ΜΝΗΜΟΝΙΟΝ ΙΙΙ: H ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ…

ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

                                                              ή αλλιώς

                                        ΜΝΗΜΟΝΙΟΝ ΙΙΙ: H ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ…

5^η Μάη 2010, 29^η Ιουνίου 2011,12 Φλεβάρη και τώρα 7 Νοέμβρη 2012. Μία ακόμα μνημονιακή μέρα προστέθηκε λοιπόν στο καλεντάρι μας, αλλά ευτυχώς θα είναι η τελευταία καθώς όπως λέει το πολυνομοσχέδιο «οι θυσίες που θα υποστεί ο λαός θα είναι οι τελευταίες»... Και αυτή η μνημονιακή μέρα είναι σίγουρο ότι θα μείνει στην ιστορία. Οχι φυσικά γιατί θα τελειώσουμε από την επόμενη με τα μνημόνια αλλά γιατί η ψήφιση και αυτού του μνημονίου συνεχίζει τον πόλεμο απέναντι στο λαό, τους εργαζόμενους, τους νεολαίους που έχουν κηρύξει η συγκυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, οι καπιταλιστές με ακόμα πιο σκληρούς για την πληττόμενη πλειοψηφία όρους.

                        Το νέο μνημόνιο της καταστροφής, περιλαμβάνει παρεμβάσεις σε όλα τα πεδία του δημόσιου βίου καθώς αποτελεί συνολική, στρατηγικής σημασίας απάντηση από τη σκοπιά του κεφαλαίου στην προσπάθεια του να ξεπεράσει την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση (και προφανώς στην ειδικότερη μορφή που αυτή παίρνει στην ευρωζώνη και στην Ε.Ε.). Το μνημόνιο 3 έρχεται για να σχεδιάσει και να ολοκληρώσει σε βάθος χρόνου τη νέα κοινωνική πραγματικότητα. Ενδεικτικά έχουμε:

Σε όλη την κοινωνία

§       Περαιτέρω μείωση μισθών και συντάξεων με ταυτόχρονη αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια.

§    Απολύσεις και μετατάξεις 150.000 δημοσίων υπαλλήλων μέχρι το 2015, 25.000 σε εφεδρεία μέχρι τα μέσα του 2013 
          Ενοποίηση σε ένα και μόνο ταμείο που θα δίνει όλες τις επικουρικές συντάξεις (όπως φαγώθηκαν τα χρήματα με την ενοποίηση στον ΕΟΠΠΥ, έτσι κι εδώ)

§                     Ιδιωτικοποίηση της δημόσιας περιουσίας μέσω της σκανδαλώδους παραχώρησής της στο ΤΑΙΠΕΔ καθώς και κατάργηση της ελάχιστης συμμετοχής του Δημοσίου σε υπό κρατικό έλεγχο επιχειρήσεις.

§                     Ένταση της επίθεσης στην δημόσια υγεία. Συγχωνεύσεις και κλεισίματα νοσοκομείων. Μείωση διαθέσιμων κλινών κατά χιλιάδες.

§                     Κατάργηση της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. 586 € κατώτατος μισθός. Μείωση του επιδόματος ανεργίας στα 360 € .

§                     Απελευθέρωση των απολύσεων με ταυτόχρονη μείωση των αποζημιώσεων. Περιορισμός του χρόνου προειδοποίησης της απόλυσης από 6 σε 3 μήνες.

Κερασάκι στην τούρτα; Η κατάργηση ουσιαστικά του βασικού μισθού, η πλήρης ελαστικοποίηση των όρων εργασίας κι η εκθεμελίωση κάθε έννοιας εργατικού δικαιώματος. Η δημιουργία ουσιαστικά μιας κοινωνίας υπόδουλων και πλήρως υποταγμένων στη μοίρα τους ανθρώπων, βορά στην πιο βάρβαρη εκμετάλλευση. Όλα αυτά όμως γίνονται για να σωθούμε, μας λένε, γιατί «το χρέος δεν είναι βιώσιμο». Επιπλέον όμως, λέμε εμείς, το χρέος αυτό δεν είναι και δικό μας δημιούργημα. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο δεν πρόκειται να το πληρώσουμε!

Στην παιδεία

§                               Γενικευμένη καταστροφή στην παιδεία με χιλιάδες απολύσεις σε εκπαιδευτικούς, με άμεσο κλείσιμο σχολείων και συγχωνεύσεις τμημάτων με αποτέλεσμα την εγκατάλειψή του από το φτωχότερο κομμάτι του πληθυσμού.

§              Διάλυση της φοιτητικής μέριμνας με κατάργηση δωρεάν σίτισης-στέγασης-συγγραμμάτων. Επιβολή διδάκτρων σε φοιτητές και κατάργηση κάθε έννοιας δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου.

§                                          Το ίδιο το μνημόνιο απαιτεί την εφαρμογή των ν. 4009 & 4076 και εκλογές νέων Πρυτάνεων μέχρι το Δεκέμβρη του 2012, εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης μέχρι το Μάρτιο του 2013, συγχωνεύσεις σχολών μέχρι το Μάρτιο του 2013.

           Το πανεπιστήμιο της κρίσης θα είναι αυτό των επιχειρήσεων, της αυταρχικότητας και της πλήρους εντατικοποίησης της φοιτητικής ζωής μακριά από τον παλμό της κοινωνίας, ένα πανεπιστήμιο για λίγους και «εκλεκτούς».

Η απάντησή μας!

Η μόνη απάντηση που μπορεί να υπάρξει σε όλα αυτά τα μέτρα της εξαθλίωσης δεν μπορεί να είναι άλλη από το μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό! Ήρθε η ώρα να κλιμακώσουμε τον αγώνα μας. Να τον μετατρέψουμε σε αποφασιστικό αγώνα διαρκείας που θα μπορέσει να ανατρέψει την κυβέρνηση και την πολιτική της και να αποτελέσει πραγματική απειλή για αυτό το σάπιο σύστημα.

Ήρθε η ώρα το φοιτητικό κίνημα να συμβάλλει με την πάλη του στο ξέσπασμα παλλαικού ξεσηκωμού για να ανατραπούν τώρα η κυβέρνηση, τα μέτρα, τα μνημόνια και όλοι οι αντιλαϊκοί νόμοι. Για μας είναι μονόδρομος η ανατροπή αυτής της πολιτικής. όλες οι αντιστάσεις πρέπει να ενωθούν σ΄ έναν ορμητικό χείμαρρο που θα τους σαρώσει. Καλούμε όλη τη νεολαία, όλο το λαό να σηκώσουμε τώρα κεφάλι, να μετατρέψουμε την Αθήνα και όλες τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας σε εστίες ξεσηκωμού, τις σχολές μας και τους χώρους ασύλου στο κέντρο της Αθήνας σε κέντρα αγώνα που θα χτυπάει η καρδιά του λαϊκού κινήματος. Ο αγώνας μας είναι αγώνας όλης της κοινωνίας. Απέναντι στους εκβιασμούς της κυβέρνησης και των συμμάχων της με τα πακέτα και τα «Μνημόνια», εμείς πρέπει να επιβάλουμε το δικό μας «πακέτο μέτρων», αυτό που είναι σύμφωνο με τις ανάγκες μας!

Αγώνας όχι για τον αγώνα, αλλά αγώνας για τη νίκη, τη νίκη που είναι πιο αναγκαία και πιο δυνατή από ποτέ!

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ-ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

6 & 7 ΝΟΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ 48ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ!

6 και 7 ΝΟΕΜΒΡΗ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ 48ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ ΤΗΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗΣ ΣΦΑΓΗΣ

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,
· Το νέο πακέτο μέτρων που ετοιμάζεται να καταθέσει η άθλια συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ στη Βουλή, οδηγεί τους εργαζόμενους και το λαό στην απόλυτη φτώχεια,  ενώ η ανεργία θα εξελιχθεί σε εργατική γενοκτονία με την «απελευθέρωση» των απολύσεων και το πετσόκομμα στις αποζημιώσεις.

· Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου με τις ιδιωτικοποιήσεις, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και η νέα μείωση των δημόσιων επενδύσεων θα εκτινάξουν τις τιμές στο ρεύμα, το νερό και στις συγκοινωνίες, θα χειροτερεύσουν ποιοτικά τη δημόσια υγεία και παιδεία, θα εξαφανίσουν κάθε δημόσιο αγαθό.

· Η φορολογία εκτινάσσεται για τους εργαζόμενους, τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους αγρότες για να σωθούν οι τραπεζίτες

· Οι ίδιοι ομολογούν κυνικά στο σχέδιο προϋπολογισμού ότι δεν θα έρθει καμία «ανάκαμψη», αντίθετα, η ύφεση και η κρίση θα βαθύνει.

