι και θα μεταφερθούν στις Φυλακές Κορυδαλλού. Οι κατηγορίες που τους αποδόθηκαν κάνουν από μόνες τους ξεκάθαρο το μαρτύριο που έζησε το κορίτσι στα χέρια των βιαστών:Aρπαγή ανηλίκου με σκοπό τη μεταχείρισή του σε ανήθικες ασχολίες, βιασμός από κοινού και κατά μόνας, αποπλάνηση ανήλικης που συμπλήρωσε το 14ο έτος και σωματεμπορία κατ’ εξακολούθηση κατ’ επάγγελμα σε βάρος ανηλίκου.

Οι τρεις από του τέσσερις κατηγορούμενους είναι ελληνικής καταγωγής άνω των 50 ετών, ενώ ο τέταρτος είναι υπήκοος Αλβανίας, 35 ετών. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ τοπικών εφημερίδων που επικαλείται αστυνομικές πηγές, ο ένας εκ των συλληφθέντων είχε συγγενική σχέση με το κορίτσι, ενώ όλοι τους είχαν «ευυπόληπτες» επαγγελματικές ιδιότητες (συνταξιούχος, δημόσιος υπάλληλος, εποχιακός υπάλληλος).

Δίκες Δοσιλόγων

Oι δίκες των δοσιλόγων αποτελούν ένα από εκείνα τα κομμάτια της ελληνικής ιστορίας, τα τόσο στενά συνδεδεμένα με τα Δεκεμβριανά και τον μετέπειτα Ελληνικό Εμφύλιο, που σαν ανοικτή ακόμα πληγή αποφεύγονται οι συζητήσεις γύρω από τα γεγονότα  που την συνοδεύουν.

Πριν, ωστόσο, μιλήσουμε για όλα αυτά που σπάνια λέγονται, χρήσιμο είναι να θέσουμε το γενικότερο ιστορικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίχθηκαν τα γεγονότα. Έτσι λοιπόν, κατά την διάρκεια της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα (Απρίλιος 1941- Οκτώβριος 1944) υπήρχαν τρείς κυβερνήσεις.  Κατ’αρχάς, ο Βασιλιάς Γεώργιος Β’ και η Κυβέρνηση του εγκατέλειψαν την χώρα ήδη από τον Απρίλιο, κατέφυγαν αρχικά στην Κρήτη και στη συνέχεια φυγαδεύθηκαν στην Αίγυπτο, όπου και παρέμειναν μέχρι την απόσυρση των γερμανκών στρατευμάτων από την Ελλάδα. Η Κυβέρνηση αυτή αποτελούσε την διεθνώς αναγνωρισμένη ελληνική κυβέρνηση και εξακολουθούσε να δρά από το Κάιρο της Αιγύπτου, εξ’ου και η ονομασία της «Κυβέρνηση του Καίρου». Η επιρροή αυτής της Κυβέρνησης ήταν καταφανώς ελάχιστη,  την ίδια στιγμή που το ισχυρό αντιστασιακό κίνημα που αναπτύχθηκε από το ΕΑΜ και ΕΛΑΣ στο εσωτερικό της χώρας οδήγησε στη δημιουργία μίας de facto Κυβέρνησης, έπειτα από εκλογές, τη λεγόμενη Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης, γνωστή και ως «Κυβέρνηση του Βουνού». Η τρίτη Κυβέρνηση ήταν εκείνη του Ι. Ράλλη με τα περίφημα Τάγματα Ασφαλείας, την οποία είχαν διορίσει οι κατοχικές γερμανικές δυνάμεις.

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών και την απελευθέρωση, σχηματίστηκε η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου, στην οποία συμμτείχαν και έξι μέλη της Αριστεράς, τα οποία και ανέλαβαν υπουργεία. Η Κυβέρνηση αυτή αντικατέστησε την κατοχική Κυβέρνηση Ι. Ράλλη, την εξόριστη Κυβέρνηση Παπανδρέου/ Κυβέρνηση του Καίρου, ενώ τον Οκτώβριο του 1944 και η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης/ Κυβέρνηση του βουνού διαλύθηκε.Στις 26 Σεπτεμβριου 1944 υπογράφηκε η συμφωνία της Καζέρτας κατά τους όρους της οποίας έπρεπε να αφοπλισθεί το ΕΛΑΣ και οι λοιπές αντιστασιακές ομάδες με σκοπό την δημιουργία εθνικού στρατού, με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν οι πρώτες εντάσεις που οδήγησαν στα μετέπειτα Δεκεμβριανά.

Σε αντίθεση με άλλες χώρες, όπως η Γαλλία και η Ιταλία, όπου μετά την ακολούθησαν μαζικές εκτελέσεις όσων συνεργάστηκαν με τις κατοχικές δυνάμεις, ο ΕΛΑΣ έδωσε εντολή να μην υπάρξουν βίαια έκτροπα. Ακολούθησαν αντιθέτως δίκες τριών δωσίλογων πρωθυπουργών, των Κ. Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου και Ράλλη και οκτώ υπουργών τους. Ο όρος δοσίλογος και «εθνική Αναξιότης» εμφανίστηκε τότε για πρώτη φορά στην πολιτική ορολογία και αναφέρεται στη συμπεριφορά του πολίτη εκείνου που στρέφεται εναντίον της πατρίδας του. Η εθνική αναξιότητα αποτέλεσε ιδιότυπο αδίκημα , το προσδιορίσθηκε με Συντακτική Πράξη του 1945 και προέβλεπε ποινικές κυρώσεις.

Η αλήθεια είναι πως οι δοσίλογοι που τιμωρήθηκαν στην Ελλάδα είναι οι λιγότεροι συγκριτικά με κάθε άλλη χώρα, οσοι τιμωρήθηκαν όχι απλά τιμωρήθηκαν ελαφρώς, αλλά πολλοί κατάφεραν ακόμα να ενσωματωθούν στον κρατικό μηχανισμό. Από τους δοσιλόγους μόλις 6 εκτελέστηκαν, εκ των οποίων ο υποστράτηγος Μπάκος που διετέλεσε Υπουργός Άμυνας επί κυβερνήσεως Τσολάκογλου και Λογοθετόπουλουκαι ο οποίος εκτελέσθηκε χωρίς δική το 1943 από τον ΕΛ.ΑΣ, καθώς και ο Γ. Περουνάκης, αξιωματικός αστυνομικός, Υπουργός Επισιτισμού. Εκ των Πρωθυπουργός καταδικάστηκε σε θάνατο μόνο ο Τσολάκογλου για εθνική αναξιότητα λόγω συνθηκολόγησης με τον εχθρό. Χαρακτηριστική είναι η υπογραφή του τρίτου Πρωτοκόλλου στην Θεσσαλονίκη με τους Γερμανούς. Τελίκά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά λόγω των «πολλαπλών υπηρεσιών του στη χώρα ως στρατιωτικός». Ο Ράλλης από την άλλη καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά και πέθανε μετά από ένα χρόνο, ενώ ο Λογοθετόπουλος παρέμεινε στην φυλακή μόλις για δύο χρόνια. Επιπλέον, ελάχιστες ποινές φυλάκησης υπεβλήθησαν σε ορισμένους αξιωματικούς, αξίζει όμως να σημειωθούν δύο ονόματα. Ο Ν. Λουβάρης καθηγητής πανεπιστημίου και Υπουργός Παιδείας επί κατοχικής Κυβέρνησης Ι. Ράλλη αποφυλακίσθηκε το 1951 και το 1959 ανακηρύχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Επίσης, ο Σ. Γκοτζαμάνης, Υπουργός Οικονομικών επί Κυβερνήσεων Τσολάκογλου, καταδικάσθηκε ερήμην σε θάνατο από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων και παρόλ’αυτά το 1954 υπήρξε υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης.

