Κείμενο παρέμβασης στην εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ ΔΕΝ ΧΩΡΑΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΣΥΛΟ

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, η νεολαία του ακροδεξιού Σαμαρά πάγια υιοθετεί ρατσιστικά παραληρήματα για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα βαθιά κοινωνικά προβλήματα, την οικονομική κρίση, την μνημονιακή πολιτική που 4 χρόνια τώρα υιοθετούσε η κυβέρνηση της ΝΔ και έστειλε τους εργαζόμενους στην ανεργία, την φτώχεια και την εξαθλίωση! Χρησιμοποιώντας ένα λεξιλόγιο που θυμίζει τις πιο ζοφερές στιγμές της ευρωπαϊκής ιστορίας, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, χαρακτηρίζει συλλήβδην τους ξένους εργάτες «εγκληματίες» και «απειλή για τη δημόσια υγεία», προσπαθώντας να ενοχοποιήσει τα πιο μεγάλα θύματα της ίδια της πολιτικής που προωθεί το κόμμα της, η ΝΔ . Θέλει να μετατρέψει τους μετανάστες στους αποδιοπομπαίους τράγους της κοινωνικής κρίσης, στους αποδέκτες της γενικευμένης οργής για την εξαθλίωση. Είναι γνωστό άλλωστε ότι σε περιόδους κρίσης ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και ο φασισμός αποτελούν με τους πολέμους τα τελευταία αναχώματα του καπιταλισμού.

Η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, τείχους στον Έβρο, καθώς και χωριστών πτερύγων στα νοσοκομεία για τους μετανάστες, αποτελούν μέτρα φασιστικής νοοτροπίας που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση της Ν.Δ. Μαζί με τα καθημερινά πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, και με την γενική όξυνση της καταστολής τόσο εναντίον των μεταναστών όσο κι εναντίον όσων αγωνίζονται, δημιουργησαν ένα πλαίσιο απαρτχάιντ και αστυνομοκρατίας. Και αυτή ακριβώς η πολιτική, χέρι χέρι πάντοτε με την προπαγάνδα των media, είναι αυτή που ενίσχυσε και εξακολουθεί να ενισχύει την ακροδεξιά συμμορία της Χρυσής Αυγής.

Θα επαναλάβουμε για πολλοστή φορά ότι οι Έλληνες και ξένοι εργαζόμενοι όχι μόνο δεν έχουν να χωρίσουν τίποτα, αλλά πρέπει να παλέψουν μαζί ενάντια στη μνημονιακή πολιτική που καταστρέφει εξίσου τις ζωές μας. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι για την άνοδο της ανεργίας και της εγκληματικότητας φταίνε οι μετανάστες, την ίδια στιγμή που οι μνημονιακές κυβερνήσεις της τρόικας και της εργοδοσίας έσπρωξαν μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στην εξαθλίωση, καταστρέφοντας τις υπηρεσίες πρόνοιας για τους κοινωνικά αποκλεισμένους. 

Στο φασιστικό τους παραλήρημα, εμείς απαντάμε με κοινό αγώνα πλάι στους μετανάστες για τα μεροκάματα, την ασφάλιση, τις ελευθερίες μας! Αντιστεκόμαστε στην συντήρηση στρατοπέδων συγκέντρωσης και ζητάμε άμεση κατάργησή τους, διεκδικούμε νομιμοποίηση και ίσα δικαιώματα για όλους. Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της λαϊκής αντίστασης σε παλιά και νέα μνημόνια και τον εκφασισμό της κοινωνίας.

"Λεφτά δεν υπάρχουν, αν μπορείτε να μου βρείτε εσείς!"

Κείμενο για Μπαλτά by Αντινομία Εαακ

Εκδήλωση-Συζήτηση για τις ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΥΠΟΥ Γ', την ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ και την ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ-Ε.Α.Α.Κ.)

21 Μαρτίου

21 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού αλλά και Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης… 

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω…

Στις 21 Μαρτίου του 1960 η αστυνομία της ρατσιστικής Νοτίου Αφρικής πυροβόλησε εν ψυχρώ κατά μιας διαδήλωσης φοιτητών στην πόλη Σάρπβιλ, που διαμαρτύρονταν ενάντια στο Απαρτχάιντ, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 70 άνθρωποι. Έτσι, καθιερώθηκε το 1966 από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών η μέρα αυτή, ως μέρα κατά του ρατσισμού.

Το 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Είναι η ημέρα της εαρινής ισημερίας, όπου ο άξονας της γης ευθυγραμμίζεται παράλληλα και σε ορθή γωνία με τον άξονα του ηλίου, με αποτέλεσμα η νύχτα και η ημέρα να έχουν ίση διάρκεια σε οποιοδήποτε σημείο της γης.

Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες, μέσα στην πόλη της Καλκούτας, 
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο `κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.
Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα, 
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, 
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, 
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει, 
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.
Ναζίμ Χικμέτ

* Η φωτογραφία είναι από την αντιρατσιστική ταινία, "Όταν σπάσαμε τις αλυσίδες” (1958) του Stanley Kramer.

Διώξεις φοιτητών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο

Καταγγελία Συλλόγου Φοιτητών Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ. (Τμήμα Ξένων Γλωσσών, Μετάφρασης και Διερμηνείας) για την πολιτική αγωγή του καθηγητή Ιωάννη Σαριδάκη κατά φοιτητών του Ιονίου Πανεπιστημίου:

"Πέντε φοιτητές του Ιονίου Πανεπιστημίου βρίσκονται αντιμέτωποι με τις κατηγορίες της “παράνομης βίας” και της “διατάραξης οικιακής ειρήνης” με μια δικογραφία-χάος που περιλαμβάνει περιστατικά από το 2011 έως και το 2013 και σχηματίστηκε έπειτα από καταγγελίες του πρώην καθηγητή του Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ. Ιωάννη Σαριδάκη και του καθηγητή του Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ. Σταύρου Κάτσιου.

Διώκονται για ειρηνικές, μη βίαιες πράξεις διαμαρτυρίας, ενημερωτικές παρεμβάσεις, συμμετοχή σε πανελλαδική, πανεκπαιδευτική απεργία, δημιουργία στεκιού σε αχρησιμοποίητη αίθουσα του πανεπιστημίου και καταλήψεις σε σχολές έπειτα από αποφάσεις Συλλόγων Φοιτητών. Διώκονται με άλλα λόγια επειδή επιχείρησαν να υπερασπιστούν το δημόσιο πανεπιστήμιο και την ίδια του την ουσία, που δεν είναι άλλη από την κριτική σκέψη, τον διάλογο, τη ζύμωση και την αμφισβήτηση.                 

Στις 16 Μαρτίου οι κατηγορούμενοι βρέθηκαν άπαντες στο δικαστήριο για να αποδείξουν τη σαθρότητα των εις βάρος τους ισχυρισμών και να καταρρίψουν μια προς μια τις κατηγορίες, δηλώνοντας αθώοι. Βρέθηκαν όμως αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή εξέλιξη της ούτως ή άλλως αδιανόητης δίωξης. Ο Ιωάννης Σαριδάκης δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής μέσω του συνηγόρου του και ταυτόχρονα αιτήθηκε αναβολή της δίκης. 

Ο Ιωάννης Σαριδάκης με αυτή του την κίνηση γίνεται ίσως ο μοναδικός καθηγητής ελληνικού πανεπιστημίου στη Μεταπολίτευση που δηλώνει πολιτικός ενάγων κατά φοιτητών. Δηλαδή όχι μόνο κατήγγειλε φοιτητές του ενώπιον της Πρυτανικής Αρχής, αλλά και αποφάσισε να υπερασπιστεί τη δίωξη ενώπιον του δικαστηρίου.                                    

 Η εν λόγω στάση του καθηγητή Ιωάννη Σαριδάκη δικαιολογείται αφενός από τις ακροδεξιές πολιτικές του απόψεις, εκπεφρασμένες επανειλημμένως και δημοσίως, με τη γνωστή φρασεολογία του χώρου περί “ταγμάτων εφόδου της αριστεράς” και “κοκκινόμαυρων φασιστών” και αφετέρου από το προσωπικό του μένος κατά των εκπροσώπων του Συλλόγου Φοιτητών Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ. που κατήγγειλαν τη διαρκή απουσία του από τις ακαδημαϊκές του υποχρεώσεις κατά ένα ολόκληρο εξάμηνο, όσο δηλαδή περίμενε να βγει το Φ.Ε.Κ. διορισμού του στο Τμήμα Τουρκικών Σπουδών, με Πρόεδρο τον κουμπάρο του Γιάννη Μάζη. Τη στιγμή που διενεργείται Ε.Δ.Ε. και έχει ασκηθεί μήνυση εις βάρος του για τη μη διδασκαλία των μαθημάτων του επί ένα ολόκληρο ακαδημαϊκό εξάμηνο, ο Ιωάννης Σαριδάκης θεωρεί πως δικαιούται να δικάσει τους εκπροσώπους του Συλλόγου Φοιτητών που τον κατήγγειλε και το φοιτητικό κίνημα εν γένει.                                     