· Οι δανειστές, η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ καταπατούν χυδαία κάθε έννοια λαϊκής κυριαρχίας με τις ιταμές απαιτήσεις τους για μόνιμη «εποπτεία». Θέλουν την Ελλάδα προτεκτοράτο.

· Μαζί με το εργατικό και λαϊκό εισόδημα χτυπούν τις ελευθερίες και ταδημοκρατικά δικαιώματα, ενώ ο κρατικός αυταρχισμός φουντώνει μαζί με τηνεοφασιστική τρομοκρατία και η  πληροφόρηση επιστρέφει στην εποχή της ΥΕΝΕΔ.

ΒΟΥΛΙΑΖΟΥΝ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΟΡΓΗ

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ!

Η συνοχή της συγκυβέρνησης έχει ραγίσει, ως αποτέλεσμα των αγώνων των εργαζομένων και της παλλαϊκής  αντίδρασης. Η «τρόικα εσωτερικού» διασπάται και αλληλοσυγκρούεται. Ο αντίπαλος δεν είναι παντοδύναμος,λοιπόν!  Ωστόσο, δεν θα πέσουν από μόνοι τους. Πρέπει να τους ανατρέψουμε! Ο δρόμος για την ανατροπή τους δεν θα είναι εύκολος, ούτε σύντομος. Δεν θα διστάσουν να καταφύγουν σε πολιτικούς ελιγμούς, σε κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, αλλά και σε κάθε αντιδημοκρατικό και αντιδραστικό μέσο για να συνεχιστεί η ίδια αντιδραστική πολιτική. Όμως, η ενωμένη, συνειδητή και οργανωμένη πάλη εργαζομένων και λαού μπορεί να ακυρώσει και θα ακυρώσει κάθε αντιδημοκρατικό αντιδραστικό σχέδιο!

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΓΩΝΑ

Σύμμαχος των «μνημονιακών δυνάμεων» αντικειμενικά είναι η πολιτική συμβιβασμού, ταξικής συνεργασίας και αποκλιμάκωσης που ακολουθεί η γραφειοκρατία της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας  των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Οι αγώνες στα χέρια των εργατών!

Για να υλοποιηθεί αυτό το σύνθημα, πρώτο ποιοτικό βήμα είναι η αγωνιστική ταξική  ενότητα  των ταξικών και μαχητικών δυνάμεων!   Τώρα είναι η ώρα για έναν «Συντονισμό όλων των Συντονισμών» με προωθημένο ταξικό περιεχόμενο. Ο Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων Ιδιωτικού και Δημόσιου Τομέα καλεί σε συσπείρωση σε μια τέτοια κατεύθυνση.

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟΣ ΛΑΪΚΟΣ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ:
·Να μην ψηφιστούν τα εφιαλτικά μέτρα. Να μην περάσει ο αντεργατικός αντιλαϊκός προϋπολογισμός. Συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα ακόμη κι αν περάσουν!
·Όχι στις απολύσεις, σε κάθε μείωση των αποζημιώσεων, κάτω τα χέρια από τις Συλλογικές Συμβάσεις. Όχι στην ανεργία. Ριζική μείωση του χρόνου εργασίας για νέες θέσεις εργασίας, αυξήσεις και όχι μειώσεις των μισθών για να ζήσουμε. Αξιοπρεπές επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους.
·Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις. Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας, με εργατικό έλεγχο. Υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών και της δημόσιας περιουσίας. Δημόσια παιδεία – υγεία – κοινωνική ασφάλιση, πρόνοια και πολιτισμός.
·Όχι στα χαράτσια, δραστική φορολογία  στο κεφάλαιο, τις  τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις. Δραστική μείωση της φορολογίας για τους εργαζόμενους, τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους αγρότες.
·«Ανακεφαλαιοποίηση» των ταμείων-νοσοκομείων και πανεπιστημίων και όχι των τραπεζών.
·Διαγραφή του χρέους που ρημάζει τις ζωές μας. Σύγκρουση με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Πραγματική δημοκρατία. Όχι στον κρατικό ολοκληρωτισμό, την εργοδοτική τρομοκρατία και τη φασιστική βία.
·Η Ελλάδα δεν θα γίνει προτεκτοράτο. Έξω η τρόϊκα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ.
·Ανατροπή της κυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ από το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

ΤΡΙΤΗ στο ΜΟΥΣΕΙΟ 10.30 π.μ.. / ΤΕΤΑΡΤΗ 5.00 μ.μ. ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ

Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων

Φεστιβάλ Αντιφασιστικού Κινηματογράφου!

Μετά το αφιέρωμα στον Che Guevara η New Star διοργανώνει φεστιβάλ αντιφασιστικού κινημα-τογράφου, και πάλι στον κινηματο-γράφο Τιτάνια (Θεμιστοκλέους και Πανεπιστημίου) από τις 8 έως τις 14 Νοεμβρίου. Οι ταινίες θα προ-βάλλονται καθημερινά από τις 17:00 ως τη 01:00 με γενική είσοδο 5 ευρώ (3 για τους ανέργους).

Θα προβληθούν ταινίες, ευρωπαϊκής και αμερικανικής παραγωγής και συμπαραγωγής. Σημαντική παρου-σία στον αντιφασιστικό κινηματο-γράφο και στο θεματικό αφιέρωμα  έχουν οι ταινίες από τη Γαλλία και τη Γερμανία, δύο από τις χώρες που η κατοχή και συγχρόνως η αντίσταση κατέλαβαν μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία τους. 

Η δράση και οι εξεγέρσεις των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Βουλγαρίας, της Γερμανίας, και της Ιταλίας, τα όσα υπέστησαν όποιοι διακατέχονταν από φιλελεύθερες και αντιφασιστικές ιδέες, ο διωγμός των Εβραίων, οι κοινωνικές συνέπειες του φασισμού, τα τραύματα, σωματικά και ψυχικά, αλλά και τα συντρίμμια που άφησε πίσω του από όποια χώρα πέρασε, είναι μερικοί μόνο από τους θεματικούς πυλώνες, πάνω στους οποίους στηρίζεται το αντιφασιστικό αφιέρωμα της New Star. Ντοκιμαντέρ από αρχειακό υλικό της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και ταινίες βασισμένες σε αληθινές ιστορίες αποτελούν σοκαριστικά ντοκουμέντα και είναι ίσως το πιο σημαντικό επιχείρημα κατά του φασισμού.

Είναι σαφές πως εκτός από αξιόλογες κινηματογραφικές (σκηνοθετικές και σεναριακές) δημιουργίες, οι ταινίες του θεματικού αφιερώματος είναι ένας κύκλος προβολών που εστιάζει σε ένα θέμα, που όσο η ιστορία επαναλαμβάνεται είναι πάντα επίκαιρο.

Ανάμεσα στις πολλές και αξιόλογες ταινίες του αφιερώματος εμείς σας προτείνουμε:

Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν / Ivan's Childhood του Αντρέι Ταρκόφσκι 

Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι περιγράφει τη ζωή του 12χρονου Ιβάν στο Ανατολικό Μέτωπο, καθώς ύστερα από την απώλεια των γονιών του η εκδίκηση και ο πόλεμος αποτελεί γι' αυτόν τη μόνη επιθυμητή πραγματικότητα. Η ικανότητά του να ξεγλιστράει μέσα στις εχθρικές γραμμές τον κάνει χρήσιμο στο στρατό, αλλά οι αποστολές του γίνονται ολοένα και πιο επικίνδυνες και έτσι απομακρύνεται από την πρώτη γραμμή. Ο Ιβάν αντιστέκεται και πείθει τους ανώτερούς του να τον αφήσουν να εκτελέσει μια τελευταία αποστολή.

Ο Αληθινός Φασισμός / Obyknovennyy fashizm του Μιχαήλ Ρομ

(Εμφανίζονται: Μάρλεν Ντίτριχ, Τζόζεφ Γκοέμπελς, Χέρμαν Γκούρινγκ, Αδόλφος Χίτλερ) Ντοκιμαντέρ με υλικό από τα πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και από τις ταινίες της Λένι Ρίφερνσταλ. Μια απόπειρα σπουδής του φασισμού από τη μια και μια προσπάθεια ερμηνείας του από την άλλη. 