Όσον αφορά τη διαδικασία των Ειδικών Δικαστηρίων, αυτή δεν άργησε να εξελιχθεί σε παρωδία ήδη από την δεύτερη μέρα με τους κατηγορούμενους να γίνονται κατήγοροι και να ακολουθούν μία υπερασπιστική γραμμή Εθνικής Αντίστασης απέναντι στον κοινό εχθρό του Ελληνικού Έθνους που δεν ήταν άλλος από τον κομμουνισμό. Στο μεταξύ τα ερωτήματα των δικαστών ήταν αυτονόητα και χωρίς ουσία, αποφέυγονται ερωτήσεις αναφορικά με τα τάγματα Ασφαλείας και διεξάγονταν εξαιρετικά μετριοπαθείς ανακρίσεις. Ο Ι. Ράλλης μάλιστα δεν δίστασε να βρίσει το Δικαστήριο, λέγοντας πως τα Τάγματα Ασφαλείας που δημιούργησε ο ίδιος έσωσαν την Ελλάδα από τον αντιστασιακό μέτωπο, τον πραγματικό εχθρό του Έθνους. Η υπερασπιστική γραμμή που ακολουθήθηκε έλαβε γρήγορα την μορφή Πολέμου έναντι στον κομμουνισμό μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα «λευκής τρομοκρατίας» που άρχισε να καλλιέργειται και πού σύντομα οδήγησε στον Εμφύλιο του 1946-1949. Με τον όρο λευκή τρομοκρατία γίνεται αναφορά σε πράξεις βίας κατά κομμουνιστών και συγκεκριμένα στην Ελλάδα σε πράξεις βία που ξέσπασαν κυρίως μετά την συμφωνία της Βάρκιζας κατά οποιουδήποτε ήταν φιλικά προσκείμενος στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Μέσα στον γενικότερο αντικομμουνιστικό πνέυμα κινήθηκε και το Γ’ Ψήφισμα, καθώς και οι αντικομμουνιστικοί νόμοι. Θα μπορούσε να ειπωθεί πωγς σταδιακά εγκαθιδρύθηκε ένα αντικομμουνιστικό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.

Το κλίμα που επικράτησε προσομοιάζει στην γνωστή και σήμερα λογική και θεωρία των δύο άκρων, στην ταύτιση επι της ουσίας φασισμού και κομμουνισμού σε μία προσπάθεια του φιλελεύθερου δημοκρατικού συστήματος σε περιόδους κρίσης να συσπειρώσει τον λαό στο κέντρο, σε έναν δημοκρατικό πυρήνα που θα προσφέρει σταθερότητα και θα διατηρήσει τις ισορροπίες. 

Η μορφή του σύγχρονου κράτους

Είναι γεγονός πως στη σύγχρονη περίοδο ,και ιδίως τα τελευταία οκτώ χρόνια παρατηρείται μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος, που  καταγράφεται ως  διαρκής δυσπιστία και αρνητική διάθεση εκ μέρους των λαών  προς αυτό.

                              

Προκειμένου, να αναδειχθεί η βασική αιτία αυτής της αμφισβήτησης, κρίνεται αναγκαία η ανάλυση της μορφής του σύγχρονου κράτους μέσω μιας περιοδολόγησης των κρατών που έχει γνωρίσει το κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής ,από την εποχή της διαμόρφωσης έως την ωρίμανσή του. Ωστόσο, για να καταστεί συνεπής η περιοδολόγηση, είναι απαραίτητο πρώτα να αναδειχθεί η πηγή, η γενεσιουργός αιτία από όπου αναβλύζει κάθε κράτος και πολιτική εξουσία.

Ασφαλέστερο εργαλείο για την ανάλυση του γνωστικού αντικειμένου του ‘’Κράτους’’ και για την περιοδολόγησή του στο κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής, είναι η υλιστική αντίληψη της ιστορίας και η διαλεκτική, και όχι μια ιδεαλιστική προσέγγιση, η οποία αναγάγοντας τη θεωρία στο μυστικισμό, δε δύναται να ερμηνεύσει την κινητήρια δύναμη της ιστορίας των κοινωνιών, απολήγοντας συχνά σε ανεδαφικά συμπεράσματα.

«Αυτή λοιπόν η αντίληψη της ιστορίας (σ.σ. η ‘’υλιστική’’ ή αλλιώς ο ιστορικός υλισμός) εξαρτιέται από την ικανότητά μας να εκθέτουμε την πραγματική διαδικασία της παραγωγής, ξεκινώντας από την υλική παραγωγή της άμεσης ζωής (σ.σ. παραγωγικές δυνάμεις),και να καταλαβαίνουμε τη μορφή επικοινωνίας (σ.σ. τις ‘’παραγωγικές σχέσεις’’),που συνδέεται με αυτή και δημιουργείται από αυτόν τον τρόπο παραγωγής (δηλαδή την ιδιωτική κοινωνία στα διάφορα στάδιά της),σα βάση όλης της ιστορίας, και να τη δείξουμε στη δράση της σαν κράτος,να εξηγήσουμε μέσω αυτής όλα τα διαφορετικά θεωρητικά προϊόντα και μορφές συνείδησης, και να παρακολουθήσουμε τη γέννησή τους και την ανάπτυξή τους απ’ αυτήν τη βάση, πράγμα ασφαλώς που θα μας επιτρέψει να παρουσιάσουμε το θέμα στην ολότητά του(και επομένως την αμοιβαία επίσης δράση αυτών των διαφόρων πλευρών ανάμεσά τους)»[1].Με λίγα λόγια, η θέση αυτή βασίζεται στο ότι «ο τρόπος παραγωγής της υλικής ζωής καθορίζει γενικά την κοινωνική πολιτική και πνευματική διαδικασία της ζωής, ότι όλες οι κοινωνικές και κρατικές σχέσεις μπορούν να κατανοηθούν, μόνο αν κατανοηθούν οι υλικοί όροι ζωής της αντίστοιχης εποχής».[2]

Έτσι λοιπόν, το κράτος, όπως τεκμηριώνει η ύπαρξη προταξικών κοινωνιών ,δεν υπάρχει από καταβολής κόσμου, ούτε είναι «μια δύναμη που επιβλήθηκε στην κοινωνία απέξω. Το κράτος δεν είναι επίσης η «πραγματοποίηση της ηθικής ιδέας», η «η εικόνα και η πραγματοποίηση του ορθού λόγου», όπως ισχυρίζεται ο Χέγκελ. Το κράτος είναι προϊόν της κοινωνίας σε ορισμένη βαθμίδα εξέλιξης. Είναι η ομολογία ότι η κοινωνία αυτή μπερδεύτηκε σε μια αξεδιάλυτη αντίφαση με τον ίδιο τον εαυτό της, ότι διασπάστηκε σε ασυμφιλίωτες αντιθέσεις που είναι ανήμπορη να παραμερίσει. Και για να μη φθαρούν αυτές οι αντιθέσεις, έγινε αναγκαία μια δύναμη που φαινομενικά στέκεται πάνω από την κοινωνία, για να μετριάζει τη σύγκρουση, να την κρατάει μέσα στα όρια της ‘’τάξης’’ .Και η δύναμη αυτή που βγήκε από την κοινωνία, αλλά που τοποθετήθηκε πάνω απ’αυτήν, που όλο και περισσότερο αποξενώνοταν από αυτήν, είναι το κράτος»[3].Τούτων δοθέντων, οδηγούμαστε αβίαστα στο συμπέρασμα ότι «επειδή το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη χαλιναγώγησης των ταξικών αντιθέσεων και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά γενικό κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξης, που με τη βοήθεια του κράτους γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη τάξη, και αποκτά έτσι νέα μέσα μέσα για την καθυπόταξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης. Δεν ήταν μόνο το αρχαίο και το φεουδαρχικό κράτος όργανα εκμετάλλευσης των δούλων και των δουλοπάροικων, αλλά και το σημερινό ‘’αντιπροσωπευτικό’’ κράτος είναι όργανο εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας από το κεφάλαιο».[4]