Ο Σύλλογος Φοιτητών ΤΞΓΜΔ καταδικάζει ομόφωνα την εντελώς πρωτοφανή για τα ελληνικά χρονικά, αντιπαιδαγωγική, απαράδεκτη, ανήθικη και αδιανόητη εν γένει στάση του Ιωάννη Σαριδάκη, όχι μόνο να καταγγείλει φοιτητές του και να τους οδηγήσει στο δικαστήριο ως κατηγορούμενους για τη φοιτητική και συνδικαλιστική τους δράση, αλλά και να αναλάβει ο ίδιος την πολιτική αγωγή εναντίον τους στο δικαστήριο! 

Ο Ιωάννης Σαριδάκης έχει απέναντί του ολόκληρο τον Σύλλογο Φοιτητών Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ., ο οποίος καλεί όλους τους Συλλόγους Φοιτητών πανελλαδικά να καταδικάσουν την απίστευτη στάση του, που σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με το ρόλο του ακαδημαϊκού δασκάλου και πρέπει να καταστεί άμεσα μεμονωμένη περίπτωση προς αποφυγή. Οι καθηγητές οφείλουν να βρίσκονται στο πλευρό των φοιτητών τους και όχι να τους δικάζουν επειδή υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους και διεκδικούν ένα καλύτερο πανεπιστήμιο. 

Η ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ

ΑΘΩΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΩΝ"

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ Τ.Ξ.Γ.Μ.Δ.

Δελτίο τύπου Φοιτητικών Συλλόγων 19/3/15

Σήμερα, Πέμπτη 19/3, μια σειρά φοιτητικών συλλόγων, μετά από αποφάσεις των γενικών μας συνελεύσεων, πραγματοποιήσαμε μαχητική κινητοποίηση στο Υπουργείο Παιδείας.

Η πραγματικότητα δείχνει ότι, παρά την κυβερνητική εναλλαγή και τις προεκλογικές δεσμεύσεις, τα προβλήματα στα πανεπιστήμια και τις σχολές μας, όχι μόνο δεν έχουν λυθεί, αλλά συνεχώς οξύνονται. Η ίδια δυσχερής κατάσταση επικρατεί σε ολόκληρη την κοινωνία, και όσο η κυβέρνηση ιεραρχεί ψηλότερα την αποπληρωμή του χρέους και την τήρηση των συμφωνιών με την ΕΕ και το ΔΝΤ από τις ανάγκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας, δε φαίνεται να αλλάζει.

Υπό αυτό το πρίσμα, απαιτήσαμε και επιβάλαμε τη μαζική παρουσία στο εσωτερικό του υπουργείου όλων των φοιτητών που βρέθηκαν στη σημερινή κινητοποίηση, για να καταθέσουμε τα αιτήματά μας ενώπιον του υπουργού. Με τοποθετήσεις από το σύνολο των φοιτητικών συλλόγων, κάναμε σαφές πως το φοιτητικό κίνημα έχει πάγια αιτήματα για τα οποία δεν συνδιαλέγεται και δεν κάνει βήμα πίσω.

Συγκεκριμένα, απαιτήσαμε την άμεση αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία, την κατάργηση των διαγραφών και των ορίων φοίτησης, την επιστροφή των ήδη διαγραφέντων, την κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος και την επαναπρόσληψη μόνιμου προσωπικού από τα ιδρύματα με συλλογικές συμβάσεις εργασίας για τις διοικητικές λειτουργίες, τη φύλαξη και την καθαριότητα των τμημάτων. Επίσης, κάναμε ξεκάθαρο ότι ο κατακερματισμός της εργασιακής μας προοπτικής μέσα από τις αντιδραστικές αλλαγές των προγραμμάτων σπουδών, τη διάσπαση των πτυχίων, την εισαγωγή πιστωτικών μονάδων και το νέο σχέδιο συγχωνεύσεων και καταργήσεων τμημάτων και σχολών, βρίσκεται απέναντι στις ανάγκες μας, γι’ αυτό και θα μπλοκάρουμε κάθε προσπάθεια εφαρμογής τους.

Για εμάς, η κατάργηση του συνόλου του νόμου Διαμαντοπούλου και των Οργανισμών που έρχονται να τον εφαρμόσουν, η αύξηση των παροχών για σίτιση – στέγαση – μεταφορές - συγγράμματα, η επαναφορά του πανεπιστημιακού ασύλου, η έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι για τους ιδιώτες και η σύγκρουση συνολικά με τις επιταγές της ΕΕ για την παιδεία, αποτελούν κόκκινες γραμμές!

Απέναντι σε όλα αυτά, η τοποθέτηση του υπουργού Παιδείας ήταν αφενός ελλιπής, αφετέρου οριοθετημένη σε ζητήματα χωρίς δημοσιονομικό κόστος, όπως οι διαγραφές, τα Συμβούλια Ιδρύματος και το άσυλο. Για όλα τα υπόλοιπα, αλλά και για τις μετεγγραφές φοιτητών, δήλωσε ότι θα απαντήσει μακροπρόθεσμα με νομοσχέδια, τα οποία όμως θα είναι εντός των πλαισίων των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, της αποπληρωμής του χρέους, των κατευθύνσεων του ΕΣΠΑ και της εργασιακής κατάστασης της ελαστικής εργασίας, των voucher και της ανεργίας.

Η αναμονή και η εναπόθεση ελπίδων στη θέσπιση ενός δήθεν καλύτερου νόμου, δε χωράνε! Ο μόνος τρόπος να ανατραπεί αυτή η κατάσταση είναι με όρους ρήξης να βρεθούμε στο πεδίο του δρόμου και να επιβάλουμε τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις μας. Δεν ανεχόμαστε αυταρχικές πρακτικές των πρυτανικών αρχών. Δεν θα πληρώσουμε εμείς το χρέος που το ίδιο το σύστημα δημιούργησε! Η γενιά μας θα αμφισβητήσει στη πράξη την ελαστική εργασία, τα voucher, τον διαχωρισμό του κατώτατου μισθού για τους νέους και θα διεκδικήσει ένα καλύτερο αύριο. Με τις Γενικές μας Συνελεύσεις και το συντονισμό μας, με κοινή δράση με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, να συγκρουστούμε με τις κυβερνητικές επιλογές, την ΕΕ, το ΔΝΤ και με όλους εκείνους που τσακίζουν τις ζωές μας.

·  ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ 2 ΑΠΡΙΛΗ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

Φ.Σ. Φυσικού, Βιολογικού, Πληροφορικής, Μεταλλειολόγων Μεταλλουργών Μηχανικών, Σ.Ο. ΦΕΠΑ

"Τί είναι η κομμούνα, αυτή η σφίγγα που υποβάλει σε τόσο σκληρή δοκιμασία το αστικό μυαλό;"

Κ.Μάρξ, Ο Εμφύλιος Πόλεμος στη Γαλλία

Στα μέσα του 1870 ο Αυτοκράτωρ της Γαλλίας Ναπολέων ο 3ος κήρυξε τον πόλεμο στην Πρωσία με απώτερο σκοπό να αποτρέψει την γερμανική ενοποίηση, την οποία προωθούσε τόσο η σύσταση του Βορειογερμανικού συνδέσμου όσο και η γρήγορη και βιομηχανικά προσανατολισμένη ανάπτυξη του χώρου που αργότερα θα ονομαστεί Γερμανία. Το αποτέλεσμα ήταν η πανωλεθρία των γαλλικών στρατευμάτων με αποκορύφωμα της αιχμαλώτισή τους στις 1 Σεπτεμβρίου 1870 στη μάχη Σεντάν. Γα γεγονότα οδηγούν στον επιμερισμό του γαλλικού έθνους σε δυο «στρατόπεδα».

Από τη μια μεριά συγκεντρώνονται οι πολιτευτές του « Κόμματος Τάξης» που αποτελούνται από οπαδούς του αυτοκράτορα Βοναπάρτη και συντηρητικούς αστούς δημοκράτες και σχηματίζουν την κυβέρνηση της «Εθνικής Άμυνας» με αρχηγό τον Τιερ ή Θίερσο συνεχίζοντας την αντιλαϊκή πολιτική του βοναπαρτισμού. Μαζί του συντάσσονται γαιοκτήμονες, χρηματιστές, βιομήχανοι ενώ παράλληλα νομιμοποιείται υποτυπωδώς από την σιωπηρή πλειοψηφία των αγροτών. Και στη Γαλλία ανακηρύσσεται  η 3η δημοκρατία.

Από την άλλη μεριά έχουμε τον παρισινό λαό, που αποτελείται από μια πολυπληθή εργατική τάξη ( 57%) απασχολούμενη κυρίως στη βιομηχανία. Στις 18 Σεπτέμβρη 1870 το Παρίσι πολιορκείται από τα γερμανικά στρατεύματα, γεγονός που προκαλεί τη γρήγορη εγκατάλειψή του από τους αστούς. Ελλείψει στρατού και αστυνομίας η Εθνοφυλακή οργανώνεται και αναλαμβάνει την προάσπιση των Παρισίων με κανόνια που αγοράστηκαν από τους πολίτες με έρανο. Το Παρίσι , λοιπόν, παρ’ ότι απροετοίμαστο ριζοσπαστικοποιείται σε σχέση με την υπόλοιπη επικράτεια. Με συνοπτικές διαδικασίες αναδεικνύονται λαϊκοί ηγέτες οι Προυντόν και Μπλανκί , οι οποίοι αργότερα αναλαμβάνουν τον έλεγχο και το συντονισμό της δράσης.