ΜΟΛΩΧ (MOLOCH) του Αλεξάντερ Σοκούρoφ 

Ψηλά, στις Άλπεις, ένα επιβλητικό, απρόσιτο σπίτι, στεγάζει τον άνθρωπο που κρατά την Εξουσία. Μια εξουσία που προκάλεσε ανείπωτες καταστροφές, αμέτρητες εκατόμβες. Πρόκειται για το Kleistenhaus, το ησυχαστήριο  του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Φύρερ, μαζί με την ερωμένη του Εύα Μπράουν,  το ζεύγος Γκαίμπελς, τον Μάρτιν Μπόρμαν και άλλους επιφανείς Ναζί συνεργάτες του, περνάει μια ήσυχη μέρα. Ο μεγάλος Αλεξάντερ Σοκούροφ, τολμά για πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά, να παρουσιάσει  τον Χίτλερ ως απλό άνθρωπο στην καθημερινότητά του, δημιουργώντας  μια  συγκλονιστική παραβολή για την εξουσία και τους υπηρέτες της. 

Ο μεγάλος δικτάτωρ / The great dictator του Τσάρλι Τσάπλιν 

Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας εβραίος κουρέας (Τσάρλι Τσάπλιν) τραυματίζεται πολεμώντας για το φανταστικό έθνος της Τομανία και μένει χρόνια σε ένα νοσοκομείο βετεράνων. Όταν επιστρέφει σπίτι, πολλά έχουν αλλάξει: Ο Αντενόιντ Χίνκελ (επίσης, ο Τσάπλιν) έχει αποκτήσει απόλυτη δύναμη και έχει μετατρέψει την Τομανία σε μια αντισημιτική μηχανή πολέμου. Ενώ υπερασπίζεται το κουρείο του από μια επίθεση, ο κουρέας συναντά την όμορφη Χάνα (Πολέτ Γκοντάρ) και γίνεται ακούσια ο ήρωας του κινήματος αντίστασης που αναπτύσσεται στο γκέτο. Στο μεταξύ, ο Χίνκελ σχεδιάζει να κατακτήσει το γειτονικό έθνος του Ότσερλιχ και να γίνει Παγκόσμιος Αυτοκράτορας. Λόγω της ομοιότητάς τους, οι δυνάμεις της Τομανίας μπερδεύουν τον κουρέα με τον τυραννικό Χίνκελ, γεγονός που οδηγεί τον εβραίο κουρέα να απονείμει δικαιοσύνη απευθύνοντας στους πολίτες μία από τις πιο συγκινητικές ομιλίες που έχουν αποτυπωθεί σε φιλμ. 

PUNISHMENT PARK του Peter Watkins 

Το «Punishment Park» είναι η πιο γνωστή ταινία του Watkins και αποτελεί ένα αριστούργημα του σινεμά βεριτέ. Η μελέτη του Watkins για τις κοινωνικές αναταραχές στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, βρίσκει τη διοίκηση του Νίξον να ιδρύει κέντρα αναμόρφωσης για τους διαφωνούντες: ειρηνιστές, φοιτητές, έγχρωμους ακτιβιστές κι άλλα «διασπαστικά» στοιχεία της κοινωνίας. Επικαλούμενη την εξουσία που της παραχωρεί ο Νόμος Μακ Κάραν του 1950, η κυβέρνηση στέλνει τους διαφωνούντες στο Εθνικό Πάρκο Τιμωρίας, όπου οι φυλακισμένοι πρέπει να διασχίσουν την έρημο της Καλιφόρνια χωρίς φαγητό και νερό, την ίδια στιγμή που οπλισμένοι άντρες της εθνικής φρουράς τους καταδιώκουν. Στην ταινία συμμετέχουν ερασιτέχνες ηθοποιοί, οι οποίοι αυτοσχεδίασαν τους ρόλους τους, εκφράζοντας τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο ρεαλιστικό και γεμάτο ένταση, που σε κάποιο σημείο ο Watkins φοβήθηκε ότι οι ηθοποιοί με το ρόλο των αντρών της εθνοφρουράς είχαν οπλίσει τα όπλα τους με αληθινά πυρά! Αξίζει να σημειωθεί πως ο υπεύθυνος ήχου της ταινίας ήταν ο Μάικλ Μουρ, πασίγνωστος σήμερα σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, το έργο του οποίου είναι σαφώς επηρεασμένο από τον Peter Watkins. 

ΡΩΜΗ, ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ του Ρομπέρτο Ροσελίνι 

Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη παρακολουθούμε τις περιπέτειες μιας ομάδας αντιστασιακών εναντίον των ναζιστών στη Ρώμη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου, γυρισμένη αμέσως μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Φιλμ μανιφέστο και ορόσημο του νεορεαλισμού, με εκπληκτικές ερμηνείες. 

Sophie Scholl: Die Letzten Tage /Οι Τελευταίες Hμέρες της Sophie Scholl του Mαρκ Ρόθεμουντ (2005)

Στις αρχές του 1943, κατόπιν των πρώτων μεγάλων ηττών των γερμανικών δυνάμεων στο ανατολικό μέτωπο, στην χώρα αρχίζουν να δημιουργούνται οι αρχικοί αντιστασιακοί πυρήνες, ενάντια στην παντοκρατορία του Χίτλερ. Βασικό κομμάτι της αντίδρασης αποτελούν οι φοιτητές του Πανεπιστήμιου του Μονάχου, που ιδρύοντας την οργάνωση Λευκό Ρόδο, με ειρηνικό τρόπο προσπαθούν να ξυπνήσουν τον κοιμώμενο κάτω από την επιρροή της Σβάστικας, Γερμανικό λαό. Μαχητικότερο μέλος της σπουδαστικής ομάδας αντίστασης, η εικοσιεξάχρονη Σόφι Σολ, που δείχνει ικανή να προσφέρει και την ίδια της την ζωή για να προασπίσει τα ιδανικά της.

ΕΔΩ TO ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Καλή θέαση!

Πρόταση Απόφασης της Α Ν Τ Ι Ν Ο Μ Ι Α Σ για τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου (5/11/2012)

Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Τρία χρόνια μετά την υπαγωγή της χώρας στο μηχανισμό στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ), την εγκατάσταση της τρόικας στην Αθήνα, την ψήφιση αλλεπάλληλων μέτρων που βυθίζουν τους εργαζόμενους, το λαό και τη νεολαία στη φτώχεια και την εξαθλίωση, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο «πακέτο σωτηρίας» ύψους 13,5 δις ευρώ. Πρόκειται για τη νέα «λυπητερή» που καλούνται να πληρώσουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και οι νέοι προκειμένου να εκταμιευθεί η επόμενη δόση ύψους 31 δις ευρώ.

ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΚΕΤΟ ΜΕΤΡΩΝ

"Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου στους σύγχρονους λαούς,

που ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού,

είναι το δημόσιο χρέος τους."

                                                      Κ ά ρ ο λ ο ς  Μ α ρ ξ

Με στρατηγείο της επίθεσης την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) συγκεκριμένα προωθούνται:

·                     η κατάργηση του 8ωρου και της 5ημερης εργασίας

·         η νέα μείωση μισθών και συντάξεων  

·         η απελευθέρωση των απολύσεων στον Ιδιωτικό Τομέα – 15.000 απολύσεις στον Δημόσιο Τομέα

·          η αύξηση ορίων συνταξιοδότησης

·         το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας

·         διάλυση – ιδιωτικοποίηση  Υγείας-Παιδείας

·         θέσπιση νέων φόρων-χαρατσιών.

ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Στη δίνη της καπιταλιστικής κρίσης που ξεκίνησε το 2008 με την κατάρρευση – πτώχευση τραπεζικών κολοσσών στις ΗΠΑ, το σύστημα και το πολιτικό του προσωπικό αδυνατώντας να βρουν μια συνολική λύση που θα υπερβεί την κρίση, στην προσπάθειά τους να σώσουν το κεφάλαιο ρίχνουν όλα τα βάρη στους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία. Το λεγόμενο «δημόσιο χρεός» δεν έχει σχέση με τον εργαζόμενο λαό, παρόλο που αυτός καλείται σήμερα να το επωμιστεί στις πλάτες του δεχόμενος όλες αυτές τις μειώσεις σε μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, υγεία – παιδεία. Το δημόσιο χρέος αντί να βαίνει μειούμενο στα χρόνια της λιτότητας και των ληστρικών δανείων, αυξάνεται! Επομένως, ας μην μας κοροϊδεύουν όταν λένε πως τα Μνημόνια, τα πακέτα σωτηρίας και το σύνολο των μέτρων στον «καιρό της κρίσης» στοχεύουν στην αποπληρωμή του χρέους. Αντίθετα, στοχεύουν στην υποτίμηση της εργατικής δύναμης, στην πλήρη διάλυση και καταβαράθρωση των όποιων προνομίων είχαν κατακτηθεί από το λαό μας στις συνθήκες εργασίας, στους τομείς της ασφάλισης, της υγείας και της παιδείας. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι όχι μόνο «δεν τα φάγαμε μαζί» αλλά πως ούτε «θα σωθούμε όλοι μαζί».  Επίσης, το παραμύθι σχετικά με την «ελληνική περίπτωση», τον «τεμπέλη Έλληνα» και τους κακούς πολιτικούς που διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα και κακοδιαχειρίστηκαν τα πράγματα δεν αγγίζει πλέον κανέναν: όταν σε μια πλειάδα χωρών (Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία και αλλού) έχει δημιουργηθεί η ίδια ακριβώς κατάσταση, τότε αναδεικνύονται οι δομικές και καθολικές διαστάσεις της κρίσης.

ΣΚΛΗΡΥΝΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΟΥΣ / ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Μαθαίνοντας από την αντίσταση του λαού μας τα δύο προηγούμενα χρόνια, η κυβέρνηση θέλει να επιβάλλει το δόγμα «της τάξης και της ασφάλειας», το δρόμο της εξατομίκευσης, της συλλογικής κατάθλιψης, εκτρέφοντας τα χειρότερα αντανακλαστικά κοινωνικού κανιβαλισμού. Τα καλοκαιρινά πογκρόμ σε μετανάστες, άστεγους αλλά και το χτύπημα σε όσους σηκώνουν το κεφάλι (η ξεδιάντροπη επέμβαση των ΜΑΤ για το σπάσιμο της απεργίας στη Χαλυβουργία, οι μαζικές προσαγωγές ναυτεργατών του Σκαραμαγκά στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, τα βασανιστήρια στη ΓΑΔΑ των συλληφθέντων της αντιφασιστικής μοτοπορεία), το αστυνομοκρατούμενο κέντρο της Αθήνας για την υποδοχή της Μέρκελ, το αστυνομοστρατοκρατούμενο κέντρο της Θεσσαλονίκης για την αποτροπή εισβολής του εξοργισμένου λαού κατά τη διάρκεια της επίσημης στρατιωτικής παρέλασης για την 28^η Οκτωβρίου και εν γένει η αυστηρά οργανωμένη και στοχευμένη καταστολή της αστυνομίας οποιασδήποτε κινητοποίησης έχουν στόχο καθαρά να καταπνίξουν κάθε εστία αντίστασης. Στους καιρούς της κρίσης είναι προφανές πως σκληραίνει εν γένει το νομικό-πολιτικό-κοινωνικό περιβάλλον. Το δόγμα είναι επί της ουσίας το «σκάσε και κολύμπα» γιατί «δεν σε παίρνει να κάνεις και διαφορετικά». Οποιαδήποτε φωνή ξεφεύγει από το καθεστώς συλλογικής σιωπής και υποταγής θα συναντά το γκλομπ του λυσσασμένου ΜΑΤατζή, τη λογοκρισία της σύγχρονης «χούντας» (βλ. σύλληψη Κώστα Βαξεβάνη και κόψιμο της εκπομπής Αρβανίτη-Κατσίμη στο Πρωινό της ΝΕΤ). Επικεφαλής της αντιδημοκρατικής-αντιλαϊκής εκστρατείας βρίσκεται η ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής (ΧΑ). Η ΧΑ αναπτύσσοντας έναν απροκάλυπτα ρατσιστικό, φασιστικό, μισαλλόδοξο, σκοταδιστικό, αντιπολιτικό λόγο επιτίθεται στα πιο ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια: ΑμΕΑ, μετανάστες εργάτες, γυναίκες, ομοφυλόφιλους. Η δημιουργία γραφείων ευρέσεως εργασίας μόνο για Έλληνες με μεροκάματα Κίνας (10-15 ευρώ), οι επιθέσεις των ταγμάτων ασφαλείας της ΧΑ σε μετανάστες οικοδόμους, η βίαιη ακύρωση μαζί με παραθρησκευτικές οργανώσεις του θεατρικού έργου «Corpus Christi» στο θέατρο «Χυτήριο» συνθέτουν ένα σκηνικό μεσαιωνικής παρακμής και φανερώνουν το πιο άσχημο πρόσωπο του συστήματος: τον μισάνθρωπο φασισμό του Μιχαλολιάκου, του Παναγιώταρου, του Κασιδιάρη ως τον πιο αγαστό συνεργάτη της κυβέρνησης και της εργοδοσίας. Αναδεικνύεται λοιπόν και ένας ειδικός αγώνας του σύγχρονου φοιτητικού κινήματος ενάντια στο φασισμό και συνολικά απέναντι στη σκλήρυνση της δημοκρατίας τους. Ένας αγώνας για τα σύγχρονα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

ΝΟΜΟΣ 4076

Αναπόσπαστο κομμάτι της μνημονιακής πολιτικής αποτελεί η πλήρης εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Μετά το Νόμο 4009/2011 και την δραστική περικοπή ζωτικών πόρων για τα πανεπιστήμια ελέω χρέους και haircut(!) έρχεται ο νόμος Αρβανιτόπουλου (ν.4076) και το πακέτο των 13,5 δις να δώσουν το τελικό χτύπημα σε κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης..

     Συνεχίζοντας πιστά την ίδια πολιτική με τη Διαμαντοπούλου, ο Αρβανιτόπουλος σε συνδυασμό με τα νέα μέτρα 13,5 δις  μας έφερε όλους (φοιτητές και εργαζόμενους στα πανεπιστήμια) αντιμέτωπους με μια νέα ακόμα πιο σκληρή πραγματικότητα εντός των ιδρυμάτων. Κύριος στόχος για φέτος φαίνεται να είναι ό,τι έχει να κάνει με τη φοιτητική μέριμνα. Πιο συγκεκριμένα είμαστε αντιμέτωποι με:

-          Κομμένα συγγράμματα σε όλα τα ιδρύματα με απώτερο στόχο να μην δίνεται ούτε ένα βιβλίο από το νέο έτος. Μέτρο που βαδίζει στα χνάρια της περσινής περικοπής του 2^ου τόμου.

-          Εισαγωγή κριτηρίων για την δωρεάν σίτιση. Κριτηρίων τέτοιων που αποκλείουν το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών και τους υποχρεώνουν αν προσκομίσουν πολυάριθμα δικαιολογητικά. Παράλληλα με το πρόσχημα ότι οι φοιτητικές λέσχες δεν έχουν την απαραίτητη χρηματοδότηση προωθούν το κλείσιμο τους και τελικά την πώληση τους σε ιδιώτες.

-          Κλείσιμο φοιτητικών εστιών (βλ. Δροσοπούλου), ενώ σε όσες παραμένουν (προς το παρόν) ανοικτές επιβάλλονται ακόμα πιο αυστηρά κριτήρια. Δικαιολογία και πάλι η μειωμένη χρηματοδότηση με τελικό σκοπό την πώληση τους σε ιδιώτες. Το αποτέλεσμα; 75 άτομα να βρίσκονται ήδη πεταμένα στο δρόμο.

-          Με το σχέδιο Αθηνά προωθούνται συγχωνεύσεις-κλεισίματα Τμημάτων αλλά και ολόκληρων Πανεπιστημίων που δεν ανταποκρίνονται στα ανταποδοτικά-επιχειρηματικά κριτήρια.

Ό,τι έχει απομείνει δωρεάν διαρκώς υποβαθμίζεται μέχρι να ιδιωτικοποιηθεί. Το κύκνειο άσμα της δωρεάν εκπαίδευσης θα είναι η εισαγωγή διδάκτρων η οποία συζητήθηκε να έρθει μάλιστα ως μέρος από τα χαράτσια για τα 13,5 δις!