Εφόσον αποσαφηνίστηκε ,ότι  η πολιτική εξουσία( και η κρατική της μορφή)  δεν είναι  τελικά ,παρά η συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας, όπως τόνιζε ο Λένιν , με τη σειρά της μπορεί να επενεργήσει σε δύο κατευθύνσεις. « Είτε επενεργεί με την έννοια και στην κατεύθυνση των νομοτελειακών οικονομικών εξελίξεων .Σ’αυτήν την περίπτωση, δεν υπάρχει διαμάχη μεταξύ τους και η οικονομική εξέλιξη επιταχύνεται. Είτε επενεργεί αντίθετα στη νομοτελειακή οικονομική εξέλιξη και τότε, υποκύπτει σ’αυτή με λίγες μόνο εξαιρέσεις.»[5]Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη,ότι  το κεφαλαιοκρατικό σύστημα παραγωγής αποτελεί μια ενότητα δομών-σχέσεων που εξελίσσονται μέσα στο χρόνο και μετασχηματίζονται ποιοτικά η σταδιακή αυτή αλλαγή  επιδρά διά της αντανακλάσεως και στη μορφή του κράτους, που οφείλει να προσαρμοστεί(με βάση την πρώτη κατεύθυνση) στους ποιοτικά αναβαθμισμένους υλικούς όρους παραγωγής.

Αρχικά ,κατά το πρώτο στάδιο της διαμόρφωσης του κεφαλαιοκρατικού συστήματος παραγωγής(μέσα 18^ου αι. –μέσα 19^ου αι.),στη βάση του ελεύθερου ανταγωνισμού, υψώνεται ένα  φιλελεύθερο κράτος με αμελητέα έως ανύπαρκτη παρέμβαση στην αγορά. Σε διεθνές επίπεδο, κυριαρχεί το εμπορευματικό κεφάλαιο ενώ υπάρχει σύζευξη παλαιών(φεουδαρχικών) και νέων μορφών αποικιοκρατίας. Ακολούθως, κατά το δεύτερο στάδιο (του Ιμπεριαλισμού) υπάρχει διάκριση μεταξύ δύο περιόδων :α) Από τα τέλη του 19^ου αι. έως το 1929 επικρατεί ο ιδιωτικομονοπωλιακός καπιταλισμός ,όπου το κράτος εξακολουθεί να είναι αμέτοχο και καθορίζει νομοθετικά μόνο το πλαίσιο της παραγωγής. β)Από το 1929 έως το 1970  κυριαρχεί ο κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός, όπου το κράτος παρεμβαίνει άμεσα στην αγορά είτε μέσω του ‘’κορπορατισμού’’ είτε μέσω του κεϋνσιανισμού (Δημοσιονομική πολιτική ενεργού ζήτησης, κρατικές επιχειρήσεις ‘’Κοινής Ωφέλειας’’ κ .ο.κ.).Σχετικά με το διεθνές σύστημα,οι αποικιοκρατίες αυξάνονται κάτω από τα δεσμά πλέον του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Τέλος, από το 1970 έως σήμερα, κατά την ανάδυση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού ,ανακύπτει η σύγχρονη μορφή του κράτους, η οποία θα αναλυθεί ενδελεχώς σε σύγκριση με τις προηγούμενες.

Κατά την περίοδο αυτή λοιπόν(1970),όπου σηματοδοτείται από την έλευση της τρίτης βιομηχανικής επανάστασης(ηλεκτρονικής-πληροφορικής)και τριτογενοποίησης της παραγωγής(κυριαρχικός ρόλος υπηρεσιών) παρατηρείται μια δομική ύφεση και πτωτική τάση του μέσου ποσοστού κέρδους των καπιταλιστών[6],η οποία εκδηλώνεται με την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008.Δεδομένων των συνθηκών, είναι επίσης έκδηλη η μεταστροφή-μετατόπιση του κράτους και αυστηρή προσαρμογή του σε αυτές. Ως εκ τούτου,το κράτος ως μηχανισμός της κυρίαρχης τάξης, συντρέχει ως αρωγός στην αντιστάθμιση των δυσμενών συνεπειών της κρίσης ,λαμβάνοντας  ορισμένα χαρακτηριστικά, ορόσημα για την κατανόηση της  ποιοτικά βελτιωμένης ουσίας  του.

Πρώτον, εντοπίζεται ο εξοβελισμός του κράτους πρόνοιας, και η μεταλλαγή του σε κράτος στρατηγείο-επιτελείο της ανάπτυξης,μια μορφή που συνίσταται στη σταδιακή απόσυρσή του για την απελευθέρωση των αγορών. Η κρατούσα αυτή νεοφιλελεύθερη αντίληψη, ως αναπόδραστη προσαρμογή του κράτους στις νέες υποχρεώσεις του, διακρίνεται από τα εξής στοιχεία: α)αναδιάρθρωση ασφαλιστικού συστήματος. Οι κοινωνικές δαπάνες μειώνονται,ενώ αυξάνονται οι εισφορές για την κάλυψη ενός δημοσίου χρέους(στην ουσία χρέους των τραπεζιτών, εφοπλιστών, βιομηχάνων).Η καταβολή συντάξεων από κοινωνική υποχρέωση έχει την τάση να καθίσταται υποχρέωση του εργαζομένου στον εαυτό του.β) Επιχειρηματική σύμπραξη Δημοσίου-Ιδιωτικού τομέα (χρηματοδότηση ερευνών, παροχή υποδομών, διενέργεια διαγωνισμών κ.ο.κ.) και Ιδιωτικοποιήσεις δημοσίων επιχειρήσεων, αφού εξυγιανθούν από το κράτος, με στόχο την κάλυψη των δημοσίων χρεών, παραχωρώντας παράλληλα έναντι πινακίου φακής στους κεφαλαιοκράτες ,στρατηγικής σημασίας τομείς(ΟΛΠ, Fraport). γ)Φορολογικές ελαφρύνσεις και νέα κίνητρα για επενδύσεις-Φορολογικοί παράδεισοι για το κεφάλαιο (Στα Panama Papers, αναφέρεται η Ελβετία ως το μεγαλύτερο φορολογικό καταφύγιο παγκοσμίως, συγκεντρώνοντας το 25% της δραστηρίοτητας αυτής, ενώ ακολουθεί στην όγδοη θέση η Γερμανία, η οποία σύμφωνα με την έρευνα του ΤJN ξεπλένει ετησίως 29-57 δις ευρώ .Παλαιότερα μάλιστα, τα LuxLeaks είχαν ως επίκεντρο τον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου. δ)Λειτουργία του κράτους ως ‘’συλλογικού κεφαλαιοκράτη’’ που είναι απαραίτητος για να διασώζει το σύστημα σε περιόδους κρίσης(κρατικές ενέσεις σε συστημικές τράπεζες, φορολεηλασία κ.ο.κ).