Η πολιορκία από τους Γερμανούς συνεχίζεται μέχρι και τις 28 Γενάρη 1871 οπότε και η κυβέρνηση της «Εθνικής Άμυνας» με επικεφαλής τον Θίερσο συνθηκολογεί με τον Βίσμαρκ, καγκελάριο της Πρωσίας, και παραδίδει τα όπλα. Η Εθνοφρουρά των Παρισίων αρνείται, όμως, να παραδώσει τα όπλα λέγοντας πως τα κανόνια αγοράστηκαν με λεφτά του λαού και σε αυτόν ανήκουν, και ξεκινάει η επιχείρηση αφοπλισμού της. Ο Θίερσος διεκδικεί με τα στρατεύματα του τα κανόνια της Μονμάρτης, το οχυρό της οποίας επιχειρεί και να καταλάβει τη νύχτα της 18ης Μαρτίου. Μετά από λίγο αποχωρεί με τις λιγοστές δυνάμεις που του απέμειναν ηττημένος. Εξάλλου, το 81ο Σύνταγμα πεζικού αγνοώντας τις διαταγές εκτέλεσης συναδελφώθηκε με το λαό.

Μετά τα γεγονότα και, αφού συνειδητοποίησαν οι κάτοικοι του Παρισιού ότι στην ουσία ήταν μόνοι τους, αντιμέτωποι με τα πρωσικά στρατεύματα, άρχισαν να λαμβάνουν δραστικά μέτρα για την οργάνωση τους. Πρώτο βήμα, χωρίς να λείπουν οι αντιδράσεις, ήταν η προκήρυξη εκλογών στις 26 Μαρτίου με καθολική ψηφοφορία των ανδρών και η οποία και οδήγησε στην ανάδειξη της «Κομμούνας» στις 28 Μαρτίου. Η Κ.Ε. της Εθνοφυλακής παραιτείται θεωρώντας πως έχει φέρει εις πέρας το αγωνιστικό κομμάτι της επανάστασης και καταλείπει κάθε εξουσία στο 92μελες Συμβούλιο Δήμων και Κοινοτήτων, πρόεδρος του οποίου αναδεικνύεται ο Λουί Μπλανκί (φυλακισμένος από 17 Μάρτη).

Από το πρώτο διάταγμα της Κομμούνας, με την κατάργηση της εθνοφυλακής και την αντικατάστασή της από λαϊκή πολιτοφυλακή, γίνεται ξεκάθαρη η επιδίωξή της να συντρίψει τις παλιές κρατικές μορφές και να γεννήσει νέες που θα εκφράσουν το πρωτόγνωρο, επαναστατικό περιεχόμενο, όπου όλοι οι αξιωματούχοι αμοίβονταν με το μέσο εργατικό μισθό. Πολύ γρήγορα, η Κομμούνα αφοσιώνεται στον αγώνα κατά των κυβερνητικών δυνάμεων, ενισχυμένων πλέον από τα πρωσικά στρατεύματα του Βίσμαρκ, αλλά και τους «πραιτωριανούς» του Βοναπάρτη που ο Βίσμαρκ είχε ελευθερώσει με αντάλλαγμα η συνθήκη ειρήνης να υπογραφεί με τους δικούς του όρους. Έτσι, ο πόλεμος ανάμεσα στις άρχουσες τάξεις της Γαλλίας και της Πρωσίας μετασχηματίζεται σε κοινό πόλεμο των δυο τους εναντίον της κομμούνας των εργατών.

Οι επιχειρήσεις πολιορκίας της 3ης Απριλίου αναγκάζουν την Κομμούνα να σκληρύνει τη στάση της. Συστήνει «Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας» και συλλαμβάνει 68 επιφανείς Παριζιάνους ως ομήρους, μεταξύ των οποίων τον αρχιεπίσκοπο και μερικούς καταδότες. Στις 21 Μαϊου οι δυνάμεις του Θιέρσου έχοντας τη αριθμητική υπεροχή (200.000 εναντίον 60.000) μπαίνουν στο Παρίσι και επιδίδονται σε πρωτοφανείς σφαγές. Οι Κομμουνάροι σε αντίποινα εκτελούν τους ομήρους. Ακολουθεί η λεγόμενη «Ματωμένη Βδομάδα» μέχρι και τις 28 Μαϊου οπότε και οι Πρώσοι επικρατούν πλήρως.

Οι νεκροί, πάνω από 30.000, θα μας θυμίζουν πάντα τη πρώτη έφοδο στον ουρανό της εργατικής τάξης που χαιρέτισαν οι Μάρξ-Ένγκελς, μολονότι γνώριζαν καλά τα ιστορικά της όρια.

Ανακοίνωση από την ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ ΕΑΑΚ για την κατάληψη στη Νομική

                                       

Ήδη από τις 2 Μαρτίου, πολιτικοί κρατούμενοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας με βασικά αιτήματα την κατάργηση των “αντιτρομοκρατικών” νόμων 187 και 187Α, του ειδικού κατασταλτικού νόμου (γνωστός και ως “κουκουλονόμος”) και των φυλακών τύπου Γ' .

Σε ένα καθεστώς διαρκούς έκτακτης ανάγκης όπου η οποιαδήποτε πολιτική δράση μπορεί να στοχοποιηθεί ως οιονεί «τρομοκρατία» (βλ. τρομονόμο 187Α)  δεν θα μπορούσαμε παρά να στηρίζουμε τα αιτήματα των απεργών πείνας για επανακατοχύρωση βασικών δημοκρατικών ελευθεριών και άρση του σωφρονιστικού μεσαίωνα.  Ωστόσο, η  κατάληψη της νομικής  που ξεκίνησε την Παρασκευή 13/3 εμμένοντας  σε μια λογική πολιτικής εσωστρέφειας αρνήθηκε εξαρχής τον όποιο πολιτικό διάλογο με τους φοιτητικούς συλλόγους του κτιρίου. Λογική μας είναι ότι τέτοιας μορφής  αντικοινωνικά μέσα πάλης υστερούν πολιτικής αποδοτικότητας και αφήνουν μία  αρνητική παρακαταθήκη στο πεδίο ανάδυσης νέων πλατύτερων κινηματικών διεργασιών.

Στα πλαίσια της προάσπισης του πανεπιστημιακού ασύλου βανδαλισμοί και πρόκληση κάθε είδους υλικών ζημιών προφανώς και μας βρίσκουν αντίθετους. Όμως η εισαγγελική εντολή για επέμβαση στη νομική με τα ΜΑΤ δεν παύει να είναι μορφή καταπάτησης του ασύλου. Για εμάς ο πανεπιστημιακός χώρος δεν αποτελεί ούτε σχολείο μετ’απουσιολογίου ούτε και «δεξαμενή σκέψης» προς το συμφέρον ινστιτούτων κι επιχειρηματικών φορέων. Ανήκει στους φοιτητές ,στους εργαζόμενους του και σε όλη την κοινωνία γιατί συνιστά έναν χώρο πολιτικής ζύμωσης, πολιτιστικού αντιπροτάγματος κι ορμητήριο εξώστρεφων κινηματικών δράσεων.

Η επιλογή της καταστολής από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τυχαία (σκουριές, αμυγδαλέζα). Ένα μήνα πριν, στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ με πρόσχημα την «καταπολέμηση της τρομοκρατίας» αποφασίστηκαν –με συμφωνία και της ελληνικής κυβέρνησης- η ενίσχυση του πλέγματος καταστολής με τη λήψη νέων μέτρων (διεύρυνση φακελώματος, ένταση συνοριακών ελέγχων, «Πρόληψη της ριζοσπαστικοποίησης»). Η όξυνση της καταστολής από τη μεριά του Σύριζα με την πρόφαση του πολέμου κατά της τρομοκρατίας στόχο έχει να διαμορφώσει ένα υποτιθέμενο άλλοθι ώστε να αποκρύψει την σκληρή πραγματικότητα. Ότι όσο υπάρχουν ρεφορμιστές πολιτικοί που ξεπουλούν τους αγώνες των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων μαζών και τα κάνουν πλακάκια με την αστική τάξη, θα δημιουργούνται τάσεις εξέγερσης και ανταρσίας.. Όσο τα καθεστώτα που στηρίζονται στην εκμετάλλευση, την αλλοτρίωση και την θεσμοθετημένη τρομοκρατία εξακολουθούν να υπάρχουν αλλάζοντας πρόσημα (ή/και ονόματα) τόσο εμείς θα προβάλλουμε ότι τα όποια αντιδραστικά νομοθετήματα δε μεταρρυθμίζονται αλλά ανατρέπονται μέσα από αγώνες επιβολής.

O ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε την κατάργηση των φυλακών υψίστης ασφαλείας, και κατά καιρούς κατήγγειλε με πύρινους λόγους τους αντιτρομοκρατικούς νόμους. Τώρα, καλείται να υλοποιήσει αυτές τις δεσμεύσεις του. Αν είχε συμβεί αυτό, θα μιλούσαμε με άλλους όρους σήμερα, και η κριτική μας θα στρεφόταν αλλού. Γιατί κομμάτι κομμάτι και διεκδίκηση στη διεκδίκηση χτίζεται μια άλλη κοινωνία, με σθένος και αλήθεια, και όχι με «ευφημισμούς» και «δημιουργικές ασάφειες» στα ευρωπαϊκά γραφεία αυτών, που όλο το σθένος τους και όλη τη ψευτιά τους την δείχνουν απέναντι στους λαούς.

Υπόμνημα Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας Δικηγόρων Θεσαλλονίκης στον υπουργό Δικαιοσύνης

Το Υπόμνημα που κατέθεσε η Εναλλακτική Πρωτοβουλία Δικηγόρων στον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Παρασκευόπουλο, ο οποίος επισκέφθηκε σήμερα το ΔΣΘ. Δυστυχώς, δεν δεσμεύτηκε για τίποτα, σχετικά με τα θέματα που θα ανακουφίσουν τους δικηγόρους, δεν ανέφερε κάποιες ενέργειες στις οποίες προτίθεται να προβεί, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, και περιορίσθηκε σε γενικότητες και παράθεση καλών προθέσεων. Για το νέο ΚΠολΔ, σε πίεση που του ασκήσαμε, δεν δεσμεύτηκε ότι θα αλλάξει το ν/σ Αθανασίου και τα είπε πολύ θολά...

Υπόμνημα της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας Δικηγόρων Θεσσαλονίκης 

προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης κ. Παρασκευόπουλο

Θες/νίκη 16 Μαρτίου 2015

Κύριε Υπουργέ, 

Τα προηγούμενα πέντε χρόνια οι μνημονιακές πολιτικές που ακολουθήθηκαν, οδήγησαν πολλούς δικηγόρους στην έξοδο από το επάγγελμα και το σύνολο σχεδόν του κλάδου στην υποαπασχόληση και στην ανέχεια. Τα επαγγελματικά δικαιώματα των δικηγόρων συρρικνώθηκαν, το ασφαλιστικό σύστημα κατέρρευσε, μαζί με την ελπίδα για μία αξιοπρεπή σύνταξη και έγινε αδύνατη η πρόσβαση των πολιτών στη Δικαιοσύνη. Παράλληλα οικοδομήθηκε ένα αυταρχικό κράτος, για να περάσει ευκολότερα η πολιτική των μνημονίων, με βασικό σύμμαχο αυτού του κράτους, Δικαστές και Εισαγγελείς, από τα ανώτατα μέχρι τα κατώτερα Δικαστήρια.

Θεωρούμε, πως υποχρέωση της νέας ηγεσίας του Υπουργείου Δικαιοσύνης είναι να ανατρέψει όλες αυτές τις δυσμενείς αλλαγές που έχουν συντελεστεί στο χώρο της Δικαιοσύνης και να αντιστρέψει το αίσθημα «αδίκου», που νιώθουν οι πολίτες τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν μας αρκούν πλέον τα μεγάλα λόγια και οι καλές προθέσεις, ούτε οι ήσσονος σημασίας «μεταρρυθμίσεις» 

Ζητούμε, από το νέο Υπουργό Δικαιοσύνης, να ενσκύψει πάνω στα προβλήματα των δικηγόρων και της Δικαιοσύνης, να δεσμευθεί για την επίλυσή τους και να μας παραθέσει χρονοδιάγραμμα των ενεργειών, στις οποίες προτίθεται να προβεί, προς την κατεύθυνση αυτή. 

Σας παραθέτουμε τα κυριότερα προβλήματα, τα οποία κατά τη γνώμη της Εναλλακτικής Πρωτοβουλίας Δικηγόρων αλλά και των περισσότερων συναδέλφων, είναι αυτά που χρειάζονται άμεσες λύσεις.

1. Κατάργηση του ΦΠΑ.

2. Κατάργηση του φόρου 26% από το πρώτο ευρώ, αφορολόγητο στις 12.000€.

3. Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος.

4. Επαναφορά της υποχρεωτικής παράστασης δικηγόρων στα συμβόλαια.

5. Επαναφορά της ελάχιστης αμοιβής στις παραστάσεις.

6. Μείωση ασφαλιστικών εισφορών, κατάργηση των προσαυξήσεων.

7. Κατάργηση ΚΕΑΟ και λήψης αναγκαστικών μέτρων σε όσους αδυνατούν να καταβάλουν ασφαλιστικές εισφορές.

8. Κατάργηση της Διαμεσολάβησης, που αποτελεί μόρφωμα ιδιωτικής Δικαιοσύνης και δίνει περισσότερα επαγγελματικά δικαιώματα σε όσους δικηγόρους έχουν την οικονομική δυνατότητα, μειώνοντας παράλληλα την αξία του πτυχίου της Νομικής.

9. Ο νέος ΚΠολ να τείνει προς την ποινική διαδικασία, με την ενίσχυση της ζωντανής διαδικασίας και όχι προς τη διοικητική και τη γραφειοκρατία. Να απαγορευθούν οι πλειστηριασμοί πρώτης και δευτερεύουσας κατοικίας για οφειλές πολιτών από στεγαστικά και άλλα δάνεια.

10. Απαγόρευση στους Καθηγητές ΑΕΙ όλων των βαθμίδων να δικηγορούν στα δικαστήρια όλων των βαθμών δικαιοδοσίας.

11. Κατάργηση όλων των παραβόλων που εμποδίζουν την πρόσβαση των πολιτών στη Δικαιοσύνη.

12. Λύση στο θέμα των δανείων του πρ. Ταμείου Νομικών, που έχουν βάλει θηλιά στο λαιμό των συναδέλφων.

13. Πρόσληψη δικαστικών υπαλλήλων.

14. Απομαγνητοφώνηση των πρακτικών στην ποινική δίκη.

15. Κατάργηση όλων των τρομονόμων.

16. Κατάργηση του κουκουλονόμου.

17. Αμνηστία σε όσους αγωνιστές συνελήφθησαν στα χρόνια των παλαιών μνημονίων σε κινητοποιήσεις ενάντια στην εφαρμογή των πολιτικών λιτότητας και καταδικάσθηκαν ή διώκονται.

18. Κατάργηση των αδικημάτων «διατάραξης κοινής ειρήνης» και «διέγερσης», που δίνουν αφορμή στις δυνάμεις καταστολής να συλλαμβάνουν άτομα «στο σωρό», χωρίς να έχουν τελέσει κάποια συγκεκριμένη πράξη.

19. Να δοθεί τέλος στην ιδιότυπη ασυλία των Δικαστικών και κυρίως των εισαγγελικών αρχών προς τις δυνάμεις καταστολής. Τα μέλη της Εναλλακτικής έχουν καταθέσει τουλάχιστον δέκα εγκλήσεις και μηνυτήριες αναφορές κατά αστυνομικών για πολύ σοβαρά αδικήματα (ακόμα και για απόπειρα ανθρωποκτονίας), οι οποίες τέθηκαν ΟΛΕΣ στο αρχείο.

20. Να επανέλθει η δημοσιότητα των ποινικών δικών, η οποία έχει σχεδόν καταργηθεί τα τελευταία χρόνια, σε δίκες με αγωνιστές των κινητοποιήσεων, καθώς οι αίθουσες που εκδικάζονται τα αδικήματα είναι συνήθως μη προσβάσιμες από σειρές αστυνομικών που ελέγχουν την είσοδο και προβαίνουν σε σωματικούς ελέγχους. 

21. Παρέμβαση για να σταματήσει η εκδικητική δίωξη εκατοντάδων αγωνιστών στις Σκουριές.

22. Έλεγχος των Δικαστών για εξοντωτικές ποινές που επιβάλουν σε πρώην χρήστες και εν γένει σε άτομα που βιώνουν τον κοινωνικό αποκλεισμό.

23. Κατάργηση των φυλακών τύπου Γ’.

24. Ενίσχυση των δικαιωμάτων των κρατουμένων. Όχι περιστολή των αδειών σε όσους τις δικαιούνται.

25. Να ανοίξει η διαδικασία νομιμοποίησης των μεταναστών.

26. Άνοιγμα όλων των θυρών του Δικαστικού Μεγάρου, όπως έχει ζητήσει η Πυροσβεστική Υπηρεσία, χωρίς όμως να υλοποιείται από τις κατά καιρούς Διοικήσεις του Μεγάρου.

Ένα αντίο και μια υπόσχεση στο συμφοιτητή μας Βαγγέλη Γιακουμάκη

από Πρωτοβουλία Αριστερών Φοιτητών

Δεν θα σιωπήσουμε ποτέ!

Ένας συμφοιτητής μας είναι νεκρός. Για όποιον αξιώνει να λέγεται άνθρωπος η δολοφονία αυτή δεν μπορεί να είναι μία ακόμα στατιστική, και ας είναι αυτοί οι νεκροί πολλοί. Καθένας απο αυτούς με τη μοναδικότητα του και όλοι μαζί είναι εδώ παρόν σαν υπενθύμιση της σήψης και της ανελευθερίας αυτής της κοινωνίας. Δεν αρκεί η οργή πόσο μάλλον μια συγκαταβατική θλίψη, είναι χρέος μας προς το Bαγγέλη να σταματήσουμε να σωπαίνουμε, ειναι χρέος προς τον εαυτό μας να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο. Να διαλέξουμε την ζωή και όχι την επιβίωση της άλλης μιας μέρας φορτωμένοι με σιωπή ,αφήνοντας πίσω μας οτιδήποτε ανθρώπινο !