            O βασικός πυρήνας των νέων ρυθμίσεων παραμένει. Το πανεπιστήμιο της κρίσης θα είναι αυτό των επιχειρήσεων, της αυταρχικότητας και της πλήρους εντατικοποίησης της φοιτητικής ζωής μακριά από τον παλμό της κοινωνίας, ένα πανεπιστήμιο για λίγους και «εκλεκτούς». Πιο συγκεκριμένα:

• Οριστική κατάργηση του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης:  Ο νόμος 4076, όπως ακριβώς και ο προηγούμενος(4009), έρχεται να διαμορφώσει ένα πανεπιστήμιο για λίγους, ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα σπουδάζει κυρίαρχα αυτός που θα μπορεί να πληρώνει καθώς πουθενά δεν θεσμοθετείται ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας του. Παράλληλα, αναγνωρίζεται η ιδιωτική εκπαίδευση, καθώς μέσω κατακτηρίων εξετάσεων υπάρχει η δυνατότητα ένταξης σε ΑΕΙ ή ΤΕΙ αποφοίτων ΙΕΚ, ενώ πλέον όλα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα έχουν αναγνωρισμένους τίτλους σπουδών. Δεν είναι τυχαίο ότι τον τελευταίο χρόνο έχουν δημιουργηθεί Ιδιωτική Νομική Σχολή και Ιδιωτική Πολυτεχνική Σχολή!
• Λειτουργία των πανεπιστημίων με επιχειρηματικά κριτήρια: Ήδη από πέρσι η υποχρηματοδότηση των ιδρυμάτων έχει φτάσει στο έπακρο, με αποκορύφωμα την περικοπή των αποθεματικών τους μέσα απ΄ το «κούρεμα» του PSI. Ταυτόχρονα, η χρηματοδότηση θα συνδέεται πλέον απευθείας με την αξιολόγηση, κάτι που σημαίνει ότι βασικό κριτήριο για να παίρνει κρατική χρηματοδότηση ένα πανεπιστήμιο είναι η εφαρμογή της αναδιάρθρωσης. Πολύ περισσότερο, είναι η πρώτη φορά που επιτρέπεται η ιδιωτική χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, με τη δυνατότητα μάλιστα ιδιωτών να χρηματοδοτούν συγκεκριμένες έδρες και μαθήματα. Ουσιαστικά, η οικονομική ασφυξία που επιβάλλει το Υπουργείο (ανεξαρτήτως κυβέρνησης ή υπουργού) σε όλα τα ΑΕΙ απ΄ την περσινή χρονιά έχει ως στόχο να τα εκβιάσει ώστε να εφαρμόσουν την αναδιάρθρωση και να εγκολπωθούν με κάθε τρόπο εντός τους οι λογικές της αγοράς. Το πανεπιστήμιο πρέπει για αυτούς να υπαχθεί βίαια στη μολυσμένη οικονομία της αγοράς, να καλύπτει δηλαδή αποκλειστικά τις εκάστοτε ανάγκες των μεγάλων επιχειρήσεων.
• Τσάκισμα των πτυχίων και διάλυση της εργασιακής προοπτικής: Ο νόμος διασπά επί της ουσίας την ενιαίοτητα των τίτλων σπουδών με την εισαγωγή τριών διαφορετικών κύκλων φοίτησης (bachelor, master, doctora). Εισάγει τον φοιτητή σε μια πλήρως εξατομικευμένη διαδικασία σπουδών καθώς καταργεί τον ενιαίο τίτλο σπουδών, το πτυχίο, και εισάγει το σύστημα απόδοσης πιστωτικών μονάδων και του ατομικού φακέλου προσόντων, έτσι πλέον ο απόφοιτος θα βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία ανταγωνισμού, ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή συλλογικής κατοχύρωσης. Η αλλαγή αυτή έρχεται στο φόντο της δημιουργίας του Εθνικού Πλαισίου Προσόντων, δηλαδή ενός θεσμού που θα αλλάξει την κατανομή όλης της νέας γενιάς στην εργασία: Πλέον ο νέος απόφοιτος δεν θα διαπραγματεύεται την ένταξη στην εργασία με βάση το ενιαίο πτυχίο, αλλά με βάση την κατάταξή του στο Εθνικό Πλαίσιο Προσόντων, ανάλογα δηλαδή με τους τίτλους σπουδών που θα έχει καταφέρει να μαζέψει (σεμινάρια, ξένες γλώσσες, πτυχία από ιδιωτικά πανεπιστήμια κλπ.). Αυτή η κίνηση έρχεται όχι μόνο να απαξιώσει το ενιαίο πτυχίο, αλλά παράλληλα να επικυρώσει με πλάγιο τρόπο την απονομή τίτλων σπουδών από αμφιβόλου ποιότητας ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και πάνω από όλα να εντείνει τον ανταγωνισμό, καθώς θα αναγκαζόμαστε να μαζεύουμε συνεχώς πτυχία για να έχουμε απλά περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουμε στη σύγχρονη εργασιακή ζούγκλα.
• Στόχος η δημιουργία φτηνών, ευέλικτων, υπερεξειδικευμένων και πειθαρχημένων μελλοντικών εργαζόμενων: Διαγραφές φοιτητών (ν+2) και πειθαρχικά μέτρα εναντίον των φοιτητών. Προαπαιτούμενα, αλυσίδες μαθημάτων, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις. Οι εν λόγω ρυθμίσεις θα δημιουργήσουν ένα αυταρχικό πανεπιστήμιο με φοιτητές - ρομποτάκια πλήρως πειθαρχημένους χωρίς δικαιώματα και ελεύθερο χρόνο, απομακρυσμένων από τις συλλογικές διαδικασίες και με αδυναμία να πάρουν πτυχίο αν εργάζονται. Δηλαδή υπάκουων φοιτητών που δε θα κάνουν καταλήψεις ή κινητοποιήσεις (καθώς τέτοιες πράξεις οδηγούν σε πειθαρχικά μέτρα), δηλαδή φοιτητών που θα είναι έτοιμοι να γίνουν και υπάκουοι εργαζόμενοι.

·         Οριστικό τέλος της δημοκρατίας στο εσωτερικό του πανεπιστημίου: Καταργείται κάθε έννοια συλλογικής διαδικασίας και ποινικοποιούνται οι αγωνιστικές δράσεις μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου με την κατάργηση του ασύλου.

Βασικότατο στοιχείο του «νέου πανεπιστημίου» αποτελούν τα Συμβούλια Ιδρύματος. Το ψάρι όμως βρωμάει από το κεφάλι… Τα Συμβούλια Διοίκησης θα αποτελούνται από 7 Πανεπιστημιακούς και 6 εξωπανεπιστημιακούς (μάνατζερ, άνθρωποι του επιχειρηματικού κόσμου κλπ) και ένα φοιτητή ο οποίος θα εκλέγεται από ένα ενιαίο ψηφοδέλτιο. Αρμοδιότητές του η διαχείριση των οικονομικών των ιδρυμάτων, η διαχείριση της περιουσίας τους και ο μετασχηματσιμός τους σε εταιρείες και η ανάλογη λειτουργία τους.

Η συγκρότηση των Συμβουλίων Ιδρύματος αποτελεί τον κύριο μοχλό εφαρμογής αυτού του επαίσχυντου νόμου καθώς σε αυτά συγκεντρώνονται όλες οι αρμοδιότητες που αφορούν τη λειτουργία των ιδρυμάτων. Πρέπει να κατανοήσουμε πως η μάχη ενάντια σε αυτά θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του συνολικού αγώνα που θα πρέπει το φοιτητικό κίνημα να δώσει στο άμεσο μέλλον. Το φοιτητικό κίνημα μπλόκαρε τις διαδικασίες εκλογής των υποψηφίων στη συντριπτική πλειοψηφία των Ιδρυμάτων. ΟΙ Φοιτητικοί Σύλλογοι πρέπει να είναι σε ετοιμότητα να μπλοκάρουν και να απονομιμοποιήσουν οποιαδήποτε μελλοντική προσπάθεια εκ νέου συγκρότησής τους.

ΑΓΩΝΑΣ-ΡΗΞΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Αυτή τη στιγμή είναι υπό διαμόρφωση δυο αντίπαλα στρατόπεδα, δύο «μπλοκ» με αντίθετα συμφέροντα και συγκρουόμενες ανάγκες: στο ένα η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα αφεντικά η αστυνομία και εσχάτως τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής και από την άλλη οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία, σπουδάζουσα και εργαζόμενη. Το φοιτητικό κίνημα στην παρούσα συγκυρία οφείλει να ορθώσει το ανάστημά του. Πιάνοντας το νήμα από τις περσινές 300 καταλήψεις του Σεπτέμβρη αλλά και παλαιότερα (Δεκέμβρης 2008, άρθρο 16 2006-07) πρέπει να δείξει ότι δεν είναι ηττημένο. Με μαζικές και μαχητικές Γενικές Συνελεύσεις, με δημοκρατικό συντονισμό των Φοιτητικών Συλλόγων σε αγωνιστική τροχιά θα βάλουμε φραγμό στην εφαρμογή του ν.4076 μέχρι την ανατροπή του. Ως  το πιο μαχητικό κομμάτι του λαϊκού κινήματος πρέπει να επιδιώξουμε τη σύνδεσή μας με τους εργατικούς αγώνες που εμφανίζονται και συνολικά με το εργατικό-λαϊκό κίνημα.