Παράλληλα, η επιτακτική ανάγκη καταπολέμησης της κρίσης, έχει ως αποτέλεσμα την κατοχύρωση του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, όχι ως  μιας κατάστασης εξαίρεσης, αλλά ως μιας νέας κανονικότητας. Ποιά μορφή άλλωστε θα μπορούσε να λάβει η πιο επαίσχυντη και πρόδηλη επίθεση του κεφαλαίου για την αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων(περικοπές μισθών, ελαστικές μορφές απασχόλησης, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων εργασίας)σε επίπεδο πολιτικής εξουσίας; Ο κοινοβουλευτικός ολοκληρωτισμός λοιπόν  προβάλλεται ως καθοριστική πολιτική κατεύθυνση, και σταχυολογείται ως εξής: α) Ως εκπλήρωση του δόγματος Ασφάλεια-Άμυνα με το κρατικό μονοπώλιο της βίας .Ειδικότερα, προς χάριν της οικονομικής σταθερότητας και κοινωνικής συνοχής, η καταστολή καθαγιάζεται με απώτερο σκοπό να κατευνάσει(και να καταδικάσει) τις όποιες κοινωνικές αντιδράσεις αρνούνται να στέρξουν στις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις. β)Ενεργοποίηση κράτους έκτακτης ανάγκης(άμεσος συσχετισμός με το α),βλ. Γαλλία-Βέλγιο).Κατά την περίπτωση αυτή, το ‘’βαθύ κράτος’’ (στρατός, αστυνομία) αντλεί υπερεξουσίες από το Σύνταγμα,και περιορίζει τα δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών, υποδεικνύοντας  ταυτόχρονα τον επίπλαστο και παροδικό χαρακτήρα τους .γ)Αποδόμηση ουδέτερων-μεταρρυθμιστικών πολιτικών δυνάμεων(κοινωνικός φιλελευθερισμός) και σχηματισμός πολιτικών συμμαχιών για την εξυπηρέτηση των στρατηγικών σχεδίων της αστικής τάξης. Οι συσχετισμοί δυνάμεων στεγανοποιούνται, και καθώς τα περισσότερα κόμματα που απαρτίζουν το κοινοβούλιο είναι ουσιωδώς  πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου, σχηματίζεται μια διάσταση μεταξύ αυτών και των πλειοψηφικών στρωμάτων της κοινωνίας, καθώς καμία ρύθμιση δεν αποβαίνει ωφέλιμη για τα τελευταία. Έτσι, η οικονομική κρίση με τις αντιφάσεις της, υποκινεί την πολιτική κρίση με κυριότερη αντίφαση, την απώθηση των αστικών κομμάτων από τη βάση τους, τη λαϊκή βούληση, με επακόλουθο τον κατακερματισμό του ‘’Κοινωνικού Συμβολαίου’’.

Επιπλέον, ένα στοιχειώδες γνώρισμα της πολιτικής συγκυρίας ως απαύγασμα της οικονομικής, είναι ο σχηματισμός υπερεθνικών ολοκληρώσεων(G-7,Π.Ο.Ε.,Ε.Ε.NAFTA,ΤΤΙP,Δ.Ν.Τ.,Παγκόσμια Τράπεζα, ΟΟΣΑ κτλ.) ως τάση εξαρτώμενη από τη διεθνοποίηση-παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου(κυριαρχία πολυεθνικών-πολυκλαδικών μονοπωλίων) με φρενήρεις ρυθμούς. Τρεις βασικές εκτιμήσεις χρήζουν αναφοράς για αυτήν την τάση  :α)Η διεθνοποίηση φαίνεται πως υπερβαίνει το έθνος-κράτος, ωστόσο κρίνεται αναγκαίο να ιδωθεί από σκοπιά διαλεκτικής αντίφασης, ως μια ενότητα αδιάρρηκτη και αντιφατική, που αλληλοπροϋποτίθεται και αλληλοαποκλείεται. Επομένως η συνεχής διεθνοποίηση του κεφαλαίου δεν αποκλείει τον ανταγωνισμό μεταξύ και διαφορετικών ιμπεριαλιστικών κέντρων(Η.Π.Α,Ε.Ε.,Ρωσία-Κίνα) αλλά και μεταξύ των εθνών κρατών ενός διακρατικού οργανισμού(Ε.Ε). Κατ’ουσίαν , πρόκειται για μια συμμαχία που εδράζεται σε εντατικότερη και εκτατικότερη εκμετάλλευση των εργαζόμενων στρωμάτων(διάσταση ενοποίησης),αλλά που διατηρεί τον ανταγωνισμό και την ανισομετρία μεταξύ των εθνών-κρατών, σύμφωνα με τις επιταγές του καπιταλιστικού συστήματος .β) Ωστόσο, ο πόλεμος δεν είναι μόνο εσωτερικός, ,αλλά και διακρατικός-εξωτερικός, μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, οι οποίες κονιορτοποιούν λαούς και χώρες  για την ανάκτηση σφαιρών επιρροής και την επαναχάραξη των συνόρων.

γ)Αξίζει να σημειωθεί, πως ο σχηματισμός ολοκληρώσεων δεν αφήνει αμετάβλητη τη λήψη αποφάσεων ,η οποία  αποσπάται από τα έθνη-κράτη και συγκεντρώνεται σε τεχνοκρατικά κλιμάκια (Δ.Ν.Τ.)και σε ομάδες πίεσης συμφερόντων των οργανισμών(Ε.Ε),υποβαθμίζοντας  το ρόλο του κοινοβουλίου. Μάλιστα, η παρέμβαση εξωκρατικών κέντρων εξουσίας που αποσκοπούν στην άσκηση πολιτικής όχι έμμεσα, μέσω των πολιτικών εκπροσώπων/υποζυγίων  του κεφαλαίου, αλλά άμεσα, είναι ενδεικτική στην πρόσφατη έκθεση της μεγαλύτερης τράπεζας των Η.Π.Α Jp Morgan. Συνοπτικά, στην έκθεση εκδηλώνεται  αποστροφή προς τα στοιχειώδη  πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα που περιλαμβάνονται στα Συντάγματα των χωρών του Νότου της Ευρώπης, και απαιτείται  αναθεώρηση των ‘’σοσιαλιστικών’’(όπως κατονομάζονται) τάσεων των Συνταγμάτων για να ξεπεραστεί η κρίση. Εν ολίγοις, δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα οι πολυεθνικές![7]

Αναμφισβήτητα, η περίοδος του πιο παραγινωμένου καπιταλισμού, συνίσταται  στην επιστροφή της πολιτικής στην κοινωνικοοικονομική της βάση, με αποτέλεσμα να διαλύονται οι απατηλές ψευδαισθήσεις περί «ουδετερότητας του κράτους» και εξυπηρέτησης «διαταξικών συμφερόντων». Συγχρόνως, αποτελεί περίοδο ανάληψης ευθυνών. Απέναντι στην παροιμιώδη επίθεση της άρχουσας τάξης μέσω της πρακτικής-ιδεολογικής έκφρασης της εξουσίας της, μέσω του ταξικού χαρακτήρα του κράτους, καθίσταται  επιβεβλημένη η ανασυγκρότηση των καταπιεζόμενων κοινωνικών δυνάμεων για να τεθεί στην ημερήσια διάταξη το πιο επίκαιρο και επίδικο δίλημμα από ποτέ :

Ή σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

---

[1] Γερμανική Ιδεολογία.Καρλ Μαρξ.Τόμος 1^ος .Εκδ:Gutenberg.Σελ:87

[2] Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας.Καρλ Μαρξ Εκδ:Σύγχρονη Εποχή Σελ:362-363

[3] H Καταγωγή της Οικογένειας,της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους.Φρ.Ένγκελς.Εκδ:Σύγχρονη Εποχή.Σελ 210

[4] Κράτος και Επανάσταση.Β.Ι.Λένιν Εκδ :Σύγχρονη Εποχή .Σελ:19

[5] Aντι-Ντίρινγκ.Φρ.Ένγκελς.Εκδ:Σύγχρονη Εποχή Σελ:233

 [6] http://koinwnikhxeirafethsh.blogspot.gr/2016/02/blog-post_34.html

[7 http://www.pandiera.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3/ ‘’Οι πολυεθνικές ξαναγράφουν το Σύνταγμα’’-εφημερίδα ΠΡΙΝ

Παρουσίαση και προσέγγιση του έργου «Η Δίκη» του Φραντς Κάφκα.