Παράλληλα με την κοινωνική εξαθλίωση των μνημονίων και της ανελευθερίας, του ακήρυχτου πολέμου των λίγων πάνω στους πολλούς ανθεί ο επιβιωτισμός και η περιθωριοποίηση σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον που εξοντώνει βιολογικά (αυτοκτονίες , δολοφονίες κτλ ) και ψυχολογικά η κυρίαρχη στάση λέει "κοίτα την δουλειά σου, εσένα τι σε νοιάζει; " αλλά και " εσύ μπορείς να τα καταφέρεις αρκεί να γίνεις καλύτερος και ανταγωνιστικότερος απο τους άλλους " .Απαραίτητη προϋπόθεση η κοινωνική αποδοχή και η εναρμόνιση με τα κυρίαρχα πρότυπα συμπεριφοράς .Καμία διαφορετικότητα δεν είναι αποδεκτή έξω απο τα στενά αυτά όρια .Έχεις να κάνεις έτσι μια επιλογή ή να προσποιηθείς οτι ζεις μια ζωή που δεν διάλεξες να σιωπήσεις καταπιέζοντας τον εαυτό σου ή να τιμωρηθείς -περιθωριοποιηθείς φτάνοντας όπως φαίνεται μέχρι και στην βιολογική σου εξόντωση. Αυτην την επιλογή αντιμετώπιζε ο Βαγγέλης κάθε μέρα , αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.

Ο Βαγγέλης με καταγωγή απο ένα χωριό της Κρήτης φοιτούσε τα τελευταία 2 χρόνια στην Γαλακτοκομική σχολή Ιωαννίνων. Η ζωή του εκεί όπως αποκαλύφθηκε αργότερα ήταν μια καθημερινή κόλαση. Μια ομάδα τραμπούκων με φυσική και ψυχολογική βία καθημερινά απαιτούσε ο Βαγγέλης να εναρμονιστεί με τα πρότυπα του νταή "άντρα" που όπως έλεγαν "ταιριάζει στην Κρήτη". Ο Βαγγέλης αρνούμενος να απορρίψει την διαφορετικότητα του το πλήρωσε με την ίδια του την ζωή. Οι δολοφόνοι του μπορούν πια να είναι περήφανοι για το έργο τους και μαζί τους όλοι εκείνοι που ήξεραν και σιώπησαν υπακούοντας στα κάθε είδους "κοίτα την δουλειά σου ". 

Αλλα η ιστορία δεν σταματά εδώ .Ενω η εξαφάνιση του δηλώθηκε στις 6 Φεβρουαρίου πολύ νωρίτερα είχαν ακουστεί διαμαρτυρίες για την συμπεριφορά αυτή των υπανθρώπων. Καταγγελίες που ο βουλευτής της ΝΔ Μαρκογιαννάκης φρόντιζε μέσω της θέσης του να μείνουν στην αφάνεια υπηρετώντας όπως φαίνεται επάξια κάθε φάσμα της κοινωνικής σήψης απο την εξαθλίωση των μνημονίων μέχρι το σκοτάδι του ρατσισμού και του κοινωνικού κανιβαλισμού. O επίλογος της ιστορίας αυτής ανήκει στην οικογένεια του θύματος . Κάλυψη μέσω του διαδικτύου στους τραμπούκους του Βαγγέλη με το "αφήστε ήσυχα τα παιδιά" , αρνούμενοι μέχρι τέλους να καταθέσουν στον ανακριτή για την εξαφάνιση του παιδιού τους. Προφανώς η διαφορετικότητα του Βαγγέλη ήταν για τους ίδιους μια ντροπή που έπρεπε να μείνει μυστική , μια ντροπή που εκ του αποτελέσματος ήταν πάνω και απο την αξία της ίδιας του της ζωής . Έτσι φτάσαμε στην είδηση που μένει στην απλότητα της να θυμίζει τις βαριές ευθύνες όλων μας " Ο εικοσάχρονος φοιτητής Βαγγέλης Γιακουμάκης, που είχε εξαφανιστεί από τις 6/2/2015,  βρέθηκε νεκρός σε περιοχή πέριξ της πανεπιστημιακής σχολής στην οποία φοιτούσε στα Ιωάννινα. Έφερε τραύμα στο δεξί του χέρι, ενώ δίπλα του βρέθηκε ένα μαχαίρι "

Είτε πρόκειται για αυτοκτονία είτε για δολοφονία, είμαστε οργισμένοι για τα βασανιστήρια τα οποία υπέστη ο Βαγγέλης από συμφοιτητές του στη φοιτητική εστία όπου διέμενε και τα οποία βγήκαν στη δημοσιότητα από συγκάτοικο του παιδιού. Για τη ψυχολογική κακοποίηση που υπέστη ένας άνθρωπος, επειδή, ανεξάρτητα από το αν ήταν ομοφυλόφιλος ή όχι, δεν ταίριαζε στα κυρίαρχα κανονιστικά πρότυπα συμπεριφοράς που προάγει μία κοινωνία που δεν ανέχεται οτιδήποτε το «διαφορετικό». Για την κάλυψη που φαίνεται ότι έχουν τα ανθρωπόμορφα κτήνη που εξευτέλισαν την αξιοπρέπεια ενός νέου ανθρώπου από βουλευτή της ΝΔ, όμοια με την κάλυψη που απολάμβαναν τόσα χρόνια από κράτος και παρακράτος ναζιστικές -φασιστικές αντιλήψεις και πρακτικές στις κυβερνητικές θέσεις και τις κρατικές υπηρεσίες. Για τη σιωπή που βασίλευε τόσο καιρό στη φοιτητική εστία από ιθύνοντες και διαμένοντες. Κυρίως για την συνεχιζόμενη αναπαραγωγή από την ελληνική οικογένεια και όλη την κοινωνία της ομοφοβίας, του σεξισμού, της ξενοφοβίας και κάθε άλλης ρατσιστικής και φασιστικής νοοτροπίας που πνίγει τη διαφορετικότητα και την ελευθερία.

Η κάθε μία, ο κάθε ένας μας και όλοι μαζί έχουμε ευθύνη να μην κάνουμε βήμα πίσω απέναντι σε κρούσματα βίας ενάντια σε ομοφυλόφιλους, διεμφυλικούς, γυναίκες και μετανάστες, σε άτομα με ειδικές ανάγκες και «ψυχικά νοσούντες». Έχουμε καθήκον να κόψουμε από τη ρίζα το φασισμό και το ρατσισμό. Επιμένουμε να απλώνουμε το χέρι της συλλογικότητας ,να συζητάμε και να αντιστεκόμαστε σε κάθε αδικία οποιασδήποτε μορφής ! Γι αυτό οφείλουμε μια συγγνώμη στον Βαγγέλη και στον εαυτό μας που δεν καταργήσαμε τις σιωπές , που δεν έχουμε αλλάξει ακόμα αυτόν τον κόσμο ώστε να ήταν και αυτός μέρος του . Αλλά και μια υπόσχεση :

                                            

                                 ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ ΝΟΠΕ για την κατάληψη στη Νομική

Ήδη από τις 2 Μαρτίου, πολιτικοί κρατούμενοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας με βασικά αιτήματα την κατάργηση των “αντιτρομοκρατικών” νόμων 187 και 187Α, του ειδικού κατασταλτικού νόμου (γνωστός και ως “κουκουλονόμος”) και των φυλακών τύπου Γ.

Προκειμένου, λοιπόν, να στηρίξουν τον αγώνα των απεργών πείνας, άτομα και συλλογικότητες προχώρησαν  σήμερα, Παρασκευή 13/3, σε κατάληψη του κτιρίου της Νομικής διεκδικώντας με τη σειρά τους την υλοποίηση των παραπάνω αιτημάτων.

Υπενθυμίζουμε ότι οι φυλακές απομόνωσης αποτελούν ακόμη έναν εκσυγχρονισμό της ελληνικής «δημοκρατίας». Η γενική κατακραυγή μιλά για ελληνικό Γκουαντανάμο. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο «ευρωπαϊκός νομικός πολιτισμός»  έχει προηγηθεί, επιδεικνύοντας «λευκά» κελιά ήδη από τη δεκαετία του ’70,  στη Γερμανία,  στη Γαλλία, στην Ισπανία και αλλού, μέχρι σήμερα που εμφανίζεται μια τάση γενίκευσής τους σε όλο το χώρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης..  

Η απομόνωση, ο αποκλεισμός της  επικοινωνίας, έχει αποδειχθεί εξοντωτική.  Είναι ευρέως γνωστό ότι οι κρατούμενοι σε καθεστώς απομόνωσης αναπτύσσουν ψυχικά νοσήματα σε ποσοστά 25% τουλάχιστον. Δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό όμως, ότι τα όργανα του ανθρώπινου σώματος παύουν να λειτουργούν μετά από μακρόχρονη απομόνωση. Τύφλωση, κώφωση, καρδιακή ανεπάρκεια και ένας καρκίνος για το τέλος, είναι συνήθης «πορεία» για ένα σώμα του οποίου οι αισθήσεις και τα όργανα δεν χρησιμοποιούνται για το σκοπό που προορίστηκαν, δηλ. την κοινωνικά οργανωμένη ζωή.