Ήρθε η ώρα το φοιτητικό κίνημα να συμβάλλει με την πάλη του στο ξέσπασμα παλλαικού ξεσηκωμού για να ανατραπούν τώρα η κυβέρνηση, τα μέτρα, τα μνημόνια και όλοι οι αντεργατικοί νόμοι. Για μας είναι μονόδρομος η ανατροπή αυτής της πολιτικής. όλες οι αντιστάσεις πρέπει να ενωθούν σ΄ έναν ορμητικό χείμαρρο που θα τους σαρώσει. Καλούμε όλη τη νεολαία, όλο το λαό να σηκώσουμε τώρα κεφάλι, να μετατρέψουμε την Αθήνα και όλες τις πόλεις και τα χωριά της Ελλάδας σε εστίες ξεσηκωμού, τις σχολές μας και τους χώρους ασύλου στο κέντρο της Αθήνας σε κέντρα αγώνα που θα χτυπάει η καρδιά του λαικού κινήματος. Ο αγώνας μας είναι αγώνας όλης της κοινωνίας. Απέναντι στους εκβιασμούς της κυβέρνησης και των συμμάχων της με τα πακέτα και τα «Μνημόνια», εμείς πρέπει να επιβάλουμε το δικό μας «πακέτο μέτρων», αυτό που είναι σύμφωνο με τις ανάγκες μας!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

·Να μην περάσουν τα νέα μέτρα! Ανατροπή του Μνημονίου και της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και κάθε άλλης που θα συνεχίσει τον πόλεμο ενάντιά μας. Ανυπακοή στις κατευθύνσεις ΕΕ-ΔΝΤ σε εκπαίδευση, εργασία, δημοκρατία. Έξω η τρόικα, ρήξη με Ευρώ-ΕΕ. Διαγραφή του Χρέους.

·Ανατροπή του νόμου-εκτρώματος του Αρβανιτόπουλου μαζί με τις τροπολογίες του. Καμία σκέψη για εφαρμογή του

·Μπλοκάρισμα των διαδικασιών εκλογής Συμβουλίων Διοίκησης όποτε και όπου κι αν γίνουν.

·Καμία μείωση των φοιτητικών παροχών. Καμία σκέψη για δίδακτρα! Να μην κοπεί κανένα σύγγραμμα! Να μην επιβληθούν εισοδηματικά κριτήρια στη σίτιση.  Καμία επιβολή ενοικίου στις φοιτητικές εστίες.

·Κατάργηση των ΚΕΣ και κάθε μορφής ιδιωτικής εκπαίδευσης. Απόσυρση των νόμων για Αξιολόγηση, ΙΔΒΕ, ΔΟΑΤΑΠ.

·Κάτω τα χέρια από το άσυλο, το άσυλο ανήκει σε όλο το λαό.  Όχι στην ποινικοποίηση των συλλογικών αγώνων.

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ

·Ένα ενιαίο πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό.

·Ανθρώπινοι ρυθμοί σπουδών. Δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και συγκοινωνίες για όλους.

·Αύξηση των δαπανών για όλες τις φοιτητικές παροχές.

·Κατάργηση κάθε μορφής ελαστικής απασχόλησης σε δημόσιο, ιδιωτικό τομέα. Μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. Αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.

·Λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους. Μείωση του ορίου συνταξιοδότησης.

·ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

Ø      Κατάληψη της σχολής από Τρίτη 6/11 έως και Πέμπτη 8/11

Ø      Συμμετοχή του Συλλόγου στην πανεργατική απεργία την Πέμπτη 18/10 στις 10:30 στο Μουσείο με το Συντονισμό των Πρωτοβάθμιων Σωματείων

                                                             

48ΩΡΗ Απεργία!

ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ, ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ… ΩΣ ΕΔΩ!!!

Εκείνοι ψηφίζουν νέα μέτρα… εμείς ας φτιάξουμε μια νέα κοινωνία… στα μέτρα μας!

Ήρθε η ώρα να τους ανατρέψουμε με συνελεύσεις, καταλήψεις, απεργίες!
*επειδή το μνημόνιο υποθηκεύει τις ζωές μας,
*επειδή χθες σφάξαν τις συντάξεις, σήμερα σφάζουν τους μισθούς,
*επειδή δεν δίνουν ευρώ για την Παιδεία και την Υγεία,
*επειδή η ζωή μας, μας ανήκει κι εμείς θα αποφασίζουμε γι’ αυτήν!!!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 6 & 7/11,
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΑ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ
ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ

ΚΑΤΩ το μνημόνιο στην Παιδεία
Ούτε 1€ για τις σπουδές μας!    
ΚΑΤΩ η συγκυβέρνηση κοινωνικού πολέμου-ΕΕ-ΔΝΤ!
ΚΑΤΩ τα μέτρα και η πολιτική των μνημονίων!

Διεκδικούμε την ζωή που μας κλέβουν!

ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ - ΕΑΑΚ

95 χρόνια από τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση!

Αναδημοσιεύουμε ακόμα ένα κείμενο και μία ταινία-ντοκιμαντέρ για την επέτειο των 95 χρόνων από την επανάσταση που συγκλόνισε τον κόσμο και ενσάρκωσε τα όνειρα όλης της ανθρωπότητας για κοινωνική απελευθέρωση!


Η επαναστατική στρατηγική στον πρώιμο σοσιαλισμό.

Περικλής Παυλίδης 

                                                        - - - - - - -
Οκτωβριανή Επανάσταση 1917, Ρωσία.

95 χρόνια από τη μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση!

Πώς να αξιοποιήσουμε τις σύγχρονες επαναστατικές δυνατότητες*

Κώστας Τζιαντζής

Αυτές τις μέρες αναρωτιέμαι πώς θα γιορτάζεται και σε ποιες συνθήκες στο μέλλον (π.χ στα 100 χρόνια) η Οκτωβριανή Επανάσταση. Ταυτόχρονα, αναλογιζόμαστε σε ποιες συνθήκες γιορτάστηκε πριν 10 χρόνια, με ποιες ελπίδες, ποιες επιδιώξεις και τι αποτελέσματα είχαμε με βάση τις επιδιώξεις αυτές.

Γιατί ασφαλώς, όχι μόνο στις επετείους αλλά κυριολεκτικά κάθε μέρα, μια υλιστική και κριτικά αισιόδοξη αξιοποίηση των διδαγμάτων της Οκτωβριανής Επανάστασης αποτελεί διαρκές στοιχείο στην αναμέτρησή μας με τα ερωτήματα του σύγχρονου κόσμου, βασικό κριτήριο για την ωρίμανση και οικοδόμηση μιας ανώτερης επαναστατικής δυνατότητας -που μακροπρόθεσμα υποστηρίζουμε ότι υπάρχει μέσα στη σημερινή εποχή-, για μια προγραμματική, πολιτική και πρακτική ώθηση αυτής της δυνατότητας, η οποία θα κρίνει τελικά την πραγματική προσφορά και δικαίωση του μεγάλου Οκτώβρη.

Έτσι, μια τέτοια ριζικά ανασυγκροτημένη προγραμματική και πρακτική προσπάθεια θα περιέχει αναγκαστικά στο DNA της όλα τα μεγάλα διδάγματα της νίκης αλλά και όλα τα αναπάντητα ερωτήματα γύρω από την εποποιία των επαναστάσεων, των κατακτήσεων, αλλά και των πισωγυρισμάτων, της ήττας των επαναστατικών κινημάτων του προηγούμενου αιώνα.

Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι τα δώρα και οι τιμωρίες του πολιτικού χρόνου δεν δίνονται χωρίς μόχθο, χωρίς συνείδηση, χωρίς σκέψη. Δεν μετριούνται παρατακτικά, αριθμητικά, ποσοτικά, με τις επιμέρους αντιλήψεις και θελήσεις ανθρώπων ή  οργανώσεων, αλλά με τις αναρίθμητες θελήσεις, με τα αναρίθμητα μικρά και μεγάλα δράματα, μέσα σε αυτή την ακραία χαοτική και εξαιρετικά περίπλοκη αιτιότητα της ταξικής πάλης της εποχής μας, που κεντρίζεται από τον πιο άγριο, τον πιο ακραίο, αλλά ταυτόχρονα και τον  πιο κοσμογονικό παροξυσμό των κοινωνικών αντιθέσεων.