                                               «Βγήκε κάποτε ένα κλουβί και έψαχνε για πουλιά»

Το έργο

Ανήμερα των γενεθλίων του, ο Γιόζεφ Κ., τραπεζικός υπάλληλος, συλλαμβάνεται απροσδόκητα από δύο αλλόκοτους άνδρες, οι οποίοι επίμονα του αποκρύπτουν την κατηγορούσα αρχή και την φύση του εγκλήματος που του επιρρίπτεται. Έπειτα από μία προανάκριση που διεξάγεται στο δωμάτιό του, ο Κ. αφήνεται ελεύθερος, περιμένοντας να λάβει οδηγίες από την αρμόδια αρχή. Ενδιάμεσα, εκείνος αισθάνεται μετέωρος και ανησυχεί, καθώς έχει την αίσθηση πως τον θεωρούν ένοχο ακόμη κι αν δεν του έχει απαγγελθεί ακόμη καμία κατηγορία.

Αφού, λοιπόν, προειδοποιείται αόριστα για την επόμενη ανάκριση, αναζητεί την αίθουσα διεξαγωγής της σε ένα ερειπωμένο κτίριο, μέχρι να την εντοπίσει σε μια αποπνικτική και ασφυκτικά γεμάτη από κόσμο σοφίτα. Τότε ο Κ. ορμώμενος από τις άθλιες συνθήκες και τα ευτελή μέσα των φερόμενων ως ανακριτών, απαγγέλει έναν λόγο προσωπικής υπεράσπισης και φεύγει νομίζοντας πως έχει πείσει το αποχαυνωμένο ακροατήριο.

Μετά την ξαφνική επίσκεψη του θείου του, που έχει πληροφορηθεί την εμπλοκή του, και αφού του εφιστά την προσοχή στην σοβαρότητα της υπόθεσης, αποφασίζει να καταφύγει στην βοήθεια του δικηγόρου που του συστήνει. Ο δικηγόρος του αποκαλύπτει το λαβύρινθο στον οποίο έχει εγκλωβιστεί παραθέτοντας τις δαιδαλώδεις γραφειοκρατικές διαδικασίες που πρέπει να διέλθει χωρίς ωστόσο να μπορεί να διασφαλίσει την απεμπλοκή του. Παράλληλα, αναζητεί και από άλλες πλευρές βοήθεια, οι οποίες περιπλέκουν περισσότερο την κατάστασή του. Έτσι, αποφασίζει να αναλάβει κατά αποκλειστικότητα ο ίδιος την περίπτωσή του, κάνοντας απέλπιδες προσπάθειες να ανακτήσει την πρότερη καθημερινότητά του. Το αποτέλεσμα είναι ολόκληρος ο κόσμος του να γίνει προέκταση της Δίκης. Γίνεται υπόλογος όλων των πράξεων του καθημερινά. Έχοντας φθάσει σε πλήρη απόγνωση, περιμένει πλέον την επικρεμάμενη ποινή-καταδίκη του.

Το βράδυ των τριακοστών πρώτων γενεθλίων του, πια, δυο άνδρες τον επισκέπτονται και τον οδηγούν σε ένα απόμερο λατομείο. Εκεί προβάλει ισχνή αντίσταση και εκτελείται με δύο μαχαιριές στην καρδιά, ενώ προλαβαίνει να ψελλίσει «Σαν το σκυλί».

Σχετικά με την ζωή του συγγραφέα

Ιδιαίτερα σημαντική για μια πληρέστερη προσέγγιση του έργου του είναι η παράθεση βασικών πληροφοριών για την ζωή του συγγραφέα και η παράλληλη ένταξη τους στο σχετικό ιστορικό πλαίσιο.

Γεννήθηκε το 1883 στην Πράγα και πέθανε το 1924 στη Βιέννη. Ήταν ο πρωτότοκος γιος του εύπορου εμπόρου της γερμανόφωνης εβραϊκής μειονότητας της Πράγας, Χέρμαν Κάφκα. Εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο της Πράγας το 1901, όπου παρακολουθεί μαθήματα Χημείας, Φιλοσοφίας και Ιστορίας της Τέχνης και αναγορεύεται διδάκτωρ της Νομικής το 1906. Αρχίζει την πρακτική άσκηση στα δικαστήρια και τον επόμενο χρόνο διορίζεται σε μια ασφαλιστική εταιρία. Προς το τέλος του 1909 ταξιδεύει με τον αδερφικό του φίλο Μαξ Μπροντ στη Βόρεια Ιταλία, ενώ το 1911 και το 1912 περιοδεύουν στο Παρίσι, την Ελβετία και τη Γερμανία (αυτά έμελλε να είναι τα μόνα ταξίδια που πραγματοποίησε ο Φραντς Κάφκα, παρά το ότι λάτρευε να ταξιδεύει). Εκείνη τη χρονιά, γράφει το πρώτο μεγάλο του πεζό, την Αμερική και γνωρίζει τη Felice Bauer, με την οποία αρχίζει πυκνή αλληλογραφία, αρραβωνιάζονται στα μέσα του 1914 (αυτή είναι η χρονιά που γράφει και τη Δίκη), για να διαλυθεί ο αρραβώνας ένα μήνα μετά. Το 1917 διαλύεται και ο δεύτερος αρραβώνας με τη Felice Bauer λόγω φυματίωσης.  Από εκείνο το σημείο και μέχρι το θάνατό του γράφει τα περισσότερα από τα αριστουργήματά του. Ήδη, όμως το 1924 η κατάσταση της υγείας του επιδεινώνεται, όταν και ζητάει επιτακτικά από το Μαξ Μπροντ να κάψει όλα του τα έργα, με τον τελευταίο να αγνοεί την εντολή.

Σχετικά με το έργο

Η γραφή του Κάφκα, ως μέσο αναγωγής του κείμενου σε ένα γενικότερο θεωρητικό πλαίσιο, είναι βαθιά συμβολική και αλληγορική. Ο λόγος, όμως, για τον οποίο αυτή καθίσταται διακριτικό στοιχείο της μοναδικότητας του συγγραφέα είναι η περιγραφή που επιτυγχάνει με εξόχως ρεαλιστικό και λεπτομερειακό τρόπο των περιστατικών που εκτυλίσσονται, των χαρακτήρων με την ιδιάζουσα και πανομοιότυπη συνάμα κουλτούρα τους και των άσχημων και μυστηριακά αποκρουστικών χώρων που δρουν.

Μια πρώτη κοινωνιολογική προσέγγιση σχετική με τις κοινωνικές συνθήκες, αντιλήψεις και δομές που διαφαίνονται στο έργο του, διανοίγεται σε δύο άξονες. Ο ένας αφορά στη διερεύνηση του καφκικού εξουσιαστικού πλέγματος (με βάση το θεωρητικό ρεύμα του Φουκώ) και ο δεύτερος στην τεχνική σύλληψης της εξουσίας σε μικροσκοπικό επίπεδο (με βάση τις αναγνώσεις της καφκικής γραφής του Σλαβόι Ζίζεκ).

Στη Δίκη διαγράφεται ξεκάθαρα η κριτική του συγγραφέα στο διεφθαρμένο και βραδυκίνητο γραφειοκρατικό σύστημα, που λειτουργεί ως μοχλός άσκησης και υποταγής του ατόμου στην εξουσία. Πολλές εικόνες περιγράφονται έτσι, ώστε να αναδείξουν με παραστατικότητα την αποσπασματικότητα του ατόμου από τους μηχανισμούς αυτούς, φτάνοντας σε σημείο ακόμη και να σατιρίζουν έμμεσα τον παραλογισμό στον οποίο τον παρασύρουν. Συγκεκριμένα, ο Κ. βρίσκεται αδιάκοπα εξαρτημένος από τους κατώτερους υπαλλήλους, όπως είναι οι κλητήρες, από τα ενδιάμεσα γραφειοκρατικά στρώματα μέχρι και τους ανώτατους φορείς της εξουσίας, δικαστές και δικαστικούς υπαλλήλους. Ο ήρωας καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου εμφανίζεται να υποβάλλει αλλεπάλληλες αιτήσεις και να διέρχεται από συνεχείς επανεξετάσεις, οι οποίες όμως τον φέρνουν όλο και εγγύτερα στην οριστική καταδίκη του. Αποτυπώνεται, έτσι, αυτό που ονομάζεται θετικότητα της εξουσίας.