Η καταδίκη σε απομονωτικό εγκλεισμό αποτελεί καταδίκη σε θανατική ποινή η οποία εκτελείται αργά και βασανιστικά, παράγοντας αποτελέσματα (αναπηρίες) σε όλο το διάβα της. Γι’ αυτό άλλωστε, αναγνωρίστηκε ως βασανιστήριο από όλους τους διεθνείς οργανισμούς (στους οποίους βέβαια συμμετέχουν και οι χώρες που την επιβάλουν).

Προφανώς προσχηματικά τίθενται στο νομοσχέδιο τα «αντικειμενικά» κριτήρια .Όλη η ουσία βρίσκεται στην κρίση «ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη χώρα ή τη φυλακή» … Μια φράση που αντιστοιχεί στον ορισμό του τρομοκράτη κατά τον ευρωπαϊκό τρομονόμο: «όποιος επιχειρεί τη σοβαρή μετατροπή των κοινωνικών, πολιτικών ή οικονομικών δομών της χώρας ή διεθνούς οργανισμού που αυτή συμμετέχει»…

Σχετικά με τον τρομονόμο και τον κουκουλονόμο, το νομικό του πλαίσιο αποτελεί ένα αντι-σύνταγμα που καθιστά «ευέλικτα» τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα όλων των πολιτών, προσαρμόσιμα στις διαθέσεις του εκάστοτε πολιτικού διαχειριστή και των, ας μην το ξεχνάμε, υφισταμένων του διωκτικών και δικαστικών αρχών.  Εισάγει νέα φρονηματικά αδικήματα, αλλά και νέα ερμηνεία παλαιότερων διατάξεων,  διαχέει στον κορμό του ποινικού κώδικα και της έννομης τάξης   την έννοια του εχθρού, ο οποίος  είναι ταυτόχρονα εσωτερικός και εξωτερικός, προσδιοριζόμενος μόνο από την πιθανολογούμενη εχθρότητά του (κάποιες φορές μόνο από την χρησιμότητά του) προς τις πολιτικές κοινωνικές και οικονομικές δομές του συστήματος. Η νομιμότητα έχει αποκτήσει γκρίζες ζώνες στις οποίες συνωστίζεται η πλειοψηφία των πολιτών και όχι μόνο οι συμμετέχοντες σε συλλογικές αγωνιστικές δραστηριότητες (πολύ περισσότερο βέβαια αυτοί). Αντιστρόφως ανάλογα, οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές δομές καθίστανται ανελαστικές ακόμη και στην κριτική και προστατεύονται έναντι των κατά τεκμήριο ύποπτων πολιτών Στην πραγματικότητα, η αντιτρομοκρατική νομοθεσία θεσπίστηκε ακριβώς για να επιδράσει στη ρύθμιση των σχέσεων πολιτείας και πολιτών. Δημιούργησε ένα χώρο απουσίας δικαιωμάτων, ανάμεσα στους πολίτες και την πολιτεία (και τις δομές). Από τη στιγμή που ο πολίτης έρχεται, εκούσια ή μη, σε αντιπαράθεση με αυτές, εντάσσεται στο χώρο αυτό και εκχωρεί αναγκαστικά το σύνολο των δικαιωμάτων του, στα «πάντοτε αρμόδια» όργανα της πολιτείας τα οποία θα τα ερμηνεύσουν, παραμορφώνοντας ή και ακυρώνοντάς τα, προκειμένου να προστατευτούν οι δομές και να εξουδετερωθεί η απειλή.

Υπό αυτή την έννοια, ως σχήματα της ΕΑΑΚ, δεν θα μπορούσαμε παρά να στηρίζουμε τα αιτήματα των απεργών πείνας για επανακατοχύρωση βασικών δημοκρατικών ελευθεριών και άρση του σωφρονιστικού μεσαίωνα. Αν όμως θέλουμε τα παραπάνω αιτήματα να αποκτήσουν γείωση, να μπορέσουν οι κινητοποιήσεις και όλο αυτό το κύμα αλληλεγγύης να προσλάβουν μαζικά χαρακτηριστικά και να χαίρουν της νομιμοποίησης της πλειοψηφίας των φοιτητών, δεν μπορούμε να παρακάμπτουμε με τέτοια ευκολία τον δρόμο των συλλογικών διαδικασιών. Θεωρούμε ότι οι  γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών μας συλλόγων είναι τα πλεόν αρμόδια όργανα για να συζητάμε και να αποφασίζουμε την αιτηματολογία μας, τα μέσα πάλης μας και την στοχοθεσία μας για το επόμενο διάστημα. Στη βάση αυτού, θεωρούμε οτι η κατάληψη του κτιρίου της Νομικής θα έπρεπε να αποτελεί απόφαση γενικής συνέλευσης, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζουμε ή να υποτιμούμε την κομβικότητα των αιτημάτων των απεργών πείνας και τον αγώνα που δίνουν αυτή τη στιγμή.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορούμε να επιτρέψουμε,ως φοιτητικοί σύλλογοι, να αποτελέσει η εν λόγω κατάληψη δικαιολογία για την καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Τον λόγο για το άσυλο τον έχουν οι φοιτητικοί σύλλογοι και μόνο αυτοί θα διασφαλίσουν ότι αυτό ούτε θα καταργηθεί, όπως προβλέπει ο ν. Διαμαντοπούλου, ούτε θα καταπατηθεί από όποιον ψάχνει προσχήματα προκειμένου να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση. Στηρίζουμε τα αιτήματα των απεργών πείνας και τις κινητοποιήσεις που καλούνται για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Καλούμε όλους τους φοιτητές στις γενικές συνελεύσεις της επόμενης βδομάδας για να συζητήσουμε τα κοινωνικά ζητήματα που θέτει η συγκυρία με στόχο την επανεμφάνιση του φοιτητικού κινήματος  και την  κατοχύρωση των πάγιων αιτημάτων του.

Απόφαση ΔΣ του ΦΣ Νομικής για την κατάληψη της Παρασκευής 13/3

Ως φοιτητικός σύλλογος νομικής έχουμε επανειλημμένως λάβει θέση ενάντια στις φυλακές τύπου Γ και υπέρ του σεβασμού των δικαιωμάτων των κρατουμένων τόσο μέσω ψηφισμάτων του ΔΣ όσο και μέσω αποφάσεων της Γενικής Συνέλευσης μας. Επισημαίνουμε, ωστόσο, πως η σημερινή κατάληψη της νομικής δεν αποτελεί απόφαση του συλλόγου Νομικής. Ως φοιτητικός σύλλογος εμμένουμε στην  θέση μας πως οι αποφάσεις για δράσεις σχετικά με τα ζητήματα αυτά στον κοινωνικό μας χώρο πρέπει να λαμβάνονται δημοκρατικά μέσω των συλλογικών μας διαδικασιών και συνεχίζουμε να παλεύουμε για την κατάργηση των λευκών κελιών και την ακύρωση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης των προηγούμενων χρόνων που έθιξε ανεπανόρθωτα τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Καμία σκέψη για ΜΑΤ στη Νομική.

Δελτίο Τύπου Φοιτητικών Συλλόγων 12/3/2015

Η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όχι!

Διανύουμε ήδη τον δεύτερο μήνα της θητείας της νέας συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, η οποία παρά τις προεκλογικές δεσμεύσεις της περί τέλους των μνημονίων και των πολιτικών που εφαρμόστηκαν τα τελευταία χρόνια, σε καμία περίπτωση δεν κινείται σε αυτή την κατεύθυνση. Η νέα συμφωνία-γέφυρα και η παράταση της δανειακής σύμβασης σε συνδυασμό με τις δεσμεύσεις της συγκυβέρνησης για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, όπως προβλέπει η ΕΕ, αλλά και αποπληρωμής του χρέους, οδηγούν στο συμπέρασμα ότι καμία κυβέρνηση –πόσο μάλλον στα πλαίσια της ΕΕ και του χρέους- δε θα ικανοποιήσει τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας. Την ίδια στιγμή, η συγκυβέρνηση προσπαθεί να πείσει το λαό ότι η πρότασή της αποτελεί τη μόνη “ρεαλιστική λύση” ζητώντας εμπιστοσύνη και υπομονή.