Με βάση, λοιπόν, την εκτίμηση ότι τα ουσιαστικά βήματα της ταξικής πάλης μετριούνται με τις πιο ουσιώδεις μεταβολές στους πολιτικούς συσχετισμούς, δικαιούμαστε να υπογραμμίσουμε ότι  τα 90χρονα του Οκτώβρη, σε σχέση με τα 80χρονα, συμπίπτουν με μια αποφασιστική αλλά όχι καθοριστική μεταβολή στο συσχετισμό δυνάμεων, στα πλαίσια, βέβαια, της ασφυκτικής υπεροπλίας που διαθέτει ακόμη η αντιδραστική τρομοκρατική εκστρατεία του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Αν στη δεκαετία του '90 τα πάντα σφραγίστηκαν από την ανεμπόδιστη σχεδόν προέλασή τους και από την ασφυκτική συντηρητική πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία των καπιταλιστικών δογμάτων και πρακτικών, στα μέσα περίπου της δεκαετίας του 2000 (είχε αρχίσει από τον πόλεμο στο Ιράκ η τάση) το βασικό στοιχείο των εξελίξεων είναι η αμφισβήτηση των αστικών δογμάτων και πρακτικών. Είναι η αντιφατική, αδύναμη να νικήσει, αλλά μαζική λαϊκή απονομιμοποίηση της αντιδραστικής εκστρατείας του κεφαλαίου, των αστικών κομμάτων και μετασχηματισμών του σύγχρονου αχαλίνωτου καπιταλισμού.

Πρόκειται για μεταβολή αποφασιστική, που αν και δεν μπορεί να εγγυηθεί την απόκρουση των προσπαθειών επανασυγκρότησης και επέκτασης της αστικής εκστρατείας και ενίσχυσης του αστικού συστήματος, ωστόσο διαμορφώνει μια νέα κατάσταση.

Με αυτή τη νέα κατάσταση αναμετριέται το ζήτημα του συνδυασμού της στρατηγικής και της τακτικής· της προγραμματικής επαναθεμελίωσης της κομμουνιστικής προοπτικής, της κομμουνιστικής δυνατότητας στην εποχή μας, σε συνδυασμό με την άμεση πολιτική παρέμβαση για την αξιοποίηση αυτής της έστω αντιφατικής δυνατότητας, προκειμένου να μετατραπεί σε ουσιαστικό ρήγμα αλλαγής των συσχετισμών, ήττας και ανατροπής της επίθεσης του κεφαλαίου, που είναι δυνατή για την  εργατική τάξη με μια άλλη ανατρεπτική πρακτική, πέρα από το δίπολο του ρεφορμισμού και μικρομεταρρυθμισμού ή του κατακερματισμού και της αναρχικής ουτοπίας.

Απέναντι σε αυτό το βασικό νέο στοιχείο των εξελίξεων, μπαίνει για την επαναστατική ή εν δυνάμει επαναστατική Αριστερά που έχει ανάγκη ο χώρος μας ένα ιστορικό στοίχημα, πιο καθοριστικό από τις προηγούμενες δεκαετίες. Ιδίως γιατί, απέναντι σε αυτή τη μεταβολή τη δεκαετία που πέρασε κριθήκαμε μεν και παλέψαμε, αλλά -πέρα από εκλογικούς συσχετισμούς και πρόσκαιρες επιτυχίες- στο ζήτημα της υλικής επίδρασης για ουσιαστική αλλαγή των συσχετισμών βρεθήκαμε ελλειποβαρείς - και είναι αυτός ένας επιπλέον λόγος που χρειάζεται να στοχαστούμε πάνω στα θεωρητικά και πολιτικά διδάγματα, στις ήττες και τις νίκες των προηγούμενων επαναστάσεων. Προκύπτει, δηλαδή, η αναγκαιότητα να ενισχύσουμε ένα πιο τολμηρό, πιο βαθύ, δεμένο με τις σημερινές συνθήκες και την εμπειρία της επιστήμης της επανάστασης πρόγραμμα παρέμβασης σε αυτή την κρίσιμη φάση.

Η δική μας δυνατότητα για κάτι τέτοιο θα κριθεί στην  κορύφωση αυτής της αντιφατικής δυνατότητας του 2000 και των αρχών της νέας δεκαετίας. Εκεί, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, θα φανεί αν έχουμε τις ικανότητες, με αίσθημα αυτοκριτικής και αισιοδοξίας, να επαναπροσδιορίσουμε, να υπερβούμε τον εαυτό μας, να διεκδικήσουμε μια ουσιαστική επίδραση για την αξιοποίηση αυτής της αντιφατικής δυνατότητας, που φυσικά απειλείται να ακυρωθεί και θα ακυρωθεί χωρίς την παρέμβαση τέτοιου είδους επαναστατικού προγράμματος και τέτοιου είδους επαναστατικών δυνάμεων συνολικά του εργατικού κινήματος, από τα συντονισμένα χτυπήματα της αντίδρασης αλλά και από την πρόσδεση των δύο ρευμάτων της επίσημης Αριστεράς στην εντυπωσιακή αλλά ελαφρολαϊκή επιτυχία του εκλογικού σουξέ τους.

Αυτή τη φάση, με δεδομένη την παλινδρομικότητα της ταξικής πάλης, πρέπει να την αντιμετωπίσουμε με επαναστατική αισιοδοξία και μια μικρή αλλά νηφάλια μεροληψία υπέρ της επαναστατικής πλευράς της πραγματικότητας, ώστε να την αξιοποιήσουμε -χωρίς να υποτιμάμε τις τεράστιες δυσκολίες, τις νέες επιθέσεις και την όξυνση των αντιφάσεων του κινήματος- υπέρ της δικής μας αναγκαιότητας για ανσυγκρότηση.

Σε αυτή τη φάση, λοιπόν, διασταυρώνονται τα μεγάλα ερωτήματα για τη δυνατότητα γενικά της απελευθέρωσης της εργατικής τάξης της εποχής μας, οι μεγάλες επιδιώξεις και αναγκαιότητες της ιστορίας με τα πιο αμείληκτα καθημερινά ερωτήματα της στοιχειώδους επιβίωσης και διεκδίκησης ενός κόσμου που παλεύει ενάντια στην οικονομική φρίκη, που ξέρει ότι δεν πάει άλλο, αλλά βλέπει να φαίνεται ότι δεν μπορεί να πάει ακόμη αλλιώς.

Και αυτό είναι το κλειδί, η δυσκολία για το σχεδιασμό μιας στρατηγικής και μιας τακτικής. Καθώς η εν λόγω κατάσταση μας τραβάει μερικές φορές από τη μια σε μια αναγκαία και απεγνωσμένη προσπάθεια γείωσης σε ό,τι κινείται και από την άλλη σε μια θεωρητικίστικη, πολιτικίστικη, χωρίς επίδραση στις συνειδήσεις, έφοδο στον ουρανό. Η μη κατανόηση αυτού του προβλήματος δυσκολεύει την ανταπόκρισή μας στο στοίχημα ενός πραγματικού συνδυασμού μιας πραγματικής πολιτικής άμεσης επίδρασης, που θα καθορίζεται από τις επαναστατικές δυνατότητες της εποχής μας.

Υπάρχουν όμως τέτοιες δυνατότητες; Νομίζω ναι. Αρκεί να σκεφτούμε μια πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ, που αναφέρει ότι ο πληθυσμός των πόλεων σε όλες τις χώρες του κόσμου βρίσκεται κάτω από το επίπεδο φτώχειας σε ποσοστό 35-80%. Μιλώντας για τον πληθυσμό των πόλεων, μιλάμε για για μια γιγαντιαία ιστορική προλεταριοποίηση κατά τα τελευταία 20 χρόνια, για ένα μετασχηματισμό που έχει ανάλογη ιστορική σημασία με την  είσοδο στη Νεολιθική εποχή και τη Βιομηχανική Επανάσταση, καθώς για πρώτη φορά το 2005 ο πληθυσμός των πόλεων, μετά από 20.000 χρόνια ταξικού πολιτισμού, ξεπερνά τον πληθυσμό της υπαίθρου και οι εργάτες αποτελούν την πλειοψηφία του παραγωγικού ενεργού πληθυσμού του κόσμου.