Οι ήρωες του έργου, συνολικά, παρουσιάζονται ως αδύναμα ανδρείκελα αντιπαραθετικά με έναν πανίσχυρο και αόρατο εξουσιαστικό μηχανισμό που τους καθορίζει εξ ολοκλήρου. Γι’ αυτό και ο κεντρικός ήρωας εμφανίζεται ολότελα απομονωμένος, να αγωνιά μάταια να αντιπαλεύσει τον ντετερμινισμό της εξουσίας. Δημιουργείται με αυτό τον τρόπο μια ατμόσφαιρα ενδεχομενικότητας και ματαιότητας της απορρόφησης από τα πρωτόκολλά της της τελευταίας, αλλά και μιας συνεχούς συνωμοσίας των σκοτεινών παραγόντων της.

Από τα παραπάνω μπορεί να συναχθεί η έστω και σχηματική αντίληψη του Κάφκα για την καθοριστική επιρροή των κυρίαρχων δομών πάνω στα υποκείμενα που δρουν εσωτερικά. Από την άλλη, η διάχυτη απαισιοδοξία και απόγνωση, σκιαγραφούν την μοναδικότητα της καφκικής σύλληψης της εξουσίας. Το κράτος είναι μια αόρατη και αήττητη σκοτεινή δύναμη που αποκρούει κάθε εκ των έσω αντιπαράθεση. Τα ζεύγη εξουσιαστή-εξουσιαζόμενου, επιβολής-υποταγής και ανώτερου- κατώτερου διατρέχουν όλο το διήγημα, στο οποίο παρουσιάζεται ένα κέντρο εξουσίας, που συμβολίζεται με το δικαστήριο να διαπερνά το κοινωνικό όλο κάθετα και οριζόντια. Πρόκειται για μια αποκεντρωμένη εξουσία με μεγάλη παρεμβατικότητα και πλείστους κόμβους άρθρωσης.

Το στοιχείο αυτό, δηλαδή το πώς κεντροθετείται η εξουσία στο έργο του, συγκέντρωσε την προσοχή μεγάλων στοχαστών, όπως του Τέοντορ Αντόρνο, που έγραψε χαρακτηριστικά πως «Το πιο μεγάλο κομμάτι του έργου του είναι μία απεριόριστη αντίδραση στην εξουσία», του Βάλτερ Μπένγιαμιν, που έγραψε ότι «ανέδειξε την πτυχή της παρασιτικής εξουσίας, αυτής που ζει από αυτούς που καταπιέζει», ενώ και ο Ελίας Κανέττι επισήμανε ότι ο Κάφκα «έχει αναπαραστήσει την εξουσία από όλες της τις πλευρές».

Κεντρική θέση καταλαμβάνει η έγκληση του ήρωα ως υποκείμενο. Βρίσκεται υπόδικος χωρίς καμία προφανή αιτία. Απολογείται στους πάντες, από τις γραφειοκρατικές δομές μέχρι και σε απλούς χωρικούς και κατατρύχεται από ακατάπαυστο άγχος και ενοχή. Είναι a priori ένοχος δίχως να του απαγγελθεί καμία κατηγορία. Φτάνουμε ,έτσι, στο σημείο απορρόφησης ολόκληρης της ατομικότητας από την κρατική μηχανή.

Λίγο πριν από το τέλος, παρεμβάλλεται το διήγημα «Μπροστά στην πύλη του Νόμου». Εκεί,ένας χωρικός πλησιάζει την πύλη με την ελπίδα να μπει, ο φύλακας όμως του απαγορεύει την είσοδο δίχως να του κάνει σαφές ότι θα τον εμποδίσει έμπρακτα αν προσπαθήσει να εισέλθει. Με πολυάριθμες προσπάθειες, τεχνάσματα και δωροδοκίες, περνάνε τα χρόνια και ο γέρος και αδύναμος χωρικός, λίγο πριν πεθάνει, ρωτά το φρουρό γιατί κανείς άλλος δε ζήτησε να περάσει μέσα και αυτός αφού του απαντά ότι η πύλη προοριζόταν μόνο για τον ίδιον, την κλείνει μια για πάντα. Έχει παρατεθεί η άποψη από τον Τζ.Αγκάμπεν πως το εν λόγω διήγημα συνιστά μια μικρογραφία του βασικού αναθέματος. «…η ισχύς του Νόμου εντοπίζεται ακριβώς στην αδυναμία εισόδου στο ήδη ανοιχτό […] Ο χωρικός δε δύναται να εισέλθει γιατί οντολογικώς είναι αδύνατο να εισέλθουμε στο ανοιχτό πεδίο […] Η ανοιχτή πόρτα, η οποία προορίζεται μόνο για τον ίδιο, τον περιλαμβάνει αποκλείοντάς τον, τον αποκλείει περιλαμβάνοντάς τον. Και αυτή ακριβώς είναι η κορύφωση, η υπέρτατη πληρότητα και η πρωταρχική ρίζα κάθε νόμου».

Σε τελευταίο στάδιο, κρίνεται κρίσιμη η εξέταση κάποιων βιογραφικών στοιχείων του συγγραφέα ή «της προσωπικής του ιστορίας» κατά τον Φουκώ, ώστε να επιτευχθεί μια όσο το δυνατόν σφαιρικότερη προσέγγιση. Βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Κάφκα υπήρξαν η μοναχικότητα, σε σημείο ζωτικής ανάγκης του για συχνή απομόνωση και αυτοπεριθωριοποίηση, καθώς και ο πεσιμισμός, που καταλήγει σε υπέρτατη απόγνωση και μοιρολατρία. Τα στοιχεία αυτά μπορούν να αποδοθούν σε κάποιο βαθμό στην κοινωνική απομόνωση του ήρωα ως μέλους της εβραϊκής κοινότητας και σε μεγαλύτερο βαθμό στην προβληματική σχέση που είχε διαμορφώσει με τον πατέρα του. Ο Κάφκα φτάνει σε σημείο να εξαρτά τις κινήσεις του από το αυστηρό βλέμμα και κριτική του πατέρα του, ο οποίος συνιστά κυριαρχικό πρότυπο για την διαμόρφωσή του. Παλεύει ,συνεχώς, μάταια να αποσπάσει την προσοχή και την αναγνώριση. Μοτίβο που ανακυκλώνει σε πολλά διήγηματά του.

 Κάθε απόπειρα κριτικής ανάλυσης της Δίκης, όπως και των υπολοίπων έργων του Φ. Κάφκα, είναι εκ προοιμίου ατελής. Γι’ αυτό, εδώ και δεκαετίες σημειώνονται ετερόκλητες προσεγγίσεις, που εν τέλει επιβεβαιώνουν τον ανεξάντλητο και διαχρονικό χαρακτήρα του έργου.

Ένα καινοτόμο Σύνταγμα για την Ελλάδα [όταν οι καθηγητές μας θωρακίζουν την εκμετάλλευση]

Τί είναι αυτή η συνταγματική αναθεώρηση που προτείνουν οι καθηγητές; Η συνέχιση του εμφύλιου πολέμου των πλούσιων εναντίον των φτωχών, με άλλα νομικά και πολιτικά μέσα.