Εμείς αναρωτιόμαστε: μπορεί να υπάρξει άλλη υπομονή με την ανεργία στη νεολαία να φτάνει το 60%; Με το εργασιακό τοπίο να παραπέμπει σε ζούγκλα, με τις εργασιακές σχέσεις να είναι πιο δυσμενείς από ποτέ και με τη μόνη λύση που προτάσσεται να είναι είτε η αποδοχή των voucher και της ελαστικής εργασίας, είτε η μετανάστευση;

Αλλά και στο εσωτερικό των πανεπιστημίων το τοπίο δεν είναι καλύτερο. Ο νόμος Διαμαντοπούλου, του οποίου η κατάργηση αποτέλεσε πάγιο αίτημα του φοιτητικού κινήματος, δεν αμφισβητείται από το Υπουργείο Παιδείας, αλλά προτείνεται μόνο η «βελτίωσή» του μέσα από διάλογο. Την ίδια στιγμή, η συνεχής υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων τα έχει φέρει σε οριακή κατάσταση, με αποτέλεσμα να υποβαθμίζονται ή και να καταργούνται οι φοιτητικές παροχές και η φοιτητική μέριμνα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Πανεπιστήμιο Κρήτης και η κατάργηση της δωρεάν σίτισης των φοιτητών λόγω υποχρηματοδότησης του ιδρύματος και της άρνησης του Υπουργείου Οικονομικών να εγκρίνει το αναγκαίο κονδύλι. Ταυτόχρονα, η είσοδος του ιδιωτικού παράγοντα στα πανεπιστήμια εντείνεται (επένδυση Κοντέλη στο ΓΠΑ, πρόταση της Συγκλήτου του ΕΚΠΑ για σύσταση ιδιωτικών εδρών, κ.α.) με τις εργολαβίες να παραμένουν ακλόνητες και τις απολύσεις να συνεχίζονται (βλ. πέντε απολυμένους διοικητικούς του ΕΜΠ που αρνήθηκαν να υπογράψουν το χαρτί κινητικότητας).

Κάτω από αυτό το πρίσμα σαν φοιτητικοί σύλλογοι μετά από αποφάσεις των Γενικών μας Συνελεύσεων, δώσαμε μια πρώτη απάντηση με κινητοποίηση η οποία κατέληξε στο Υπουργείο Οικονομικών για να μεταφέρουμε τις αποφάσεις μας και να απαιτήσουμε να υπάρξει μια ξεκάθαρη θέση από την κυβέρνηση για τα προβλήματά μας. Η τοποθέτηση από πλευράς Υπουργείου ήταν ότι υπάρχει πολιτική, βούληση, που φτάνει όμως μέχρι τα στενά πλαίσια των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της αποπληρωμής του χρέους, συνεχίζοντας έτσι την ίδια πολιτική.

Το φοιτητικό κίνημα δεν πρέπει να ενσωματώσει μια λογική αναμονής, για το αν και πότε θα υλοποιηθούν τα αιτήματά του από τη συγκυβέρνηση. Αλλά ούτε και να μπει σε μια λογική διαπραγμάτευσης και πλαισίου διαλόγου για το πόσα ψίχουλα θα πάρει και πόσο καλύτερος μπορεί να γίνει ο νόμος Διαμαντοπούλου. Τέτοιοι αντιδραστικοί νόμοι δεν μεταρρυθμίζονται, αλλά μόνο ανατρέπονται!

Αντιθέτως, το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βγει άμεσα στο προσκήνιο μέσα από τις συλλογικές του διαδικασίες, να επιβάλει με αγώνες τις ανάγκες του. Το φοιτητικό κίνημα ήταν πάντα πυροδότης ευρύτερων εξελίξεων στην κοινωνία και αυτή τη στιγμή καλείται να αναλάβει τον ιστορικό ρόλο να αναζωπυρώσει όλο το υπόλοιπο λαϊκό κίνημα.

Καλούμε όλους τους φοιτητικούς συλλόγους να μπουν σε διαδικασία Γενικών Συνελεύσεων τις μέρες 16-18/3 με κόμβο την κεντρική δυναμική κινητοποίηση του φοιτητικού κινήματος στις 19/3 στο Υπουργείο Παιδείας, και σε έναν αγώνα για το πανεπιστήμιο των αναγκών μας.

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ Ÿ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ!

8 Μαρτίου: Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας

8 Μάρτη 1857. Γυναίκες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας και του ιματισμού βγήκαν με μια μαζική διαδήλωση στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας καλύτερες συνθήκες δουλειάς και ίσες αμοιβές. Η διαδήλωση κτυπήθηκε άγρια από την αστυνομία και πνίγηκε στο αίμα, αλλά αποτέλεσε σταθμό στην πάλη των εργατριών γυναικών που δεν σταμάτησε. 

Δύο χρόνια μετά, οι γυναίκες ξαναβγήκαν μαζικά στους δρόμους, με αποτέλεσμα να καθιερωθεί από το κομμουνιστικό και εργατικό κίνημα η 8^η Μάρτη «Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας».

Σήμερα 158 χρόνια μετά, στην Ελλάδα της φυλακής του κεφαλαίου, της Ε.Ε., του ευρώ και του Δ.Ν.Τ., η θέση της γυναίκας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων παραμένει στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Η κρίση του καπιταλισμού σε παγκόσμιο επίπεδο πέφτει με μεγαλύτερη ένταση στους ώμους των γυναικών και της νεολαίας. Η ανεργία στις γυναίκες φτάνει σε πολύ πιο υψηλά ποσοστά από ό,τι στους άνδρες, όπως και τα ποσοστά της μερικής απασχόλησης. Στους μισθούς και στις συντάξεις οι γυναίκες υπέστησαν βαρύτερες συνέπειες σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Τα τρία τελευταία χρόνια χιλιάδες εργαζόμενες γυναίκες που έχουν εξασφαλίσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις συνταξιοδότησης ακολουθούν το δρόμο της σύνταξης, κάτω από την πίεση των νέων συνθηκών, προκειμένου να προστατέψουν τον εαυτό τους από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και την εργασιακή εφεδρεία. Ο άνισος καταμερισμός της εργασίας εντός του σπιτιού, η φροντίδα των νεαρότερων και των γηραιότερων μελών σε συνθήκες κατεδάφισης της δημόσιας κοινωνικής πρόνοιας, αναμφισβήτητα βαραίνουν τις πλάτες των γυναικών, με συνέπειες τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική ζωή τους. Οι γυναίκες-εργάτριες είναι οι πρώτες που απολύονται, για να μη χρειαστεί να πληρωθούν τα κοινωνικά επιδόματα (π.χ. επίδομα εγκυμοσύνης: βλ. περιστατικό στη MIGATO). Το 40% με 50% των γυναικών στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης βιώνουν ανεπιθύμητες σεξουαλικές επαφές ή άλλες μορφές σεξουαλικής παρενόχλησης στην εργασία.

Στις πρώην αποικιακές χώρες του κόσμου, που περιλαμβάνουν τα δύο τρίτα του ανθρώπινου πληθυσμού, αυτό δεν ισχύει. Η σκλαβιά των γυναικών είναι σήμερα χειρότερη από ότι ήταν σε κάθε άλλη στιγμή της ιστορίας. Ο Λένιν είπε κάποτε πως «ο καπιταλισμός είναι τρόμος χωρίς τέλος». Αυτός ο τρόμος επηρεάζει περισσότερο απ’ όλους τις γυναίκες και πιο κυνικά εκείνες του τρίτου κόσμου, οι οποίες βιάζονται καθημερινά στο όνομα του νόμου και της θρησκείας. Η θρησκεία παίζει σημαντικό ρόλο στη χειραγώγηση και την υποδούλωση των γυναικών, υποθάλποντας και διαιωνίζοντας τη σκλαβιά τους. Περισσότερα από 64 εκατομμύρια κορίτσια σε όλο τον κόσμο έχουν με τη βία παντρευτεί ενώ είναι ακόμη παιδιά. Οι γάμοι παιδιών, που καταλήγουν σε πρόωρες και ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, θέτουν  απειλητικούς κινδύνους για τη ζωή των εφήβων κοριτσιών. Η χειραφέτηση όμως αυτών των γυναικών δεν αποτελεί ουτοπία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Κούρδισες αντάρτισσες στο Κομπάνι, οι οποίες πήραν στα χέρια τους τα όπλα, πολέμησαν το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) και βγήκαν νικήτριες!

Η ελευθερία της γυναίκας, λοιπόν, όπως έχει πει και η Emma Goldman, θα φτάσει ως εκεί που θα φτάσει η δύναμή της για να πετύχει την ελευθερία αυτή. Ο αγώνας για τα συμφέροντα των γυναικών πρέπει να αρχίσει στους χώρους εργασίας. Να σταθούν μαζί στον αγώνα γυναίκες και άντρες για το δικαίωμα στη δουλειά, στη μόρφωση, στη ζωή, για μια κοινωνία της εργατικής χειραφέτησης και της κοινωνικής απελευθέρωσης, των ίσων δικαιωμάτων αντρών και γυναικών. Για την ανατροπή της επίθεσης των κυβερνήσεων και του Κεφαλαίου.

Η φωτιά εκείνη που έκαψε τις γυναίκες εργαζόμενες στο Triangle Waist Company, ας γίνει η φωτιά της ταξικής πάλης των γυναικών και των ανδρών ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης! 

Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση! Τώρα το φοιτητικό κίνημα να βγει μπροστά για να διεκδικήσει όσα μας ανήκουν!