Σε αυτές τις πόλεις - και όχι μόνο- υπάρχει ένας συνδυασμός με όλα τα επίπεδα ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Ένας συνδυασμός που περιλαμβάνει μια δομική ανεργία και φτώχεια -που δεν προέρχονται μόνο από τις ιστορικές συνθήκες καθυστέρησης ορισμένων χωρών, αλλά από την έκρηξη του πλούτου και των σημερινών καπιταλιστικών μετασχηματισμών- και συνενώνει την άγρια εκμεταλλευόμενη απλή χειρωνακτική εργασία (που αγκαλιάζει παιδιά και γυναίκες και πολλαπλασιάζεται), την υποβαθμιζόμενη χειρωνακτική-χειρωνακτικοδιανοητική εργασία (που είναι πιο σύνθετη στο σύγχρονου μοτέλο εκβιομηχάνισης), τα τμήματα εκείνα της εργατικής τάξης -διανοητικής κυρίως εργασίας- που έχουν συμπιεστεί κι έχουν ξεπέσει στα πλαίσια ενός νέου ηλεκτρονικού τεϊλορισμού, καθώς και τμήμα της ανώτερης σύνθετης διανοητικής εργασίας (με βάση τον αυτοματισμό), που περιορίζεται να εποπτεύουν την παραγωγή, τις μηχανές.

Όλος αυτός ο μετασχηματισμός μεταφέρει θύλακες καθυστέρησης και υπανάπτυξης-δομικής ανεργίας στις αναπτυγμένες και μεσαίες χώρες και κυρίως μεταφέρει -με έναν ιδιαίτερο τρόπο- θύλακες ανάπτυξης των νέων οικονομικών μετασχηματισμών του κεφαλαίου στις απέραντες περιοχές των αναπτυσσόμενων χωρών.

Δεν ισχυρίζομαι -ίσα ίσα αντιπαλεύω την άποψη- ότι καταργείται η διάκριση ανάμεσα στις αναπτυγμένες οικουμενικές, στις ιμπεριαλιστικές, στις μεσαίες, στις αναπτυσσόμενες κ.λπ. χώρες. Αυτή η διάκριση οξύνεται, καθώς οξύνονται οι αντιθέσεις ανάμεσα στις καπιταλιστικές χώρες και κυρίως μεταξύ των ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών χωρών, αλλά ταυτόχρονα τροποποιείται ριζικά στα πλαίσια της καπιταλιστικής διεθνοποίησης. Μιας διεθνοποίησης που αποτελεί κουτσουρεμένη καπιταλιστική απάντηση στην τεράστια κοινωνικοποίηση-διεθνοποίηση και σύνθετη επιστημονική συγκρότηση της σύγχρονης εργατικής τάξης (με πολλές αντιθέσεις, εννοείται).

Αυτή η εποχή απαιτεί ριζική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Η κοινωνικοποιημένη, επιστημονικά συγκροτημένη εργασία είναι εκείνη η βασική παραγωγική δύναμη και ανάγκη που τείνει να τινάξει στον αέρα τα όρια του σημερινού συστήματος.

Η εργατική τάξη ως κοινωνική παραγωγική δύναμη, αλλά ταυτόχρονα ως υποταγμένη σχέση παραγωγής, μπορεί να πυροδοτήσει και να επηρεάσει την επαναστατικότητα των παραγωγικών δυνάμεων πέρα από τον αστικό τεχνοκρατισμό, ξέροντας ότι η επαναστατική προοπτική θα μετατρέψει τον κτήτορα αλλά και το κτήμα και θα  μετασχηματίσει ριζικά τις παραγωγικές δυνάμεις. Με αυτή την έννοια, η σχετική αντίδραση και φοβία υποτιμάει την επαναστατική δυνατότητα της εργατικής τάξης και της εποχής, την κύρια ανάγκη, την κύρια αντικειμενική υλική βάση (που έχει φυσικά σύνδεση με την υποκειμενική προετοιμασία, την υποκειμενική συνειδητή δυνατότητα, μέσω και του κόμματος) για την επαναστατική χειραφέτηση. Προφανώς οφείλεται στη φυσιολογική αντίδραση πολλών εργατών -κυρίως των μεσαίων στρωμάτων- απέναντι στον τεχνοκρατισμό-παραγωγισμό της αστικής τάξης, που αυτονομεί τις παραγωγικές δυνάμεις και κυρίως αυτές που ελέγχει. Κυρίως οφείλεται, όμως, στη φοβία των μεσαίων στρωμάτων απέναντι στο εργατικό κίνημα. Η ουσία είναι ότι για την εργατική τάξη και όποιον παλεύει πολιτικά και συνειδητά για την κατάργηση των εκμεταλλευτικών παραγωγικών σχέσεων και της εξαρτημένης εργασίας -όχι για την κατάργηση της απελευθερωμένης εργασίας, της δημιουργικής κοινωνικής πρακτικής της ανθρωπότητας-, ένα επαναστατικό κομμουνιστικό πρόγραμμα θα πρέπει να δείχνει την απαιτούμενη προσοχή σε μια τέτοια αξιολόγηση από τη σύγχρονη εργατική τάξη. 

*Αναδημοσίευση κειμένου για τα 95 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Στη μνήμη του Κώστα Τζιαντζή...

Περί αντιστάσεως

Ι
Μην ψάχνεις ποτέ τους λόγους για τους οποίους πρέπει να αντισταθείς. Δεν θα τους βρεις ποτέ, γιατί δεν υπάρχουν λόγοι να αντισταθείς. Η αντίσταση δεν βασίζεται σε λόγους. Η αντίσταση είναι προσανατολισμός της ύπαρξης, δεν ανήκει στην τάξη των έλλογων υπολογισμών.

ΙΙ
Όσο υποκρίνεσαι πως ψάχνεις τους λόγους, όσο ξοδεύεις τη ζωή σου ψάχνοντας εκεί όπου είναι σίγουρο ότι δεν θα βρεις τίποτε, τόσο θα σου προσφέρονται λόγοι να μην αντισταθείς. Γιατί βέβαια υπάρχουν ένα σωρό λόγοι για να συναινέσεις με ό,τι υπάρχει γύρω σου. Ο κόσμος είναι γεμάτος λόγους για να μην αντισταθείς. Η μεγαλύτερη νομιμοποίηση της πραγματικότητας, όσο άδικη ή δολοφονική και αν καταλήξει να είναι αυτή, είναι ότι υπάρχει.

ΙΙΙ
Το χειρότερο που συμβαίνει, το χειρότερο που μολύνει την κάθε σου μέρα, γίνεται συνώνυμο του οικείου, αυτού το οποίο καταντάς να φοβάσαι να χάσεις. Όσο φοβάσαι το χειρότερο που δεν έγινε ακόμα περισσότερο από το χειρότερο που συνήθισες και θα εξακολουθείς να συνηθίζεις, τόσο θα γίνεσαι ο ίδιος μέρος του προβλήματος για το οποίο υποκρίνεσαι πως ψάχνεις λύσεις.

ΙV
Δεν κοροϊδεύεις κανέναν όταν λες ότι απλώς "προσπαθείς να ενημερωθείς αρκετά πριν αποφασίσεις για το πρακτέο." Ξέρεις πολύ καλά ότι αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Ποτέ δεν θα πεις "αρκετά" στην "ενημέρωση". Η ενημέρωση που ζητάς είναι απλώς η εθιστική πρέζα που σου επιτρέπει να επιβιώσεις μέσα στο αβίωτο.

V
Δεν κοροϊδεύεις κανέναν όταν λες ότι θα ήθελες να αντισταθείς αλλά δεν βρίσκεις άλλους που να αντιστέκονται. Η αντίσταση δεν βασίζεται στη θέληση, δεν αποτελεί πράξη θέλησης. Η αντίσταση προϋποθέτει μόνο ένα "δεν γίνεται αλλιώς", χωρίς δόξα και χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον για το αν τούτη η βεβαιότητα αφορά οποιονδήποτε άλλο.

VI
Δεν κοροϊδεύεις κανέναν όταν λες ότι περιμένεις να σε πείσουν να αντισταθείς. Η απόφαση για αντίσταση δεν είναι συνέπεια επιτυχημένης πειθούς. Αυτό που είναι προϊόν επιτυχημένης πειθούς είναι η συνέργεια, η συνενοχή, και ο συμβιβασμός.

VII
Δεν κοροϊδεύεις κανέναν όταν επικαλείσαι "επιπλοκές", πολυπλοκότητες, δυσκολίες και δυσχέρειες που σε παρεμποδίζουν απ' το να αντισταθείς. Αυτό που ήξερε ο τελευταίος αγράμματος χωρικός που σήκωσε κάποτε την τσουγκράνα απ' το χώμα στον ουρανό είναι μόνο πως δεν μπορεί να ζήσει άλλο με τον ίδιο τρόπο, πως αυτό που ζει δεν είναι ζωή. Ο άνθρωπος αυτός δεν επέλυσε τίποτε, ούτε πίστεψε πως επιλύει κάτι. Απλά σταμάτησε να ψάχνει απαντήσεις και έγινε ο ίδιος η ερώτηση.

(από εδώ)