«Με πρωτοβουλία του Στέφανου Μάνου συγκροτήσαμε μια ομάδα εργασίας για να προτείνουμε ορισμένες συνταγματικές αλλαγές. Την ομάδα αποτέλεσαν, πέραν του Στέφανου Μάνου, οι Νίκος Κ.Αλιβιζάτος, Παναγής Βουρλούμης, Γιώργος Γεραπετρίτης, Γιάννης Κτιστάκις και Φίλιππος Κ.Σπυρόπουλος […] Ασμενώς αποδεχθήκαμε συμβιβασμούς, αφού οι πολιτικές και ιδεολογικές απόψεις μας έχουν διαφορετικές αφετηρίες και αναφορές. Άλλωστε, χωρίς έντιμους συμβιβασμούς η συζήτηση σε τέτοια θέματα δεν μπορεί να προχωρήσει. Σε αυτό το πνεύμα, πορευτήκαμε σε έναν ανοιχτό διάλογο, χωρίς προσήλωση σε στερεότυπα και χωρίς παρωπίδες» (5)

Με πρωτοβουλία του «νεοφιλελεύθερου» Στέφανου Μάνου, ο αριστερών καταβολών Νίκος Κ. Αλιβιζάτος, o Γ. Γεραπετρίτης και o Φίλιππος Σπυρόπουλος,  καθηγητές μας στη Νομική Αθηνών, κατέθεσαν μεταξύ άλλων πρόταση για ένα «καινοτόμο Σύνταγμα» μέσω της εφημερίδας Καθημερινή. Σε πνεύμα μετα-ιδεολογικής συμφωνίας, εμφανίζοντας το προφίλ της υπέρβασης των πολιτικών διαφορών και των συγκυβερνήσεων, εκείνων που «δεν έχουν παρωπίδες», παρουσιάζουν λοιπόν μια πρόταση για συνταγματική αναθεώρηση. Γιατί;

«Το ισχύον Σύνταγμα άντεξε τη δοκιμασία των Μνημονίων. Για τη χρεοκοπία της Χώρας, όμως, που έφεραν τα Μνημόνια, φταίει και το Σύνταγμα. Γι’ αυτό έχει ωριμάσει το αίτημα για μια τολμηρή αναθεώρηση, που θα θέσει τέρμα στα κακώς κείμενα και θα διευκολύνει την έξοδο της Χώρας από τη κρίση και, πιο μακροπρόθεσμα, την ανάκαμψη».

Ο λόγος που προτείνουν το Σύνταγμα οι καθηγητές, είναι, ρητά, να εκσυγχρονίσουν θεσμικά τον ελληνικό καπιταλισμό, ώστε να ξεπεράσει τη κρίση του. Κατά κύριο λόγο, λοιπόν, η συνταγματική αναθεώρηση είναι εργαλείο καπιταλιστικής ανάπτυξης. Ίσως και το Σύνταγμα, τελικά, από τη στιγμή που δεν θεμελιώνεται σε κάποιον ανώτερο νόμο, θεμελιώνεται αναγκαστικά σε κάτι εξω-νομικό, που λέγεται «καπιταλιστική οικονομία».

Ποτέ δεν ακούσαμε και δεν θα ακούσουμε κάτι τέτοιο στα φοιτητικά αμφιθέατρα!!!

Ας Σταχυολογήσουμε όμως μερικά σημαντικά από όσα γράφουν (σελ. 6 και επ.):

1.       «Ελευθερία-Ισότης-Αδελφότης (=Δημοκρατία-Κράτος Δικαίου-Κοινωνικό Κράτος)»

2.       «Προς αποτροπή της ακυβερνησίας εισηγούμεθα να μετατεθεί το κέντρο βάρους της νομοθέτησης από τη Βουλή στην Κυβέρνηση. Η νομοθέτηση θα γίνεται με κανονιστικές πράξεις της διοίκησης, βάσει νόμων-πλαισίων, οι εξουσιοδοτήσεις των οποίων δεν θα περιέχουν χρονικούς περιορισμούς».

3.       «Αδυναμία εκλογής του Προέδρου (σ.σ Προέδρου της Δημοκρατίας) δεν προβλέπεται, άρα ούτε διάλυση της Βουλής λόγω της αδυναμίας αυτής»

4.       «Για την καταπολέμηση του πελατειακού συστήματος, η πρότασή μας εισάγει απόλυτο ασυμβίβαστο μεταξύ της βουλευτικής και της υπουργικής ιδιότητας, αλλά και κώλυμα εκλογιμότητας των διατελεσάντων Υπουργών στις αμέσως επόμενες εκλογές».

5.       «Με δικαστική απόφαση θα πρέπει να καθίσταται δυνατή η απαγόρευση της συμμετοχής στις εκλογές πολιτικού κόμματος η ηγεσία του οποίου παροτρύνει συστηματικά ή ανέχεται τη χρήση βίας»

6.       «Η πρότασή μας αποσκοπεί περαιτέρω στη διασφάλιση της ορθολογικής διοίκησης και διαχείρισης, με την εισαγωγή δημοσιονομικών κανόνων σε όλα τα επίπεδα της κρατικής οργάνωσης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και περιορισμένο δανεισμό. Η εισαγωγή των κανόνων αυτών, εκτός από την αυτονόητη αξία τους για τη χρηστή δημοσιονομική διαχείριση, συνιστά υποχρέωση της Χώρας μας έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα οικονομικά του Δημοσίου θα ελέγχονται από ανεξάρτητο φορέα με υψηλές εγγυήσεις και κύρος, την Ελεγκτική Αρχή.

7.       «Επιδιώκουμε τη διασφάλιση της αξιοκρατίας και της διαφάνειας στη δημόσια διοίκηση και προβλέπουμε ένα ανώτατο δημοσιοϋπαλληλικό σώμα, κατά τα πρότυπα ανεπτυγμένων διοικητικών συστημάτων, που θα μπορεί, με τρόπο ευέλικτο και αποτελεσματικό, να διαχειρίζεται κρίσιμη ύλη της διοικητικής λειτουργίας του Κράτους»

8.       «Επιδιώκουμε επίσης την επιβολή ενός ασφαλούς φορολογικού και επενδυτικού περιβάλλοντος»

9.       «Η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος απλουστεύεται, ώστε να καθίσταται εφικτή η προσαρμογή του Συντάγματος στις μεταβαλλόμενες συνθήκες»

10.   «Εισηγούμεθα την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου […] έτσι ώστε το Κράτος μας όχι μόνο να είναι, αλλά και να φαίνεται ως «κοσμικό κράτος».

11.   «Εισηγούμεθα επίσης τη δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων και την εισαγωγή κινήτρων για εγκατάσταση παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων. Ο στόχος του κοινωνικού κράτους διατηρείται, αν και καταργείται η λεπτομερειακή απαρίθμηση των επιμέρους κοινωνικών δικαιωμάτων, που δεν διασφάλισε την ουσιαστική τους πραγμάτωση.

12.   «Τέλος, η πρότασή μας τάσσεται υπέρ της προστασίας όλων των περιουσιακών δικαιωμάτων, και όχι μόνο των εμπράγματων, και αποτολμά να αναγνωρισθεί ως δικαίωμα, παράλληλα με την απεργία, και η ανταπεργία (σ.σ το εργοδοτικό lock out). Θεωρεί πάντως αδιανόητη την παρακώλυση με οποιονδήποτε τρόπο της συνεχούς και αδιάλειπτης απονομής της δικαιοσύνης και επομένως είναι άτεγκτη έναντι κάθε μορφής απεργίας ή αποχής»

Ξεκινώντας από τα βασικά, σε αντίθεση με ό,τι γράφουν οι καθηγητές:  

-H Ελευθερία δεν ταυτίζεται με τη «Δημοκρατία», και ειδικά με την καπιταλιστική, κοινοβουλευτική-αντιπροσωπευτική, δίχως πληρεξουσιότητα των αντιπροσώπων, δημοκρατία. Ελευθερία είναι ελευθερία πράξης, κίνησης, σκέψης, λόγου. Αν δεν μπορείτε να το υλοποιήσετε, μην μιλάτε για αυτό. Και «δημοκρατία» χωρίς δούλους δεν υπήρξε σχεδόν ποτέ, δούλους σε σκλαβοπάζαρα ή μισθωτούς δούλους των αφεντικών ή φαντάρους-δούλους να σκοτώνουν τους λαούς. Μόνο τότε υπήρξε, όταν οι άνθρωποι φτιάξανε οργανωμένες κοινότητες δίχως κράτος.