Ένα μήνα μετά την εκλογή της, η συγκυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ. φανέρωσε, με τη νέα συμφωνία-μνημόνιο  που σύναψε με τους δανειστές της χώρας, τα στενά(μηδενικά) όρια διαπραγμάτευσης που υπάρχουν μέσα στα ασφυκτικά δεσμά της Ε.Ε. και του ευρώ! Οι τελευταίες μέρες δείχνουν ξεκάθαρα, ότι η ελπίδα δεν ήρθε και δε μπορεί να έρθει από καμία κυβερνητική διαχείριση, ανεξαιρέτως πολιτικού χρωματισμού, η οποία προσκυνάει και εγκλωβίζεται στο θεσμικό πλαίσιο των σύγχρονων καπιταλιστικών ολοκληρώσεων. Η σχεδόν άνευ όρων δέσμευση για υλοποίηση των επιταγών της άρχουσας τάξης από τη νέα κυβέρνηση και η δημόσια αλληλοϋποστήριξη τους (βλ. δηλώσεις Σ.Ε.Β., Βαρδινογιάννη, Ελληνικής Φαρμακοβιομηχανίας), υποδηλώνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιθυμεί να πραγματοποιήσει καμία ριζική αλλαγή της υπάρχουσας κοινωνικής κατάστασης με αποτέλεσμα να διατηρείται η ζοφερή, για το λαό και τη  νεολαία, πραγματικότητα.

Στην παιδεία, o νέος υπουργός παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς δεν έχει τηρήσει καμία από τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. Η επιχειρηματική μετάλλαξη του πανεπιστημίου συνεχίζεται κανονικά, με ιδιώτες να χρηματοδοτούν την έρευνα και τα προγράμματα σπουδών, φοιτητές να εργάζονται αμισθί και η γνώση που παράγεται να γίνεται θυσία για τα κέρδη των επιχειρήσεων και όχι να είναι ανοιχτή και προσβάσιμη σε όλη την κοινωνία. Ο νόμος Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου είναι ακόμα σε ισχύ με τις διαγραφές και τα προβλήματα σχετικά με τα βιβλία, τη σίτιση και τη στέγαση να επιβαρύνουν καθημερινά τη ζωή των φοιτητών!

Επιπλέον, τον Σεπτέμβρη θα τεθούν σε εφαρμογή για πρώτη φορά οι πανελλαδικές εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος, προβλεπόμενες από το νέο κώδικα δικηγόρων που έχουν ως σκοπό να μπει ακόμα ένας ταξικός φραγμός στην άσκηση του επαγγέλματος (καθώς θα έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας και θα κόβεται σημαντικός αριθμός φοιτητών) και να δημιουργηθεί μια εφεδρεία φτηνού νομικού δυναμικού, χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα, βορά στα μεγάλα δικηγορικά γραφεία, τις δικηγορικές εταιρίες και τις τράπεζες. Ως μελλοντικοί δικηγόροι πρέπει να αντιπαλέψουμε ακόμα τον νέο κώδικα πολιτικής δικονομίας που δεσμεύτηκε με το τελευταίο μνημόνιο να φέρει ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ σύμφωνα με τις επιταγές του Σ.Ε.Β για την «ανάπτυξη» της χώρας ο οποίος θα υπονομεύει τα επαγγελματικά και εργασιακά μας δικαιώματα και θα ανοίξει το δρόμο για την απελευθέρωση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας εξευτελίζοντας ανθρώπινες ζωές.

Η κατάσταση διάλυσης εξακολουθεί να υπάρχει και στο ΕΚΠΑ καθώς δεν έχουν επαναπροσληφθεί ούτε οι καθαρίστριες, ούτε οι διοικητικοί υπάλληλοι με αποτέλεσμα το πανεπιστήμιο να υπολειτουργεί. Επίσης οι μετεγγραφές για τους φοιτητές με οικονομικά κριτήρια  και για τους φοιτητές με αναπηρία έχουν παγώσει και οι φοιτητές αυτοί βρίσκονται για ακόμη μία φορά στον αέρα! Σαν να μην έφταναν όλα αυτά τα αποθεματικά του ΕΚΠΑ άδειασαν μέσα στον Γενάρη, με αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια του χειμώνα η εξεταστική να διεξαχθεί χωρίς θέρμανση με τις αίθουσες παγωμένες!

Είναι φανερό ότι χωρίς γενναία και άμεση αύξηση του προϋπολογισμού για την παιδεία η παραπάνω κατάσταση δεν μπορεί να αλλάξει. Δεν θα γίνει το φοιτητικό κίνημα συνδιαχειριστής των ψίχουλων και της μιζέριας αλλά θα διεκδικήσει να πληρώσουν το χρέος αυτοί που το δημιούργησαν και να οικειοποιηθεί η ελληνική κοινωνία τον πλούτο που παράγει, με προτεραιότητα την παιδεία, την υγεία και την εξασφάλιση σταθερής και μόνιμης δουλειάς για όλους!Η διαγραφή του χρέους δε μπορεί να αποτελεί σημείο διαπραγμάτευσης με τους δανειστές, τη συμμορία των Βρυξελλών και την ΕΕ, με τους ντόπιους και ξένους τοκογλύφους. Αντίθετα, μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την πάλη του λαού. Μονομερώς, μέσα από το εργατικό κίνημα και τους αγώνες του, που θα επιβάλλουν το δίκαιο της μεγάλης πλειοψηφίας κόντρα στο παράλογο και άδικο νόμο της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Σε σύγκρουση και αποδέσμευση από την ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ και τις δανειακές συμβάσεις τους.Το δίλημμα έχει τεθεί και το βιώνουμε καθημερινά στις ζωές μας χιλιάδες νεολαίοι. Γίνεται πλέον ολοένα και πιο καθαρό σε αντιδιαστολή με τις «εθνοενωτικές σούπες» και τις υποκριτικές αφηγήσεις του τύπου «τα φάγαμε όλοι μαζί», ότι το ζήτημα του χρέους είναι ζήτημα ταξικό γιατί φορτώνεται στις πλάτες των λαών και όχι του εθνικού κεφαλαίου. Είτε θα πρέπει να πληρώνουμε κάθε χρόνο δις ευρώ σε τόκους και χρεολύσια αντιμετωπίζοντας την ακραία φτώχεια είτε θα διαγράψουμε το χρέος που στέκει σαν βραχνάς πάνω από τα κεφάλια μας και θα μπορέσουμε να ζήσουμε με βάση τις ανάγκες μας.

Για την αντικαπιταλιστική αριστερά, τα ενιαία αγωνιστικά πλαίσια ποτέ δεν ήταν αυταξία. Δεν πιστεύουμε στην ενότητα της αριστεράς παντού και πάντα ανεξάρτητα από το περιεχόμενο και από το εάν εν τέλει αυτό εκφράζει τις πραγματικές ανάγκες της νεολαίας. Για μας το πολιτικό περιεχόμενο ήταν και είναι αυτό που καθορίζει τα όρια της κοινής δράσης στο κίνημα καθώς και οι κινητοποιήσεις που θα επιβάλλουν τις ανάγκες τις νεολαίας και δεν θα παρακαλάνε την εκάστοτε κυβέρνηση εν είδη ελεημοσύνης! Αυτό έχουν αποδείξει οι αγώνες που δώσαμε όλο το προηγούμενο διάστημα: από την πάλη ενάντια στο σχέδιο Αθηνά και τις απολύσεις των διοικητικών υπαλλήλων , μέχρι τη μάχη ενάντια στις αυταρχικές διοικήσεις του πανεπιστήμιου!

Ως Αντινομία - Ε.Α.Α.Κ διατηρούμε ακλόνητη την πεποίθηση ότι μόνος δρόμος είναι ο δρόμος του αγώνα, με ένα Κίνημα επιβολής των σύγχρονων αναγκών της σπουδάζουσας και όχι μόνο νεολαίας. Γι'αυτό, θα πρέπει άμεσα ο Σύλλογος μας να αφυπνιστεί μέσα από γενικές συνελεύσεις, συνελεύσεις ετών αλλά και συντονιστικά γενικών συνελεύσεων μαζί με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους. Ενάντια στην πολιτική της κυβέρνησης για την παιδεία και διεκδικώντας εδώ και τώρα οι εργαζόμενοι και οι νεολαία να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους!

Για όλους αυτούς τους λόγους,το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βγει και να παλέψει για:

·     Κατάργηση των μνημονίων, διαγραφή όλου του χρέους και έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε

·     Ανατροπή του νόμου Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου και του σχεδίου Αθηνά

·   Άμεση επαναπρόσληψη των διοικητικών υπαλλήλων που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα κα των απολυμένων καθαριστριών του ΕΚΠΑ

·    Αύξηση του προϋπολογισμού για την παιδεία

·    Ανατροπή του νέου κώδικα δικηγόρων-καμία σκέψη για πανελλαδικές εξετάσεις για την άδεια άσκησης επαγγέλματος

·      Να μην περάσει ο νέος κώδικας πολιτικής δικονομίας που επιβάλλει η Ε.Ε και ο Σ.Ε.Β

·      Κατάργηση του επαίσχυντου σχεδίου δράσης για την απασχόληση των νέων και των προγραμμάτων voucher

·      Δωρεάν σίτιση-στέγαση-συγγράμματα-συγκοινωνίες για όλους

·      Δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους χωρίς ταξικούς φραγμούς