-Η Ισότητα δεν ταυτίζεται με την νομική ισότητα του «Κράτους Δικαίου» , αλλά με την ισότητα των βιοτικών συνθηκών όλων των ανθρώπων, που δικαιούνται, μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι, να έχουν φαί, στέγη, ελευθερία κίνησης στο χώρο. Και χωρίς να εργάζονται, μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι και έχουν την «ελευθερία του λόγου», πρέπει, και χωρίς ξαναλέμε να εργάζονται, να μπορούν να υπάρχουν. Τεχνολογία και πλούτος υπάρχει για αυτό, μόνο που βρίσκεται σε λάθος χέρια. Και αν μας λένε ότι δεν γίνεται αυτό, ας το αποδείξουν: αυτοί που εχθρεύονται τη πραγματική ελευθερία και τη πραγματική ισότητα έχουν το βάρος της απόδειξης.

-Η Αδελφότητα, είναι, λέει, το «κοινωνικό κράτος». Έτσι για να τσιμπήσουν οι αφελείς, οι αδαείς, και μερικοί δήθεν «φιλάνθρωποι». Η αδελφότητα, ξέρουν εμείς, είναι μια σχέση αμοιβαιότητας μέσα σε κάτι που αντιλαμβάνεσαι ως οικογένεια. Αδελφότητα πρέπει να χαρακτηρίζει την ανθρώπινη κοινότητα, ντόπιων και μεταναστών, των εθνών και των πολιτισμών, υπό τον όρο ότι υπάρχει αμοιβαία κατανόηση και συνύπαρξη. Όσοι δεν έχουν ασφάλιση, δεν έχουν  πρόσβαση στο «κοινωνικό κράτος», ντόπιοι και μετανάστες. Αυτό δεν λέγεται «αδελφότητα», αυτό λέγεται: «σου δίνω ένα φιλοδώρημα επειδή είσαι έλληνας πολίτης και πληρώνεις φόρους, αντί να τα παίρνω όλα εγώ, ο ισχυρός».

Οι καθηγητές, αν δεν θέλουν να φορούν «παρωπίδες», καλό θα ήταν να μην προχωρούν με ιδεοληπτικούς, υποχρεωτικούς ορισμούς της «ελευθερίας», της «ισότητας» και της «αδελφότητας». Ας μην ξεχνάμε, βέβαια, ότι τα κυρίαρχα Συντάγματα είναι κατεξοχήν οι θεσμικές παρωπίδες του πολιτεύματος, που προστατεύουν το πολιτικό και οικονομικό καπιταλιστικό σύστημα από κάθε πράξη και λόγο που ξεφεύγουν από τα στενά του πλαίσια.

Κυβέρνηση που θα νομοθετεί συνέχεια και πέρα από τη Βουλή, υπουργοί-τεχνοκράτες πέρα από τη Βουλή, σταθερότερο πολιτικό σύστημα χωρίς διάλυση της Βουλής λόγω εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, με απαγόρευση των κομμάτων που καλούν ή «ανέχονται» τη βία, ασφαλές φορολογικό και επενδυτικό περιβάλλον και διαρκής έλεγχος «ισοσκελισμένων προϋπολογισμών» στα οικονομικά του «Δημοσίου» (ορθότερα, του Κράτους),  συνταγματική θεσμοθέτηση του εργοδοτικού lockout της ανταπεργίας έναντι των εργαζομένων, ιδιωτικά πανεπιστήμια, «άτεγκτη» αντιμετώπιση της αποχής των δικηγόρων για την υπεράσπιση των αιτημάτων τους, κατάργηση κάθε συνταγματικής αναφοράς στα επιμέρους κοινωνικά δικαιώματα, και άλλα πολλά.

Τί είναι όλα αυτά; Με απλά λόγια, στροφή σε μια πιο τεχνοκρατική, δήθεν υπερπολιτική διακυβέρνηση, όμως βαθιά πολιτική αφού παίρνει ακόμα πιο κυνικά θέση υπέρ των ισχυρών, των επιχειρηματιών, απέναντι στους εργαζομένους και τη πληττόμενη νεολαία. Πολιτική εξαφάνιση κάθε κόμματος που επιθυμεί να κατέβει στις εκλογές και νομιμοποιεί ή «ανέχεται» τη βία. Εναρμόνιση της έννομης τάξης με τη διεθνοποιημένη καπιταλιστική επίθεση. Τυποποίηση του σύγχρονου επιχειρηματικού κράτους ενάντια σε κάθε προσπάθεια πραγματικής, δηλαδή και οικονομικής, δημοκρατίας.

Και όλα αυτά στο όνομα της «Χώρας» που πρέπει να ξεπεράσει τη κρίση.

Οι μεγαλοκαθηγητές μας δηλώνουν πως επιθυμούν να βγει «η Χώρα» από τη κρίση, ωστόσο, σύμφωνα με την έκθεση της Wealth-X, μόνο το 2014 ο αριθμός των πολύ πλουσίων ατόμων στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 565, αύξηση 60 περισσότερων σε σχέση με το 2013-ήτοι κατά 16,7% περισσότερο.

Εμείς δεν βλέπουμε τη «Χώρα» να μπορεί να «ανακάμψει». Βλέπουμε κάποιους και κάποιες να μην τους αγγίζει η κρίση, ενώ άλλους και άλλες τους χτυπά αλύπητα-απολύσεις, εξώσεις, ανεργία, εργοδοτική τρομοκρατία, μετανάστευση. Βλέπουμε αυτή η «Χώρα» να είναι ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, αλλά και ντόπιων αποκλεισμένων, νέων με κατάθλιψη, εργαζομένων απίστευτα αγχωμένων και τρομοκρατημένων, γηραιότερων που δεν έχουν λεφτά να πάρουν ούτε φάρμακα.

Ακούστε το καλά, η παγκόσμια κρίση που ξεκίνησε το 2008, δεν θα ξεπεραστεί τα επόμενα πολλά χρόνια. Είμαστε στον 8^ο χρόνο, και όπως προβλέπουν ΔΝΤ και ΟΟΣΑ, έχουμε πολύ ακόμα.

Ο παγκόσμιος, δυτικός και ελληνικός πόλεμος των από πάνω με τους από κάτω, δεν θα λυθεί με αυτή τη συνταγματική πρόταση, ούτε θα καλυτερέψει η ζωή μας. Κάθε άλλο, το νέο Σύνταγμα, όπως και αν προκύψει από τη συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-Ν.Δ-Καθηγητών, θα καλυτερεύσει μόνο τη ζωή των αφεντικών.

Η βασική ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ κάθε αστικού Δικαίου, βρίσκεται ανάμεσα α) στην αφηρημένη, καθολική μορφή, που υποτίθεται τους αφορά εξίσου όλες και όλους, και β) τα συγκεκριμένα οικονομικά και άλλα συμφέροντα, που επιβάλλονται πάνω στα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα. Ανάμεσα στο «Δίκαιο» ως φορμαλισμό και τη συγκεκριμένη, με βιώματα και πόνο, κοινωνία.

Δικηγόρος χωρίς τοποθέτηση σε κοινωνικό στρατόπεδο, δεν υπάρχει. Αναπαραγωγή του δικαίου της εκμετάλλευσης, ή το δικαίωμα της αντίστασης στο σύστημα εκμετάλλευσης; 

Καθένας και καθεμία μας καλείται να διαλέξει, μέσα στις πολύμορφα εμπόλεμες καταστάσεις που σχεδόν, ή απολύτως κυριολεκτικά, ζούμε.